(1991)7Φεβρουαρίου. 1991 [ΝΙΚΗΤΑΣ.ΔΑπής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΒΕΝΓΓΑDIANEMOSS. Αιτήτρια, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ, ΚαθΌν ηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ.52/90). Προσφυγήβάσει τον άρθρον 146του Συντάγματος—Δικαιοδοσία — θέμα θεμελιακόπου εξετάζεταιαυτεπάγγελτααπό τοΔικαστήριο. Μετην παρούσαπροσφυγή,η αιτήτρια,που ήταν βρεττανίδα υπήκοος,ζήτησετηνακύρωσητηςάρνησηςήπαράληψηςτσυΔιευ θυντή Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ναδιατυπώσει την απόφασήτσυεπίδιενέξεως τηςαιτήτριαςμειδιοκτήτηομόρουκτήμα τος μετο δικό της,στηνΑγγλική γλώσσα καθώς καιτηνακύρωση τηςαπόφασηςκαθαυτήςενόψειτουτρόπουπουτηςκοινοποιήθη κε. Το Ανώτατο Δικαστήριο,απορρίπτονταςτην προσφυγή,αποφάσισεότι: 5 10 1.Πριν από την εξέτασητηςουσίας της υπόθεσης,εξετάζεται αυτεπάγγελτα,λόγωτουθεμελιακούτουχαρακτήρα,τοζήτηματης δικαιοδοσίας τουΔικαστηρίουπουαποτελείαπαραίτητη προϋπό θεσητουπαραδεκτούτηςπροσφυγής. 2.Το Δικαστήριο εξετάζειτηνομιμότηταεκτελεστών πράξεων που εμπίπτουν στην εμβέλεια του άρθρου 146 του Συντάγματος καιόχιτηνύπαρξηδικαιωμάτων. Η επίδικηαπόφασηέχειταεξω τερικάγνωρίσματα μονόπλευρηςπράξηςπου εξέδωσε το Κτημα τολόγιο ωςδημόσιο όργανο. Είναιεπίσηςπράξημεέννομααποτε- 20 λέαμάτα, αλλά τα στοιχεία αυτά δεν την καθύπουν αυτόματα εκτελεστήπράξη. Ο λόγος είναιότι ηεπίδικη απόφασηδεν απο βλέπει στηθεραπείασυγκεκριμένου δημόσιου σκοπού γιανα υπό κειται στον ακυρωτικό έλεγχο του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα κριτήριαδιαχωρισμούτων διαφορώνιδιωτικού και δημόσιου δι- 25 566 1 5 4ΑΛΛ. Mossν.Δημοκρατίας χαίου είναι νομολογιακώς καθιερωμένα. Μεβάσητη νομολογία στην κρινόμενη περίπτωση δενδημιουργήθηκε διοικητική διαφο ρά,αλλά κατ*εξοχήν αστική διένεξη γιατην οποία αρμόδιαήταν ταπολιτικάδικαστήρια,και.όχι.τοΑνώτατο Δικαστήριο. _ — 5 Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. Αναφερόμενεςυποθέσεις: ΤυπογραφικήΕχδοτιχήΕταιρεία Πρόοδος Ατδ. ν. Παύλου χαι Άλλον
(1987)1ΑΛΛ. 529' Κονπεπαν.Δημοκρατίας
(1968)3AAA.496- 10 Ααζαρουν.Δημοκρατίας
(1986)3AAA. 2267· Δημοκρατία ν. Χατζηπαντελή(Α.Ε. 867 (Ολομέλειας) ημερ. 25.4.89)· ΑντωνίουκαιΆλλοιν.Δημοκρατίας
(1984)3ΑΛΑ. 623Παντελίόον καιΆλλοι ν. Συμβουλίου ΥδατοπρομήθειαςΛευκω<&*ζ<Α·Ε- 618,619κ.α. (Ολομέλεια)ημερ. 18.10.90)· 15 Χατζηκυριάκουν.Χατζηαποστόλου, 3ΑΑ.ΣΑ. 89. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της άρνησης ήπαράλειψης τουΔι ευθυντή Κτηματολογίου καιΧωρομετρίας ναδιατυπώσει 20 τηναπόφαση τουσεαίτηματηςαιτήτριαςγιαεπίλυση συ νοριακής διαφοράς που ανέκυψε με ιδιοκτήτη ομόρου κτήματος στην αγγλικήκαιδήλωση τουΔικαστηρίου ότι η ειδοποίηση είναι άκυρηκαι δενδημιούργησε έννομες συ νέπειες. 25 Ν.Νεοχλέονς, γιατηναιτήτρια. Λ. Παπασάββας, Ανώτερος Δικηγόρος της Δημοκρα τίας, γιατονχαθ'ον ηαίτηση. CUT. adv.wit. ΟΔικαστήςκ.Νικήταςανάγνωσετηνακόλουθηαπόφα30 onΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Η αιτήτρια είναι βρεττανίδα υπήκοος, αλλά διαμένει μόνιμα στοΠισσούρι της επαρχίαςΛεμε567 Νικήτας,Δ. Mou ν.Δημοχοανίας
