(1991)18Δεκεμβρίου, 1991 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ,ΔΛπής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΦΑΝΟΣ ΙΩΝΙΔΗΣ ΛΤΔ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝΚΑΙΑΛΛΟΥ (Αρ.1), Καθ' ων η Αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 453/90). Φορολογία Εισοδήματος — Έκπτωση δαπανών που γίνονται για c κτήση εισοδήματος — Άρθρα 11
(1)και Ι3(ε)και (λ)των περί Φορολογίας τον Εισοδήματος Νόμων 1961-1989 — Ερμηνεία — Η κλασσική κυπριακή αυθεντίαTheManufacturers LifeInsurance Co. v. Republic και τα περιεχόμενα σε αυτήν πορίσματα της αγγλικής 5 νομολογίας — Οι σχετικές αγγλικές νομοθετικές διατάξεις ελα φρά μόνο διαφορά έχουν στη διατύπωση τους σε σύγκριση με τη διάταξη τον άρθρον 11
(1)— Ηπορεία τηςκυπριακής νομολογίας επί τον θέματος — Η prima facie διαφοροποίηση της αγγλικής απόφασης Smith (Surveyor of Taxes)v. TheIncorporated Council \Q of Law Reporting — Κρίση του Ανωτάτου Δικαστηρίου περί μη αφαιρετέας κατ'άρθρο 11
(1)δαπάνης στην προκειμένη περίπτωση αλλά αντίθετα υπαγόμενης στις απαγορεύσεις εκπτώσεωντωνπα- ιg ραγράφων (ε)και (λ)τουάρθρου13. Φορολογία Εισοδήματος—Αδικαιολόγητη παράλειψη — Τόκος9% 15 — Oi περί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως ΦόρωνΝόμοι του1977 έως 1979—Άρθρο 39
(2)(όπως έχει αναριθμηθείκαι τροποποιηθεί με τον περί Βεβαιώσεωςκαι Εισπράξεως Φόρων (Τροποποιητικό) Νόμο τον 1987(Ν 164/87))— Αποτελεί προϋπόθεση για τηνόμιμη επιβολή τόκου ηύπαρξη αδικαιολόγητης παράλειψης τον φορολο- 20 γούμενον στην οποία να οφείλεται η καθυστέρησηστη διενέργεια της βεβαιώσεως της φορολογίας — Η σχετική κρίση εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστατικά της συγκεκριμένης υπόθεσης — Το αντίστοιχο συμπέρασμα τον Εφόρου νπόκειται σε δικαστικό έλεγχο με βάση τα στοιχεία τον φακέλου — Μη 25 έγκαιρη, αδικαιολόγητα, νποβολή τηςφορολογικής δήλωσηςεμπί πτει, ασφαλώς, στο πεδίο εφαρμογής τουάρθρου 39
(2). Αντικείμενο της προσφυγής ήταν η απόφαση του Εφόρου Φόρου Εισοδήματος μετην οποία επιβλήθηκε στην αιτήτριαεται ρεία φόρος εισοδήματοςγια τα φορολογικά έτη 1983, 1984 και 30 4132 4 ΑΛΛ. c IQ ΙωνίδηςΛτ6 ν.Δημοκρατίας κ.ά.(Αρ.1) 1986 χωρίς να αφαιρεθεί η ετήσια σύνταξη που πληρώθηκε από τηναιτήτριαστηχήρααποβιώσανταυπαλλήλου της. Η αμφισβήτη ση εστιάστηκε στο χαρακτήρατης δαπάνης, αν αποτελούσε έξοδο εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά προς κτήση του εισοδήματος της αιτήτριας ή όχι, και κατά δεύτερο λόγο κατά πόσο δικαιολογού νταν η τοκοφορία της οφειλής, της αιτήτριας, η οποία επιβλήθηκε από τον Έφορο. Το Δικαστήριο, ενεργώντας στα πλαίσια αυτά προέβησεαναλυτικήερμηνευτική προσέγγιση των οικείων νομοθε τικών διατάξεων,δηλαδή,των άρθρων 11
(1)και 13(ε) και (λ) των περί Φορολογίας του Εισοδήματος Νόμων 1961-1989αφενός,και αφετέρου του άρθρου 39
(2)(όπως έχει μετάτο Ν.164/87) των περί Βεβαιώσεως και ΕισπράξεωςΦόρωνΝόμωντου 1977 έως 1979. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην προσφυγή,απο φάσισε ότι: 15 20 25 30 35 40 45 1) Από τα πορίσματα και τις παραπομπές της The Manufacturers LifeInsurance Co. v.Republic(κατωτέρω), απόφαση η οποία αποτελεί την κλασσική κυπριακήαυθεντία επί του επιδί κου θέματος προκύπτει ότι η αρχή που έχει καθιερωθεί από την αγγλική νομολογία είναι πως, για σκοπούς φόρου ασοδήματος, αφαιρείται από το φορολογητέο εισόδημα η δαπάνηη οποίααφ' ενός συνδέεται με τηδιεξαγόμενη επιχείρηση και, αφ' ετέρου, γίνε ται για να μπορέσει ο φορολογούμενος ναδιεξάγει την επιχείρηση τουκαλύτεραπροςτο σκοπό απόκτησηςτου εισοδήματοςτου,είτε μετην απαλλαγήτου απόδυσμενείς συμβάσεις εργοδοτήσεως προσωπικού, είτε με τη διατήρηση υψηλού επιπέδου της επιχείρησης του. Δεν αρκεί ηδαπάνηνα γίνεται στην πορείατης επιχείρησης ή να πηγάζειαπότην επιχείρηση ήνα συνδέεται μετηδιεξαγωγήτης επιχείρησης ή να καταβάλλεται από τα κέρδη της επιχείρησης. Πρέπειναγίνεται μεσκοπό τηνκτήσητου εισοδήματος. Τα αγγλικά Δικαστήρια με τις αποφάσεις που εξέδωσαν στις υποθέσεις που αναφέρονται στην απόφαση του Δικαστή Λούη Λοΐζου στην υπόθεση The Manufacturers Life Insurance Co. είχαν ερμηνεύσει τις αντίστοιχες αγγλικές νομοθετικές διατάξεις οι οποίες ελαφράν μόνο διαφοράέχουν στη διατύπωσητους σε σύγκρκπι με την Κυπριακήνομοθετική διάταξητου.άρθρου 11
