clr/1991/1991_4_3989.pdf

(3)τον περί Δη­ μοσίας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμον 1969 (Ν. 10/69)— Ηεπι­ στολή τον άρθρον 29

(3)δεν επηρεάζει την ουσιαστική ισχύ της πράξης διορισμού πον συμπληρώνεται με την αποδοχή της προσφοράς διορισμού. Διοικητική Πράξη — Ανάκληση —Ανάκληση νομίμων και παράνο­ μων διοικητικών πράξεων — Προϋποθέσεις — Η επίκληση τον λόγου τον δημόσιον συμφέροντος πρέπει να εξειδικεύεται και να μην γίνεται γενικάκαι αόριστα. 10 Εκπαιδευτικοί Αειτονργοί — Απόλυση yta λόγονς δημόσιον συμφέ­ ροντος βάσει τον άρθρον 54 τον Συντάγματος από το Υπουργικό Συμβούλιο — Δεν θεωρείται απόλυση για πειθαρχικό αδίκημα αλλά διοικητικό μέτρο — Ηεξουσία τον Υπουργικού Συμβουλίου βάσει τον άρθρου 54 αφορά εξουσία τερματισμού νπηρεσιών για 15 λόγονς δημοσίου συμφέροντος — Δεν μπορεί να επεκταθείσεθέ­ ματα διορισμών και προαγωγών όπου αποκλειστική αρμοδιότητα έχει σύμχρωναμε τοΝόμο και το Σύνταγμα ηΕπιτροπή Εκπαιδεντικής Υπηρεσίας. 20 25 Ο αιτητής, στον οποίο είχε προσφερθείδιορισμόςσε μόνιμη θέσηδασκάλουαπό 1Σεπτεμβρίου 1990,τονοποίο αποδέχτηκεμε επιστολή του προςτην Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ημε­ ρομηνίας 18/8/90,προσέβαλε με την προσφυγήτου αυτήτην από­ φαση της Επιτροπήςημερομηνίας 6/9/90 να ανακαλέσει την εν λόγωαπόφασητηςγιαπροσφοράσεαυτόν μόνιμουδιορισμού. Ηανάκλησηβασίστηκε σεγνωμοδότησητου Γενικού Εισαγγε­ λέα σύμφωνα με την οποία, εφόσον απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου με ημερομηνία 1/2/1980 εξακολουθούσε να ισχύει - 3989 Παπαενριπίδικν.Δημοκρατίας

(1991)βάσει της οποίας ο αιτητής είχε απολυθεί απότην εκπαιδευτική υπηρεσία προς το δημόσιο συμφέρον - δεν ήταν επιτρεπτό για οποιοδήποτεόργανοτης Πολιτείαςναενεργήσεικατάτρόποπου νααντιβαίνειπροςτηναπόφασητουΥπουργικού Συμβουλίου. Εκμέρουςτωνκαθ'ωνηαίτησηπροβλήθηκεοισχυρισμός ότι 5 η διαδικασίαδιορισμούδενείχεσυμπληρωθεί γιατίδενείχεσταλεί επιστολήτηςΕπιτροπήςμετηνοποίαναπληροφορείταιεγγράφως ότι διορίστηκε και την ημερομηνία έναρξης του διορισμού του. Επίσης ισχυρίστηκαν ότι ο διορισμός τουαιτητήήτανδιοικητική πράξη η οποία ήταν δυνατόν να ανακληθεί ελεύθερα γιατί ήταν *" παράνομηκαιγιατίηανάκλησηέγινεσεεύλογοχρονικόδιάστημα καιεξυπηρετούσε τοδημόσιοσυμφέρον. Το Ανώτατο Δικαστήριο,ακυρώνονταςτην επίδικη απόφαση, αποφάσισεότι:

(1)Ηπράξηδιορισμού του αιτητήείχε συμπληρωθεί με την 15 αποδοχήαπόαυτόντηςπροσφοράςδιορισμού. Τογεγονός ότιδενείχεσταλεί σ'αυτόνηεπιστολήπου αναφέ­ ρεται στο άρθρο 29

(3)του Νόμου,δεν επηρεάζει την ουσιαστική ισχύ της πράξης,ηοποίαείχε συμπληρωθεί με την αποδοχή από τον αιτητήτων όρων της προσφοράς,ηοποία επιστολή αποτελεί 20 απλώς επιβεβαίωση τουδιορισμού του καιτυπική πληροφόρηση τηςημερομηνίαςαπότηνοποίαθαίσχυεοδιορισμόςτου.Ενπάση περιπτώσει στηνπαρούσαυπόθεσηοαιτητήςήδη είχεπληροφορη­ θεί τηνημερομηνίααυτή,όπωςεπίσηςκαιτοσχολείοπουείχετο­ ποθετηθεί μετηνεπιστολήτηςΕπιτροπής,ημερομηνίας 18Αυγού- 25 στου 1990, ηοποίαπεριείχε τηνπροσφοράτουδιορισμού τουκαι τουςλοιπούς όρουςυπηρεσίαςτηςθέσηςκαιστην οποίαείχε φα­ νεράενσωματωθεί ηεπιστολήτουάρθρου29

(3).