(1991)σου. Είναι ιδιοκτήτριαέκτασης γης στην περιοχή με στοι χεία Φ/Σχ57/5, τεμ. 231,αρ.εγγραφής24328. Παρακείμε νο κτήμα (του ιδίου Φ/Σχεδίου,τεμ. 219/1, αρ.εγγραφής 25246)ανήκει στον κ. Edward Giles Danbeney. Με βάση τις διατάξεις του άρθρου 58 του περί Ακίνητης Ιδιοκτη- 5 σίας Νόμου (Διακατοχή,Εγγραφήκαι Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ.224,ηαιτήτριααποτάθηκεστο Επαρχιακό Κτηματο λόγιοΛεμεσούγιατηνεπίλυση συνοριακής διαφοράςπου ανέκυψε μετον ιδιοκτήτητουομόρουκτήματος. Ύστερα απόεπιτόπιαεξέταση,πουπραγματοποιήθηκε 10 στις 29/9/88, οκαθ'ουηαίτησηΔιευθυντής τουΤμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κοινοποίησε την από φαση του στην αιτήτρια στις 13/1/89 (παράρτημα Α). Ο Διευθυντής απεφάνθηότι η έκταση που διαγράφεται με κόκκινο χρώμα στο σχέδιο, το οποίο επικολλήθηκε στο 15 πίσω μέρος της ειδοποίησης, περιλαμβάνεται στον τίτλο εγγραφής του γειτονικού τεμαχίου του κ. Danbeney. Το κείμενο της ειδοποίησης είναι γραμμένο στην Ελληνική γλώσσα. Στις 17/7/89 ο δικηγόρος της αιτήτριας ζήτησε γρα- 20 πτώς απότοΔιευθυντή νακοινοποιήσει εκνέου τηναπό φαση. Καιτούτο διότι η σταλείσα ειδοποίηση συντάχθηκε στην ελληνικήαντί στην αγγλική γλώσσα, όπως ορίζει η διάταξητου άρθρου75
(2)(γ)του Κεφ.224, υπονοώντας μεαυτόότι η επίδικηαπόφασηήταννομικάανύπαρκτη.Η 25 θέσητου Διευθυντή, όπως διατυπώθηκε στην απαντητική επιστολή του της 12/9/89, είναι πως ορθάέγινεχρήσητης ελληνικής σύμφωνα με την επιταγήτουάρθρου3τουσυ ντάγματος. Με την ίδια ευκαιρία - και για διευκόλυνση της αιτήτριας όπως αναφέρει η επιστολή -επισυνάφθηκε 30 στην απάντησηπιστό αντίγραφοτης ειδοποίησης στααγ γλικά. Οδικηγόρος τηςαιτήτριαςεπανήλθε στο θέμα, επι μένοντας πωςδενγνωστοποιήθηκε οποιαδήποτεαπόφαση στηνπελάτιδατου.ΟΔιευθυντής δενμετέβαλε άποψη, δη λώνοντας στη γραπτή επικοινωνία του με το δικηγόρο 35 πως δεν υπάρχει περίπτωση έκδοσης νέας απόφασης. Εντεύθεν ηπροσφυγήμε διττό αίτημαότι
(1)ηάρνησηή παράλειψη του Διευθυντή να διατυπώσει την απόφαση 568 4 ΑΛΑ. Mossν.Δημοκρατίας Νοΐήτας, Δ. στηναγγλικήκαι/ή
(2)ηεπίδικηειδοποίησηκαθαυτήείναι άκυρηκαιδενδημιούργησε έννομες συνέπειες. 5 10 15 20 25 Το μόνο σημείο γύρω απότο οποίο διαμορφώθηκε η εισήγησητουδικηγόρου της αιτήτριαςείναι ημή εφαρμογήτων διατάξεωντουάρθρου75 του Κεφ.224. Σύμφωνα με τηδιάταξητου εδαφίου
(1)κάθεειδοποίηση του Διευ θυντήκάτωαπότις πρόνοιες του νόμου μπορεί ναδοθεί μεεπιστολή ήσυστημένηεπιστολή.Γίνεται επίσηςπρόβλε ψη για αποστολή ειδοποιήσεων σε άτομα που δεν έχουν ικανότητα δικαστικής παράστασης ή πρόσωπα που πά σχουν απόπνευματική ασθένεια ως και άλλη κατηγορία προσώπων. Το εδάφιο 2 - και αυτός είναι ο λόγος της προσφυγής -ορίζει ότι έγγραφοπου απευθύνεταισε Έλ ληνα ή Τούρκο συντάσσεται αντίστοιχα στην ελληνικήή τουρκική γλώσσα, αλλάσεκάθεάλληπερίπτωσηστηναγ γλική. Επικαλούμενος τα άρθρα 188
(1)και 189 του συ ντάγματος ως και την απόφαση Τυπογραφική Εκδοτική Εταιρεία ΠρόοδοςΛτδ ν.Π.Παύλου και Άλλος
