clr/1991/1991_4_2013.pdf

(1982)3CLR. 124NicosiaRaceQub v.TheRepublic

(1984)3C.LA. 791· 2013 Μονογιός ΚΛ. ν.Δημοκρατίας

(1991)Kourrisv. TheSupremeCouncil ofJudicature

(1972)3 C.L.R.

1. Προσφυγή. Προσφυγήγια δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο Καν.73 των Περί Ηλεκτρισμού εις Εργοστάσια Ειδικοί Κανονι­ σμοί του 1981 ο οποίος τέθηκε σε ισχύ την 1.1.84 είναι 5 άκυροςκαιεστερημένος οιουδήποτεαποτελέσματος. Κ. Ταλαρίδης, για τοναηητή. Μ. Φλωρέντζος, ΑνώτεροςΔικηγόρος της Δημοκρα­ τίας, για τους καθ'ων ηαίτηση. Cur. adv. vult. 10 Ο Δικαστής κ. Δημητριάδης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ. Δ:ΤοΔεκέμβρητου
2. εκδόθηκαν από το Υπουργικό Συμβούλω Κανονισμοί, δυνάμει του άρθρου 66 του περί Εργοστασίων Νόμου. Κεφ.
3. οι 15 περί Ηλεκτρισμού εις Εργοστάσια Ειδικοί Κανονισμοί του 1981 (Κ,Δ.Π.315/81). ΟΚανονισμός 73προβλέπει ως ακολούθως: "73

(1)Έκαστοςεργοδότης,τουοποίουτο εργοστά­ σιων έχει εγκατεστημένην ισχύν πέραν των 150 kVA 20 δέον όπως ορίσησυντηρητήν ένα αρμόδιον πρόσωπον το οποίον να εγκρίνεται εγγράφως υπότου Αρχιεπιθεωρητούκαιτοοποίονθαεξετάζηκαισυντηρήταςηλεκ­ τρικόςεγκαταστάσειςκαισυσκευάςτουεργοστασίου." Οι πιοπάνωτέθηκανσε ισχύστις 11Δεκεμβρίου.

1. 25 εκτός από τον Κανονισμό 73πουτέθηκεσε ισχύ την 1 Ια­ νουαρίου,
2. Εναντίοντου Κανονισμού 73καταχωρήθηκεη παρού­ σα προσφυγήστις 14 Μαρτίου,1984, μετην οποίαζητεί­ ταιαπότοΔικαστήριοηπιοκάτωθεραπεία:30 "'Οπως κηρύξει τον Κανονισμό 73 των περί Ηλεκ2014 4ΑΛΛ. ΜονογιόςΚΛ.ν.Δημοκρατίας Δημητριάδης,Δ. τρισμούεις ΕργοστάσιαΕιδικώνΚανονισμώντου 1981 ο οποίος ετέθει εν ισχύϊ την 1.1.1984 ως άκυρονκαι εστερημένονοιουδήποτεαποτελέσματος." 5 10 Οδικηγόροςτωνκαθ*ωνηαίτησηήγειρεδύοπροδικαστικέςενστάσεις: 1) Ο προσβαλλόμενος Κανονισμός δεν αποτελεί εκτελεστήδιοικητική πράξημέσα στην έννοια τουάρ­ θρου 146 του Συντάγματοςκαι/ήηαίτηση ακυρώσεως είναι άνευ αντικειμένου. Ο προσβαλλόμενος Κανονισμός αποτελεί νομοθετική πράξη και/ή πράξη στενά συνδεδεμένημετην ενάσκησηνομοθετικής λειτουργίας και,ως εκ τούτου,δεν δύναταινααποτελέσει αντικεί­ μενοαιτήσεωςακυρώσεως. 2)Η αίτησηακυρώσεωςείναιεκπρόθεσμη. 15 θαεξετάσωπρώτατηνπρώτηπροδικαστικήένσταση. Στην υπόθεση Lanitis Farm Ltd. andAnother v. The Republic

(1982)3CL.R. 124στιςσελ. 130-131. οΔικαστής κ.Α.Λοΐζου - όπωςήταντότε- αναφέρεταιστοπιο κάτω απόσπασμααπό τον Στασινόπουλο.ΔίκαιοντωνΔιοικη20 τικώνΠράξεων,έκδοση1951,σελ. 104:- 25 30 *"Οθεντο κριτήριον είναι ουσιαστικόν, διάτούτοδε καιπερισσότερον δυσκαθόριστον.Προσπάθειακαθορι­ σμού των θεμάτων, άτινα, ως εκ της φύσεως αυτών, ανήκουνεις τηνκανονιστικήν εξουσίαν καιοριοθεσίας μεταξύτων θεμάτων τούτων και των θεμάτωντης νο­ μοθετικής λειτουργίας, αποτελεί ματαιοπονίαν,ωςάλ­ λωστε και ηαπόπειραόπως καθορίση τις μετ'απολύ­ του ακριβείας, πού άρχεται και πού τελευτά εκάστη τωνλειτουργιών τηςΠολιτείας, Περιεχόμενον τηςκανονιστικήςπράξεωςωςκαιτου νόμου είναιηθέσιςκανόνοςδικαίου,θέσινδεκανόνος δικαίου αποτελεί ο καθορισμός εκείνου, όπερδέον να ισχύηωςδίκαιονδιάπάντα,παράτωοποίω υφίσταται 2015 Αςρη«φάδΐ£, Δ. Μονβγιός η&.ν.Δημοκρατίας

