clr/1991/1991_4_1871.pdf

(1991)στερούσαςτο δικαίωμαιδιοκτησίαςτους,τηνέλλειψητηςδέουσας έρευναςστηνπερίπτωσηαποδοχήςαπότο Δικαστήριο απλήςεπι­ βολήςπεριορισμώνκαιτηναμφισβήτησητηςδυνατότηταςνόμιμης θεμελίωσηςτηςπροσβληθείσας απόφασηςστοάρθρο5Α. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτονταςτην προσφυγή,αποφάσισεότι: 5

(1)Το δικαίωμαιδιοκτησίας,ωςένααπόταθεμελιώδηατομικά δικαιώματα, διακηρύσσεται και προστατεύεται άμεσα από το άρθρο 23του Συντάγματος, Οικανόνεςπουτο ρυθμίζουνδιατυ­ πώνονται με σχετικά ασυνήθιστη έκταση και οπωσδήποτε με πε- 10 ριοσότερες λεπτομέρειες απόόσο ταάλλαατομικάδικαιώματα Το άρθρο καθιστά ανεπίτρεπτη τηστέρησητης ατομικής ιδιοκτη­ σίαςχωρίςπροηγούμενησυμμόρφωσηπροςτιςπροϋποθέσειςπου τάσσει η παράγραφος4. Ηδιάταξη αυτή παρέχει την ευχέρεια στιςκατονομαζόμενεςαρχέςνααποκτήσουνοποιαδήποτε ιδιοκτη- 15 σία,αφούτηρηθείηδιαδικασίατηςαναγκαστικήςαπαλλοτρίωσης. Αυτό δεν εμποδίζει την εκτελεστικήεξουσία να εισάξει περιορι­ σμούς,εφόσονενεργείσταπλαίσιασχετικήςνομοθετικής εξουσιο­ δότησηςκαιεφόσονσυντρέχουνοι προϋποθέσεις πουαπαριθμεί η παράγραφος 3 του άρθρου όπως, για παράδειγμα,η προαγωγή 2 0 σκοπών δημόσιας ωφέλειας,το συμφέροντης πολεοδομίας κλ.π. Η αλληλουχία των προβλημάτων που αντιμετώπισε το Ανώτατο Δικαστήριο είχεσαν άξονατην ερμηνείατων δύο αυτώνδιατάξε­ ων. Το δικαίωμαιδιοκτησίαςδενείναιαπόλυτο. Ούτεπαρέχειτην 25 ευχέρειαγιααπεριόριστηεκμετάλλευση. Υποχωρεί μπροστάστην κοινωνικήδιάστασητηςιδιοκτησίαςόπωςδιακήρυξεκαιηαπόφα­ σηΣιμόνηςκαιάλλος ν.ΣυμβουλίουΒελτιώσεωςΑατσιών. Στηνυπόθεση Μαγγλήκαιάλλοι ν.ΔημοκρατίαςηΟλομέλεια του Δικαστηρίου έκρινε ότι η επί τηβάσει του άρθρου 14

(1)του 30 περίΡυθμίσεωςΟδώνκαιΟικοδομώνΝόμου Κεφ.96,θέσπιση πε­ ριορισμώνδόμησηςσεσυγκεκριμένες περιοχέςανάτηνΚύπροδεν αποτελούσε στέρηση ιδιοκτησίας, αλλά θεμΰπσύς περιορισμούς της. ΟμοίωςστηΛανίτηςEC. Estatesκαιάλλοι ν. Δημοκρατίας. Η έκδοση διατάγματοςδιατήρησηςκτιρίων αρχιτεκτονικούενδιαφέροντος απότον Υπουργό Εσωτερικών,απότο άρθρο 38

(1)τουπερίΠολεοδομίαςκαιΧωροταξίαςΝόμουαρ.70/72,θεωρήθη­ κε ως επιτρεπτήαπό το νόμοδέσμευση των ιδιοκτησιών αυτώνη οποίαδεναντέκειτοστιςδιατάξειςτουάρθρου23