(2)Η ανάκλησητωννομίμων διοικητικώνπράξεων είναιεπι­ τρεπτή,εφόσον δενθίγονταιδημιουργηθένταδικαιώματατωνπο- 30 λιτών. Είναι επίσης επιτρεπτή η ανάκληση νόμιμης διοικητικής πράξηςγιαλόγουςδημοσίουσυμφέροντος. Επειδήόμως ηέννοιατουδημοσίουσυμφέροντος είναιευρύ­ τατη, η επίκληση του δεν πρέπει να γίνεται γενικά και αόριστα αλλάναεξειδικεύεταιώστεναείναιδυνατόςοδικαστικόςέλεγχος 35 της διοικητικής απόφασηςηοποία λαμβάνεται για λόγους δημο­ σίουσυμφέροντος. Επίσηςηδιοίκησηοφείλειναέχειειςχείραςτηςαρκετάστοι­ χεία εναντίον τουδιοικούμενουγιατηνανάκλησητηςδιοικητικής πράξηςκαιγιαναδύναταιναεπικαλεστεί λόγους δημοσίουσυμ- 40 φέροντος. Κατάγενικήαρχήόμως οι διοικητικές αρχές οφείλουν να μηνανακαλούντις νόμιμες πράξειςήαποφάσειςτουςαπό τις οποίεςέχουνδημιουργηθεί δικαιώματαστουςδιοικούμενους. 3990 4 ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 Παπαίνρυιϋης ν.Δημοκρατίας Όσον αφορά τις παράνομες διοικητικές πράξεις η ανάκληση τους είναι γενικά επιτρεπτήνοουμένου ότι γίνεται μέσα σε εύλογο χρόνο,μετάδετηνπάροδοευλόγου χρόνου είναι δυνατήστις περι­ πτώσεις πουυφίστανται λόγοι δημοσίου συμφέροντος, όταν ηέκδόση της ανακαλούμενης πράξης στηρίχθηκε σε δόλια ήαπατηλή ενέργεια του ενδιαφερομένου, όταν η διοικητική πράξη υπήρξε προϊόν βίαςήόταν εκδόθηκευπέρανυπάρκτουπροσώπου.

(3)Κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν συνέτρεχε οποιοσδήποτε λόγος γιατον οποίο συμφωνά μετο άρθρο28 τουΝόμου καθίσταται αδύνατοςο διορισμός υποψηφίου ως εκπαιδευτικού λειτουρ­ γού.Τογεγονός ότιείχεπροηγουμένωςαπολυθείαπότο Υπουργι­ κό Συμβούλιο δεν θεωρείται ως απόλυση για πειθαρχικό αδίκημα αλλάηαπόφασηαυτήτου Υπουργικού αποτελεί διοικητικό μέτρο. _ Στην προκειμένη περίπτωση οι υπηρεσίες του αιτητήτερματί­ στηκαν το 1980 από το Υπουργικό Συμβούλιο, για λόγους δημο­ σίου συμφέροντος όπως ίσχυαν τότε, ενόψει των εξουσιών του Υπουργικού Συμβουλίου δυνάμει του Αρθρου 54 τουΣυντάγμα­ τος. Ηπιο πάνωεξουσία του Υπουργικού Συμβουλίου νατερμα­ τίζει τιςυπηρεσίες δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευτικών. Αστυνο­ μικών κλπ., για λόγους δημοσίου συμφέροντος δεν μπορεί να επεκταθεί και σε θέματα διορισμών, προαγωγών κλπ., των πιο πάνω, για τα οποία αποκλειστική αρμοδιότητα έχει, σύμφωνα με το Νόμοκαι το Σύνταγμαη ΕπιτροπήΔημόσιας Υπηρεσίας, στην περίπτωσητωνδημοσίωνυπαλλήλων,καιηΕπιτροπή Εκπαιδευτι­ κής Υπηρεσίας στην περίπτωση των εκπαιδευτικών λειτουργών. Η ανάληψη αρμοδιότηταςκαιηάσκηση εξουσίας από το Υπουργι­ κό Συμβούλιο σε σχέση με διορισμούς τόσο στη Δημόσια όσο και στην Εκπαιδευτική Υπηρεσία, παραβιάζει τις πρόνοιες του Συν­ τάγματος. Εν πάση δε περιπτώσει δεν φαίνεται να εξετάστηκε το θέμα κατά πόσο οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος που ίσχυαν τότε εξα­ κολουθούσαν να ισχύουν κατά το'χρόνο λήψης της επίδικης από­ φασης. Επίδικη απόφαση ακνρώνεται χωρίς έξοδα, 35 Αναφερόμενες-υποθέσεις: Zachariades v. TheRepublic

