(1991)12Ιουνίου,1991 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΖΙΝΑΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, ΚΑΘ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 415/82). Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας — Συγκρότηση — Ο Περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμος (Ν.33/67) — Άρθρο 13
(3)— Ο αριθμός των μελών είναι 5 και όχι 10όπως προνοεί το άρθρο 124
(1)του Συ ντάγματος — Η πρόνοια αυτή δεν «ναι αντισυνταγματική γιατί βασίζεται στο "δίκαιο της ανάγκης" και αποσκοπεί στην πλήρωση του κενού που άφησε ηαποχώρηση των Τούρκων,μελών της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. 5 ι Δημόσιοι Υπάλληλοι — Πειθαρχικές Ποινές — Η απαγόρευση επιβο λής διπλής ποινής για το ίδιο αδίκημα σύμφωνα με το άρθρο12
(2)του Συντάγματος δεν ισχύει στις πειθαρχικές διαδικασίες — Η ποινική και πειθαρχική διαδικασία μπορούν να κινηθούν είτεμαζί 10 είτε διαδοχικά — Andreas Christodoulou v. The Presidentand Membersof theDisciplinaryBoardof NationalGuard Αναθεωρητική Δικαιοδοσία — Δικαστικός Έλεγχος — Επέμβαση Δι καστηρίου — Πειθαρχικές Ποινές — Το ακυρωτικό Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επέμβει στο θέμα της επιβαλλόμενης ποινής 15 εκτός αν το πειθαρχικό όργανο έχει υπερβεί πρόδηλα τα ακραία όρια τηςδιακριτικής τον εξουσίας. Η παρούσα προσφυγή στράφηκε κατά της αποφάσεως της ΕΛ.Υ. πουεπέβαλεστον αιτηΐήπειθαρχικήποινήαπόλυσης από τη Δημόσια Υπηρεσία με συνεπακόλουθη τη στέρηση των συνταξιοδοτικών τουδικαιωμάτων. Ηπειθαρχικήδιαδικασία είχεκινη θείκατάτουαιτητήλόγωτηςκαταδίκηςτουαπότοΕπαρχιακόΔι καστήριογιαδιάφοραποινικάαδικήματα. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας την προσφυγή, απο φάσισεότι: 2098 20 25 4ΧΛΛ. 5 10 15 20 25 30 Αζίνας ν.Δημοκρατίας
(1)Ο αιτητής βάσισε τον πρώτο του ισχυρισμό περί αντισυ νταγματικότηταςτηςσύνθεσης της ΕΑΥ. στην απόφασητης Ολο μέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Republic ν. Louca
(1984)στην οποία όμως οι ό,ποιες παρατηρήσεις από ορισμενους Δικαστές αναφορικά με το θέμα αυτό δεν αποτελούσαν τμήματουδεσμευτικού μέρους της απόφασηςτηςπλειοψηφίας. Ο Νόμος 33/67εδράζεταιαποκλειστικά στο "δίκαιοτηςανάγκης"και αποσκοπεί στην πλήρωση του κενού πουάφησε ηαποχώρηση των Τούρκων, μελώντης Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. Ο πρώτος ισχυρισμός του αιτητή είναι αβάσιμος γιατί δεν εδράζεται στο νόμοκαιτη νομολογία
(2)Ηαπαγόρευση της διπλής τιμωρίας δεν ισχύει στις πειθαρ χικές διδικασίες. Για το λόγο ότι οι δύο διαδικασίες, δηλαδή η ποινική και η πειθαρχική, εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς μπορούν να κινηθούν είτε μαζί είτε διαδοχικά. Παραπομπήκαι υιοθέτηση τηςαπόφασηςτης Ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστη ρίου στην υπόθεση Andreas Christodoulou v. The Presidentand Members of the Disciplinary Board of NationalGuard
(1983)3 C.L.R.999.