(1)των περί Φόρου Εισοδήματος Νόμων,Αναφέρομαι στα νομοθετήματα IncomeTax Act, 1952, section 137(a)καιστο Rule 3of 1st Case and Rule 1 of 1st and 2nd Cases of Schedule D,section 100 of 5 and 6 vict. cap. 35, με τα οποία απαγορεύεται η αφαίρεσητωνδαπανών οι οποίες δεν γίνονται εξ ολοκλήρου και αποκλαστικά "για τους σκοπούς της επιχείρησης". Στην υπόθεση Strong and Company of Romsay Ltdr\ φράση"γιατους σκοπούς της επιχείρησης" ερμηνεύ θηκε σε τρόπο ώστεγια να αφαιρείταιμία δαπάνηδεν είναι αρκε τό να γίνεται εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά για τους σκοπούς της επιχείρησης, θ α πρέπει να γίνεται για τον σκοπό απόκτησης εισοδήματος, δηλαδή,όπως ρητά αναφέρεται στο δικό μαςάρθρο 11
(1). Η αρχή,όπως διατυπώθηκεαπότο Δικαστή ΛούηΛοΐζου, έχει 4133 ΙωνίδηςAxb ν.Δημοκρατίαςκ.ά(Αρ.1)
(1991)εφαρμοστεί σε σειρά Κυπριακών αποφάσεων που ακολούθησαν. Στην υπόθεση Vassos BladesLtdτονίστηκε επίσης OTLτο γεγονός ότι ηδαπάνη γίνεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του ιδρυτικού εγ γράφουτης εταιρείαςδενκαθιστάαυτόματατηδαπάνηαυτήαφαι ρετέα για σκοπούς φόρου εισοδήματος αν δεν αφαιρείταιυπό τις 5 πρόνοιες τουάρθρου11
(1). Στην αγγλική υπόθεση Smith (Surveyor of Taxes) v. The Incorporated Council of LawReporting εθελοντική δαπάνηθεωρή θηκεμενότι αφαιρείταιαπότοφορολογητέο εισόδημα,εντούτοις, προσεκτική μελέτη της απόφασης αυτής οδηγεί στο συμπέρασμα 10 ότι αυτήδεν καθιέρωναοποιαδήποτε αρχήδιαφορετικήαπόεκεί νηπουδιετύπωσε οΔικαστήςΛούης Λοΐζου. 2) Ενόψει των περιστατικών της παρούσαςυπόθεσης,ηεθελο ντική πληρωμή της επίδικης σύνταξης απότην αιτήτριαστηχήρα του αποβιώσανταυπαλλήλου της δεν αποτελεί δαπάνη που εκπί- 15 πτεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 11
(1)του Νόμου. Τουναντίον αποτελεί δαπάνηπουκαλύπτεταιαπότιςαπαγορευτι κές διατάξεις των παραγράφων (ε) και (λ) του άρθρου 13 του Νόμου. Ηπροσβαλλόμενη απόφασητου Εφόρουνα μην επιτρέψει την αιτούμενη αίραίρεσηαπό το φορολογητέο εισόδημα της αιτή- 20 τριας ήτανόχι μόνο εύλογα επιτρεπτήαλλάκαιημόνη ενδεδειγμέ νηυπότας περιστάσεις. 3)Αποτελεί προϋπόθεσηγιατηνόμιμη επιβολή τόκου ηύπαρ ξη αδικαιολόγητης παράλειψης του φορολογούμενου στην οποία να οφείλεται η καθυστέρηση στη διενέργεια της βεβαιώσεως της 25 φορολογίας. Κατά πόσο στην κάθε υπόθεση που ο Έφορος έχει επιβάλει τόκο επί της φορολογίας δικαιολογείται ήόχι το συμπέρασμα του ότι ο φορολογούμενος είναι ένοχος αδικαιολόγητης παράλειψης οποιασδήποτε μορφής, εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα 30 περιστατικά της συγκεκριμένης εκείνης υπόθεσης.Το συμπέρασμα του Εφόρου επί του προκειμένου υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο σύμφωνα με τις αρχέςπουδιέπουντηνάσκησητουελέγχουαυτού πάνω σε ευρήματατης διοίκησης που στηρίζονται πάνωστα ενώ πιον της στοιχεία του φακέλου. Η αδικαιολόγητη παράλειψη του 35 φορολογούμενου ναυποβάλειέγκαιραστον Έφοροτη φορολογική του δήλωση αναφορικά με οποιοδήποτε φορολογικό έτος αποτε λεί, ασφαλώς,παράλειψηεντηεννοία του εδαφίου
(2)τουάρθρου 39 του Νόμου,που επιτρέπει στον Έφορονα επιβάλει την επιβά ρυνσηκαιτον τόκο επί τηςφορολογίας πουπρονοεί ηενλόγω νο- 4 0 μοθετικήδιάταξη. Από ταστοιχεία του φακέλουτης παρούσαςυπόθεσηςπροκύ πτει ότι,αναφορικά μετατρία επίδικαφορολογικά έτη,ηαιτήτρια υπέβαλε τις φορολογικές της δηλώσεις πολύ μεταγενέστερα του χρόνου πουκαθορίζεταιστοάρθρο5
(1)των περί Βεβαιώσεως και 45 Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων. Ηεπί του προκειμένου προσβαλλόμε νη απόφαστ\ του Εφόρου τόσο αναφορικάμε την ύπαρξη "παρά- 4134 4ΑΛΛ. ΙωνίδηςΛτδν.Δημοκρατίαςκ.ά. (Αρ.1) λειψής" εκ μέρουςτηςΑιτήτριαςόσο καιαναφορικά μετο αδικαι ολόγητοτης παράλειψηςαυτήςήταν εύλογαεπιτρεπτή. Προσφυγήαπορρίπτεταιμε£100έξοδα. Αναφερόμενεςυποθέσεις: 5 Smith v. Incorporated Councilof LawReportingfor England and Wales[1914]3K.B. 674The Manufacturers Life Insurance Co.v. Republic
(1967)3C.L.R. 460- 10 Costas Chr.Sideris &Sons Ltd. v.TheCommissionerofIncome Tax
(1985)3CLJi. 1047VassosBladesUd. v.TheRepublic