(1984)3 CLR 1193Panayides v. TheRepublic

(1972)3 CLR467· Kazamiasv. TheRepublic

(1982)3 CLR 239· IoannouandAnother v.TheRepublic

(1979)3 CLR 423· 40 OuistodoulidesandOthers v.TheRepublic

(1984)3 CLR 1297· ' Makrides andAnother v. TheRepublic

(1984)3 CLR677• 3991 Α.Λοΐζον, Π. Παπαενριπί*ςςν.Δημοκρατίας

(1991)Παπαγεωργίονκαιάλλοιν.ΤηςΔημοκρατίας(Α.Ε. 941, ημερομη­ νίας1W/90). Προσφνγή. Προσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτωνκαθ'ωνη αίτη­ ση μετην οποίανανακάλεσαν τοδιορισμό τουαιτητήεπί 5 δοκιμασία στημόνιμη θέσηΔασκάλου Σχολείων Δημοτι­ κήςΕκπαίδευσηςαπό1.9.

1. Ν.Γ.Σάντηςγια Α.Παπαχαραλάμπονς, γιατοναιτητή. Ρ. Παπαέτη (δνις),ΛιχηγόροςτηςΔημοκρατίας, για τουςκαθ'ωνηαίτηση. 10 Cur. adv. vult. Α. ΛΟΪΖΟΥ,Π.ανάγνωσε τηνακόλουθηαπόφαση. Με την προσφυγή του αυτήοαιτητήςζητάτην ακύρωση της απόφασης της καθ' ηςηαίτηση Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, πουστησυνέχεια θααναφέρεταιωςη Επιτρο- 15 πή, μετην οποίαανακάλεσε τοδιορισμό του επίδοκιμα­ σία στη μόνιμη θέσηΔασκάλου Σχολείων Δημοτικής Εκ­ παίδευσηςαπό 1 Σεπτεμβρίου
2. Ο αιτητής είχε διοριστεί ωςδάσκαλος από 1 Σεπτεμ­ βρίου 1963.Με απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου 20 της 1ης Ιουλίου 1974 τερματίστηκανοι υπηρεσίες του από 10Ιουλίου 1974"προςτοδημόσιον συμφέρον" (Παράρτη­ μα "Α"). Μεκατοπινήαπόφαση τουΥπουργικού Συμβου­ λίου,πουδημοσιεύτηκε στην ΕπίσημηΕφημερίδατης Δη­ μοκρατίαςΑρ. 1115 της2αςΑυγούστου 1974, Παράρτημα 25 Πέμπτο, ανακλήθηκε ο τερματισμός τωνυπηρεσιώντου (Παράρτημα "Β") απότοΥπουργικό Συμβούλιο,τοοποίο όμως μεαπόφασητου ημερομηνίας 31 Ιανουαρίου1980 αποφάσισεκαιπάλιντον τερματισμό των υπηρεσιών του αιτητή,από 1 Φεβρουαρίου1980(Παράρτημα"Γ"). 30 Ο αιτητής υπέβαλεαίτησηγια εγγραφήστους πίνακες διοριστέων δασκάλων στις 22 Μαΐου 1990.Η Επιτροπή έχοντας υπόψη γνωμοδότηση του Γενικού Εισαγγελέα, 3992 4Α.Α.Δ. Παπαευριπίδης ν.Δημοκρατίας Α. Λοΐζον, Π. ημερομηνίας 29 Μαρτίου 1989, (Παράρτημα "Δ"),τονπε­ ριέλαβε στους πίνακεςδιοριστέων και αποφάσισετοδιο­ ρισμό του σε μόνιμη θέση δασκάλουαπό 1Σεπτεμβρίου 1990, πληροφόρησε δε τον αιτητήσχετικά προς τούτο με 5 επιστολήτηςημερομηνίας 18Αυγούστου
3. Ο αιτητήςαποδέχτηκετον πιο πάνωδιορισμό μεεπι­ στολήτουπροςτηνΕπιτροπή,ημερομηνίας 18 Αυγούστου 1990, καιη οποίαφαίνεταιναλήφθηκεαπότηνΕπιτροπή στις 27 Αυγούστου
4. Υποβλήθηκε δεστην απαιτούμε10 νη ιατρικήκαι ακτινολογική εξέταση στις 27 Αυγούστου 1990, που αποτελούσε σύμφωνα με την προσφορά της Επιτροπής,προϋπόθεσητουδιορισμούτου. Με αφορμή δημοσιευμάτων στον ημερήσιο τύπο, η Επιτροπή απευθύνθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1990, και 15 πάλινστοΓενικό Εισαγγελέα οοποίοςστις 6Σεπτεμβρίου 1990, έδωσετηνπιοκάτωγνωμοδότηση(Παράρτημα "Ε"): 20 "Σε απάντησητης επιστολής σας, με ημερομηνία 5 Σεπτεμβρίου 1990 καιαρ.φακ.Π.3628, επιβεβαιώνωτη γνώμη που εξέφρασα χθες κατάτη σχετική συνάντηση μαςστογραφείομου, ηοποίαείναιηακόλουθη: 25 Ο κ. Αντώνης Παπαευριπίδης μπορούσε να συμπε­ ριληφθεί στον κατάλογοδιοριστέων μεβάση τη γνωμά­ τευση του Ανώτερου Δικηγόρου τηςΔημοκρατίαςκ. Ν. Χαραλάμπους με ημερομηνία 29 Μαρτίου 1989, μετην οποίασυμφωνώ. 30 35 Εφόσονόμωςμέχρι τηνημερομηνίακατάτην οποία αποφασίστηκε απότην ΕπιτροπήΕκπαιδευτικής Υπη­ ρεσίαςναπροσφερθεί στονκ.Παπαευριπίδηδιορισμός εξακολούθησε να ισχύει η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίουμεημερομηνία 1 Φεβρουαρίου1980, μετην οποία ο κ. Παπαευριπίδης απολύθηκε απότηνεκπαι­ δευτική υπηρεσία προς το δημόσιο συμφέρον, μαζί με άλλους δημόσιους υπαλλήλους καιεκπαιδευτικούςλει­ τουργούς,και εφόσον ηεν λόγω απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου ελήφθη ενόψει, μεταξύ άλλων, των 3993 Α. Λοϊξον,Π. ΠαπαενριπΙόςς ν.Δημοκρατίας