(3)Αναφορικά με τον τρίτο ισχυρισμό του αιτητήπως η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν υπέρμετρα επαχθής και δυσανάλογη προς την βαρύτητατου αδικήματοςπου διαπράχθηκεκαι πως δεν λήφθηκανυπόψηοι ελαφρυντικές περιστάσεις κατάτην επιμέτρη σητηςποινής,τοακυρωτικό Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επέμβειστο θέματηςεπιβαλλόμενης ποινήςεκτόςαντοπειθαρχικόόρ γανο έχει υπερβεί πρόδηλα τα ακραία όρια της διακριτικής του εξουσίας. Το άρθρο 79
(1)του Νόμου 33/67απαριθμεί περιοριστικά τις ποινές που μπορούν να επιβληθούν δυνάμει των διατάξεων του ιδίου νόμου. Στις ποινές αυτές περιλαμβάνεται και η ποινή της απόλυσης η οποία σύμφωνα με το άρθρο 79
(7)του Νόμου 33/67 συνεπάγεται απώλεια όλων των ωφελημάτων αφυπηρετησης του απολυθέντος υπαλλήλου. Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 35 Αναφερόμενες υποθέσεις: Republic v.Louca
(1984)3 C.LR. 241· Kyriacou v. TheRepublic
(1987)3 CLR. 1130Republic v.Kyriacou
(1987)3 C.L.R. 1189· 40 Christodoulou v. The Presidentand Members of theDisciplinary Boardof NationalGuard
(1983)3 CLR. 999· ChristoRdesv. CY.TA.
(1979)3 CLR. 99- 2099 Αζίνας ν.Δημοκρατίας
(1991)Papacleovoulou v. TheRepublic
(1982)3 CLJi. 187· Enotiadou v. TheRepublic
(1971)3CLJI.409Lambrou v. TheRepublic
(1972)3 CLR. 379Republic v. Mozoras
(1970)3 CLR. 210 5 Solomouv. TheRepublic
(1984)3CLJi. 533Makrides v. TheRepublic, 2R.S.C.C8. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτης ΕπιτροπήςΔη μόσιας Υπηρεσίας με τηνοποίαεπιβλήθηκε στον αιτητήη πειθαρχική ποινή της απόλυσης απότη Δημόσια Υπηρε- 10 σία με τη συνεπακόλουθη στέρησητων συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων. Γ.Τριανταφυλλίδης, για τοναιτητή. Λ. Κονρσονμπά (Κα.), ΑνώτεροςΔικηγόρος τηςΔημο κρατίας, για τους καθ'ων ηαίτηση. 15 Cur. adv. vult. Ο Δικαστής κ. Δημητριάδης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ: Μετην προσφυγήαυτήοαιτητής ζητάδήλωση τουΔικαστηρίου πωςη απόφασητηςκαθ'ης 20 ηαίτηση Επιτροπής (Ε.Δ.Υ.),με την οποία αυτή επέβαλε στον αιτητή την πειθαρχική ποινή της απόλυσης από τη Δημόσια Υπηρεσία, μετησυνεπακόλουθηστέρησητωνσυ νταξιοδοτικών του δικαιωμάτωναπότην ημερομηνία της καταδίκης του από το Επαρχιακό Δικαστήριο, είναι 25 άκυρη, παράνομηκαι στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. ΟαιτητήςήτανοΔιοικητής τηςΣυνεργατικής Αναπτύ ξεως και στις 9 Απριλίου, 1981 καταδικάστηκε από το ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας σε φυλάκιση 18μηνώγ 30 για διάφοραποινικά αδικήματα.Εναντίον της πιο πάνω ποινής και της καταδίκης του ο αιτητής άσκησε έφεση 2100 4 AAA. Αζίναςv.Δημοκρατίας Δημητριάδης,Δ. αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο, με απόφασητου ημερ. 16 Οκτωβρίου, 1981,απόρριψε τηνέφεσηκαιεπικύρωσε την πρωτόδικηαπόφαση. ΗΕ.Δ.Υ.,ενεργώντας σύμφωνα με τοάρθρο83