(1987)3CLJi. 2160· StrongandCompanyofRomsay Limited v. Woodifield(Surveyorof Taxes)[1906]A.C 448- 15 Hancockv.General Reversionary andInvestment Co.,88 LJ.K.B. 248· Mitchell v. B.W.NobleLtd.,96L.J.K.B. 484Anglo-Persian OilCo.v.Dale, 100LJ.K.B.504 * Godden (H.M. Inspectorof Taxes)v.A. Wilson's Stores (Holdings) Ud.,40TaxCases, 161· 20 Commissionerof Inland Revenuev.Anglo BrewingCompany Ltd., 12TaxCases, 803ShoemexLimited v.Republic
(1987)3C.L.R. 407Michaelidou v.Repubhc
(1985)3CLJi. 1836Mavrides v.Republic (ΠροσφυγήΑρ.243/84, ημερομηνίας21/3/89) 25 Agroktinotronkes Epichirisis "ROUSHIAS" Ltd. v.Republic (Προ σφυγή Αρ.6/86, ημερομηνίας30/6/89)· Ανσιώτης και Αλλος ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές Αρ. 63/88 και 64/88, ημερομηνίας 10/1/90)- 30 Ακίνητα Νικόλαος Καραντώκης Λτδ ν. Δημοκρατίας
(1991)4 ΑΛΑ. 949. Προσφυγή. Προσφυγήεναντίοντηςαπόφασηςτωνκαθ'ωνη αίτη σημετην οποίαεπιβλήθηκεστηναιτήτρια εταιρείαφορο4135 ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίας κ.ά.(Αρ.1)
(1991)λογία φόρου εισοδήματος γιατα φορολογικά έτη 1983, 1984και
- Γ.Τριαντααηιλλίδης,γιατουςαιτητές. Α. Ευαγγέλου, Ανώτερος Δικηγόροςτης Δημοκρατίας γιατουςκαθ'ωνηαίτηση. 5 Cur. adv. vult. ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ. ανάγνωσε την ακόλουθηαπόφαση. Αντικείμενο τηςπροσφυγής αυτής είναι ηαπόφαση του Εφόρου Φόρου Εισοδήματος ημερομηνίας 30 Μαρτίου 1990 μετην οποίαεπιβλήθηκε στην Αιτήτρια εταιρείαφο- 10 ρολόγια φόρου εισοδήματος για ταφορολογικά έτη 1983, 1984 και1986.Ηφορολογία βασίζεται στογεγονόςότι, κατά τον υπολογισμό του φορολογητέου εισοδήματος της Αιτήτριας, ο Έφοροςαπέρριψε απαίτησητης να αφαιρέ σει τηνετήσιασύνταξηπουπληρώθηκεστηχήρατουαπο- 15 βιώσαντα υπαλλήλου της Μιχαλάκη Ιωνίδη,γιατί έκρινε ότι ησύνταξη αυτήδεν αποτελεί έξοδο που έγινεεξολο κλήρουκαιαποκλειστικάπροςκτήσητουεισοδήματοςτης εταιρείας. Ταουσιώδηγεγονόταείναισεσυντομίαταεξής: 20 ΗΑιτήτρια είναι ιδιωτικήεταιρείαπεριορισμένης ευ θύνης και ιδρύθηκε στις 6 Ιουλίου 1974 για νααναλάβει τις εργασίες τιςοποίες διεξήγαγε απότο 1966οιδρυτής της κ.Φάνος Ιωνίδης.Κατάτον ουσιώδη χρόνο τοεγκεκριμμένο κεφάλαιοτης ήταν5,000μετοχές της £1έκαστη 25 και το εκδοθέν κεφάλαιοήταν500 μετοχές της £1έκαστη. Διευθυντές της είναι οΦάνος Γ.Ιωνίδης,ηΔοξούλα Μυ λωνά καιο Γεώργιος Στροβολίδης. Γραμματέαςτηςεται ρείας είναι ηΛένια Στροβολίδου.Τοεισόδημα της εται ρείας κατάτονουσιώδη χρόνο προερχόταν απόπαροχή 30 υπηρεσιώνκαιτόκους. Ο μ.Μιχαλάκης Ιωνίδης είχεπροσληφθεί αρχικά από το ΦάνοΙωνίδη στις 1/1/1974και μετά την ίδρυση τηςη 4136 4Α.Α.Δ, Ιωνί6ηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Αρ.1) Πογιατζής, Δ. Αιτήτρια συνέχισενατονεργοδοτεί. Μέσαστο 1980ασθέ νησεκαι στις 8 Φεβρουαρίου 1981,ηεταιρείααποφάσισε τον τερματισμό των υπηρεσιών του από 1/2/1981 καιτην παροχήσ'αυτόνμηνιαίαςσύνταξηςαρχικά εκ£30μηνιαί5 ως.Επειδήείχεστο μεταξύαποβιώσει,ηεταιρείααποφά σισε στις 20 Σεπτεμβρίου 1981 νασυνεχιστεί η καταβολή μηνιαίας σύνταξης στη χήρα του. Με βάσητηναπόφαση αυτή η εταιρεία κατέβαλε στη χήρα του αποβιώσαντα υπαλλήλου της συνολικά £520μέσα στο 1983, £518 μέσα 10 στο 1984και£568μέσαστο
- Με τις φορολογικές δηλώσεις της για τα έτη 1983, 1984 και 1986 που υπέβαλε στις 21/6/1986, 18/12/1986 και 21/8/1989 αντίστοιχα, η Αιτήτρια αφαίρεσε τα πιο πάνω ποσά απότο φορολογητέο της εισόδημα. 15 Στις 16 Δεκεμβρίου 1989, με βάσητους εξηλεγμένους λογαριασμούς που υποβλήθηκαν από τους ελεγκτές της Αιτήτριας και τα επιπρόσθετα στοιχεία και πληροφορίες πουδόθηκαν απότουςελεγκτέςκατάτηνεξέτασητωνλο γαριασμών,οΈφοροςεπέβαλεαρχικέςφορολογίες για τα 20 πιοπάνωτρίαφορολογικάέτηχωρίςνααφαιρέσειαπότο φορολογητέο εισόδημα της Αιτήτριας οποιοδήποτε ποσό που καταβλήθηκεως σύνταξη στη χήρατου μ. Μιχαλάκη Ιωνίδη. Η αιτιολογία της απόφασηςτου περιέχεται στην παράγραφο 2 της συνοδευτικής επιστολής του,ταυτόση25 μηςημερομηνίας,στηνοποίααναφέρονταιταεξής: "
- Η σύνταξη που πληρώθηκε στη χήρα του απο βιώσαντοςυπαλλήλουτηςεταιρείαςμ. ΜιχαλάκηΙωνί δη δενεπιτρέπεταιγιαφορολογικούς σκοπούςγιατους πιοκάτωλόγους: 30 35 (α) Ο χρόνος απασχόλησης του μ. Μιχ. Ιωνίδη στην εταιρεία,από το 1974 μέχρι το 1980, δενδικαι ολογείτηνπληρωμήσύνταξηςστησύζυγοτου. (β) Τούψοςτωναπολαβώντουμ. Μ.Ιωνίδηκατά την περίοδο της απασχόλησης του οι οποίεςκυμαίνονταν από£480-£1,020ετήσια,δεν δικαιολογεί την 4137 Πογιατζής,Δ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίας χ-ά.(Αρ.1)
