(1991)27Αυγούστου, 1991 [Α.ΛΟΪΖΟΥ,Π.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΖΑΝΝΟΥΠΑΣ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΤΗΣΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ' ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 850/88). Αναθεωρητική Έφεση — Αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης της — Εξαίρετο δικονομικό μέτρο το οποίο ασκείται όταν το Δι καστήριο, το οποίο έχει ελεύθερηκαι αδέσμευτη διακριτική εξου σία, κρίνει ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης το απαιτεί — Οι κα νόνες ως προς τα χρονικά όρια πρέπει να τηρούνται εκτός όπου η 5 δικαιοσύνη μεσαφήνεια υποδεικνύει ότι πρέπει να χαλαρωθούν— Η διαφωνία του αιτητή με τοδικηγόρο τουως προς τον τρόπο χει ρισμού της υπόθεσης δεν αποτελεί υπό τις περιστάσεις λόγο για παράταση τουχρόνου καταχώρησης τηςέφεσης. Με την αίτηση ταυ αυτήο αιτητήςζήτησε απότο Δικαστήριο 10 παράτασηχρόνουγιακαταχώρησηέφεσηςκατάτηςαπόφασηςτου Πρωτόδικου Δικαστηρίου με τηνοποίααπορρίφθηκε ηπροσφυγή του. Ως λόγο προςυποστήριξη της αίτησης του ανέφερεότι γεγο νότασημαντικάμετηνυπόθεσηήρθανσεγνώση του πολύαργά σε σχέση μετοχρόνοκαταχώρησηςτηςέφεσηςτου.Ωςτέτοιαγεγονό- 15 τα ανέφερετην παράλειψητων δικηγόρωντου ναεπαναεπιθεωρήσουν τους φακέλους και να καταχωρήσουν απαντητική γραπτή αγόρευση μεβάσητασχετικάστοιχείαπουτουςείχε δώσει γραπτά και προφορικά. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτοντας τηναίτηση,αποφάσι- 20 σε ότι:
(1)Η Διάταξη 35 θεσμός 2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών,πουεφαρμόζεται καιγια την Αναθε ωρητική Έφεση,καθορίζει το χρόνο καταχώρησης της έφεσης σε • έξι εβδομάδες εκτός αν το Δικαστήριο ή Δικαστής παρατείνει το 25 χρόνο. Η παράτασητου χρόνου καταχώρησης έφεσης είναι ένα εξαιρετικό δικονομικό μέτρο καιτο Δικαστήριο έχει ελεύθερηκαι 2948 4ΑΛΛ. 5 10 15 Ζαννονπαςν.Δημοκρατίας αδέσμευτη διακριτική εξουσία την οποία ασκεί μεβάσητα γεγονό τα τηςκάθεσυγκεκριμένης υπόθεσηςκαι μεγνώμονα την αρχήότι το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει την τελειωτική ολοκλήρωση της δικαστικής διαδικασίαςκαι τηναποκρυστάλλωση των δικαιωμάτων των διαδίκων μετάτην εκπνοήτων χρονικών ορίων που θέτει ο νομοθέτης. Οι κανόνες ωςπρος ταχρονικά όρια πρέπει να τη ρούνται εκτός αν ηδικαιοσύνη μεσαφήνειαυποδείκνυα ότιπρέ πει ναχαλαρωθούν. Στην υπό εξέταση περίπτωση τίποτε δενυπήρχε που να μην μπορούσε να διαπιστωθεί από τοναιτητή μέσα στην προθεσμία καταχώρησης