4ΛΑΛ. 16 Δεκεμβρίου,1991 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ. Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων η Αίτηση. ( Υπόθεση Αρ. 238/89). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Εμπιστευτικές Εκθέσεις — Παρατυπίες — ΗΕΔΥ μπορεί να αγνοήσει μέρος των εμπιστευτι κών εκθέσεωνπου πάσχονν από κάποια παρατυπία εφόσον αυτή δενεπηρεάζειτοκύρος ολόκληρης τηςέκθεσης. 5 Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Συστάσεις Προϊσταμένου — Δεν μπορούν να παραγνωριστούν χωρίς να δίνονται επαρκείς λόγοι γι'αυτό — Δενχρειάζεται αιτιολόγηση τωνσυστάσεων εφό σον αυτές δεν είναι αντίθετες με το περιεχόμενο των φακέλων — Δενχρειάζεται να γίνει αναφορά σεόλους τουςυποψηφίους — Αι10 τητής οριακά υπέρτερος του ενδιαφερόμενου μέρους — Σύσταση του Διευθυντή προς το ενδιαφερόμενο μέρος λόγω "υπεροχής του" αυθαίρετη εφόσον δίδεται χωρίς αιτιολογία και δεν υποστηρίζεται από ταστοιχεία των φακέλων 15 20 oc Αναθεωρητική Δικαιοδοσία — Δικαστικός έλεγχος — Επέμβαση Δικαστηρίου — Σεπεριπτώσεις προαγωγών τοΔικαστήριο δεν υπο καθιστά την δική του κρίση, αναφορικά με την καταλληλότητα υποψηφίου — Εκτός ανκρίνει πως οαιτητής απέδειξε έκδηληυπε ροχή έναντι του ενδιαφερόμενου μέρους. Προςυποστήριξητηςπροσφυγήςτουκατάτηςπροαγωγήςτου ενδιαφερόμενουμέρουςστηθέσηΤεχνικού ΕπιθεωρητήστοΤμήμα Δημοσίων Εργων, οαιτητήςισχυρίστηκε (α)ότι ήταν ανεπίτρεπτη η απόφαση της Ε.Δ.Υ. να παραγνώρισα τις τροποποιήσειςπου έγιναν από τον Προαυπογράφοντα Λειτουργό στιςΕμπιστευτικές Εκθέσεις των υποψηφίων και (β)ότι οι συστάσεις τουΔιευθυντή ήταν πρόχειρες, αναιτιολόγητες,πεπλανημένες και χωρίς καμία σύγκρισητωνυποψηφίων. Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνονταςτην επίδικηαπόφαση, αποφάσισεότι: 4019 Κυριάκουν.Δημοκρατίας
(1991)
(1)Η Επιτροπή μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να αγνοεί μέρος των Εμπιστευτικών Εκθέσεων κατάτηδιενέργειαπροαγω γών χ,λ.π.,όταν το μέρος πουέχει αγνοηθεί πάσχει από κάποια παρατυπία με την προϋπόθεσηβέβαια ότι ηπαρατυπίααυτή δεν επηρεάζειτοκύροςολόκληρης τηςέκθεσης. 5