(1991)πληρωμή σύνταξης πουνα κυμαίνεται από£360£568 ετήσια. (γ) Σε περίπτωση πουη εταιρεία είχε ταμείον προνοίαςκαιοκ.Μ.Ιωνίδηςσυνεισέφερεσ'αυτότο ανώτατοποσότοοποίοθαδικαιούτοναπάρειη σύ- 5 ζυγός τουαποθανόντος,θαήτανπερί τα 10% των μισθών του,δηλαδή,περίπου£
- Κατάσυνέπειαν ησύνταξη πουπληρώθηκε στην χήρατου αποθανό ντος είναιυπερβολική. (δ)Το ποσόπουπληρώθηκε στην κυρίαΛ. Ιωνί- 10 δουδεν μπορείνα θεωρηθεί σανέξοδο πουέγινε εξ' ολοκλήρου καιαποκλειστικάγιατηνπαραγωγήτου εισοδήματος τηςεταιρείας, αλλά τούτο πληρώθηκε μάλλονγιαπροσωπικούςσκοπούς." Στις 23 Ιανουαρίου 1990 ηΑιτήτρια υπέβαλεένσταση 15 στις πιοπάνωφορολογίες μεεπιστολήταυτόσημηςημερο μηνίας, Οι λόγοι τηςένστασης αναφέρονται στις παρα γράφους2και3τηςεπιστολής,οιοποίεςέχουνωςεξής: "2.Ηένστασιςβασίζεταιεπίτωνακολούθωνλόγων: (α)Δεν επετράπη ως έκπτωσιςη σύνταξιςη οποία 20 κατεβλήθηυπότηςΕταιρείαςειςτονυπάλληλονΜιχαλάκην Ιωνίδην και μετά τον θάνατοντου εις την χήραν του,ο οποίος διά λόγους υγείας ηναγκάσθη νααποχώρησητηςυπηρεσίαςτης Εταιρείαςαπότης 1/2/1981και απεβίωσετην 1/9/1981απότης οποίας 25 ημερομηνίας ή σύνταξις του επληρώνετο ειςτην χήραντου. (β) Ηκαταβολήτης ενλόγω συντάξεως εγένετο με τηναπόφασιντουΔιοικητικού Συμβουλίουτης Εταιρείαςημερομηνίας8.2.81&20.9.81καιαποτελεί 30 έξοδον γενόμενον διά τους σκοπούς τωνεργασιών της Εταιρείας (for the purposes of the Company's trade),συμφώνως δετων αποφάσεωντων Δικαστη ρίων ειςπαρομοίαςυποθέσεις ηδαπάνηαύτη εγένε4138 4ΑΛΛ. ΙωνίόηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Αβ.1) Πογιατζής, Δ. τοπροςπαραγωγήνκέρδους και είναι συνεπώς επιτρέψιμος αφαίρεσιςεκτωνκερδών. Επισυνάπτονται φωτοτυπίαιτωνσχετικώνπρακτικών. 5 10 15 20 25 30 35 (γ) Η δικαιολογία την οποία αναφέρετε εις την παράγραφον2 της επιστολής σας ημερ. 17.12.1989 είναι απαράδεκτος καιτο ότι ο αποβιώσαςήτοσυγ γενής του Διευθύνοντος Συμβούλου δεν δύναται να ληφθήυπ'όψιν καθ' ότι ησυγγένεια είναι παράγων ο οποίος δενυπεισέρχεται εις τοιαύταθέματαειςτα οποία το κριτήριον είναι το κατάπόσον η δαπάνη αύτη εγένετο δια τους σκοπούς της διεξαγωγής της επιχειρήσεως της Εταιρείας. (δ) Το ποσόν της ετησίας συντάξεως ήτο τόσον μικρόν ώστε να αποκλείεται οιαδήποτε σκέψις ότι τούτο εγένετο δι' εξοικονόμησιν φόρου λαμβανομέ νου υπ'όψιν του γεγονότος ότι ηΕταιρεία δενέχει Ταμείον Προνοίας ή Συντάξεως δια το προσωπικό της.Το ΓραφείοΦόρουΕισοδήματοςδεν δικαιούται να υπεισέλθη εις την εσωτερικήν διαχείρισιν των Εταιρειών και να υπαγόρευση εις μίαν Εταιρείαν πώς και αντί ποιας δαπάνηςπρέπει να διεξαγάγη την εργασίαντης.Τούτο είναι αποκλειστική εξουσία του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας και εφ' όσον το Συμβούλιον ενεργεί λογικώς και εντός των εξουσιών τας οποίας του χορηγεί το ΙδρυτικόνΈγγραφον της Εταιρείας, επέμβασις του Εφόρου επί του ΦόρουΕισοδήματος εις την διοίκησιν τηςΕται ρείας δια να είσπραξη το δημόσιον περισσότερον φόρον είναι απαράδεκτος όσον είναι επίσης απαράδεκτον και το αναφερόμενον εις την επιστολήν σας ότι η πληρωμή εγένετο μάλλον δια προσωπικούς σκοπούς.
- Η πληρωμή της συντάξεως εγένετο βάσει των εξουσιών τας οποίας παρέχει εις το Διοικητικόν Συμβούλιον της Εταιρείαςτοσχετικόν Άρθρον τουΙδρυτι κούΕγγράφουτης Εταιρείας." 4139 Πογιατζής,Δ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςχ.ά.(Αρ.1)
(1991)Στις30Μαρτίου 1980 οΈφορος απέρριψετην ένσταση της Αιτήτριας και απέστειλε σ' αυτήντις επίδικεςτελικές φορολογίες συνοδευόμενες με επιστολή του ταυτόσημης ημερομηνίας στην οποία επαναλαμβάνεται η αιτιολογία πουαναφέρεταιστηνεπιστολήτουημερομηνίας 16Δεκεμ- 5 βρίου
- ΗπροσφυγήτηςΑιτήτριας εναντίοντωνπιοπάνω φο ρολογιών βασίζεταισταπιοκάτωνομικάσημεία: "
- Ηαπόφασητων καθ'ων ηαίτησηείναι αντίθετη μετοΝόμο, τοΣύνταγμακαιτιςαρχέςτουΔιοικητικού 10 Δικαίου.
- Ηαπόφασητωνκαθ'ωνη αίτησηδεν είναικαθό λουκαι/ή δεόντωςαιτιολογημένη.
- Η απόφασητων καθ' ων η αίτηση ελήφθηκαθ' υπέρβασηκαι/ήκατάχρηση εξουσίας.
- Ηαπόφασητων καθ' ων ηαίτηση είναι αντίθετη μετοάρθρο 11τουΠερίΦορολογίαςτουΕισοδήματος Νόμου.