(1)και 5
(2)του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου, Ν.33/67, (τον οποίο στην απόφασημου θααναφέρωσαν το "Νόμο33/ 67") όπως τροποποιήθηκε, αφού εξασφάλισε αντίγραφο των πρακτικώντηςδιαδικασίαςπουέγινεστοΕπαρχιακό Δικαστήριο καιστοΑνώτατο Δικαστήριο,ζήτησε τις από10 ψεις του Γενικού Εισαγγελέα τηςΔημοκρατίαςκατάπόσο τααδικήματαγιαταοποίακαταδικάστηκεοαιτητήςενεί χαν έλλειψητιμιότητας ήηθικήαισχρότητα. (ΊδεΠαράρ τημα 1 στην ένσταση). Με επιστολή του προς την Επιτροπή ημερ. 29 Οκτω15 βρίου, 1981, ο Γενικός Εισαγγελέας (Ίδε Παράρτημα 2) γνωμάτευσε ότιτααδικήματαγιαταοποίακαταδικάστηκε ο αιτητής ενείχαν έλλειψη τιμιότητας με την έννοια του άρθρου83
(2)τωνπερίΔημοσίας Υπηρεσίας Νόμων. Κατόπιντούτου,ηΕ.Δ.Υ., στησυνεδρίαση τηςημερ.2 20 Νοεμβρίου, 1981 (Ίδε Παράρτημα 3) αποφάσισε, προτού προχωρήσει στην επιβολή πειθαρχικήςποινής,να καλέσει τον αιτητήενώπιον της στις 25 Νοεμβρίου, 1981,ώστενα παρασχεθεί σ' αυτόνηευκαιρίαναυποβάλει οποιεσδήπο τεπαραστάσειςθαεπιθυμούσε. 25 Στις 25 Νοεμβρίου, 1981 ηΕ.Δ.Υ,στην παρουσία εκ προσώπου της αρμόδιας αρχής, άκουσε τις παραστάσεις του αιτητή και τις εισηγήσεις του δικηγόρου του σε ό,τι αφορούσε την επιβολή πειθαρχικήςποινής και επιφύλαξε την απόφασητηςγια την ποινή (ΊδεΠαράρτημα 4).Πριν 30^ ηΕ.Δ.Υ. εκδώσει την επιφυλαχθεισα απόφαση της,έγινε αλλαγήστησύνθεση τηςκαισαν αποτέλεσμα τηςαλλαγής αυτής ηΕ.Δ.Υ.ζήτησε γνωμάτευση απότο Γενικό Εισαγ γελέα τηςΔημοκρατίας,οοποίος,μεεπιστολή τουημερ.1 Φεβρουαρίου, 1982 (ΊδεΠαράρτημα 5) τησυμβούλεψε τα 35 ακόλουθα: 2101 Δημητριάδης,Δ. Αζίναςν.Δημοκρατίας
(1991)" σε περιπτώσεις που δεν γεννάται θέμααξιοπι στίας των μαρτύρων,πουθαεξαρτηθείβέβαιακαι από τον τρόπο και τις αντιδράσεις που επιδεικνύουν στο εδώλιο του μάρτυρα θαμπορούσε σε μια συγκεκριμένη περίπτωση, με την συγκατάθεσηόλων των ενδιαφερομένων να συνεχισθεί μια υπόθεση από την Επιτροπή υπό την νέα αυτών σύνθεση, εάν βέβαιααυτήθα ήταν σύμφωνησε τούτοκαιδενθαέκρινε αναγκαίοτηνεξέ τασητηςυπόθεσηςdenovo." 5 και 10 " γιατηνποινικήκαταδίκητουΔιευθυντήΣυνερ γατικής Αναπτύξεως εφόσον δεν πρόκειταιγιαεκτίμη ση προφορικής μαρτυρίαςαλλά για εξέταση εισηγήσε ων που έγιναν απότον δικηγόρο η Επιτροπήυπότην νέα αυτήςσύνθεσημπορεί ναπροχωρήσει στην έκδοση 15 αποφάσεως εάνγι' αυτόδεν θαείχεένσταση οδικηγό ρος άλλως ηΕπιτροπήθαακούσει εκνέου τονδικηγό ροεπάνωστοθέμααυτό." Στη συνεδρίαση της ΕΛ.Υ. με ημερ. 5 Ιουνίου, 1982 (Ίδε Παράρτημα6 σελ. 4 των πρακτικών),ο δικηγόρος 20 του αιτητή δήλωσε ότι υιοθετούσε τις παραστάσεις τις οποίες υπέβαλε στις 9 Δεκεμβρίου, 1981 στην ΕΛ.