εφέσεως. Η διαφωνία του διαδίκου μετο δικηγόρο του ως προς τον τρόποχειρισμού τηςυπόθεσης,υπότις παρούσες συνθήκες τηςγνώσης δηλαδή από το διάδικο του αποτελέσματος της προσφυγής την ημέρα έκδοσης της απόφασης,δεν αποτελεί λόγο παράτασηςχρόνου γιακαταχώρηση έφεσης. Αίτηση απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: BraacoSalvage Ltdv. Republic (Attorney-General asSuccessorto the GreekCommunal Chamber)andAnother
(1967)3 CLR213· 20 Georghiou(No.3)v.Republic
(1968)3CLR 563Georgbiou v.Republic
(1968)1CLR41V CyprianSeawayAgencies v.Republic
(1981)3 CLR 27V l&A Φιλίππου v.Δημοκρατίας (Προσφυγή Αρ. 230/84, ημερ. 14/ 10/1989)- 25 Association of Contractors for Electrical Installations v. The Councilof MinistersandAnother
(1987)3 CLR817. Αίτηση. Αίτησηγιαπαράτασητουχρόνουγιακαταχώρησηέφε σης εναντίον της απόφασης με την οποία απορρίφθηκεη 30 προσφυγήτου εναντίον τηςπροαγωγήςτων ενδιαφερομέ νωνμερώνστηθέσηΑνώτερουΦοροθέτηΒ. Οαιτητήςπαρουσιάσθηκεαυτοπροσώπως. Π. Χατζηδημητρίον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α\ για τουςκαθ*ωνηαίτηση. **5 Cur. adv. vult. 2949 Ζαννούπαςν.Δημοκρατίας
(1991)Α. ΛΟΪΖΟΥ,Π.ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση.Με τηναίτησητουαυτήοαιτητήςζητάπαράτασητουχρόνου για καταχώρηση έφεσης εναντίον της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε ηπροσφυγή του και επικυρώθηκε η πράξηπροαγωγήςστηθέσηΑνώτερουΦοροθέτηΒ' (Κλάδος ΦόρουΕισοδήματος)Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων, τηνοποίαπροσέβαλε. 5 Η απόφαση εκδόθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1990 και, όπως ο ίδιος λέγειστην ένορκηδήλωση ηοποίαεπισυνά πτεται στην παρούσα αίτηση,την ίδιαημέραοι δικηγόροι 10 πουτον αντιπροσώπευαντονπληροφόρησανμε επιστολή τους για την έκδοση της απόφασηςτου Δικαστηρίου και ότιηπροσφυγήτουείχεαπορριφθεί. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 10 Απριλίου 1991,δηλαδήμεκαθυστέρησηπέντεμηνών. ι 5 Ο λόγοςτον οποίοοαιτητήςπροβάλλει είναι ότιπρό σφαταπροςτοχρόνοκαταχώρησηςτηςαίτησηςτου ήλθαν σεγνώσητουγεγονότα σημαντικάκαισχετιζόμενα μετην υπόθεση. Σαντέτοια παραθέτειτο γεγονός ότι οιδικηγό ροι του κατάτην επιθεώρηση των διοικητικών φακέλων 20 και των εμπιστευτικών εκθέσεων παρέλειψαν να σημειώ σουν σημαντικές λεπτομέρειες που θα στοιχειοθετούσαν και αποδείκνυαν το δίκαιοτης προσφυγής του.Επιπρό σθετα,ότι ο Γενικός Εισαγγελέας στηγραπτήτου αγόρευ ση παρέλειψε να πάρει θέσηστη διαπίστωση του αιτητή 25 ότι οι βαθμολογίες έγινανκαιμεθοδεύτηκανγιανα δικαι ολογήσουν τις προαγωγές, όπως αυτός ισχυρίζετο στην τρίτη παράγραφο της έκτης σελίδας της γραπτής αγόρευ σηςτουπουείχεκαταχωρηθείστις22 Σεπτεμβρίου
