clr/1991/1991_4_3597.pdf

(1)Οισυστάσεις τουΔιευθυντήαποτελούν ένααπότασημαντι­ κότερα κριτήρια, τα οποία βαρύνουν κατάτη λήψη τηςαπόφασης από την Επιτροπή, για το λόγο ότι ο Προϊστάμενος ενός Τμήμα­ τος βρίσκεται σε μοναδική θέση να εκτιμά τις ανάγκες της υπό πλήρωση θέσης και την καταλληλότητα των υποψηφίων για εκτέ­ λεσητωνκαθηκόντωντηςθέσηςαυτής.

(2)Σχετικά με τη βαρύτητα, η οποία θα πρέπει νααποδίδεται από την Επιτροπή όσον αφοράτο κριτήριο της αξίας,η πρόνοια του Νόμου 33/67,άρθρο 44

(2), δεν αποδίδει σε οποιοδήποτε από 3597 ΟικονομίΛςςν.Δημοκρατίας

(1991)τα τρίαθεσμικά κριτήρια- αξία,προσόντακαιαρχαιότητα- μεγα­ λύτερη σπουδαιότητα έναντι τωνυπολοίπων δυο, η θέση όμως αυτήδεν είναι αντίθετημετηνάποψηότι "ηαξίαπρέπειναέχειτη μεγαλύτερη βαρύτητα".

(3)Οσον αφοράτον ισχυρισμό πως ηΕπιτροπήπαραγνώρισε 5 την πασιφανή αρχαιότητατου αιτητήέναντι των ενδιαφερομένων μερών,κρίνω ότι ηαρχαιότητα τουαιτητή,ηοποίαανάγεταιστην ημερομηνία πρώτου διορισμού του στην υπηρεσία (1969-1970), ανήκει στομακρυνό παρελθόν και είναι χωρίς ουσιαστική σημα­ σία.Ηαρχαιότητα απόμόνη τηςδεν δίνει τοπροβάδισμαγιασκο- 10 πουςπροαγωγής.

(4)'Οταν έναδιοικητικό όργανο επιλέγει έναυποψήφιοσε σύγ­ κρισημεάλλουςυποψήφιους,δεν είναιυποχρεωμένο νααποδείξει ότι οεπιλεγείς ήτανέκδηλαυπέρτερος των άλλων υποψηφίων.Το βάροςαπόδειξηςέκδηληςυπεροχήςβρίσκεται στους ώμουςτου αι- 15 τητή,οοποίος θαπρέπει νατην αποδείξει για ναθεωρηθεί ότι το διορίζονόργανουπερέβηταακραίαόριατηςδιακριτικήςτουευχέ­ ρειαςκαι έτσιναδικαιολογείται ηεπέμβασητουΔικαστηρίου. Ηυπεροχή πρέπει ναείναι τέτοιας φύσης που ναβγαίνειαπό κάθε άποψη από το συνδυασμένο αποτέλεσμα τηςαξίας, προσό- 20 ντων και αρχαιότητα των προσώπων πουσυναγωνίζονται για προαγωγή- με άλλες λέξεις,πρέπει να βγαίνει ως αναντίρρητο γε­ γονός, τόσο πειστικό πουνα εντυπωσιάζει κάποιοαπότην πρώτη ματιά. Επειδή με τη φράση "έκδηλη υπεροχή" εννοείται η υπεροχή 25 ενός προσώπου, για ναευσταθήσει ισχυρισμός αυτούτου είδους, πρέπει ναείναι αυταπόδεικτοςκαιπροφανής απότηνεξέτασητων φακέλωντων υποψηφίων. Οαιτητήςαπέτυχενααποδείξειέκδηλη υπεροχή με την πιο πάνω έννοια έναντι των ενδιαφερομένων μερών. 30 Προσφυγήαπορρίπτεταιμε £75έξοδα. Αναφερόμενεςυποθέσεις: Republic v. Haris