Υ με την προηγούμενη σύνθεσητης. Περαιτέρω,η ΕΛ.Υ. επέ τρεψε στο δικηγόρο του αιτητή να υποβάλει γραπτώς μέχρι τις 7 Ιουνίου, 1982 οποιεσδήποτεσυμπληρωματικές 25 παραστάσεις θα επιθυμούσε να υποβάλει και επιφύλαξε τηναπόφασητης. Ο δικηγόρος του αιτητήμε επιστολή του ημερ. 7Ιου νίου, 1982 υπόβαλε συμπληρωματικές παραστάσεις(Ίδε Παράρτημα7). Η ΕΛ.Υ., στη συνεδρίαση της με ημερ. 28 Ιουλίου, 1982, επιλήφθηκετουθέματοςτηςπειθαρχικήςποινήςκαι έκρινε πως,υπότις περιστάσεις,ηαρμόζουσαποινήήταν, εκείνη της απόλυσης απότη Δημόσια Υπηρεσία απότην ημερομηνία της διαβίβασης σ' αυτόν της απόφασης της 35 2102 30 4 AAA. Αζίναςv. Δημοκρατίας Δημητριάδης,Δ. ΕΛ.Υ. Επίσης,δυνάμει του άρθρου84
(3)των περί Δημο σίας Υπηρεσίας Νόμων του 1967-1981,αποφάσισε όπως επιστρέψει στον αιτητήτοήμισυ τουκατακρατηθέντοςμέ ρους των απολαβών του από την ημερομηνία κατά την 5 οποία αυτός τέθηκε σε διαθεσιμότητα μέχρι τηνκαταδίκη του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δηλαδή από6Ιουνίου 1980 - 8Απριλίου, 1981.Επίσηςαποφάσισε ότι απότην ημερομηνία της καταδίκηςτου απότο Επαρ χιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, δηλαδή τις 9 Απριλίου, 10 1981, αυτός δεν δικαιούται σ* οποιοδήποτε μέρος των απολαβώντου,σύμφωνα μεταάρθρα83
(3)και84
(3)των περίΔημοσίας Υπηρεσίας Νόμων. Ησχετική απόφασητης Επιτροπής μαζίμε το σχετικό απόσπασμα απότα πρακτικάστο οποίο περιείχετο η αι15 τιολογία, διαβιβάστηκε στον αιτητήστις 30 Ιουλίου,
- Η απόλυση του αιτητή δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφη μερίδατηςΔημοκρατίαςημερ. 13Αυγούστου, 1982, μεΑρ. Γνωστ.
- Είναι η εισήγηση του δικηγόρου του αιτητή πως η 20 Ε.Δ.Υ., ηοποίαδημιουργήθηκε μετοΝόμο33/67, είναι το ίδιο όργανο το οποίο προβλέπεται απότο άρθρο 125 του Συντάγματοςκαιόχι κάποιοάλλο όργανο,συνεπώς, τα3 μέλη ταοποίασυνέθεταν τηνΕΛ.Υ., η οποίαεδίκασεπει θαρχικά τον αιτητή και επέβαλε τη σχετική ποινή, δεν 25 αποτελούσαν απαρτία, και αυτό γιατί βάσει του δικαίου της ανάγκηςστο οποίο εδράζεταιο Νόμος 33/67, θαμπο ρούσε να δικαιολογηθεί μείωση του αριθμού των μελών της ΕΛ.Υ. από 10 σε 7, αλλά όχι σε 5 και συνεπώς το άρθρο 13
(3)τουΝόμου33/67 είναι αντισυνταγματικόσαν 30 αντίθετοπροςτοάρθρο124
(1)τουΣυντάγματος. Οδικηγόρος τουαιτητήισχυρίστηκε επίσης πωςη από λυσητου αιτητήηοποία του επιβλήθηκε δυνάμει του άρ θρου79(ΐχί) τουΝόμου33/67καιπουείχεσανεπακόλου θο την εφαρμογή του άρθρου 79
(7)του ίδιου Νόμου, 35 απώλεια δηλαδή όλων των δικαιωμάτων αφυπηρέτησής του, είναι αντισυνταγματική γιατί είναι αντίθετη με τις πρόνοιες του άρθρου 12
(2)του Συντάγματος το οποίο 2103 Δ^ητφάδης»Δ. Αζίναςν.Δςρΰ^ατίαξ