(2)Οισυστάσεις τουπροϊσταμένουτουΤμήματοςείναισοβα ρό στοιχείο πουπρέπει ναλαμβάνεταιυπόψηαπότην Επιτροπή, οι συστάσεις δε αυτές δεν μπορούν εύκολα ναπαραγνωριστούν χωρίς να δίνονται επαρκείς λόγοι γι' αυτό.Ο Τμηματάρχηςδεν έχειτηνυποχρέωσηνααιτιολογήσει τις συστάσεις τουνοουμένου 10 βεβαίως ότι αυτές δεν είναι αντίθετες προς το περιεχόμενο των φακέλων, είναι δε αρκετό αν αναφέρεται απλώς στους υποψή φιουςπουσυστήνει,χωρίς νακάμει ειδικήαναφοράστιςσυστά σειςτουσεόλουςτουςυποψήφιους. Στηνπροκείμενη περίπτωση,δεδομένου ότι απότοπεριεχόμε- 15 νοτων φακέλωντωνυποψήφιωνδενπροκύπτειότι τοενδιαφερό μενο μέρος υπερτερεί του αιτητή,όπως ανέφερε στις συστάσεις του ο Διευθυντής, αλλά διαπιστώνεται ότι ο αιτητής, έστωκαι οριακά υπερέχει τουενδιαφερόμενου μέρους,καταλήγωστοσυμ πέρασμαότι οχαρακτηρισμόςτουενδιαφερόμενου μέρους απότο Διευθυντή ως υπέρτερου δεν συνάγεται απότο περιεχόμενο των φακέλωνκαιότι οαιτητήςαν μητι άλλοθαέπρεπεναείχεχαρα κτηριστεί τουλάχιστον ωςίσοςμετοενδιαφερόμενο μέρος. Στις συστάσεις του Διευ&υντή δεν περιέχεται οποιοδήποτε στοιχείο πουνααιτιολογεί τηνάποψητουαυτή,καιεπομένωςκα ταλήγωστοσυμπέρασμαότιοισυστάσεις τουαυτέςείναιαυθαίρε τεςκαιπλημμελείςεφόσονηορθότητατουςδενμπορείναελεγχθεί από το Δικαστήριο αυτό. Η ΕΛ.Υ.,λαμβάνονταςυπόψητις συ στάσεις του Διευθυντή άσκησε τηδιακριτικήτης εξουσία πλημμε λώς. 25 30
(3)Το καθήκον του Διοικητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της υπό εξέταση υπόθεσης καιδεν επεμβαίνει στην κρίσητουαρμόδιουοργάνουανηαπόφαση που λήφθηκε ήτανεύλογα επιτρεπτήενόψειτωνγεγονότων τηςυπόθε σης, σε περιπτώσεις δε προαγωγής ή διορισμού υπαλλήλου δεν 35 υποκαθιστάτηδικήτουκρίσηαναφορικά μετηνεκλογήτου κα ταλληλότερου υποψήφιου με την κρίση του αρμόδιου οργάνου; εκτός αν ο αιτητής αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του υποψή φιουπουδιορίστηκε. Επίδ^πηαπόφασηακυρώνεταιχωρίςέξοδα. 40 Αναφερόμενεςυποθέσεις: LoucaandOthersv.Republic(A.E 772, 780, ημερομηνίας16/6/89)ThcoklitouandAnotherv.TheRepublic
(1988)3C.LA. 127V 4020 4Α.Α.Δ. Κυριάκου ν.Δημοκρατίας Theodossiouv.Republic,2R.S.C.C. 44Evaagelou v.Republic
(1965)3C.LR. 292Βυστούρης και άλλοι v. Δημοκρατίας (Προσφυγές Αρ. 956/87 κ.λ.π„ ημερομηνίας 13β/90)5 Καϊττάνης κ.α. ν.Δημοκρατίας
(1991)4ΑΛΑ. 2446· Μιλτιάδους και άλλοι ν.Δημοκρατίας (Α.Ε. 789 κ.λ.π., ημερομη νίας30/5/89)Republicv.Hans
(1985)3CLR. 106Yenakritou& Others v.Republic