(1985)3CLR 106SekMdes v.Republic

(1987)3CLR 744· Kara&oi&s v. CBC

(1985)3CLR379' 35 Petridcs&Otters v.Republic

(1987)3CLR 1166' Μουρτζής v. Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας(ΠροσφυγήΑρ. 955/88 ημερ. 4.7.89)Δημοκρατία ν.Παπαμιχαήλ(ΑΕ745, ημερ. 12.4Μ9)· Σταύρουν.ΕπιτροπήςΔημόσιαςΥπηρεσίας(ΠροσφυγήΑρ.$04/874 0 3598 4 ΑΛΛ. Οικονομίύηςν.Δημοκρατίας ημερ. 22Χ.89)· Republic v.Roussos

(1987)3CLR 1217Georghiou&Others v.Republic

(1988)3CLR 678' 5 Οικονόμου και άλλοι v.Δημοκρατίας (ΠροσφυγέςΑρ. 128/89 και 274/89, ημερ. 7.11.90)· Γεωργίου ν.Δημοκρατίας (ΠροσφυγέςΑρ. 1040/87και 46/88 ημερ. 12.12.90)· Menelaou v.Republic

(1969)3CLR 36· ParteUides v.Republic

(1969)3CLR486- 10 StephaBou v.Republic

(1986)3CLR779Aristodemou v.Republic

(1986)3CLR 434· Michael (No.1) v.Republic

(1975)3CLR 136· Georghiou v.Republic

(1976)3 CLR 74· Evgeniou v.Republic

(1979)3CLR 239- 15 Christou v.Republic

(1980)3CLR437Στυλιανοί»v.Δημοκρατίας (ΠροσφυγήΑρ. 915/88, ημερ. 15.9.89)· HadfiSawav.Republic

(1982)3CLR 76·" Hadploanaou v.Republic

(1983)3CLR 1041• Lewisv.Δημοκρατίας (AE522, ημερ.30.5.89)· 20 Maratheftou&Others v.Republic

(1982)3 CLR 1088· Χαχζηδάς v. Δημοκρατίας (AE606, ημερ. 19X89)· Louca v.RepublicandAnother(AE 777& 780, ημερ. 16.6.89)· Μ\Χτνάδουςκ.α. v.Δψοκρατίας (AE 789, 790, 791, ημερ. 30.5.89). Προσφυγή. 25 Προσφυγήεναντίοναπόφασηςτωνκαθ'ωνηαίτησημε την οποία προήγαγανταενδιαφερόμενα μέρη στημόνιμη θέσηΔιοικητικούΛειτουργούΑ'αντίτουαιτητή. Α. Θεοφίλου,γιατοναιτητή. 3599 Οικονομώηςν.Δημοκρατίας

(1991)Α. Κονρσονμπά (χα.),Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, για τουςκαθ*ωνηαίτηση. Κ.Ερωτοκρίτον, γιατοενδιαφερόμενομέρος