(1991)προνοεί ότιοκαταδικασθείς δενδικάζεταιδυοφορέςγια το ίδιο αδίκημα.Υπέβαλε επίσης πωςηαπώλειατωνσυ νταξιοδοτικώνδικαιωμάτωντουαιτητή,σε συνδυασμό με τηφυλάκισηπουτουεπιβλήθηκε,αποτελεί διπλήτιμωρία γιατοίδιοαδίκημα. Περαιτέρω,οαιτητής ισχυρίστηκε ότισύμφωνα με το άρθρο 12
(3)του Συντάγματοςνόμος δενμπορεί ναπρο βλέψειποινήδυσανάλογηπροςτηβαρύτητατουαδικήμα τος καιυπέβαλεπωςηΕΛ.Υ όφειλε ναείχελάβειυπόψη τηςτις ελαφρυντικές περιστάσεις τουαιτητή καιναασκή- 10 σει ορθά τη διακριτική της ευχέρεια, επιβάλλοντας σ' αυτόν, σύμφωνα με το άρθρο 83
(3)του Νόμου 33/67, ποινήανάλογηπροςτιςπεριστάσεις αυτές.Είναιεπίσηςο ιοχυρισμός του αιτητή ότι η ΕΛ.Υ., επιβάλλονταςτου πλήρη στέρηση τωνσυνταξιοδοτικών τουδικαιωμάτων, 15 μεταχειρίστηκε τηνπερίπτωσητουσανναμηνσυνέτρεχαν οποιεσδήποτε ελαφρυντικές περιστάσεις. Οαιτητής ισχυ ρίστηκε περαιτέρω παράβασητων άρθρων23και28 του Συντάγματος. Ο δικηγόρος τουαιτητήβάσισε τον πρώτοτου ισχυρι- 20 σμό περί αντισυνταγματικότητας της ΕΛ.Υ., η οποία εγκαθιδρύθηκε δυνάμει του Νόμου 33/67,στην απόφαση της Ολομέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίουστηνυπόθεση Republicv. Louca
(1984)3C.L.R.241. Στην απόφαση αυτή, όπου επίδικο θέμα ήταν κατά 25 πόσον η αναθεωρητική έφεση ή η αίτηση ακύρωσηςθα μπορούσαννααποσυρθούνχωρίς προηγούμενηάδειατου Δικαστηρίου, είχαν γίνει ορισμένες παρατηρήσεις (obiter dicta) απόορισμένους Δικαστές,οι οποίοι είτε ρητάδια κήρυξανότι το άρθρο4
(3)τουΝόμου33/67είναι αντισυ- 30 νταγματικό, είτε διακήρυξαν ότι ηγέρθη σοβαρό θέμα αντισυνταγματικότητας και τοόλοθέμα έπρεπε να τύχει επανεξέτασης απότααρμόδια όργανα.Οι παρατηρήσεις αυτές, εν πάση περιπτώσει, δεναποτελούσαν τμήμα του δεσμευτικού μέρους τηςαπόφασηςτης πλειοψηφίας επει- 35 δή ηδιαδικασίαεγκαταλείφθηκε μετά τηδιευθέτηση των απαιτήσεωντωνμελώντηςΕΛ.Υ. 2104 5 4 AAA, Αζίναςv. Δημοκρατίας Δημητριάδης,Δ. Στην απόφαση Kyriakos Kyriakou v. The Republic
(1987)3 C.L.R. 1130, ο Δικαστή; Πικής ανάφερε,μεταξύ άλλων,ταακόλουθασχετικά:5 10 15 20 25 30 35 "ΣειράαποφάσεωντουΑνωτάτου Δικαστηρίουαναγνωρίζει ότι ηΕπιτροπήδεν είναι το ίδιο σώμα μετην Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας που διαλαμβάνει το Σύνταγμαλόγωτηςδιαφορετικήςαριθμητικήςσυνθέσε ως των δύο Επιτροπών. Αυτό που προκύπτει από τις αποφάσεις είναι ότι ο περιορισμός του αριθμού των μελών απόδέκα σε πέντε που προνοεί ο Νόμος33/67 δεν καθιστά την Επιτροπή όργανο αντισυνταγματικό. Ο καθορισμός του αριθμού των μελών της Επιτροπής σεδέκα, απότοΣύνταγμα,ήτανάρρηκτα συνδεδεμένος με τις συνταγματικές διατάξεις που κατέρρευσαν με τηναποχώρησητωνΤούρκων,μελώντηςΕπιτροπής. Ο Νόμος 33/67εδράζεταιαποκλειστικά στο 'δίκαιο της ανάγκης' και αποσκοπεί στη πλήρωση του κενού