- Η σύνταξηηοποίαπληρώθηκεστον μ.Μιχαλάκη Ιωνίδη και στη χήρα αυτού είναι έξοδο εκπιπτόμενο 20 από το φορολογητέο εισόδημα των αιτητώνσαν δαπά νηγενομένηεξ ολοκλήρου καιαποκλειστικώς γιατους σκοπούςτηςεπιχείρησηςτωναιτητών." Για να/εξεύρει το φορολογητέο εισόδημα της Αιτήτριας, ο Έφορος ενήργησε με βάσητις διατάξειςτων άρ- 25 θρων 11
(1)και 13(ε) και(λ)τωνπερίΦορολογίαςτουΕι σοδήματοςΝόμων1961-1989: Τοάρθρο 11
(1)αναφέρειταεξής: "Προςεξεύρεσιντουφορολογητέου εισοδήματοςπα ντός προσώπου θαεκπίπτωνταιάπασαι αιδαπάναι ας 30 το τοιούτο πρόσωπον υπέστη εξ ολοκλήρου καιαπο4140 15 4ΑΛΛ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Λρ.1) Πογιατζής, Δ. κλειστικώς προςκτήσιντουεισοδήματος." Τοάρθρο 13αναφέρειταεξής: "Προς εξεύρεσιν του φορολογητέου εισοδήματος προσώπουτινόςδενθαεκπίπτωνταιταακόλουθα5 (α)(β),(γ),(δ) (ε)πάσαδαπάνηή έξοδον όπερδεναντιπροσωπεύει ποσόν εξ ολοκλήρου καιαποκλειστικώς διατεθένή δαπανηθένπροςτονσκοπόνκτήσεωςτουεισοδήματος· (ζ),(η), (θ),(0,(κ) 10 (λ) δαπάναι ελευθεριότητος πλην των υπό τουάρ θρου 19επιτρεπομένωντοιούτων" Ενόψειτων πιοπάνωνομοθετικών διατάξεωνκαιεν όψει τουγεγονότος ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι ηεπί δικη σύνταξη πληρώθηκε προς εκτέλεση συμβατικής ή 15 άλλης νομικής υποχρέωσης της Αιτήτριας ή ότι η Αιτή-' τρίαπλήρωσε ποτέστοπαρελθόνσεοποιοδήποτεεργοδοτούμενό της ή στη χήρα του οποιαδήποτε σύνταξη, το θέμα που επιβάλλεται να εξετάσω και αποφασίσω στην παρούσαπροσφυγή είναικατάπόσοηχαριστικήπληρωμή της επίδικης σύνταξης συνιστά ήόχι δαπάνητην οποίαη 20 Αιτήτρια υπέστη "εξ ολοκλήρου και αποκλειστικώς προς κτήσιν του εισοδήματος" τηςεν τηεννοίατου εδαφίου
(1)του άρθρου 11 των περί Φορολογίας του Εισοδήματος Νόμων. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της Αιτήτριας ισχυρίστηκε 25 ότι η πληρωμήτης επίδικηςσύνταξης έγινε"με σκοπότην προώθηση του καλού ονόματος της εταιρείας σαν ενός καλούεργοδότητοοποίονέχεισανάμεσοαποτέλεσματην απόκτησηπερισσότερου εισοδήματος,διότι οι υπάλληλοι τηςαιτήτριας εταιρείαςμετηνελπίδακαταβολήςσ'αυτούς 30 σχετικής σύνταξης εργάζονται με μεγαλύτερο ζήλο στην αιτήτριαεταιρεία".Ωςεκτούτου, τόνισεοκ. Τριανταφυλ4141 Πογιατζής,Δ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςχ.ά.(Αρ.1)
(1991)λίδης,η Αιτήτριαέχειυποστείτηνεπίδικηδαπάνη εξολο κλήρου και αποκλειστικώς προς κτήση του εισοδήματος της καιαντίστοιχοποσό πρέπεινααφαιρεθεί απότο φο ρολογητέοεισόδηματηςσύμφωναμετοεδάφιο
(1)του άρ θρου
- Προς υποστήριξη της εισήγησης του ο κ. Τρία- 5 νταφυλλίδης παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Αγγλική υπόθεση Smithv. Incorporated Council of Law Reporting for EnglandandWales[1914] 3K.B.
- Αντίθετη άποψηυποστήριξε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Εφόρου.Οκ. Ευαγγέλου ισχυρίστηκε επίτουπροκει- 10 μένου ότι, λαμβανομένων υπόψη των στοιχείων που ο Έφορος είχε ενώπιον του, η απόφασητου να θεωρήσει τηνεπίδικησύνταξη ωςδαπάνηη οποία δενέγινεαπό την Αιτήτρια εξ ολοκλήρου καιαποκλειστικάπροςαπόκτηση του εισοδήματος της εν τη εννοία του άρθρου 11
(1)του 15 Νόμου, ήταν εύλογα επιτρεπτή.Αναφορικά με τηνερμη νείακαιεφαρμογή τωννομοθετικώνδιατάξεωνπουκαθο ρίζουν τον τρόποεξεύρεσηςτουφορολογητέουεισοδήμα τος όλων των φορολογουμένων προσώπων, ο κ. Ευ αγγέλουπαρέπεμψετοΔικαστήριοσεαποφάσειςτων Κυ- 20 πριακών και Αγγλικών Δικαστηρίων. Αναφέρω ενδεικτι κά τις υποθέσεις 7heManufacturers Life Insurance Co. v. Republic
(1967)3 C.L.R. 460, Costas Chr. Sideris & Sons Ltd. v. TheCommissioner of Income Tax
(1985)3C.L.R. 1047, Vassos Eliades Ltd v. TheRepublic
(1987)3 C.L.R. 25 2160, και Strong and Companyof RomsayLimitedv. Woodifield(Surveyorof Taxes) [1906] A.C.448. ΣτηνυπόθεσηManufacturers LifeInsurance(ανωτέρω), η οποία είναι ηκλασσική Κυπριακήαυθεντίαπάνωστο επίδικο θέμα,ηαιτήτριαασφαλιστικήεταιρεία είχε απο- 30 φασίσει ναδιακόψειτις εργασίες τηςστην Κύπροαναφο ρικά με νέα ασφαλιστικάσυμβόλαιακαινασυνεχίσεινα ασχολείται μόνομετηνεξυπηρέτησητωνσυμβολαίωνπου είχανήδηεκδοθεί.Τερμάτισε,ωςεκτούτου,τιςυπηρεσίες τωναντιπροσώπωντηςστην Κύπροκαιπαράτογεγονός 35 ότι,σύμφωνα με τασυμβόλαια εργοδότησής τους οι υπη ρεσίες τους μπορούσαννατερματιστούν καθ'οιονδήποτε χρόνοκατόπινειδοποίησης 15μόνοημερώνχωρίςτην κα4142 4ΑΛΛ. Ιωνίδης Λτδ ν.