1. Cur. adv. vult. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.ανάγνωσετηνακόλουθη απόφα- 5 ση. Ο αιτητής, με την παρούσαπροσφυγή,ζητά δήλωση τουΔικαστηρίου ότι ηαπόφασητης ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας, η "Επιτροπή",ημερ.8.11.89,ηοποία δημοσι­ εύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερ. 22.12.89 και με την οποία προήγαγε τα ενδιαφερόμενα 10 μέρη Κυπριανό Ματθαίου και Ελπινίκη Κουτουρούσιη στη μόνιμη θέσηΔιοικητικού Λειτουργού Α', Γενικό Διοι­ κητικό Προσωπικό, αναδρομικά από 15.12.87, είναι άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. 15 Η Επιτροπή σε συνεδρίαση της με ημερομηνία 10.12.87,πλήρωσε επτάκενές μόνιμες θέσεις Διοικητικού Λειτουργού Α', Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, από 15.12.87.Κατάτησυνεδρίαση αυτήήτανπαρώνκαι οΔι­ ευθυντής της Υπηρεσίας Δημόσιας Διοίκησης καιΠρόσω- 20 πικού, κ. Ανδρέας Κουφτερός, ο οποίος σύστησε για τις επτάθέσεις εννέα υποψήφιους, μεταξύτωνοποίωνκαι τα ενδιαφερόμενα μέρη, όχι όμως τον αιτητή (Τεκμήριο Χ στη γραπτή αγόρευση της καθ' ης η αίτηση). Αντίγραφο των πρακτικών της Επιτροπής ημερ. 24.11.87, κατάτην 25 οποία έγινε ηκατάθεση τηςέκθεσης τηςΤμηματικής, αντί­ γραφοτης έκθεσης τηςΤμηματικήςκαιαντίγραφοτου κα­ ταλόγουτωνυποψηφίων,επισυνάφθηκανσανΠαράρτημα 1 στηνένσταση. Στις 12.4.89,η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου, 30 με απόφαση της, αποδέχτηκε την Αναθεωρητική Έφεση 745, εναντίον της πρωτόδικηςακυρωτικήςαπόφασης του Δικαστηρίου στην προσφυγήΑρ. 328/86 (ΠέτροςΠαπαμιχαήλ ν. Δημοκρατίας), σε ότι αφορούσε την από 1.3.86 προαγωγήτων θεοφανίδηκαι Μακρίδηστη μόνιμη θέση 35 3600 4ΑΛΛ OutovopioiKν.Δημοκρατίας Χρυσόστομος,Δ. Διοικητικού ΛειτουργούΑ',Γενικό Διοικητικό Προσωπι­ κό καιηΕπιτροπήσεσυνεδρίαση της ημερ. 17.4.89, απο­ φάσισε ναειδοποιηθούν οιθεοφανίδηςκαιΜακρίδηςότι αποκαθίσταντο στη θέσηΔιοικητικού ΛειτουργούΑ' από 5 1.3.
2. Μετά τηναποκατάστασητωνπιο πάνω υπαλλήλων, δύο απότις επτά θέσεις που πληρώθηκαν από 15.12.87, παρέμεινανκενές. Στησυνεδρίαση της με ημερομηνία 9.11.89 (Παράρτη10 μα2),ηΕπιτροπήασχολήθηκε με το θέματης επανεξέτα­ σης τηςπλήρωσης τωνδυοθέσεων. Υποψήφιοι ήτανοι24 από τους αρχικά 31 υποψήφιους, δεδομένου ότιηπροα­ γωγήτωνπέντε από αυτούςπαρέμεινε άθικτη,ενώοιπρο­ αναφερθέντες θεοφανίδης καιΜακρίδης, είχαναποκατα15 σταθεί στηθέση Διοικητικού Λειτουργού Α' από 1.3.
3. Μεταξύτων24 υποψηφίωνπεριλαμβάνονταντόσο οαιτητήςόσοκαιταενδιαφερόμενα μέρη(Παράρτημα3). ΗΕπιτροπήπροχώρησε στην αξιολόγηση και σύγκριση των24υποψηφίων μεβάσητοπραγματικόκαινομικό κα20 θεστώς που ίσχυε κατάτον ουσιώδη χρόνο. ΗΕπιτροπή εξέτασε ταουσιώδη στοιχεία από το φάκελο πλήρωσης τηςθέσης,καθώςκαιτουςπροσωπικούς φακέλουςκαιτις εμπιστευτικές εκθέσεις των υποψηφίων, έλαβε υπόψη τα πορίσματα της Τμηματικής καιτιςκρίσεις και συστάσεις 25 του Διευθυντή και κατέγραψε στα πρακτικάτη βαθμολο­ γία τωνυποψηφίων υπαλλήλων μεβάσητις εμπιστευτικές τους εκθέσεις τωνπέντε τελευταίων ετών πριν από τον ουσιώδηχρόνο. Ηεκτίμηση της απόδοσηςτουαιτητήκαιτωνενδιαφε30 ρομένων μερών κατάτα έτηαυτάπαρουσίαζετηνακόλου­ θη εικόνα: Αιτητής: Οικονομίδης Ελευθέριος: ϊ982 Έ "(9-3-0) 3601 Χονσοστομής,Δ. Οικονομιών.Δημοκρατίας