πουάφησεηαποχώρησητωνΤούρκων,μελώντηςΕπι τροπής Δημόσιας Υπηρεσίας. Ως μέτρο ανάγκης δεν μπορεί να εκφεύγει των δικαιοδοτικών πλαισίων που παρέχει το 'δίκαιο της ανάγκης'. Το 'δίκαιο της ανά γκης' δικαιολογεί τη λήψημέτρων που δεν προβλέπο νται απότο Σύνταγμαμόνο στο βαθμόκαιτην έκταση που είναι αναγκαίαγιατηδιασφάλισητης λειτουργίας της Επιτροπήςπουκατέρρευσε με τηναποχώρησητων Τούρκων. Η ανάγκηγια διασφάλιση των συνταγματι κών θεσμών με προσφυγήστο 'δίκαιοτης ανάγκης', ως αποτέλεσμα των γεγονότων του 1963-1964, αναγνωρί στηκε απότοΑνώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέαςν. Ιμπραχήμ και Άλλοι. 'Οπωςεπεξηγείται στην απόφαση αυτή το 'δίκαιο της ανάγκης' αποτελεί εξαιρετικό μέτρο,επίκληση του οποίουδικαι ολογείται μόνο στο βαθμόκαι έκτασηπου επιβάλλει η ανάγκη." Στην Αναθεωρητική Έφεση στην πιο πάνω απόφαση, Republic v. Kyriacou
(1987)3 C.LA. 1189, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου αποφάνθηκεότι το άρθρο 4 2105 -** Δημητριάδης,Δ. Αζίναςν.Δημοχ^ατίας
(1991)
(3)τουΝόμου33/67έχει καταστεί ανενεργόκαιο Πρόε δροςτηςΔημοκρατίαςδενδύναταιναενασκήσειτηνεξου σίαπουτοάρθροαυτότουπαρέχει. Ενόψει των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω, οπρώτος ισχυρισμόςτουαιτητήαπορρίπτεταισαναβάσιμοςκαιμη στηριζόμενοςστονόμοκαιτηνομολογία 5 Αναφορικά με τον ισχυρισμότουαιτητήπερί αντίθε σηςτων άρθρων79(1X1) και79
(7)τουΝόμου33/67 προς τοάρθρο 12
(2)τουΣυντάγματος,παραπέμπωκαιυιοθετώ τηναπόφασητηςΟλομέλειαςτουΑνωτάτουΔικαστηρίου 10 στην υπόθεσηAndreas Christodoulou v. ThePresident & Members of the Disciplinary Boardof National Guard
(1983)3GL.R. 999,όπουσχετικάμετοίδιοθέμα,αναφέρ θηκανταακόλουθα, στιςσελίδες 1004και 1005:"Under both, the continental and common law, 15 systems of justice, themaxim thatacitizen oughtnotto bepunishedtwiceforthesameact, hasnoapplicationto disciplinary proceedings. Criminal and disciplinary pro ceedings may bepursuedsimultaneously orin succession inrespect of thesameconduct,inrecognition of thefact 20 that thetwo proceedings are designed to serve separate and distinct purposes - See, Tsatsos' Studies of Administrative Law, pp. 77-78 - Conclusions from the Greek Council of State 1929-59,p.405, andR. v. Phar maceuticalSociety
(1981)2 All E.R.805 (D.C)Iregard 25 it as salutary that in Cyprus, judicial trend favours the applicationof theprovisions of Article 123 safeguarding the rights of a person charged with an offence to dis ciplinary aswellas criminalproceedings. -See,Harasv. The Republic, 4 R.S.C.C39; Morsis v. 71ie Republic, 4 30 R.S.C.C. 133;Menelaou v.TheRepublic
(1980)3C.L.R. 467; Petrou v. The Republic
(1980)3 C.L.R.203; Papacleovoulou v.TheRepublic
(1982)3C.L.R.