- Σαν αποτέλεσμα αυτού,οι δικηγόροι του ζήτησαν με 30 επιστολή άδειααπό το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα να ξαναδούν τους διοικητικούς φακέλους και τις εμπι στευτικές εκθέσεις καιναεπιτραπείσεαυτόνναπαρίστα ταιπροσωπικάκατάτηνεπιθεώρηση. Ο Γενικός Εισαγγελέας δέχθηκεναξαναεπιθεωρηθούν 35 2950 4 ΑΛΛ. Ζαννονπαςν.Δημοκρατίας Α. Λοΐζου,Π. οι φάκελοι από τους δικηγόρους του, όχι όμως απότον ίδιο. Αμέσως,όπως λέγει στην παράγραφο (Γ) της ενόρ κου δηλώσεως του,προσέφυγε στην Επιτροπή Ανθρωπί νων Δικαιωμάτων στην Κύπρο που υποσχέθηκε να τον 5 ενημερώσειγιατηνέκβασητουθέματοςτουσεδέκαπερί που μέρες. Και συνεχίζει ισχυριζόμενος ότι οι δικηγόροι του,ενώπαράλληλα τους δόθηκεδικαίωμα επαναεπιθεώρησηςκαιπαράτιςεκκλήσειςτουπροςαυτούςνατοπρά ξουν, έστω και χωρίς την παρουσία του, παρέλειψαν να 10 πράξουντούτο. Στις 11Ιουνίου 1990, οιδικηγόροι τουτουζήτησαν να προσέλθει στογραφείοτους γιαναετοιμάσουν απάντηση στηγραπτή αγόρευσητου Γενικού Εισαγγελέα. Οίδιοςδε, δίδονταςτηδική τουεκδοχή, αναφέρειστην ένορκηδήλω15 ση του ότι επικοινώνησε τηλεφωνικώς μαζίτους αμέσως, τους ανέφερε ότι τους είχε ήδηδώσει γραπτάκαι προφο ρικάτασχετικάστοιχεία γιαναετοιμάσουν τηναπάντηση τους, και ότι αμέλησαν ή παρέλειψαν να υποβάλουν τέ τοιααπάντηση,καιέτσι, όπωςαυτόςισχυρίζεται,τοΔικα20 στήρισ κατέληξε στηναπορριπτικήτουαπόφαση. Από το φάκελο της υπόθεσης φαίνεται ότι στις 14 Μαρτίου 1990, ότανηπροσφυγήτουαιτητή,που συνεκδικαζότανμαζίμεδύοάλλες προσφυγές,αναβλήθηκεστις 7 Ιουνίου για διασαφηνίσεις, το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες 25 να καταχωρηθεί εν τω μεταξύ η από μέρους του αιτητή γραπτή αγόρευση σε απάντηση εντός τεσσάρων εβδομά δων. Στις 7 Ιουνίου 1990, ο δικηγόρος του αιτητή ζήτησε παράτασηχρόνουγιατίδενείχεκαταχωρηθείγραπτήαγό30 ρεύση σε απάντηση και το Δικαστήριο έδωσε τέσσερις εβδομάδες και όρισε την υπόθεση γιαδιασαφηνίσεις στις 10Οκτωβρίου
- Στηνπραγματικότηταδενκαταχωρή θηκε τέτοια γραπτή αγόρευση σε απάντηση από μέρους του αιτητή γιατί, όπως φαίνεται,δεν προσήλθε στο γρα35 φείο των δικηγόρων του όπως του ζητήθηκε απόαυτούς για ναδώσει περαιτέρω οδηγίες ήκαιγιατί σε τελευταία ανάλυση αυτοί δεν το έκριναν απαραίτητο, πράγμαπου 2951 Α. Λοΐζου,Π. Ζαννούπας ν.Δημοκρατίας