(1991)1983 "Ε"(11-1-0) 1984 "Λ.Κ.Μ(5.7.0) 1985 Έ "(12-04) 1986 Έ "(9-3-0) Ενδιαφερόμενα μέρη: ^ ΜατθαίουΚυπριανός 1982 Έ "(12-ΟΌ) 1983 Έ "(12-0-0) 1984 Έ "(12-0-0) 1985 Έ "(12-00) 10 1986 Έ "(12-0-0) Κουτουρούσιη Ελπινίκη: 1982 Έ "(12-Ο0) 1983Έ "(12-0-0) 1984"Ε"(12-00) 1985Έ "(12-0-0) 1986Έ "(12-0-0) 15 ΗΕπιτροπήέλαβεεπίσηςυπόψηταπροσόντατωνυπο­ ψηφίων,καθώςκαιτηναρχαιότητατους,μεβάσητονενώ­ πιοντηςκατάλογοτωνυποψηφίων. ΗΕπιτροπή,λαμβάνονταςυπόψηόλαταουσιώδηστοι­ χεία,έκρινε,μεβάσητακαθιερωμένακριτήριαστοσύνολο 20 τους (αξία,προσόντα,αρχαιότητα),ότι ταενδιαφερόμενα μέρη Κουτουρούσιη Ελπινίκη και ΜατθαίουΚυπριανός, που είχαν συστηθεί και από το Διευθυντή, υπερείχαν με βάσητο νομικόκαιπραγματικόκαθεστώςπουίσχυεκατά 3602 Λ ΑΛΛ. Οικονομίόηςν.Δημοκρατίας Χουσοστομής,Δ. τον ουσιώδηχρόνο,τωνάλλων υποψηφίωνκαιαποφάσι­ σενατουςπροαγάγεισαντουςπιοκατάλληλουςστημόνι­ μη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α', Γενικό Διοικητικό Προσωπικό, αναδρομικάαπό15.12.87. 5 Το κύριο επιχείρημα,το οποίοεγέρθηκε απότοδικη­ γόρο του αιτητή,εναντίον της νομιμότητας της επίδικης απόφασης, ήταν ότι, ενώ ο αιτητής στο κριτήριο "αξία" ήταν περίπου ισάξιος με ταενδιαφερόμενα μέρηκαι ενώ κατείχε όλα τα απαιτούμενα από το Σχέδιο Υπηρεσίας 10 προσόντα, ηκατά20 περίπου μήνες υπεροχή του σεαρ­ χαιότητα έναντι των ενδιαφερομένων μερών,πουτον κα­ θιστούσε έκδηλαυπέρτερο,σύμ<ρωναμετις νομολογιακές αρχές,παραγνωρίστηκεαπότηνΕπιτροπή. Περαιτέρω,οδικηγόρος τουαιτητήισχυρίστηκε πωςη 15 επίδικηαπόφασηπάσχει και θαπρέπει ν' ακυρωθεί λόγω έλλειψης της δέουσας έρευνας και λόγω έλλειψηςεπαρ­ κούςαιτιολογίας. Από τις εμπιστευτικές εκθέσεις αιτητήκαιενδιαφερο­ μένων μερών είναι φανερό πως ο αιτητής δεν υπερείχε 20 των ενδιαφερομένων μερών σε βαθμολογία, ενώ η υπέρ των ενδιαφερομένων μερών σύσταση τουΔιευθυντή,απο­ τέλεσε στοιχείο κρίσης προσδιοριστικό και επαυξητικό της αξίας τους, που δεν θα μπορούσε ναπαραγνωριστεί απότηνΕπιτροπήχωρίςειδικήαιτιολογία. 25 Έχει επανειλημμένα νομολογηθεί ότι οι συστάσεις του Διευθυντή αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα κριτή­ ρια,ταοποίαβαρύνουνκατάτηλήψη της απόφασης από την Επιτροπή,γιατολόγοότι ο Προϊστάμενος ενόςΤμή­ ματος βρίσκεται σε μοναδικήθέσηνα εκτιμά τις ανάγκες 30 της υπόπλήρωση θέσης καιτην καταλληλότητα τωνυπο­ ψηφίων για εκτέλεση των καθηκόντων της θέσης αυτής. (Βλ., μεταξύάλλων,R.v.Haris