(1991)εξουσιών του Υπουργικού Συμβουλίου δυνάμει των παραγράφων(α) και(δ)του 'Αρθρου 54του Συντάγμα­ τοςκαικατ* εφαρμογήγενικήςπολιτικήςπου υιοθέτησε προς το δημόσιο συμφέρον το Υπουργικό Συμβούλιο, δεν είναι επιτρεπτόγιαοποιοδήποτεόργανοτηςΠολι- 5 τείαςναενεργήσεικατάτρόποπουαντιβαίνειπροςτην απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου δυνάμει της οποίας ο κ. Παπαευριπίδηςαπολύθηκεαπό τηνεκπαι­ δευτικήυπηρεσίαπροςτοδημόσιοσυμφέρον. Γιαυτό ο διορισμός που έχετε προσφέρει στον κ. 10 Παπαευριπίδηπρέπειναανακληθεί. Αντιλαμβάνομαι ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι εκπαιδευτικοί λειτουργοί των οποίων οι υπηρεσίες έχουν τερματισθεί προς το δημόσιο συμφέρον το 1980 έχουνεγείρειπρόσφατα,κατ'επανάληψη,θέμααναθεώ- 15 ρήσηςαπό το Υπουργικό Συμβούλιο τηςαπόφασης γε­ νικήςπολιτικής πουοδήγησε τότε τον τερματισμό των υπηρεσιών τους και γι' αυτό ο κ. Παπαευριπίδης θα μπορούσεναπαραμείνειστονκατάλογοδιοριστέωνγια να μπορεί να διοριστεί σε περίπτωση που τυχόν στο 20 μέλλον το Υπουργικό Συμβούλιο θα αναθεωρήσει την πιο πάνω απόφαση γενικής πολιτικής, αν και στο παρόν στάδιο δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη προς αυτήτηνκατεύθυνση. Κάποια σχέσημε το θέμα στο οποίο αναφέρεταιη 25 παρούσα επιστολή μου έχεικαιη προηγούμενηγνωμά­ τευση με ημερομηνία 23 Φεβρουαρίου 1990 που σας έδωσε ο Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρατίας κ. Ν. Χαραλάμπους, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται γιαευκολίασας." 30 Ύστερα απότην πιο πάνωγνωμοδότηση ηΕπιτροπή στις 6 Σεπτεμβρίου 1990, αποφάσισε την ανάκληση του διορισμού του αιτητή.Στοσχετικό πρακτικό Παράρτημα "ΣΤ"αναφέρονταιταπιοκάτω: "1.ΑνάκλησηΔιορισμού 3994 35 4 ΑΛΛ. ν Παπαευριπί4ιις · Δημοκρατίας Α. Αοΐζου,Π. ΠαπαευριπίδηςΑντώνιος(Π.3628)Δάσκαλος ΤοΥπουργικό Συμβούλιομεαπόφασητουμεημερ. 1/2/1980 είχετερματίσει τις υπηρεσίες τουκουΑντώνη Παπαευριπίδηγιαλόγους δημοσίουσυμφέροντος. 5 10 15 20 Ο κος Παπαευριπίδηςυπέβαλε αίτησηγιαεγγραφή στους πίνακες διοριστέων Δασκάλων και η Επιτροπή έχοντας υπόψη γνωμοδότηση του Γενικού Εισαγγελέα με ημερ.29/3/89(πουαφορούσε παρόμοιαπερίπτωση) αποφάσισετηνπερίληψητουστουςπίνακεςδιοριστέων καιστις 30/7/90 αποφάσισετοδιορισμό του σε μόνιμη θέσηδασκάλου, από 1/9/90. Κατατίθεται γνωμοδότηση του Γενικού Εισαγγελέα με αρ.46(Α)/67/ΙΧ και ημερ. 6/9/90,σύμφωνα με την οποίαδενείναιεπιτρεπτόγιαοποιοδήποτεόργανοτης Πολιτείας να ενεργήσει κατά τρόπο που αντιβαίνει προς την απόφασητου Υπουργικού Συμβουλίου δυνά­ μει της οποίας ο κος Παπαευριπίδηςαπολύθηκεαπό την Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας προςτο δημό­ σιοσυμφέρονκαιότιοδιορισμός πρέπειναανακληθεί. Η Επιτροπή ενόψει της πιο πάνω γνωμοδότησης αποφασίζει να ανακαλέσει την απόφασητης γιαπρο­ σφοράμόνιμουδιορισμούστονκ. Παπαευριπίδη." Εναντίοντης απόφασηςαυτής,ο αιτητής καταχώρησε τηνπαρούσαπροσφυγή. 25 Είναιηθέσητουάιτήτήότι ηΕπιτροπήδενεδικαιούτο να ανακαλέσει το διορισμό του μετά την αποδοχήαπό αυτόντουδιορισμούτούτου,καιότισυνεπώςηανάκληση ήταν παράνομη,αντίθετηπρος τους κανόνες της χρηστής διοίκησης και της φυσικής δικαιοσύνης. Επίσης πρόβαλε 30 τον ισχυρισμό ότι η Επιτροπήπαρέλειψε να διεξάγει τη δέουσα έρευναγια ναδιαπιστώσει την ύπαρξηστοιχείων που ναδικαιολογούν την ανάκλησηγιαλόγους δημοσίου συμφέροντος,ηδεαπόφαση τηςείναιενπάσηπεριπτώσει αναιτιολόγητη. 3995 Α. ΑοΤζον,Π. ΠαηαευριπίΑιιςν.Δημοκρατίας