(1991)βρισκόταν μέσαστησφαίραχειρισμού τηςυποθέσεωςαπό αυτούςσανδικηγόρους.Έτσιτηνημέραεκείνη όλοιοιδι κηγόροι δήλωσαν ότι δενείχανναπροσθέσουν τίποτεκαι τοΔικαστήριο επιφύλαξετηναπόφασητου. Από της πλευράς του Γενικού Εισαγγελέα καταχωρή- 5 θηκεένσταση στην οποίαπροβάλλεταιη θέση ότιτοδημό σιοσυμφέρο επιβάλλει τηνοριστικοποίησητηςδικαστικής διαδικασίας και ότι ταδικαιώματα των μερών, όπως κα θορίζεται στις δικαστικές αποφάσεις,με την εκπνοήτου επιτρεπόμενου χρόνουγιατοένδικομέσοτηςέφεσης πρέ- 10 πει νααποκρυσταλλώνονταικαιγενικά ναδημιουργείται σταθερότηταδικαίουκαιδικαιωμάτων.Τυχόνδεαποδοχή τηςαίτησηςαυτήςθακαταστρατηγούσετανομολογηθέντα αυτάκαθώςεπίσηςκαιτηνανάγκη αυστηρήςτήρησηςτων προθεσμιών πουκαθορίζονταιστους θεσμούς. Ήγειρεδε 15 καιτο νομικό σημείο ότι ηπαρούσααίτησηείναινομοτυπικά αβάσιμηγιατί σε αυτήδεν αναφέρεταιτο συγκεκρι μένο άρθρο του Νόμου ή ο συγκεκριμένος κανονισμός ή θεσμόςστονοποίοβασίζεται,καιπεραιτέρωοαιτητήςκα νένα νόμιμο λόγοδεν επικαλείταικαιότι γενικά οι λόγοι 20 πουεπικαλείταιδεν υποστηρίζουν ούτεκαιδικαιολογούν τηνέκδοσητουαιτούμενουδιατάγματος. Σύμφωναμετον Κανονισμό 3τουπερίΕφέσεων (Ανα θεωρητική Δικαιοδοσία) Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Δικαστηρίου του 1964, οι πρόνοιες της Διατά- 25 ξεως 35 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών οι αναφερόμενες σε πολιτικές εφέσεις εφαρ μόζονται τηρουμένων των αναλογιών και σε εφέσειςαπό απόφαση Δικαστή που ασκεί αναθεωρητικήδικαιοδοσία δυνάμειτηςπαραγράφου2 του Άρθρου 11τουπερί Απο- 30 νομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλαι Διατάξεις) Νόμου του 1964, (ΝόμοςΑρ. 33του1964.) ΗΔιάταξη 35 θεσμός 2καθορίζειτοχρόνοκαταχώρη σηςτηςέφεσηςσεέξι εβδομάδεςεκτόςαντοΔικαστήριοή Δικαστήςπαρατείνειτοχρόνο.ΣύμφωναδεμετηΔιάταξη 35 57 θεσμός 2 το Δικαστήριο ή Δικαστής έχει εξουσία να παρατείνει το χρόνο πουκαθορίζεταιστους θεσμούςπα2952 4 ΑΛΛ. Ζαννονπαςν.Δημοκρατίας Α. Λοΐζον, Π. ρόλο πουηαίτησηγιαπαράταση γίνεται μετάτηνεκπνοή τουκαθοριζόμενουήεπιτρεπόμενουχρόνου. Τοόλο θέματωνπρονοιών γιαπαράτασητουχρόνου καταχώρησης εφέσεως εξετάζεται σε σειρά αποφάσεων. 5 Ειδικά δε για το ζήτηματης παράτασηςτου χρόνου για καταχώρηση εφέσεως στην Αναθεωρητική Δικαιοδοσία αναφοράμπορείναγίνειστιςπιοκάτωυποθέσεις: Branco Salvage Ltd v.Republic (Attorney-General asSuccessor to TheGreekCommunalChamberandAnother
(1967)3 C.L.R. 10 213· Niki Cbr.Georghiou (No.3) v. Republic (Minister of the InteriorandAnother)