(3): ΙεράΑρχιε­ πισκοπήΚύπρου ν.Δημοκρατίας. 35

(2)Κανένα στοιχείο δεν έχει προσκομιστεί που ναδίνειυπό­ σταση στον ισχυρισμό ότι οι τεθέντες περιορισμοί επέφεραντον εξαφανισμό ήτην αδρανοποίησητηςενλόγωιδιοκτησίας. Οιαιτήτριεςεξακολουθούν ναδιατηρούνσεαυτήτοδικαίωμακατοχής, διάθεσης και εκμετάλλευσης. Meάλλα λόγια μπορούννα ασκή- 45 1872 40 4 ΑΛΛ. ΠθΛθκώκκ*νβΐ) ΚΛ. ν. Δημοκρατίας σουν όλα τα δικαιώματα που απορρέουν από την κυριότητα του κτήματος, την οποία και διατηρούν. Ήταν ακόμη δυνατό, αν το επεδίωκαν,ναζητήσουνάδειαγιαανέγερση ξενοδοχείου. 5 10 15 20 Μετηνεπίδικη ρύθμιση δενεπήλθε εκμηδένιση της ιδιοκτησίας αλλά μερικός περιορισμός τωνδικαιωμάτων των αιτητριών.

(3)Το επιχείρημαγιαανεπαρκήέρευνα, πουαποτελεί το δεύτε­ ρο λόγο τηςπροσφυγής*προβλήθηκε στην Μαγγλή,ανωτέρω, αλλά δεν επικράτησε. Το δικαστήριο μάλιστα προχώρησε σε διαφορο­ ποίηση του από την υπόθεση θυμόπουλον, διαπιστώνοντας ότι η φύση των πράξεων ήταν τέτοιας εμβέλειας που δεν ήταν εύκολο εγχείρημα ηκατάρτισηοικονομικής μελέτης* ετεκμαίρετο δε ότι το κράτος ήτανέτοιμο να επωμισθεί τιςοικονομικές συνέπειες.

(4)Η επίδικη πράξη ανταποκρίνεται πλήρως στους σκοπούς του άρθρου 5Α μεταξύ των οποίων είναιο καθορισμός περιοχών εντός των οποίων καθορίζεται το είδος, ητάξηκαι ησυνολική δυναμικότης της ξενοδοχειακής ανάπτυξης. Ηρύθμιση που επέφερε ηαπόφασηδεν φθάνει μέχρι το σημείο νααναιρεί την έννοια της ιδιοκτησίας ή τηνεκμετάλλευση της. Από απλήανάγνωσητου κει­ μένου της παραπάνω διάταξης, είναιφανερόνότι ηαπόφασηβρίσκει ερείσματασε αυτή. Δενδιαπιστώνεται υπέρβασητης εξουσιο­ δότησης. Προσφυγή απορρίπτεταιχωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 25 θυμόπουλος ν.ΔημοτικήςΕπιτροπής Λευκωσίας

(1967)3 ΑΛΛ. 588· Σιμόνης και άλλος ν. Συμβουλίου ΒελτιώσεωςΑατσιών

(1984)3 ΑΛΛ. 109· Μαγγλή και άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1984)3ΑΛΛ. 351- 30 Αανίτης EC. Estates και άλλοι ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές Αρ. 108/88,109/88κ.α.ημερ. 21.12.89)· ΙεράΑρχιεπισκοπή Κύπρου ν.Δημοκρατίας(Προσφυγές 63/82,64/ 82χ.α. ημερ. 5.4.90). s Προσφυγή. 35 Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Υπουργικού Συμβουλίου με αρ. 31.861 ημερομηνίας 1.6.89 με την οποία καθορίστηκε το μέγιστο όριο για κάθε κατηγορία και τάξηξενοδοχειακήςανάπτυξηςσε κλίνεςσε22,449. 1873 nonaa&uuvovΙΙΛ v.Δηροχοανίβς