(1991)ΕίναιηθέσητηςΕπιτροπήςότι ηδιαδικασία διορισμού του αιτητή δεν είχε συμπληρωθεί γιατί δεν είχε σταλεί στον αιτητή,όπως καθορίζεται στο άρθρο29

(3)του περί Δημοσίας Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας Νόμου 1969 (Νόμος αρ. 10του 1969), μετάτηλήψητηςέκθεσης τουΚυβερνητι- 5 κού ιατρού,επιστολή, με την οποίαναπληροφορείται εγ­ γράφως ότι διορίστηκε και για την ημερομηνία από την οποίαισχύειοδιορισμόςτου. Ανεξάρτητα με ταπιο πάνω,είναι ηθέσητηςΕπιτρο­ πής ότι οδιορισμός τουαιτητήδενήτανσύμβαση ηοποία 10 διέπετο από τους κανόνες του δικαίου των συμβάσεων αλλάήτανδιοικητικήπράξη,ηοποίαήτανδυνατόνα ανα­ κληθεί ελεύθερα απότηνΑρχήπουτην είχε εκδώσει γιατί ήταν παράνομη,εφόσον κατά την ημερομηνία λήψης της εξακολουθούσε να ισχύει η απόφαση του Υπουργικού 15 Συμβουλίου με την οποία ο αιτητής απολύθηκε από την Εκπαιδευτική Υπηρεσία προς το δημόσιο συμφέρον, και γιατί η ανάκληση έγινε σε εύλογο χρονικό διάστημα και εξυπηρετούσε τοδημόσιο συμφέρον. Σύμφωνα με ταγεγονότα ενώπιον μου,δεν χωρεί αμ- 20 φιβολίαότιηπράξηδιορισμού τουαιτητήείχεσυμπληρω­ θεί με :ΐΐν αποδοχήαπόαυτόντηςπροσφοράςδιορισμού. Αναφέρονται σχετικά στον Κυριακόπουλο, Διοικητικόν Ελληνικόν Δίκαιον "Γ" Ειδικόν Μέρος,στη σελ. 181ταεξής: 25 "Εφ'όσον, κατά ταπροειρημένα,ηδημοσίαυπαλλη­ λική σχέσις τελειούται διά της αποδοχής του διορι­ σμού,συμφώνως προςταπερί συμβατικής θεωρίαςδι­ δασκόμενα προ της αποδοχής, ή εν τω γίγνεσθαι τελούσα δημοσία υπαλληλική σχέσις είναι δυνατόν να 30 ματαιωθή μονομερώς παρά της δημοσίας διοικήσεως δι" ανακλήσεως του διορισμού. Η τοιαύτη ανάκλησις ουδέποτεδύναταιναθεωρηθήωςπροσβάλλουσα κεκτη­ μένα δικαιώματα, εφ'όσον ηυπαλληλική σύμβασις δεν κατηρτίσθη εισέτι. Μόνον διατης αποδοχήςτου διορι- 35 σμούτελειούται η υπαλληλικήσχέσις,διόκαιδενδύνα­ ταιπλέον ν'ανακληθήούτος." 3996 4ΑΛΛ, Παπαευριπίδικν.Δημοκρατίας Α. Λοΐζου, Π. Βλέπε επίσης Zachariadesv. The Republic