(1985)3C.LJt. 2731. 10 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτων καθ'ων ηαίτη ση μετην οποίανπροήγαγαντοενδιαφερόμενο μέροςστη μόνιμη θέση Τεχνικού Επιθεωρητή (Τακτ. Προυπολ.) ΤμήμαΔημοσίων Έργωναντίτου αιτητή. 15 Μ. Λουκά, γιατοναιτητή. Α. Πωιασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας,γιατουςκαθ'ωνηαίτηση. Cur. adv.wit. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ. ανάγνωσε τηνακόλουθη απόφα20 ση.Οαιτητήςμετηνπροσφυγήαυτή προσβάλλει τηναπό φαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.)να προαγάγειτοενδιαφερόμενο μέρος Ανδρέα Αυγουστή στη μόνιμη θέση Τεχνικού Επιθεωρητή (Τακτ. Προυπολ.) ΤμήμαΔημοσίων Έργωναπότην 1/12/1988 αντίαυτού. 25 Ηθέση Τεχνικού Επιθεωρητή είναι θέση προαγωγής. Σύμφωναμετοάρθρο36τωνπερί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμων 1967έως1987συστήθηκε Τμηματική Επιτροπή, η οποία με έκθεση τηςπου στάληκε με επιστολή τηςημερ. 15/10/1988,σύστησετέσσερεις απότους υποψήφιους, με30 ταξύ τωνοποίων περιλαμβάνονταν ο αιτητής καιτο εν4021 Δημητριάδης,Δ. Κυριάκουν.Δημοκρατίας
(1991)διαφερόμενομέρος. Η Ε.Δ.Υ. στη συνεδρία της,ημερ. 3/11/1988,αφού έλαβε γνώσητηςέκθεσης της Τμηματικής,ασχολήθηκεμε τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις τωνυποψήφιωνκαιαποφάσι σε, στις περιπτώσεις που αναφέρονταιστοσχετικό πρα- 5 κτικό της, καιπου έγιναν τροποποιήσεις απόπροσυπογράφοντες λειτουργούς χωρίς να τηρηθούν οι πρόνοιες της παραγράφου 9των σχετικών Κανονιστικών Διατάξε ων, ναληφθούν υπόψη οι αξιολογήσεις τωναξιολογούντωνλειτουργών μόνοκαισυγκεκριμέναγιατοναιτητήσε 10 σχέσημεταέτη 1984και 1985. ΗΕ.Δ.Υ.στησυνεδρίατηςημερ. 17/11/1988 ασχολήθη κεμετηνπλήρωσητηςεπίδικηςθέσηςκαιάκουσετοΔιευ θυντή τουΤμήματος Δημοσίων Έργων που κλήθηκενα δώσει τιςσυστάσεις του ο οποίος, αφούπληροφορήθηκε 15 για την απόφασητηςΕ.Δ.Υ.ναπαραγνωρίσειτοπαράτυ πο μέροςτων Εμπιστευτικών Εκθέσεων,σύστησεγιαπρο αγωγήτο ενδιαφερόμενο μέρος ο οποίος κατά τηγνώμη του υπερτερούσε τωνυπόλοιπων υποψήφιων. Στη συνέ χεια ηΕ.Δ.Υ.προχώρησε στηγενικήαξιολόγηση καισύγ- 20 κρίση των υποψήφιων. Εξέτασε ταουσιώδη στοιχείααπό το φάκελο πλήρωσης τηςθέσης, τους προσωπικούςκαι εμπιστευτικούς φακέλους,έλαβευπόψητηςτα πορίσματα της Τμηματικής και τις συστάσεις του Διευθυντή,και αφού έκρινε ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε των 25 άλλων υποψήφιων, αποφάσισε να τον προαγάγει στην επίδικηθέση. Εναντίον τηςαπόφασηςαυτήςοαιτητήςκαταχώρησε τηνπαρούσαπροσφυγή. Είναι ο ισχυρισμός του αιτητή ότι η απόφαση της 30 Ε.Δ.Υ. να παραγνωρίσει τις τροποποιήσεις πουέγιναν από τον ΠροσυπογράφονταΛειτουργό στις Εμπιστευτι κές Εκθέσεις των υποψήφιων, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, είναι ανεπίτρεπτο, αντίθετο προς το Νόμο, και αποτελεί επέμβαση της Ε.