(1991)Λ. Μαρχίδης, για τιςαιτήχριες. Τ.Ώολνχρονίδον (Δ/νίς), Δικηγόροςτης Αημοχρατίας A\νιατονκαθ'ον ηαίτηση. Cur. adv.vulL Ο Δικαστής κ. Νικήταςανάγνωσε την ακόλουθη από- 5 φάση. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Το αφετηριακό σημείο στην κρινόμενη υπόθεση είναι το άρθρο 5Α των περί Ξενοδοχείων και Τουριστικών ΚαταλυμάτωνΝόμων 1969 έως 1985. Η διά­ ταξηεκχωρεί στο Υπουργικό Συμβούλιο ορισμένεςαρμό- 10 διότητες που αποσκοπούν στην ανάπτυξητου τουρισμού με ορθολογικό τρόπο πουπαράλληλα πρέπει να συνάδει με το γενικότερο δημόσιο συμφέρον. Είναι, στην ουσία τους,εξουσίεςχωροταξικούχαρακτήρα. Με το άρθρο5Α το Συμβούλιο διαθέτει αρμοδιότητα 15 νακαθορίζειπεριοχές στις οποίες "ρυθμίζεταιτο είδος,η κατηγορία,η τάξις,καιησυνολικήδυναμικότηςτηςξενο­ δοχειακής αναπτύξεως λαμβανομένων υπ* όψιν απασών των εντός της περιοχής επικρατουσών συνθηκών....". Η ρύθμιση προϋποθέτει την τήρηση των πολεοδομικών κα- 20 νόνων ως καιτην εξυπηρέτηση τωντουριστικών αναγκών τηςπεριοχής. Χάριν των σκοπών αυτώνκρίθηκεαπαραίτητοςοκα­ θορισμός ανώτατουορίου δυναμικότηταςκλινών των ξε­ νοδοχείων καιάλλων τουριστικών εγκαταστάσεων.Ησχε- 25 τική απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, που φέρει αύξοντααριθμό 31.861,λήφθηκε την 1/6/89 καιστη συνέ­ χεια δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα. Είχε δε πε­ ριορισμένη χρονική ισχύ. Η επίδικη ρύθμιση αφορά σε ι όλες τις ελεύθερες περιοχές και φυσικά την Πάφο. Στην 30 επαρχία αυτή το μέγιστο όρω για κάθε κατηγορία και τάξη ξενοδοχειακής ανάπτυξης καθορίστηκε σε 22,449 κλίνες(στήληΒτουΠίνακα).Ας σημειωθεί ότι οιυφιστά­ μενες, πριν την απόφαση,κλίνες ανέρχονταν σε 15.345 (στήληΑτουίδωυΠίνακα). 35 Τουπ*αρ.εγγραφής27160κτήμα,TOοποίοκείταιGVW 1874 ι 4 ΑΛΛ. ΠαχαΜ&οανον ΗΛ. ν.Δημοκρατίας ΝικήταςΔ. ενορία Μούτταλος Πάφουκαι εντός της τουριστικής πε­ ριοχήςΑ2 ανήκειστιςαιτήτριεςανά1/2 μερίδιονεξαδιαι­ ρέτου. Με την προσφυγή τους θέτουν θέμα νομιμότητας τηςπράξηςκαιεπιζητούνταυτόχρονατηνακύρωσητης. 5 Ηυπόεξέταση πράξη προσβάλλεται απότρειςκατευ­ θύνσεις:

(1)Οτιαντίκειταιστιςδιατάξειςτουάρθρου23

(2)και

(4)τουΣυντάγματος.Ηεισήγησηείναιπωςστησυγκεκρι­ μένη περίπτωση των αιτητριών η απόφαση σημαίνει 10 πλήρηστέρησητουσυνταγματικάκατοχυρωμένουδικαιώ­ ματοςιδιοκτησίαςκαιεκμετάλλευσης τηςπεριουσίαςτους σε σχέση με το φυσικό προορισμό της. Ηαδρανοποίηση ακίνητης ιδιοκτησίας είναι συνταγματικά ανεκτή μόνο υπότηνπροϋπόθεσηότιπροηγείταιηεπιβολήαναγκαστι15 κήςαπαλλοτρίωσης.Αλλά εδώδενυπήρξεπροσφυγήστο μέτροαυτό.

(2)Η πράξη είναι επίσης άκυρη και σε περίπτωση ακόμηπουκρίνεταιπωςδενεπέφερεκατάλυσητωνδικαι­ ωμάτωντωναιτητριών,αλλάεπέβαλεμόνοπεριορισμούς. 20 Καιτούτοδιότι δενέγινεηδέουσαέρευναγιαναεκτιμη­ θούν σεβάθοςοι επιπτώσεις στοδημόσιο ταμείο*εννοώ­ ντας μεαυτόότι, εκτός των αιτητριών,επηρεάζονται δυ­ σμενώς και πολλοί άλλοι ιδιοκτήτες. Το επιχείρημα αναπτύχθηκε με επίκεντρο την απόφασηθνμόπονλος ν. 25 δημοτικήςΕπιτροπήςΛευκωσίας

(1967)3ΑΛΛ. 588. Η υπόθεση αφορούσε ρυμοτομικό σχέδιο δρόμου της πρω­ τεύουσας. Το δικαστήριο απεφάνθηότι ηπροώθηση του σχεδίου χωρίς προηγούμενη μελέτητης οικονομικής επι­ βάρυνσης ήταν λόγος ακυρότητος γιατί πρόδινε ελλευιή 30 έρευναστηλήψητηςδιοικητικήςαπόφασης.