(1984)3 C.L.R. 1193,στιςσελ. 1222-1226. 5 10 15 20 Στην υπόθεση Panayides v. The Republic

(1972)3 C.L.R. 467, αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά στη σελ. 482: "An administrative act as it has been stated, is a declaration of the willof the administrative organ. Before it is declared thewillhas to take shape towards thestage of the formulation of the administrative will. The administrative procedure for its production corresponds and results to its issuing, i.e.to the drafting, theinsertion of thedateandthesigningby theappropriate organ.(See Stassinopoulos Law of Administrative Acts

(1951), p. 359). Hence, 'issuing' is called the formulation with certainty of the will which is intended to be declared by the administrative act.Only when thewill is declared, i.e. when outward direction is given to it towards one or more persons, with the purpose that by its will their position will be affected, it is that this will has social significance and the law is interested in it and its consequences. 30 Until so declared, the administrative act constitutes internum of the administration. After however its com­ munication,itbecomes binding ontheadministrationand it is then that the act, in our case the act of promotion, came into existence. Being as such a favourable admi­ nistrative act, it cannot be freely revoked thereafter. Whereas before that,theadministrationcanfreely amend or abandon the intended but never completed administrative act. 35 Having found, therefore, that the requirement for publication unders.44

(6)is nota constituentelement for its validity, the formal existence of this promotion commenced as from the communication of same to the interested party." 25 3997 Α. Αοΐζου, Π. ΠαπαενοιπίΑηςν.Δημοκρατίας

(1991)Σύμφωνα επίσης, με τα πιο πάνω,θεωρώ το γεγονός ότι δεν είχε σταλεί σ' αυτόν η επιστολή πουαναφέΐρεται στο άρθρο29

(3)τουΝόμου,ότι δεν επηρεάζει τηνουσια­ στική ισχύ της πράξης,ηοποία είχε συμπληρωθεί μετην αποδοχή από τον αιτητή των όρων της προσφοράς, η 5 οποία επιστολή αποτελεί απλώς επιβεβαίωση του διορι­ σμού του και τυπικήπληροφόρηση της ημερομηνίαςαπό την οποίαθαίσχυεοδιορισμός του.Ενπάσηπεριπτώσει στην παρούσα υπόθεση ο αιτητής ήδηείχε πληροφορηθεί την ημερομηνία αυτή, όπως επίσης και το σχολείο που 10 είχετοποθετηθεί μετηνεπιστολήτηςΕπιτροπής, ημερομη­ νίας 18 Αυγούστου 1990, ηοποίαπεριείχε τηνπροσφορά τουδιορισμού τουκαιτους λοιπούς όρους υπηρεσίαςτης θέσης καιστην οποίαείχεφανεράενσωματωθεί η επιστο­ λή του^άρθρου 29

(3). Σύμφωνα με την προσφορά που 15 έλαβε,όπως αναφέρθηκεπιοπάνω,ο διορισμός τουαιτη­ τή ίσχυε απότην 1Σεπτεμβρίου 1990, οπόταν ο αιτητής εθεωρείτο διορισμένος απότην ημερομηνία αυτή,γεγονός που αποτελεί ένα ακόμη λόγο που συνηγορεί υπέρ του συμπεράσματος ότι στην προκειμένη περίπτωση ηπράξη 20 περί διορισμού του αιτητή είχε συμπληρωθεί πριν την ανάκλησητης. Εξετάζονταςτο θέματηςανάκλησης συμπληρωθέντων πράξεων,σύμφωναμετηνομολογίαηανάκλησητωννομί­ μωνδιοικητικώνπράξεωνείναιεπιτρεπτή,εφόσον δενθί- 25 γονταιδημιουργηθένταδικαιώματατωνπολιτών. Επίσης, είναι επιτρεπτή ηανάκληση νόμιμης διοικητι­ κής πράξηςγια λόγους δημοσίου συμφέροντος, αναφέρο­ νται δεταακόλουθασχετικά σταΠορίσματα Νομολογίας τουΣυμβουλίουτης Επικρατείας,1929-1959στησελ.201: 30 "Ηύπαρξιςλόγων δημοσίουσυμφέροντος (ωςλόγοι τάξεως,ασφαλείας, δημοσίαςυγείαςκλπ)έχειωςσυνέπειαν το ελευθέρως ανακλητόν των νομίμων διοικητι­ κώνπράξεων,καιδηεις οιονδήποτεχρόνον: 1355