Δημοκρατίας κ.ά.(Αρ,Ι) Πογιατζής,Δ. ταβολή σ' αυτούςσύνταξης ήάλλων ωφελημάτων, ηεται ρεία κατέβαλε σ' αυτούς χαριστικά ποσά τα οποία περιέ γραψεως έξοδαεπαναπατρισμούκαιως παροχέςτερματι σμού των υπηρεσιών τους (termination grants). Κατάτον 5 καθορισμό του φορολογητέου εισοδήματος της εταιρείας ο Διευθυντής Φόρου Εισοδήματος αποφάσισε ότι οι πιό πάνω χαριστικές παροχές δεν αποτελούσαν δαπάνητην οποία υπέστη η εταιρεία εξ ολοκλήρου και αποκλειστικά προς κτήσητου εισοδήματος της. Εναντίον της απόφασης 10 εκείνης είχαν προβληθεί επιχειρήματα παρόμοια με τα επιχειρήματα του ευπαιδεύτου δικηγόρου της Αιτήτριας στην παρούσα υπόθεση. Στην απόφαση του ο Δικαστής Λούης Λοΐζου έκαμεευρείαανασκόπηση τηςΑγγλικής νο μολογίας επί του θέματος.Ανάλυσε καισχολίασε τιςυπο15 θέσεις Smith v. IncorporatedCouncil of Law Reporting (ανωτέρω), Hancock v. General Reversionary and Investment Co., 88 L.J.K.B. 248, Mitchell v. B.W. Noble Ltd, 96 L.J.K.B. 484, Anglo-Persian Oil Co. v. Dale, 100 L.J.K.B. 504, Godden (H.M. Inspector of Taxes) v. 20 A.Wilson's Stores (Holdings) Ltd, 40 Tax Cases 161, και Commissioners of Inland Revenue v. Anglo Brewing Company Ltd, 12 Tax Cases 803, και κατέληξε ως εξής, στις σσ.471 και 472: 25 30 "It clearly appears from the above cases that for a payment to qualify as a deductible expense for income tax purposes it must be a payment connected with-'the trade or business carried on and made in order to enable the tax-payer the better to carry on his trade or business for thepurpose of earning theincome,whether by getting rid of onerous service agreements or for the purpose of maintaining ahigh standard of business. This seems to be in complete accord with the provisions of sections 11 and 13(e) of our Law above quoted. 35 It is, therefore, pertinent to consider the object of the disputed payments in the present case. Can it be saidthat the sole object with which the Applicant made the 4143 Πογιατζής,Δ. Ιωνίδης Λτ6 ν.Δημοκρατίας χ.ά.(Αρ.1)
(1991)payments was to enable the Company to continue to carry on and acquire income in its-business? Having regard to all the circumstances I think that the answer mustbeinthenegative It seems to me that these payments, which were 5 incidental to the decision to discontinue new insurance business in Cyprus, were made for the purpose of enabling the Company to give effect to this decision without causing hardship to its agents. Such payments cannot, in my view,be said to have been made wholly 10 andexclusivelyfor thepurpose of enabling theCompany to carry on its business and earn income but rather for thepurpose ofenabling ittorestrict its business. In the circumstances I think that it was open to the Commissioner to come to the conclusion that the 15 payments in question are not allowable deductions for income tax purposes and, therefore, I cannot interfere withsuch decision." Από το πιό πάνωαπόσπασμα προκύπτει ότι ηαρχή πουέχεικαθιερωθείαπότηνΑγγλική νομολογίαείναιότι, 20 γιασκοπούςφόρουεισοδήματος, εκπίπτεταιαπότο φορο λογητέοεισόδημαηδαπάνη η οποία αφ'ενόςσυνδέεταιμε τηδιεξαγόμενη επιχείρησηκαι,αφ' ετέρου,γίνεταιγιανα μπορέσει ο φορολογούμενος να διεξάγει την επιχείρηση τουκαλύτεραπροςτοσκοπόαπόκτησηςτουεισοδήματος 25 του, είτε με την απαλλαγήτου απόδυσμενείς συμβάσεις εργοδοτήσεως προσωπικού,είτε με τηδιατήρησηυψηλού επιπέδου της επιχείρησης του.Δεν αρκείηδαπάνηναγί νεται στην πορείατης επιχείρησης ήνα πηγάζειαπό την επιχείρηση ήνα συνδέεται με τηδιεξαγωγήτης επιχείρη- 30 σης ή να καταβάλλεται από τα κέρδη της επιχείρησης. Πρέπειναγίνεταιμεσκοπότηνκτήσητουεισοδήματος. Στοσημείο αυτόθαπρέπειναπαρατηρήσωότιταΑγ γλικά Δικαστήρια με τις αποφάσειςπου εξέδωσαν στις υποθέσεις που αναφέρονταιστην απόφασητου Δικαστή 35 Λούη Λοΐζου στην υπόθεση The Manufacturers Life 4144 4Α-Α-Δ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Λρ.1) Πογιατζής, Δ. Insurance Co.(ανωτέρω)είχανερμηνεύσειτις αντίστοιχες Αγγλικές νομοθετικές διατάξεις οι οποίες ελαφράν μόνο διαφορά έχουν στη διατύπωσητους σε σύγκριση με την Κυπριακήνομοθετικήδιάταξη τουάρθρου 11