(1968)3 C.L.R. 563· Niki Chr. Georghiou v. Republic (Minister of Interior andAnother)
(1968)1 C.L.R. 411 (Ολ.)- Cyprian Seaway Agencies v. Republic
(1981)3 C.L.R.271 και /. &Α. Φιλίππου v. Kv15 πριακήςΔημοκρατίαςΥπόθεσηΑρ.23Q/84 (Απόφαση δό θηκε στις 14 Οκτωβρίου 1989). Στην δε υπόθεση Association of Contractors for Electrical Installations v. TheCouncil of Ministers andAnother
(1987)3 C.L.R.817, είχατηνευκαιρίαναανασκοπήσωτηνομολογίαπάνωστο 20 θέματηςπαράτασηςτουχρόνουκαταχώρησηςεφέσεως. Τοσυμπέρασμαπουβγαίνει απόαυτέςείναι ότι η πα ράταση τουχρόνουκαταχώρησηςεφέσεως είναιέναεξαι ρετικόδικονομικό μέτρο καιότι τοΔικαστήριο έχει ελεύ θερη και αδέσμευτη διακριτικήεξουσία την οποία ασκεί 25 με βάση τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης και όταντο συμφέρον της δικαιοσύνης συνηγορούν υπέρ αυτής.Ασκείταιδευπέρενόςαιτητήμεγνώμονατηναρχή ότι το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει την τελειωτική ολο κλήρωση της δικαστικής διαδικασίας και την αποκρυ30 στάλλωση των δικαιωμάτων των διαδίκων μετά την εκ πνοή των χρονικών ορίων που θέτει ο νομοθέτης. Ο καθορισμόςχρονικών ορίωναπότηνομοθεσίαδενσημαί νει ότι δεν έχουν σημασία και μπορούν να αγνοούνται. Αντίθετα αυτοίοι κανόνεςωςπροςταχρονικάόριαπρέ35 πει να τηρούνται εκτός εάν η δικαιοσύνη με σαφήνεια υποδεικνύει ότιπρέπειναχαλαρωθούν.Οιδιαφορέςπρέ πει ναφθάνουνσε ένατέλοςσε όσοτοδυνατόπιοεύλογο χρόνο και δεν πρέπει να αφήνονταισε εκκρεμότητα για 2953 Α. Λοΐζον, Π. Ζαννούπας ν.Δημοκρατίας
(1991)ακαθόριστο χρόνο. Αυτήηαρχήστηρίζεται στο λατινικό αξίωμα που έχει ενσωματωθεί στο νομικό μας σύστημα ότιείναιπροςτοδημόσιοσυμφέρο ναυπάρχειμέσασεεύ λογαχρονικάόριακάποιοτέλοςστηδιαδικασία. Με βάσητακριτήρια αυτάέχω καταλήξει στο συμπέ- 5 ρασμαότιστηνυπόεξέτασηπερίπτωσητίποτεδενυπήρχε πουναμημπορούσε ναδιαπιστωθεί απότον αιτητήμέσα στοχρόνο καταχώρησης εφέσεως πουκαθορίζεταιαπότη σχετική Διάταξη. Ηδεδιαφωνίαενός διαδίκου, ο οποίος ενημερώνεται για την έκδοση της απόφασης την ίδια ίο ημέρα που αυτήεκδόθηκε,όπως έγινεστην παρούσα υπό θεση, με το δικηγόρο του ως προς τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης, δεν αποτελεί λόγοπουσυνηγορεί υπέρτης άσκησης απότο Δικαστήριο αυτότου εξαιρετικού μέτρου της παράτασης του χρόνου καταχώρησης εφέσεως σαν 15 θέμαεξυπηρέτησης τουσυμφέροντος τηςδικαιοσύνης. Για όλους τους πιοπάνωλόγους ηαίτησηαυτή απορ ρίπτεται. Δεν γίνεται όμως οποιαδήποτεδιαταγήγιαέξοδα. Αίτησηαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 2954