(55), 920

(56)ασχέτως των ανωτέρω περιορισμών. Ούτω, 35 οσάκιςηΔιοίκησις,ωθούμενηεκλόγων εξυπηρετήσεως του/δημοσίου συμφέροντος, εκτίμηση άλλως τας υφι3998 4ΑΛΛ, 5 Παααευριπίόης ν.Δημοκρατίας Α.Λοϊζον, Π. σταμένας πραγματικός καταστάσεις και αναθεώρηση προτέραν της γνώμην, νομίμως ανακαλείτην εκδοθείσαν διοικητικήν πραξιν, υπό την προυπόθεσιν όμως, αφ' ενός μεν ότι.αιτιολογεί ειδικώς και πλήρως την ανακλητικήνπραξιν:264

(55),αφ'ετέρου δε ότι, κατά την τοιαύτην νέαν εκτίμησιν, δεν εμφιλοχωρεί κακή χρήσις διακριτικής εξουσίας ή κατάχρησις εξουσίας: 1355

(55)." Επειδή όμως η έννοια του δημοσίου συμφέροντος 10 είναιευρύτατη, ηεπίκλησητουδενπρέπειναγίνεταιγενι­ κά καιαόριστααλλάναεξειδικεύεται ώστεναείναιδυνα­ τός ο δικαστικός έλεγχος της διοικητικής απόφασης η - οποία λαμβάνεται για_λόγους δημοσίου συμφέροντος. (Βλέπεσχετικά Kazamias v. The Republic

(1982)3C.L.R. 15 239,στησελ. 279,Τάχος,ΣύγχρονοιΤάσειςτηςΑρχής της Νομιμότητος ειςτοΔιοικητικόν Δίκαιον

(1973)). Επίσης ηδιοίκησηοφείλει ναέχειεις χείραςτης αρκε­ τά στοιχεία εναντίοντουδιοικούμενου γιατηνανάκληση τηςδιοικητικήςπράξηςκαι γιαναδύναταιναεπικαλεστεί 20 λόγους δημοσίουσυμφέροντος. Κατάγενικήαρχήόμωςοι διοικητικέςαρχέςοφείλουν να μηνανακαλούντις νόμιμες πράξεις ήαποφάσειςτους από τις οποίες έχουνδημιουρ­ γηθεί δικαιώματα στους διοικούμενους. (Βλέπε Ioannou andAnotherv. TheRepublic

(1979)3C.L.R.423.) 'Οσον αφοράτιςπαράνομεςδιοικητικέςπράξειςηανά­ κληση τους είναιγενικά επιτρεπτήνοουμένου ότι γίνεται μέσα σε εύλογο χρόνο, μετά δε την πάροδοευλόγου χρό­ νου είναι δυνατήστις περιπτώσεις πουυφίστανταιλόγοι δημοσίου συμφέροντος, όταν η έκδοση της ανακαλούμε­ νης πράξηςστηρίχθηκε σε δόλια ήαπατηλήενέργεια του ενδιαφερομένου,ότανηδιοικητικήπράξηυπήρξεπροϊόν βίαςήότανεκδόθηκευπέρανυπάρκτουπροσώπου. Στηνπροκειμένηπερίπτωσηοαιτητήςκατόπινγνωμο­ δότησης του Γραφείουτου Γενικού Εισαγγελέα,ημερομη35 νίας29 Μαρτίου 1989, μετάαπόσχετική αίτησητου, συ­ μπεριλήφθηκε στους πίνακεςδιοριστέων δασκάλωνβάσει 3999 Α. Λοΐζου, Π. Παπαινουιίαης ν.Δημοκρατίας

(1991)των οποίων πινάκωνσύμφωνα μετο νόμο διενεργούνται οιδιορισμοί κατάσειράπροτεραιότητας. Συμπερίληψη στους πίνακεςδιοριστέων υποδηλοίκα­ ταλληλότητα γιαδιορισμό,είναιόμως δυνατή η διαγραφή από τουςπίνακεςγιαένααπόδιάφορουςσυγκεκριμένους 5 λόγους πουαναφέρονταιρητάστοΝόμο. Ο αιτητήςδεν είχεκριθεί ακατάλληλοςνασυμπεριλη­ φθεί ήναπαραμείνειστους πίνακεςαυτούςγια οποιοδή­ ποτε λόγο, κατά δετο χρόνο τουδιορισμού του θεωρείτο κατάλληλοςγιαδιορισμό. 10 Επίσης, σύμφωνα με τα γεγονότα ενώπιον του κατά τονουσιώδηχρόνοδενσυνέτρεχεοποιοσδήποτελόγοςγια τονοποίοσύμφωναμετοάρθρο28τουΝόμουκαθίσταται αδύνατος ο διορισμός υποψηφίου ως εκπαιδευτικούλει­ τουργού.Τογεγονός ότιείχεπροηγουμένως απολυθείαπό 15 το Υπουργικό Συμβούλιο δεν θεωρείται ως απόλυσηγια πειθαρχικό αδίκημααλλά σύμφωνα με την απόφαση της Ολομέλειας στην υπόθεση Chnstodoulides and Others v. The Republic