(1)τωνπερί 5 Φόρου Εισοδήματος Νόμων. Αναφέρομαι στα νομοθετή ματα IncomeTax Act, 1952, section 137(a) καιστο Rule 3 of 1st CaseandRule 1of 1st and2nd Cases of Schedule D, section 100of5and6vict. cap.35,μεταοποίααπαγορεύε ταιηαφαίρεσητωνδαπανώνοιοποίεςδεγίνονταιεξολο10 κλήρουκαιαποκλειστικά "γιατους σκοπούςτηςεπιχείρη σης". Στην υπόθεση Strong andCompany of Romsay Ltd (ανωτέρω) η φράση "για τους σκοπούς της επιχείρησης" ερμηνεύθηκε σετρόποώστεγιαναεκπίπτεταιμια δαπάνη δενείναιαρκετόναγίνεταιεξολοκλήρου καιαποκλειστι15 κάγια τους σκοπούς της επιχείρησης. Θαπρέπει ναγίνε ται για τον σκοπό απόκτησης εισοδήματος,δηλαδή,όπως ρητάαναφέρεταιστοδικόμαςάρθρο11
(1). Ηαρχή όπωςδιατυπώθηκεαπότοΔικαστήΛούη Λοΐζουστοαπόσπασματηςαπόφασηςτουπουπαραθέτωπιο 20 πάνω έχει εφαρμοστεί σε σειρά Κυπριακώναποφάσεων πουακολούθησαν.Αναφέρομαι ενδεικτικάστις υποθέσεις CostasSiderisandSonsLtd(ανωτέρω),ShoemexLimitedv. Republic
(1987)3C.L.R.407 VassosEliadesLtdv.Republic (ανωτέρω),όπουτονίστηκε ηανάγκηύπαρξηςστενής και 25 άμεσης σχέσης μεταξύτηςδαπάνηςκαιτηςκτήσης του ει σοδήματος. Στην υπόθεση Vassos Eliades Ltd (ανωτέρω) τονίστηκε επίσηςότιτογεγονός ότι ηδαπάνηγίνεταισύμ φωνα με τις πρόνοιες του ιδρυτικού εγγράφου της εται ρείας δεν καθιστά αυτόματατη δαπάνη αυτή αφαιρετέα 30 για σκοπούς φόρου εισοδήματος ανδεν εκπίπτεταικάτω απότιςπρόνοιες τουάρθρου11
(1). Η μόνη υπόθεση απ*όλες όσες έχουν αναφερθείαπό τους ευπαίδευτους δικηγόρους των δύο πλευρών, στην οποία εθελοντική δαπάνη θεωρήθηκε ότι εκπίπτεταιαπό 35 χο φορολογητέο εισόδημα του φορολογούμενου είναι η Αγγλική υπόθεση Smith (Surveyor of Taxes) v. The IncorporatedCouncilof LawReporting(ανωτέρω).Προσε κτική,εν τούτοις,μελέτητηςαπόφασης αυτήςοδηγεί στο 4145 Πογιατζής,Δ. Ιωνί&ηςΛτδ ν.Δημοκρατίας κ.ά.(Αρ.1)
(1991)συμπέρασμαότιδενκαθιερώνειοποιαδήποτε αρχή διαφο ρετικήαπόεκείνηπουδιατυπώθηκεαπότοΔικαστή Λούη Λοΐζου στοαπόσπασματηςαπόφασηςτουπουέχωπαρα θέσει πιο πάνω.Η αυθεντία αυτήθαπρέπει να περιορι στεί στα δικά της ιδιαίτερα γεγονότα σύμφωνα με τα 5 οποία ο εφεσίβλητος φορολογούμενος παρόλο που δεν είχενομικήυποχρέωση νακαταβάλειτην εφ'άπαξ σύντα ξηπουκατέβαλεσε υπάλληλο τουπουείχεαφυπηρετήσει μετάαπό μακρόχρονηυπηρεσία,είχεεντούτοιςενεργήσει σύμφωνα με την τακτικήπου είχε ακολουθήσει σε παρό- 10 μοιες περιπτώσεις για πάρα πολλά χρόνια και η οποία ήταν γνωστή σ' όλα ταμέλητου προσωπικού του. Ο Άγ γλοςΔικαστής Scrutton,ενώπιον τουοποίουακούστηκεη έφεση του Εφόρου ΦόρουΕισοδήματος εναντίον τουευ ρήματος των Special Commissioners ότι ησύνταξη εκείνη 15 αποτελούσε εμπορικήςφύσεως δαπάνη πουο φορολογού μενος είχε υποστεί προς κτήση του εισοδήματος του, αρ νήθηκενα επέμβει καιανατρέψει τοπροσβαλλόμενο εκεί νο εύρημαπουαφορούσεγεγονότα,γιατί,όπως είπεστην απόφαση του, το εύρημα ήταν εύλογα επιτρεπτό εν όψει 20 τωνπεριστατικών τηςυπόθεσηςεκείνης,ανεξάρτηταανο ίδιος δε θα έκαμνε παρόμοιο εύρημα αν ενεργούσε ως πρωτόδικος κριτής. Όπωςπροκύπτει απότοκείμενο της απόφασης του,οΔικαστής Scrutton απέδωσεκαθοριστική σημασίαστο γεγονός ότιπραγματικόκαιόχι νομικό είναι *5 το θέμα κατάπόσο στην κάθεσυγκεκριμένη περίπτωσηη δαπάνηγίνεται εξ ολοκλήρου καιαποκλειστικά γιαεμπο ρικούς σκοπούς,και ότι το Εφετείο επεμβαίνει μόνο στις περιπτώσεις ανυπαρξίας στοιχείων πουτοκαθιστούν εύ- » η λογαεπιτρεπτόν. Έχω προσεγγίσει τοεπίδικοθέμαστην παρούσα προ σφυγήκαθοδηγούμενοςαπότις αυθεντίεςστις οποίες έχω αναφερθείκαιέχονταςπάντοτευπόψημουτογεγονός ότι ηκάθευπόθεσηκρίνεταιμεβάσηταδικάτηςιδιαίτεραπε ριστατικά. Ενόψειτωνπεριστατικώντηςπαρούσας υπόθεσηςστα οποία έχω αναφερθεί με κάθε αναγκαία λεπτομέρεια, κρίνω ότι η εθελοντική πληρωμή της επίδικης σύνταξης 4146 35 4Α.ΛΛ. ΙοϊνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Αρ.1) Πογιατζής, Δ. από την Αιτήτρια στη χήρατου αποβιώσανταυπαλλήλου της δεν αποτελεί δαπάνηπουεκπίπτεταισύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 11