Δ.Υ. στην αρμοδιότητα άλλου 35 οργάνου δηλαδή των λειτουργών που συντάσσουν τις 4022 4ΑΛΛ. Κυριάκου ν. Δημοκρατίας Δημητριάδης»Δ. Εμπιστευτικές Εκθέσεις.Οισχυρισμός όμωςαυτόςδενευ σταθεί γιατί, όπως έχει αποφασιστεί απότην Ολομέλεια του Δικαστηρίου, ηΕπιτροπήμπορεί σεορισμένες περι πτώσεις νααγνοεί μέρος των Εμπιστευτικών Εκθέσεων 5 κατά τηδιενέργεια προαγωγώνκ.λ,π.,όταντομέροςπου έχειαγνοηθείπάσχειαπόκάποιαπαρατυπία μετηνπροϋ πόθεση βέβαια ότι η παρατυπίααυτή δεν επηρεάζει το κύρος ολόκληρης της έκθεσης (βλέπε Yianoulla Louca and Others v.Public Service Commission andOthers, Αναθεω10 ρητικές Εφέσεις Αρ. 772, 780,απόφασηημερ. 16 Ιουνίου, 1989- Theoklitou and Another v. TheRepublic
(1988)3 CL.R. 1271). Είναιεπίσηςοισχυρισμός τουαιτητή ότι οι συστάσεις του Διευθυντή, πουαποτέλεσαν βαρύνον στοιχείο στην 15 κρίση τηςΕ.Δ.Υ., ήταν πρόχειρες, χωρίς προετοιμασία, αναιτιολόγητες,πεπλανημένες,αντίθετεςπροςτοπεριεχό μενο των φακέλωνκαι,χωρίς οποιαδήποτε σύγκριση των υποψήφιων. Είναι νομολογημένο ότιοισυστάσεις του προϊστάμε20 νουτου Τμήματος είναι σοβαρό στοιχείο που πρέπεινα λαμβάνεται υπόψη απότην Επιτροπή, οι συστάσεις δε αυτέςδενμπορούν εύκολα ναπαραγνωριστούν χωρίς να δίδονται επαρκείς λόγοι γι' αυτό (βλέπε Theodossiou ν. Republic, 2 R.S.C.C. 44, Evangelou v. Republic
(1965)3 25 C.L.R.292στησελ.297).Έχει επίσης νομολογηθεί ότιο Τμηματάρχηςδεν έχειτην υποχρέωση νααιτιολογήσειτις συστάσεις του νοουμένου βεβαίως ότι αυτές δεν είναι αντίθετεςπροςτοπεριεχόμενο των φακέλων,είναι δε αρ κετόαναναφέρεταιαπλώςστουςυποψήφιουςπουσυστή30 νει,χωρίς νακάμει ειδικήαναφοράστις συστάσεις τουσε όλους τους υποψήφιους (βλ. Σάββας Ξνστονρήςκ.α.ν. Δημοκρατίας, Υποθέσεις Αρ. 956/87 κ.λ.π., απόφαση ημερ. 13/3/1990,Καϊττάνης κ.α.ν.Δημοκρατίας
(1991)4 ΑΑ.Δ.2446). 35 Τοκαθήκον τουΔιοικητικού Δικαστηρίου περιορίζε ται στον έλεγχοτης νομιμότητας της υπόεξέτασηυπόθε σης καιδεν επεμβαίνει στην κρίσητουαρμόδιου οργάνου 4023 Δημιιτο,ιάδης, Δ. Κυριάκουν.Δημοκρατίας
(1991)ανηαπόφασηπουλήφθηκεήτανεύλογαεπιτρεπτήενόψει των γεγονότων τηςυπόθεσης,σεπεριπτώσειςδεπροαγω γής ήδιορισμού υπαλλήλου δεν υποκαθιστά τη δικήτου κρίσηαναφορικά μετηνεκλογή τουκαταλληλότερουυπο ψήφιου με την κρίση του αρμόδιουοργάνου,εκτός αν ο 5 αιτητής αποδείξει έκδηληυπεροχήέναντι του υποψήφιου που διορίστηκε (βλέπε Μιλτιάδονςχ.α ν. Δημοκρατίας, Αναθεωρητική'Εφεση789κ.