(1991)πραγματικήκατάστασιςσννκεντρούσα χαρακτηριστικά γνωρίσματαγενικώς προσδιοριζόμενα.Ούτως αναμφισβήτητον εσωτερικόν γνώρισμα της κανονιστικής πρά­ ξεως είναι η γενικότης. Εν τη γενικότητι έγκειταικυ­ ρίως τούτο, ότι το νομικόν περιεχόμενο της πράξεως 5 δενεξαντλείταιδιάμιαςκαιμόνηςεφαρμογής,διάμιας και μόνης παροχής, αλλά διατηρεί την δύναμιν ίνα προκαλή νέας εφαρμογάς,επί των αορίστων και μελ­ λουσών περιπτώσεων, αίτινες συγκεντρούσι τας υπό της πράξεως τεθείσας γενικώς προϋποθέσεις. Ούτως ο 10 ιδεώδηςτύπος τηςκανονιστικής πράξεως είναιη πράξις,ηαπευθυνόμενηπροςπάντας,ισχύουσα άνευ τοπι­ κού ήχρονικού περιορισμού καιδυναμένηνα εφαρμοσθήεπίπληθύοςσχέσεων καιαντικειμένων." Επίσης,στησελ. 132 της Lanitis (πιοπάνω)αναφέρο- 15 νταιταακόλουθα: " regulatory acts of alegislativecontent whether issuedby theCouncil of Ministers orother administrative organ cannot be directly challenged before the Supreme Courtas notsatisfying theprerequisites of Article 146of 20 the Constitution and this is the position regarding the order challenged by thesetwo recourses. Support for this approach can also be derived from what was decided in the cases, inter alia,of Police andHondrou, 3 R.S.C.C. 82; SophodisDemetriadss & Son andAnother v. The 25 Republic

(1969)3 C.L.R. p. 557; and Demetrios Philippou &Othersv. TheRepublic

(1970)3C.L.R. 129." Χρήσιμη αναφορά μπορεί να γίνει και στην υπόθεση Nicosia Race Oub v. TheRepublic

(1984)3 CLR. 791, καθώς και στο πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση 30 Antonios Kourrisv. The Supreme Council of Judicature

(1972)3CLR. 390,στησελ. 400: "An ex&mjnatioQ of our case-law shows that the applicability of Article 146.1 has as a rule been tested mainly onthebasisof theessentialnatureof thedecision, 35 act or omission being challenged (see, inter alia, 2016 4 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 ΜονογνοςΗΛ.ν.Δημοκρατίας Δημητβ4α6η£Δ. Papaphilippou and theRepublic, 1R.S.C.C.62,at p. 65; Stamatiou and The ElectricityAuthority of Cyprus, 3 R.S.C.C. 44, at p. 46; Demetriou, supra, at p. 127; Eraclidou and HellenicMining Co. Ltd and Others, 3 R.S.C.C 153, at p.156; Constantinides and the Cyprus BroadcastingCorporation,5 R.S.C.C. 34, at p. 39; Sevastides v. The ElectricityAuthorityof Cyprus

(1963)2 CUR. 497, at p. 502, and The GreekRegistrar of the Co-operativeSocieties v.Nicolaides

(1965)3CUR. 164, at p. 170); the nature of the organ, authority or person from which a decision or act emanated, or which was allegedly guilty of an omission, has been treated as a relevant, but not always necessarily decisive, consi­ deration in determining the essential nature of such decision, act or omission (see, inter alia, Papaphilippou, supra, at p. 64;PoliceandHondrou, 3R.S.C.C. 82,at p. 85; Constantinides, supra, at p. 39; Sevastides, supra,at p. 500; Nicolaides, supra, at p. 171, and Sofodes Demetnades&Son v. TheRepublic

(1969)3C.L.R. 557). In relation to the interpretation of Article 146.1 the framework of ourConstitutionshouldbe borne inmind, especially because such framework undoubtedly esta­ blishes the separation of powers (see, inter alia, Papaphilippou,supra,atp. 65;HamsandtheRepublic, 4 R.S.C.C. 39, at p. 43); it is on the basis of this constitutional framework, as well as in the light of relevant principles of Administrative Law,thatdecisions, acts or omissions closely connectedwith the exercise of the legislative power, even though not actually amounting to the exercise of such power, have been found to be outside the ambit of Article 146.1 (see, Papaphilippou, supra, at p. 64); and,likewise, decisions, acts or omissions closely connectedwith the exercise of the judicial power have been found to be outside the ambit of suchArticle (see,interalia,Kyriakides, supra,at p. 73; Gavris and TheRepublic 1 R.S.C.C.88, at p. 93; Xenophontosand The Republic, 2 R.S.C.C.89, at p. 92, andInre C.H. anadvocate

(1969)1CLR.56l).H 2017 ΔημηφοΑικ,Α. Μονογιόςκ*. ν.Αιτιοκρατίας

(1991)Αφού εξέτασα το περιεχόμενο του επίδικου Κανονι­ σμού,κρίνω ότι αποτελεί Κανονιστική Πράξη, νομοθετι­ κού περιεχομένου, η οποία δεν μπορεί να αποτελέσει άμεσα το αντικείμενο προσφυγής δυνάμει του άρθρου 146.1 τουΣυντάγματος. Γιατο λόγοαυτόηπρώτηπροδικαστικήένσταση επι­ τυγχάνεικαιηπροσφυγήθαπρέπεινααπορριφθεί. Ενόψει τουσυμπεράσματοςστοοποίο έχωκαταλήξει, δεν παρίσταταιανάγκηνα εξετάσω τη δεύτερη προδικα­ στικήένσταση,καθώςκαιτηνουσίατηςπροσφυγής. 10 Ηπροσφυγήαπορρίπτεται Οιαιτητέςναπληρώσουνταέξοδα Ταέξοδαναυπολογιστούν απότονΠρωτοκολλητή. Προσφυγήαπορρίπτεταιμεέξοδα. 2018 5