(3)Η επίδικη πράξη είναι ανίσχυρη διότι εκδόθηκε χωρίςνομοθετικήεξουσιοδότηση. Τοάρθρο5Α δενπαρα­ χωρεί εξουσία ολοκληρωτικής απαγόρευσης οποιασδήπο­ τεξενοδοχειακής ανάπτυξηςσε ολόκληρητηνΚύπροήσε 35 ευρύτερη περιοχή εκτεινόμενη από τον Πρωτάρα μέχρι τηνΠόλητηςΧρυσοχους. 1875 Nusqto&Δ. Πακακόκιανον tvo. v.AqpoKQavio^

(1991)Εκμέρουςτουκαθ'ουηαίτησηΣυμβουλίουηκαΠολυχρονίδου, αφού επεσήμανε πως οι αιτήτριες με κανένα τρόπο δεν έχουν τεκμηριώσει τον ισχυρισμό πωςηπράξη έχειγια την ιδιοκτησία τους καταλυτικές συνέπειες,υπο­ στήριξε συγχρόνως πωςδεν αντιβαίνει,απόοποιαδήποτε 5 σκοπιά,προς τις συνταγματικές διατάξειςπουέχουν επι­ καλεσθεί. Προςτηνκατεύθυνση αυτήπροέβησε εκτεταμέ­ νη αναφοράστην πρόσφατη νομολογία του Δικαστηρίου για να εκφράσει την άποψηπως οι καθαρές λύσεις που έδωσεσε όμοια ήπαραπλήσιαθέματααπαντούνόλεςτις 10 αιτιάσεις μετις οποίεςπροσβάλλεται ηπράξη.Περαιτέρω η απόφαση, από οποιαδήποτε οπτική γωνία, δεν υποσημαίνειστέρησητηςιδιοκτησίαςτωναιτητριών. Συνεχίζοντας είπε πωςαπλώςεισάγονται συνταγματι­ κά επιτρεπτοί περιορισμοί που υπαγορεύθηκαν από την 15 ανάγκη προαγωγήςσκοπών δημόσιας ωφέλειας,αλλάκαι χάρη της ίδιας της ξενοδοχειακής βιομηχανίας λ.χ. της βιωσιμότητας της. Ηαναγκαιότηταπουκατέστησε τέτοια ρύθμιση απαραίτητηεπιμαρτυρείται απότησοβαρή μελέ­ τητου Υπουργείου Εμπορίουκαι Βιομηχανίας σε συνερ- 20 γασίαμετον αρμόδιοφορέαδηλαδήτον ΚυπριακόΟργα­ νισμό Τουρισμού (βλέπε διοικητικό φάκελο τεκμ. Χ ιδιαίτερα ..ς σελ. 290 έως 294 που είναι ηπρότασηπρος τοΥπουργικό Συμβούλιο). Τέλοςη συνήγορος εισηγήθηκε πως ηαπόφασηκείται 25 σαφώςμέσασταόριατηςεξουσιοδότησης τουάρθρου5Α του νόμου γιατί η προβλεπόμενη ρύθμιση δεν μπορεί να εξισωθείμεπλήρηαπαγόρευση. Το δικαίωμα ιδιοκτησίας, ως ένα από τα θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα, διακηρύσσεται και προστατεύεται 30 άμεσα από το άρθρου23 του Συντάγματος. Οι κανόνες που το ρυθμίζουν διατυπώνονται με σχετικά ασυνήθιστη έκταση και οπωσδήποτε με περισσότερες λεπτομέρειες απόόσοταάλλαατομικάδικαιώματα.Τοάρθροκαθιστά ανεπίτρεπτη τη στέρησητης ατομικής ιδιοκτησίας χωρίς 35 προηγούμενη συμμόρφωση προς τις προϋποθέσεις που τάσσει ηπαράγραφος4.Ηδιάταξηαυτήπαρέχειτηνευχέ1876 4ΑΛΛ. Παχαχόκκινον ΚΑ.ν.Δημοκρατίας Νικήτας, Λ. ρεια στις κατονομαζόμενες αρχές να αποκτήσουνοποια­ δήποτε ιδιοκτησία, αφού τηρηθεί η διαδικασία της ανα­ γκαστικήςαπαλλοτρίωσης.Αυτόδενεμποδίζειτηνεκτελε­ στική εξουσία να εισάξει περιορισμούς, εφόσον ενεργεί 5 στα πλαίσια σχετικής νομοθετικής εξουσιοδότησης και εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσειςπουαπαριθμείη πα­ ράγραφος3τουάρθρουόπως,γιαπαράδειγμα, ηπροαγω­ γήσκοπώνδημόσιαςωφέλειας,τοσυμφέρον τηςπολεοδο­ μίας κ.λ.π. Η αλληλουχία των "προβλημάτων που 10 αντιμετώπισε τοΑνώτατο Δικαστήριο είχεσανάξονα την ερμηνείατωνδύοαυτώνδιατάξεων.. Τοδικαίωμαιδιοκτησίαςδεν είναι απόλυτο.Ούτεπα­ ρέχειτηνευχέρειαγιααπεριόριστηεκμετάλλευση. Υποχω­ ρεί μπροστά στην κοινωνική διάσταση της ιδιοκτησίας. 15 'Οπωςδιακήρυξεη απόφασηΣιμόνης&.Άλλος ν. Συμβου­ λίου ΒελτιώσεωςΛστσ«όν