(1985)3CLR 106,1ΙΟΙ11, Sekkides v.R.

(1987)3CLR744,747,Karagiorgisv. C.B.C.

(1985)3 CLR 379, 388, Petrides & Others v. R.

(1987)3 35 CLR 1166, Μάριος Μονρτζής v. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 955/88, ημερ. 4.7.89, Δημοκρατία ν. Πέτρου Παπαμιχαήλ,Α.Ε. 3603 Χρυσοοτομής,Δ. Οικονομικής ν.Δημοκρατίας

(1991)745, ημερ. 12.4.89, Έλενα Σταύρου ν. £ΔΥ, Υποθ. Αρ. 104/87, ημερ. 22.5.89, που δεν έχουν ακόμηδημοσιευτεί επίσημα). Σχετικά μετηβαρύτητα,ηοποίαθαπρέπεινα αποδί­ δεται από την Επιτροπή όσον αφορά το κριτήριο της 5 αξίας,ηΟλομέλεια τουΑνωτάτουΔικαστηρίουστηνπρό­ σφατηαπόφασητης στην υπόθεση R. v.Roussos

(1987)3 CLR 1217, αποφάνθηκε ότι ηπρόνοιατου Νόμου 33/67, άρθρο44

(2),δεναποδίδεισεοποιοδήποτε απότατρίαθε­ σμικά κριτήρια -αξία, προσόντα καιαρχαιότητα -μέγα- 10 λύτερη σπουδαιότηταέναντι των υπολοίπων δυο,ηθέση όμως αυτήδεν είναι αντίθετη με την άποψηότι "ηαξία πρέπει ναέχειτημεγαλύτερηβαρύτητα".Γιατο ίδιο θέμα βλέπε, επίσης,την υπόθεση R. v. Haris

(1985)3 CLR 106, όπουστησελίδα 110ηΟλομέλειατουΑνωτάτουΔικαστή- 15 ρίουαποφάσισεότι: "The claim of officers to promotion should be considered on the basis of merit, qualifications and seniority. Meritshouldcarry themostweightbecause the functions of a public office are better performed in the 20 general interests of thepublicby apublicofficer betterin merit thanseniority orqualifications -(Menelaou v. The Republic

(1969)3CLR36,atp.41). The recommendations of a Head of a Department were always considered a most vital consideration not 25 lightlytobe disregarded." Όσον αφοράτον ισχυρισμό πως η Επιτροπήπαρα­ γνώρισε την πασιφανήαρχαιότητα τουαιτητήέναντιτων ενδιαφερομένωνμερών,κρίνωότι η αρχαιότητατουαιτη­ τή,ηοποίαανάγεται στην ημερομηνίαπρώτουδιορισμού 30 του στην υπηρεσία (1969-1970), ανήκει στο μακρυνό πα­ ρελθόν και είναι χωρίς ουσιαστική σημασία. (Βλ. για το θέμα τούτο, Andreas Georghiou & Others v. Republic

(1988)3 C.L.R. 678, Οικονόμου κ.α. v. Δημοκρατίας, Υποθ. Αρ. 128/89&274/89, ημερ.7.11.90, ΑνδρόνικοςΓε- 35 (οργίου ν. ΕΔΥ, Υποθ. Αρ. 104Q/87 & 46/88, ημερ. 3604 4 ΑΛΛ ΟιχονομΙΑηςν.Δημοκρατίας Χονσοστομής, Λ. 12.12.90). Είναι,επίσης,εδραιωμένηνομολογιακή αρχή ότιη αρ­ χαιότητα απόμόνη της δεν δίνει το προβάδισμαγια σκο­ πούς προαγωγής. (Βλ., μεταξύ άλλων, Menelaou v. R. 5

(1969)3 CLR 36, 41,Partellides v. R.