- The same act may constituteboth a criminal anda disciplinary offence - see, Tsatsos' Studies of Admf- 35 nistrative Law, pp. 77-78-ConclusionsfromtheGreek 2106 4AAA. 5 10 15 20 25 Αζίναςv. Λτμιοχ^ατίας Λημηνριά6ΐ|ς, Α. Council of State 1929-59,pp. 29-59, p.
- That this is so, is no obstacle to the institution of disciplinary pro ceedings, nor conviction upon a disciplinary charge similar in nature to an offence created by the Criminal Code or any other law for that matter, imports a con viction underthegeneral law. Thereis noruleof law, certainly we have tracednone, prohibiting thefashioning of a disciplinary offence onthe provisions of theCriminal Codeor any otherlaw for that matter.Suchpracticeappears tobecommon,considering that conduct akin to conduct prohibited by the Criminal Code, should not ordinarily,be tolerated by public servants. And it is not.All thatreg. 3accomplished inthis case, is to define a number of disciplinary offences by reference to the provisions of the Military Code and other laws in force for the time being. A conviction by the Disciplinary Board is nothing other than a dis ciplinary punishment thatmust conform to the norms of administrative law pertaining to such convictions. That is, the punishment can at its worse dissolve the rela tionship between the servant and the State. Under no circumstances can it result in a punishment dispro portionate to orgreater thanthebenefits received by the servant. -See,Tsatsos' Studies of Administrative Law, p. 79." Είναι φανερόαπότο πιο πάνωαπόσπασμα της από φασης αυτήςότι ο ισχυρισμός του αιτητήστο θέμααυτό πρέπεινααπορριφθεί. Ο δικηγόροςτουαιτητήπρόβαλετον ισχυρισμόπως η 30 ποινήηοποίαείχε επιβληθεί στον αιτητήαπότην ΕΛ.Υ. ήτανυπέρμετραεπαχθήςκαιδυσανάλογηπροςτηβαρύτη τα τουαδικήματος πουδιαπράχθηκε,πωςηΕπιτροπήπα ράλειψεναλάβειυπόψητηςτις ελαφρυντικές περιστάσεις κατά τηνεπιμέτρησητης ποινήςκαιπωςάσκησε μεπλημ35 μελειατηδιακριτικήτηςεξουσία. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο πωςτοακυρωτικόΔι2107 Δημητ$ιάΟης,Δ. Αζίναςν.Δημοκρατίας
(1991)κασιήριοδενέχειεξουσία ναεπέμβειστοθέματηςεπιβαλ λόμενης ποινής εκτός εάν το πειθαρχικό όργανο έχει υπερβεί πρόδηλα τα ακραία όρια της διακριτικής του εξουσίας. Οι εξουσίεςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου σετέτοιου εί- 5 δουςζητήματαδεν έχουν καμιάομοιότηταμετιςεξουσίες του κατά την ενάσκηση της κατ' έφεση δικαιοδοσίας του από αποφάσεις των Επαρχιακών Δικαστηρίων στις οποίες έχειεξουσία επέμβασης εκείόπουηκαταδικαστική απόφαση είναι είτε εξ* υπαρχής λανθασμένη είτε έκδηλα 10 υπέρμετρηείτεανεπαρκής. Η εκτίμηση του ύψους μιας τέτοιας πειθαρχικής ποι νής βρίσκεται εκτός των πλαισίων αρμοδιότητας του Δι καστηρίου τούτου. (Βλ., μεταξύ άλλων, Christofides ν. CY.r.A