(1984)3ΑΛΑ 109,116. 20 "Thedevelopment of anarea,urban aswellasrural,is very much a corporate matter that concerns the community as a whole. It affects the quality of life of everyone using the area as well as the amenity of all those residing therein. Acknowledgement of a vested right to developingimmovable property at theoption of the owner would be catastrophic for town and country planning." 25 Στην υπόθεση Μαγγλή και Άλλοι ν. Δημοκρατίας

(1984)3ΑΛΛ 351,ηΟλομέλεια τουΔικαστηρίου έκρινε ότι η επι τηβάσει του άρθρου 14

(1)του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96, θέσπιση περιορι­ σμών δόμησης σε συγκεκριμένες περιοχές ανάτην Κύπρο 30 δεν αποτελούσε στέρηση ιδιοκτησίας, αλλά θεμιτούς πε­ ριορισμούς της. Ομοίως στη Λανίτης E.C. Estatesκαι Άλλοι ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές 108/88, 109/88κ.α η απόφασηεκδόθηκεστις 21/12/89) ηΟλομέλεια πάλιν, καθοδηγούμενη από τις ίδιες σκέψεις, και αντιδιαστέλλο35 νταςτουςόρους "στέρηση" και"περιορισμός" δέχθηκεότι οκαθορισμόςπολεοδομικώνζωνώνστηνεδαφικήπεριοχή τουΔήμου Λεμεσούσυνιστούσε νόμιμο περιορισμό κατά 1877 Νικήτας,Δ, neflantowo» tta. ν.Δτξροχ$3Μίας (199X) την έννοιαν του άρθρου 23

(2)και

(3)του Συντάγματος. Ας σημειωθείότι οιπεριορισμοί αναφέροντανστο επιτρε­ πόμενο ύψος, τοσυντελεστή κάλυψης,το συντελεστή δό­ μησηςωςκαιτιςχρήσειςτων ο&οδομών. Η έκδοσηδιατάγματοςδιατήρησηςκτιρίων αρχιτεκτο- 5 νικού ενδιαφέροντος απότον Υπουργό Εσωτερικών, κάτωαπότο άρθρο 38

(1)του περίΠολεοδομίας και Χω­ ροταξίας Νόμου αρ.70/72, θεωρήθηκε ωςεπιτρεπτήαπό το νόμο δέσμευση τωνιδιοκτησιών αυτών η οποίαδεν αντέκειτο στις διατάξειςτου άρθρου23