λΛ.,απόφασηημερ.3(ν5/1989). Στην προκειμένηπερίπτωσηαπό το περιεχόμενο των φακέλων των υποψήφιωνπουείναι ενώπιον μουπροκύ- 10 πτουνταακόλουθα Ο αιτητής,όπωςκαι το ενδιαφερόμενο μέρος, κρίθη κανστηναξιολόγησητηςαπόδοσης τουςστις Εμπιστευτι κές Εκθέσεις των τελευταίων πέντε χρόνων (1983-1987) ως"Εξαίρετοι", παρόλοπουστις επίμέρουςαξιολογήσεις 15 που περιέχονταιστις Εκθέσειςγιατο 1984 και 1983 ο αιτητής φαίνεταιναυπερτερεί οριακάστα επί μέρους στοι χεία του ενδιαφερόμενου μέρους. Από πλευράς προσό ντων,πληρούν και οι δύοτααπαιτούμενα προσόντατου ΣχεδίουΥπηρεσίας. Σεσχέση μετοθέματηςαρχαιότητας 20 υπερτερεί ο αιτητής του ενδιαφερόμενου μέρους όσον αφορά την ημερομηνία πρώτου διορισμού στη Δημόσια Υπηρεσία. Ενόψειτωνπιοπάνω,καιδεδομένουότιαπότοπεριε χόμενο των φακέλωντων υποψήφιωνδεν προκύπτειότι 25 το ενδιαφερόμενο μέρος υπερτερεί του αιτητή,όπως ανέ φερε στις συστάσεις του ο Διευθυντής,αλλά διαπιστώνε ται ότι ο αιτητής, έστωκαιοριακά υπερέχει του ενδιαφε ρόμενου μέρους, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ο, χαρακτηρισμός του ενδιαφερόμενουμέρους από το Διευ- 30 θυντή ως υπέρτερου δεν συνάγεται απότο περιεχόμενο των φακέλωνκαι ότι οαιτητήςαν μητι άλλο θαέπρεπε ναείχεχαρακτηριστείτουλάχιστονωςίσοςμετο ενδιαφε ρόμενομέρος. Στιςσυστάσεις τουΔιευθυντήδενπεριέχεταιοποιοδή- 35 ποτέστοιχείο πουνααιτιολογεί τηνάποψη τουαυτή, και 4024 4 ΑΑΔ. Κυριάκουν.Δημοκρατίας Δημητριάδης, Δ. νοουμένου ότι ηυπεροχήτουενδιαφερόμενου μέρουςδεν προκύπτει απότο περιεχόμενο των φακέλων, όπωςανα φέρθηκεπιο πάνω,καταλήγωστο συμπέρασμα ότι οι συ στάσεις του αυτές είναι αυθαίρετες και πλημμελείς εφό5 σον η ορθότητα τους δεν μπορεί να ελεγχθεί από το Δικαστήριο αυτό (βλέπε Republic v.Haris
(1985)3C.L.R. 106,στησελ. 112, Yenaktritou &Others v.Republic
(1985)3CL.R.2731,στησελ.2741-42). Όσον αφοράτην απόφασητης Ε.Δ.Υ.,κατέληξε στην 10 επιλογή του ενδιαφερόμενου μέρους ως το πλέονκατάλ ληλογια προαγωγήαφούέλαβε υπόψητης,όπως αναφέ ρει, μεταξύ άλλων στοιχείων την πιο πάνωσύστασητου Διευθυντή ηοποίαείναι φανερόνότι αποτέλεσε το βαρύ νον,ανόχιτοαποφασιστικόκαιμοναδικόστοιχείοεπιλο15 γής. Συνεπώς, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ε.Δ.Υ. άσκησετηδιακριτικήτηςεξουσίαπλημμελώςκαιη επίδικηαπόφασησυνεπώςπρέπειναακυρωθεί. Γιατουςπιοπάνωλόγουςηπροσφυγήεπιτυγχάνεικαι η επίδικηαπόφασηακυρώνεται. 20 Ενόψειτωνευρημάτωνμουδενκάμνωκαμμιάδιαταγή γιαέξοδα. Προσφυγήεπιτυγχάνει. Καμιάδιαταγήγιαέξοδα. 4025