(1969)3 CLR 486, Stephanou v.R.

(1986)3CLR 779, 788,Aristodemou v.R.

(1986)3 CLR434,443). Ηβαθμολογίατωνενδιαφερομένων μερών,καθ'όλητη διάρκεια των ετών 1982-1986,ήτανσυνεχώς εξαίρετη.Η 10 βαθμολογία του αιτητή ήταν επίσης εξαίρετη, εκτός από το 1984, όπουαυτόςείχεβαθμολογηθεί με "Λίαν Καλώς". Τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν επιπλέον υπέρ τους τησύ­ σταση του προϊσταμένου του Τμήματος, ένα στοιχείο Γιροσδιοριστικό καιεπαυξητικότηςαξίαςτους. 15 Στο κριτήριο προσόντα, αιτητής και ενδιαφερόμενα μέρηήτανπερίπουίσοι. 'Οτανέναδιοικητικόόργανοεπιλέγειέναυποψήφιοσε σύγκριση με άλλους υποψηφίους,δεν είναι υποχρεωμένο να αποδείξει ότι ο επιλεγείς ήταν έκδηλα υπέρτερος των 20 άλλων υποψηφίων. Το βάρος απόδειξης έκδηλης υπερο­ χής βρίσκεται στους ώμους του αιτητή,ο οποίος θαπρέ­ πει νατην αποδείξει για ναθεωρηθεί ότι το διορίζον όρ­ γανο υπερέβη τα ακραία όρια της διακριτικής του ευχέρειας και έτσι να δικαιολογείται η επέμβαση του Δι25 καστηριου. (Βλ. μεταξύ άλλων, Niki Michael (No.l) v. Republic

(1975)3 CLR 136, Odysseas Georghiou v. R.

(1976)3 CLR 74, Evgeniou v.Republic

(1979)3 CLR 239, Ornstou v. R.

(1980)3CLR 437, 444, Ανδρέας Στυλιανού νEdΥ,Υπ. Αρ.915/88,ημερ. 15.9.89). 30 Έχωεξετάσει μεπροσοχήταεπιχειρήματατουδικηγό­ ρου τουαιτητήσε συνάρτηση με όλα τα στοιχεία τουφα­ κέλου της διοίκησης που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστη­ ρίου και έχω καταλήξει ότι ο αιτητής δεν έχει αποδείξει έκδηληυπεροχή έναντι των ενδιαφερομένων μερών, μετο 35 νόημα που έχει αποδοθεί στον όρο στην υπόθεση 3605 Χρυσοστομής,Δ. Οικονομικήςν.Δημοχ^ατΙας

(1991)HadjiSawa v.R.

(1982)3 CLR76,στησελ. 78καιπου έχει ωςεξής,σε μετάφραση: "Η υπεροχή πρέπει να είναι τέτοιας φύσης πουνα βγαίνει απόκάθεάποψηαπότοσυνδυασμένο αποτέλε­ σματηςαξίας,προσόντωνκαιαρχαιότητατωνπροσώ- 5 πων που συναγωνίζονται για προαγωγή* με άλλες λέ­ ξεις, πρέπει να βγαίνει ως αναντίρρητογεγονός, τόσο πειστικό που να εντυπωσιάζει κάποιο απότην πρώτη ματιά. Επειδή με τη φράση' έκδηλη υπεροχή' εννοείται η 10 υπεροχήενόςπροσώπου, γιαναευσταθήσει ισχυρισμός αυτού του είδους, πρέπει να είναι αυταπόδεικτοςκαι προφανής απότην εξέτασητωνφακέλλων των υποψη­ φίων." (Βλ. επίσης, Hadjiloannou v.R.