(3): ΙεράΑρχιεπι- 10 σκοπή Κύπρου ν.Δημοκρατίας (Προσφυγές 63/82, 64/82 κα. απόφασητηςΟλομέλειαςημερ.5/4/90).Αναφορικάμε τις συνέπειες από τημείωση της αξίας της περιουσίας επανατονίστηκε ότι "σεπερίπτωσηπουαποδεικνύεταιαπότον ιδιοκτήτη 15 ζημιάπουπροέρχεταιαπόόρους,δεσμεύσειςήπεριορι­ σμούς που επιβάλλονται, σύμφωνα με την παράγραφο 3 του άρθρου 23 του συντάγματος και που μειώνουν ουσιωδώς τηνοικονομική αξία τηςιδιοκτησίας τους, καταβάλλεται αποζημίωση που καθορίζεται απόπολι- 20 τικό δικαστήριο, όπως ρητάπρονοείται στο πιοπάνω άρθρο." Γυρίζοντας στα γεγονότα, ηπρώτη διαπίστωση είναι πως κανέναστοιχείοδεν έχει προσκομιστεί που να δίνει υπόστασηστον ισχυρισμόότιοιτεθέντες περιορισμοί επέ- 25 φεραν τον εξαφανισμό ή την αδρανοποίησητης εν λόγω ιδιοκτησίας. Οι αιτήτριες εξακολουθούν ναδιατηρούν σε αυτήτοδικαίωμα κατοχής, διάθεσης και εκμετάλλευσης. Μεάλλα λόγια μπορούν ναασκήσουν όλαταδικαιώματα που απορρέουν από την κυριότητα τουκτήματος, την 30 οποίανκαιδιατηρούν. Ήτανακόμηδυνατό,αντοεπεδίω­ καν,ναζητήσουν άδειαγιαανέγερσηξενοδοχείου.Συμπε­ ρασματικά,μετηνεπίδικηρύθμιση δεν επήλθεεκμηδένιση της ιδιοκτησίας αλλά, όπως δέχεται και ηάλλη πλευρά, μερικόςπεριορισμός τωνδικαιωμάτωντωναιτητριών. 35 Το επιχείρημα για ανεπαρκήέρευνα,πουαποτελείτς δεύτερο λόγο της προσφυγής, προβλήθηκε στην Μαγγλή, ανωτέρω, αλλά δενεπικράτησε. Τοδικαστήριο μάλιστα 1878 4Λ*Λ^. 5 10 15' 20 ΠαπακόχχινονΧΛ.ν.Δημοκρατίας Νικήτας,Δ. προχώρησεσεδιαφοροποίησητηςαπότηνυπόθεση θυμόπουλου,διαπιστώνονταςότιηφύσητωνπράξεωνήταντέ­ τοιαςεμβέλειαςπουδενήτανεύκολοεγχείρημαηκατάρτι­ ση οικονομικής μελέτης- ετεκμαίρετο δε ότι το κράτος ήτανέτοιμο ναεπωμισθεί τις οικονομικές συνέπειες. Πα­ ραθέτωτοσκεπτικό. "....there was no possibility of making a comprehensive study ofthefinancial implications oftheir implementation, because such implications depended on manyunforeseeable developments inthenearanddistant future. So it cannot be held that therewaslackof due inquiry in this respect The Government must be presumed tohave decidedtomeet whatever wouldbethe cost entailedinimplementing therestrictions in question, by paying compensation under Article 23.3 of the Constitution or by acquiring, whenever necessary, compulsorily certain properties. The position, in this connection,is radically different from theadoption of a street-widening scheme for a particular street, in which case it is usually feasible to estimate the reasonably necessary extent of the financial consequences of the scheme." Ο τελευταίος λόγος επίσης δεν ευσταθεί. Η επίδικη πράξηανταποκρίνεται πλήρως στους σκοπούς του αρθρ. 25 5Α μεταξύ των οποίων είναι ο καθορισμός περιοχών εντός των οποίωνκαθορίζεταιτο είδος,ητάξηκαιη συ­ νολική δυναμικότης της ξενοδοχειακής ανάπτυξης.Και όπως έχω επεξηγήσει ηρύθμισηπου επέφερε η απόφαση δενφθάνειμέχριτοσημείονααναιρείτηνέννοιατης ιδιο30 κτησίαςήτηνεκμετάλλευση της.Από απλή ανάγνωση του κειμένου της παραπάνω διάταξης,είναι φανερόν ότι η απόφασηβρίσκει ερείσματα σε αυτή. Δενδιαπιστώνεται υπέρβασητηςεξουσιοδότησης. Για τους λόγους πουεξέθεσα ηπροσφυγή αποτυγχά35 νει. Η επίδικη πράξη επικυρώνεται. Δεν επιδικάζονται έξοδα Προσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 1879