(1)του Νόμου. Τουναντίον,απο τελείδαπάνηπουκαλύπτεταιαπότις απαγορευτικές δια5 τάξεις των παραγράφων(ε) και (λ) του άρθρου 13 του Νόμου. Η προσβαλλόμενη απόφασητου Εφόρου να μην επιτρέψει τηναιτούμενηαφαίρεσηαπότοφορολογητέοει σόδημα της Αιτήτριας ήταν όχι μόνο εύλογα επιτρεπτή αλλάκαιη μόνηενδεδειγμένηυπόταςπεριστάσεις. 10 Παραμένειναεξεταστεί το μέρος της προσβαλλόμενης απόφασηςπουαφοράτην επιβάρυνση μεποσό ίσο με 5% πάνω στο ποσό του πληρωτέου φόρουκαι με τόκο προς 9%από 1/2/1988,1/8/1988 και 1/12/1987 γιαταφορολογι κάέτη 1983,-1984 και 1986 αντίστοιχα, τηνοποίαεπέβαλε 15 ο Έφοροςγια το λόγο ότι ηκαθυστέρηση στη διενέργεια της βεβαίωσης της φορολογίας γιαταπιοπάνωφρολογικάέτηοφείλεταιστηναδικαιολόγητηπαράλειψητηςΑιτήτριας. Η Αιτήτρια αμφισβητεί τον πιο πάνω ισχυρισμό του Εφόρουκαι ισχυρίζεται ότι ηκαθυστέρηση οφείλεται 20 στην αδικαιολόγητηάρνησητου Εφόρουναδεχτεί τησύ στασητηςεταιρείας. ΟΈφοροςισχυρίζεται ότι ενήργησε ορθάεπίτουπρο κειμένου μεβάση τις πρόνοιες τουάρθρου39
(2)τωνπερί Βεβαιώσεως καιΕισπράξεωςΦόρωνΝόμωντου 1987 έως 25 1979 όπωςέχειαναριθμηθείκαιτροποποιηθείμετονπερί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων (Τροποποιητικό) Νόμοτου 1987 (Ν. 164/87),τοοποίοέχειωςεξής: 30 35 "39
(2)Οσάκιςηκαθυστέρησιςειςτηνδιενέργειανβε βαιώσεως οφείλεται εις αδικαιολόγητον παράλειψιν του φορολογουμένου, καταβάλλεται ποσόν εκ πέντε τοις εκατόν επί του ποσού του οφειλομένου φόρουως και τόκος προς εννέα τοις εκατόν ετησίως από της πρώτης ημέρας του Δεκεμβρίου, του έτους εις το οποίον αναφέρεται η βεβαίωσις, ανεξαρτήτως του έτουςεντωοποίωόντωςεγένετοητοιαύτηβεβαίωσις. Νοείταιότιοκαταβαλλόμενοςτόκοςενσχέσειπρος 4147 Πογιατζής,Δ. ΙωνίδηςΛτδν.Δημοκρατίαςκ.ά.(Αρ.1)
(1991)οιονδήποτε φορολογικόν έτος το οποίον προηγείται τουφορολογικούέτουςτουαρχομένουτην ΙηνΙανουα ρίου, 1978,είναιπροςεξτοις εκατόνετησίως. Νοείται περαιτέρωότι απότου φορολογικού έτους 1979 και εντεύθεν οεξ 9%ετήσιοςτόκοςκαταβάλλεται 5 από της 1ης Ιουλίου του έτους του αμέσως επομένου του φορολογικού έτους εις το οποίον αναφέρεταιη βεβαίωσις." Τοθέματης επιβολής τόκου επί φορολογιών εξετάστη κεαπότοΑνώτατο Δικαστήριο σεαριθμόυποθέσεων. Εν- 10 δεικτικά αναφέρωτις υποθέσεις Michaelidou v. Republic
(1985)3 C.L.R. 1836, Mavrides v. Republic,* Agroktinotrofikes Epichirisis "ROUSHIAS" Ltd.v. Republic** Φίλιππος Λυσιώτης και άλλος ν. Δημοκρατίας?**, και ΑκίνηταΝικόλαοςΚαραντώκηςΑτό ν.Δημοκρατίας****. ** Σ' όλες τις πιο πάνω υποθέσεις τονίζεται ότι αποτελεί προϋπόθεση για τη νόμιμη επιβολή τόκου η ύπαρξηαδι καιολόγητης παράλειψης του φορολογουμένου στην οποία ναοφείλεται ηκαθυστέρησηστηδιενέργεια τηςβε- ? η βαιώσεωςτηςφορολογίας. ΚατάπόσοστηνκάθευπόθεσηπουοΈφοροςέχειεπιβά λειτόκοεπίτηςφορολογίαςδικαιολογείταιήόχιτοσυμπέ ρασματουότι οφορολογούμενος είναιένοχοςαδικαιολό γητης παράλειψης οποιασδήποτε μορφής, εξαρτάται αποκλειστικάαπόταιδιαίτεραπεριστατικάτηςσυγκεκρι- 25 μένης εκείνης υπόθεσης. Το συμπέρασμα του Εφόρουεπί του προκειμένου υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο *' Προσφυγή ΙΙροσφ αρ. 243/84 σχηνοποία η απόφασηπον δόθηκε στις Ϊ1/3/1989. 30 ** Προσφυγή αρ. 6/86σχην οποία η απόφασηπον δόθηκεστις 3Q/6/1989. ***Προσφυγέςαρ.63/88και64/88στιςοποίεςηαπόφασηπονδόθη κεστις10/1/90. # * * *
(1991)4ΑΛΛ. 3 5 949. 4148 4Α.Α.Δ. ΙωνίδηςΛτδ ν.Δημοκρατίας κ.ά.(Λρ.1) Πογιατζής, Δ. σύμφωνα με τις αρχές πουδιέπουν την άσκηση τουελέγ χου αυτούπάνωσε ευρήματατης διοίκησης που στηρίζο νταιπάνωσταενώπιον τηςστοιχεία του φακέλου.Η αδι καιολόγητη παράλειψητου φορολογούμενου ναυποβάλει 5 έγκαιραστον Έφοροτηφορολογικήτουδήλωσηαναφορι κά με οποιοδήποτε φορολογικό έτος αποτελεί, ασφαλώς, παράλειψη εν τη εννοία του εδαφίου
(2)του άρθρου 39 του Νόμου, που επιτρέπει στον Έφορο να επιβάλει την επιβάρυνσηκαιτοντόκο επίτης φορολογίας πουπρονοεί 10 ηενλόγω νομοθετικήδιάταξη. Από ταστοιχεία τουφακέλουτηςπαρούσαςυπόθεσης προκύπτει ότι,αναφορικάμετατρίαεπίδικα φορολογικά έτη, η Αιτήτρια υπέβαλε τις φορολογικές της δηλώσεις πολύ μεταγενέστερα του χρόνου που καθορίζεται στο 15 άρθρο5
(1)των περί Βεβαιώσεως και ΕισπράξεωςΦόρων Νόμων. Ηεπί του προκειμένου προσβαλλόμενη απόφαση του Εφόρου τόσον αναφορικά με την ύπαρξη "παράλει ψης" εκ μέρους της Αιτήτριας όσον και αναφορικάμε το αδικαιολόγητοτηςπαράλειψηςαυτήςήτανκατάτην κρίση 20 μου εύλογα επιτρεπτή. Δε δικαιολογείται, ως εκ τούτου, οποιαδήποτεεκμέρους μουεπέμβαση. Εν όψει των όσων έχω αναφέρει ηπροσφυγή απορρί πτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται. Η Αιτήτρια καταδικάζεται στην καταβολή £100 έναντι των 25 εξόδωντηςΔημοκρατίας. Προσφυγήαπορρίπτεταιμε£100.έξοδαεναντίοντωναιτητών. 1