(1983)3 CLR 1041, 15 1046, Μάριος Μούρτζης ν. ΕΔΥ, Υπ. Αρ. 955/88,ημερ. 4.7.89,που δεν έχει ακόμηδημοσιευτεί επίσημακαι Rolis Lewis ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 522, ημερ. 30.5.89, όπου τονίστηκε απότην Ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου ότι "η υπεροχή τεκμηριώνεται ως έκδηλη όταν μετά από 20 συνεκτίμηση όλων των σχετικών στοιχείων και σύγκριση μεταξύτουαιτητήκαιτουενδιαφερόμενου,ηυπεροχήτου αιτητή είναι αντικειμενικά αναντίλεκτη και αυταπόδει­ κτη"). 'Οπως συνάγεται και απόταπρακτικάτης συνεδρία- 25 σήςτηςμεημερ.9.11.89,η Επιτροπήδιερεύνησε η ίδιαόλα τα ενώπιον της στοιχεία, κατέγραψεστα πρακτικάτης τη βαθμολογίαμεβάσητις εμπιστευτικές εκθέσεις 24υποψη­ φίων, μεταξύ των οποίων του αιτητήκαιτωνενδιαφερο­ μένων μερών και γενικά συνεκτίμησε όλα τανόμιμα κρι- 30 τήρια, προτού καταλήξει. Δεν υπάρχει οποιοσδήποτε νομολογιακός κανόνας ή αρχήότι η απευθείας σύγκριση της αξίας των υποψηφίων είναι απαραίτητηπροϋπόθεση για έγκυρη διοικητική πράξη. (Βλ., μεταξύ άλλων, Maratheftou & Others v. R

(1982)3 CLR 1088, 1096, Χα- 35 τζηδάς v. Δημοκρατίας, Α.Ε. 606, ημερ. 19.5.89,Louca v. 3606 4 ΑΛΛ. Οικονομίδηςν.Δημοκρατίας Χρυσοστομής,Δ. PSC & Another, Α.Ε. 777 & 780, ημερ. 16.6.89, Μύχιαδους κ.α. ν. Δημοκρατίας Α.Ε. 789, 790 και 791, ημερ. 30.5.89). Συνεπώς,ο ισχυρισμός πως η Επιτροπήπαρά­ λειψε να προβεί σε απευθείας σύγκριση του αιτητή και 5 τωνενδιαφερομένων μερών,δεν ευσταθεί. Σύμφωνα μεταστοιχεία πουτέθηκανενώπιον του Δι­ καστηρίου,κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση ήταν δε­ όντωςαιτιολογημένη, εύλογα επιτρεπτήγιατηνΕπιτροπή, λήφθηκε μετά απότηδιεξαγωγή της δέουσας έρευνας και 10 μέσα στα νόμιμα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξου­ σίας του διορίζοντος οργάνου, λαμβανομένου ιδιαίτερα υπόψητουγεγονότος ότιταενδιαφερόμεναπρόσωπαέτυ­ χαντηςσύστασης τουπροϊσταμένου τουΤμήματος,ενώο αιτητήςόχι. 15 Πέραναυτών,ο αιτητήςαπότυχε νααποδείξει έκδηλη υπεροχήέναντιτωνενδιαφερομένων μερών. Για όλους τους πιο πάνωλόγους, καταλήγω ότι,ήταν εύλογογιατηνΕπιτροπήναπροτιμήσει ταενδιαφερόμενα μέρηαντίαυτού. 20 Η προσφυγήαπορρίπτεται.Ηεπίδικηαπόφαση επικυ­ ρώνεται. Οαιτητήςναπληρώσει £75.-έξοδα. Προσφυγήαπορρίπτεται. £75.-έξοδαεναντίοντουαιτητή. 3607