(1984)3C.L.R.1297, στησελ. 1303-4, η από­ φασηαυτήτου Υπουργικού δεν είναι πειθαρχικού χαρά- 20 κτήρααλλάαποτελείδιοικητικόμέτρο. Στην προκειμένη περίπτωση οι υπηρεσίες του αιτητή τερματίστηκαντο 1980 απότοΥπουργικό Συμβούλιο, για λόγους δημοσίου συμφέροντος όπως ίσχυαν τότε,ενόψει των εξουσιών του Υπουργικού Συμβουλίου δυνάμει του 25 Άρθρου 54 του Συντάγματοςπουπρονοεί μεταξύ άλλων ταακόλουθα: "Η παρά του Υπουργικού Συμβουλίου ασκούμενη εκτελεστική εξουσία περιλαμβάνειμεταξύάλλωνκαιτα εξήςθέματα: (α)τηνγενικήνδιεύθυνσιν καιτον έλεγχοντης διακυβερνήσεως της Δημοκρατίας και την διεύθυνσιν της γενικήςπολιτικής, 4000 30 4ΑΛΛ. Παπαενριπ16ικν·Δημοκρατίας Α. Αοΐζον, Π. (δ) τον συντονισμόν και την εποπτείανπασώντωνδη­ μοσίωνυπηρεσιών". Η πιο πάνω εξουσία του Υπουργικού Συμβουλίουνα τερματίζει τις υπηρεσίες δημοσίων υπαλλήλων, εκπαιδευ5 τικών,Αστυνομικών κλπ.,για λόγους δημοσίουσυμφέρο­ ντος δεν μπορεί να επεκταθεί και σε θέματα διορισμών, προαγωγών κλπ., τωνπιοπάνω,γιαταοποία αποκλειστι­ κήαρμοδιότητα έχει, σύμφωναμετοΝόμοκαιτο Σύνταγ­ μα ηΕπιτροπήΔημόσιαςΥπηρεσίας, στηνπερίπτωση των 10 δημοσίων υπαλλήλων, και η Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας στην περίπτωση των εκπαιδευτικών λειτουρ­ γών. Σχετική είναι ηυπόθεση Makndes andAnother v. The Republic

(1984)3 C.L.R. 677 στις σελ. 685-6, όπου αναφέ15 ρονταιταακόλουθα: 20 25 30 35 "Clearly the Constitution intended to distance the civil service from the political branch of government, judgednecessary intheinterest of themission of thecivil service, principally consisting of a duty to enforce the laws in a fair and impersonal manner.The supremacy of the Law is in that way ensured laying the foundations for the rule of law. A civil service impersonally dedicated to the service of thepublic is an invaluable asset for thewell being of the country. The assumption of competence by the political branch of government over the staffing of the civil service would inevitable compromise the impartiality of the service with corresponding loss of the faith of the public inits mission and efficacy. The assumption of competence and the exercise of power by the Council of Ministers in relation to appointments in the public service is patently unconsti tutional. It contravenes not only express provisions of the Constitution but defies the constitutional framework as to the position, status and composition of the civil service." 4001 Α. Λοΐξου, Π. Παπαενριπίδηςν.Δημοκρατίας

(1991)Η πιο πάνωπροσέγγιση συνάδει επίσης με την απόφαση της Ολομέλειας στις υποθέσειςΠαπαγεωργίον κ.ά. ν. Της Δημοκρατίας Α.Ε. 941, 944, απόφαση ημερομηνίας 10 Απριλίου 1990. Ταπιο πάνωμπορούνναεφαρμοστούνκατ*αναλογία 5 καιστην Εκπαιδευτική Υπηρεσία καισυνεπώςηανάληψη αρμοδιότητας και ηάσκηση εξουσίας απότο Υπουργικό Συμβούλιο σε σχέση με διορισμούς τόσον στη Δημόσια όσον και στην ΕκπαιδευτικήΥπηρεσία, παραβιάζειτις πρόνοιεςτουΣυντάγματος. 10 Ενπάσηδεπεριπτώσειδενφαίνεταιναεξετάστηκετο θέμα κατά πόσον οι λόγοι δημοσίου συμφέροντος που ίσχυαν τότε εξακολουθούσαν να ισχύουν κατάτο χρόνο λήψηςτηςεπίδικηςαπόφασης. Συνεπώς καταλήγωστο συμπέρασμα ότι η ανάκληση 15 του διορισμού του αιτητήείναι λανθασμένη ως αντίθετη προς το Νόμο,καιτις γενικές αρχέςτουΔιοικητικού Δι­ καίου. Γιατουςπιοπάνωλόγουςηπροσφυγήεπιτυγχάνεικαι ηεπίδικηαπόφασηακυρώνεται. Κάτωαπό τις περιστάσεις δενγίνεταικαμμιά διαταγή ωςπροςταέξοδα. Προσφυγήεπιτυγχάνειχωρίςέξοδα. 4002 20