(1979)3 C.L.R. 99, Papacleovoulou v. The 15 Republic
(1982)3C.L.R. 187,196-197). Έχει επίσης επανειλημμένα νομολογηθεί σεσειράαπο φάσεων πως ένα διοικητικό Δικαστήριο κατάτηνεκδίκα ση προσφυγής η οποία στρέφεται εναντίον της επιβολής πειθαρχικήςποινής δενέχεικατάκανόναεξουσία επέμβα- 20 σης στην ουσιαστική κρίση και εκτίμηση των γεγονότων απότο αρμόδιοόργανο.(Βλ., μεταξύάλλων, Enotiadou ν. The Republic
(1971)3 CLR. 409, 415, Lambrou v. The Republic
(1972)3 CLR. 379, 389, Republic v. Mozoras
(1970)3 CLR. 210, στη σελ. 221, και Solomou v. The 25 Republic
(1984)3C.L.R. 533,στησελίδα 536). To άρθρο 79
(1)του Νόμου33/67απαρριθμεί περιορι στικά τις πειθαρχικές ποινές πουμπορούν να επιβληθούν δυνάμει των διατάξεων του ίδιου νόμου. Στις ποινές αυτές περιλαμβάνεται καιηποινή της απόλυσης ηοποία, 30 σύμφωνα μετοάρθρο79
(7)τουΝόμου33/67, συνεπάγεται απώλεια όλων των ωφελημάτων αφυπηρέτησης του απο λυθέντος υπαλλήλου. Έχονταςεξετάσει μεκάθεπροσοχήτοφάκελοτηςυπό θεσης,καθώς επίσης καιτασχετικά πρακτικά της απόφα- 35 2108 AAAA. Αζίνα$v.Δημοκρατίας Δημητρια£ΐ|ς, Δ. σης στα οποία αναφέρονται λεπτομερώς το σκεπτικό και η αιτιολογία, κρίνω πως η ΕΛ.Υ. ορθά και νόμιμα και χωρίς να υπερβεί τα όρια της διακριτικής της εξουσίας, επέβαλε στον αιτητή την ποινή της απόλυσης. ΗΕ.Δ.Υ., 5 όπως ρητάαναφέρθηκεστο σχετικό πρακτικό(βλ.Παράρ τημα 8 στην ένσταση) έλαβε υπόψη της τις διάφορες ελα φρυντικές περιστάσεις του αιτητή προτού καταλήξει. Η διακριτική ευχέρεια της ΕΑΥ. δεν αφορούσε ταθέματα σύνταξης παράμόνο τοθέματηςποινής.Ηποινήηοποία 10 επιβλήθηκε στον αιτητή είχε, βάσει του ίδιου του νόμου, τοεπακόλουθοτηςαπώλειαςόλων των ωφελημάτων αφυ πηρέτησής του. ΗαπόφασηMakrides v.TheRepublic, 2R.S.C.C 8,την οποία ανάφερε ο δικηγόρος του αιτητή προς υποστήριξη 15 του ισχυρισμού του για αντισυνταγματικότητα των προ νοιών εκείνων που αφορούν στέρησητων συνταξιοδοτι κών δικαιωμάτωνυπαλλήλου προς τοάρθρο23
(1)και
(2)του Συντάγματος δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα υπόθεση. 20 Ο ισχυρισμός του δικηγόρου του αιτητή για αντίθεση προς το άρθρο 28 του Συντάγματος παρέμεινε αναπόδεικτος; Ενόψει των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνωκαι υπό το φωςτηςσχετικής νομολογίας την οποίαπαρέθεσα,η προ25 σφυγή απορρίπτεται και η επίδικη απόφαση επικυρώνε ται. Καμιάδιαταγήγιαέξοδα. Προσφυγή απορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 2109