(1987)1 Α.ΑΛ. 529, ο συνήγορος υπέβαλε ότι η αιτήτρια, της οποίαςημητρικήγλώσσα είναιηαγγλική, στην ουσίαδεν έλαβε έγκαιραγνώσητης επίδικης απόφασηςμε αποτέλε σμανααπωλέσει τοδικαίωμαάσκησηςέφεσης,προφανώς κάτω απότις διατάξεις του άρθρου 80 του ίδιου νόμου. Συγχρόνως έθεσεθέμααναγόμενοστο υποστατότηςπροσβαλλόμενης πράξης.Οδικηγόρος της Δημοκρατίαςυπέ βαλεκατάγενικό τρόποότιμεβάσητο ιστορικό,πουεπα νέλαβε εκτεταμένα στηγραπτή τουαγόρευση,τα αιτήματα τηςπροσφυγήςείναι "νόμωκαιουσίααβάσιμα". Προτούόμως κριθεί ηυπόθεση στην ουσίαανακύπτει 30 τοερώτημακατάπόσοτοδικαστήριοέχειαρμοδιότητανα την εκδικάσει. Ηδικαιοδοσία συνιστά απαραίτητη προϋ πόθεση του παραδεκτού προσφυγής. Παρατηρώ ευθύς αμέσως ότι το θέμαδεν ηγέρθη ειδικάστην ένσταση, ούτε συζητήθηκεστις γραπτέςαγορεύσεις. Είναιόμως τόσοθε35 μελιακό πουη νομολογία το έχεικατατάξεισταζητήματα που εξετάζονται αυτεπάγγελτα απότον ακυρωτικό δικα στή. ΒλέπεΚουπέπα ν.Δημοκρατίας
(1968)3Α.ΑΑ 496, 500, Λαζ&ρον ν. Δημοκρατίας
(1986)3 AAA 2267και 569 Νικήτας,Δ. Moss ν.Δημοκρατίας
(1991)Δημοκρατία ν. Χατζιρταντελτ} ΑΕ 867 (Ολομέλειας) ημερ. 25/4/
- Το δικαστήριο εξετάζει τη νομιμότητα εκτελεστών πράξεωνπουεμπίπτουνστηεμβέλειατουάρθρου 146του συντάγματοςκαιόχι τηνύπαρξη δικαιωμάτων.Ηεπίδικη 5 απόφαση έχει τα εξωτερικά γνωρίσματα μονόπλευρης πράξηςπουεξέδωσε το Κτηματολόγιο ως δημόσιοόργα νο. Είναιακόμηπράξημεέννομααποτελέσματα,αλλά τα στοιχεία αυτά δεν την καθιστούν αυτόματα εκτελεστή πράξη με την έννοια που αναφέρεταιστο άρθρο
- Ο 10 λόγος γιαυτοείναι ότι ηεπίδικηαπόφασηδεναποβλέπει στη θεραπεία συγκεκριμένου δημόσιου σκοπού για να υπόκειταιστονακυρωτικόέλεγχοτουΑνωτάτουΔικαστη ρίου. Τακριτήρια διαχωρισμούτων διαφορώνιδιωτικού και δημόσιου δικαίουκαθιέρωσε ηνομολογία. Δεν είναι 15 πρόθεση μου να επιφορτίσω το κείμενο αυτό με πολλές παραπομπές. Αρκούμαι σεδύοαποφάσειςπου περιέχουν αναλυτική προσέγγιση του θέματος: Μιχαήλ Αντωνίου και Άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1984)3 Α.Α.Δ. 623, 627 και τηνπρόσφατηαπόφασητηςΟλομέλειας στις ΑΕ 618,619 20 κ.α. Κλεοπάτρα Παντελίδου και Άλλοι ν. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας ημερ. 18/10/90.Στην κρινό μενη περίπτωση δεν δημιουργήθηκε διοικητική διαφορά, αλλά κατ'εξοχήν αστική διένεξη για την οποία αρμόδια ήτανταπολιτικάδικαστήρια.Πλήρηαπάντησηστοερώτη- 25 μαπουτέθηκε έδωσε ηνομολογία σταπρώτα τηςβήματα στην απόφαση Αχιλλέας Χατζηκυριάκου ν. θεολογίας Χατζηαποστόλου, 3Α.Α.ΣΛ. 89,
- "Section 58 of Cap224 provides for thedetermination by the Director of disputes as to boundaries of 30 immovable property. The determination of disputes as to boundaries of immovable property is amatterinthedomainof private law. In so far as a public officer, i.e. the Director in a case of this nature, is vested with competence to take 35 action in connection with the determination of such disputes as to boundaries, with the primary purpose of 570 4AAA, Moss τ.Δημοκρατίας Νικήτας,Δ. regulating private rights, thensuch action is a matterin · the domainofprivatelaw and not in the domainofpublic law;consequentlythisisnotamatterwithin theambitof ΑτωΠ
- Μ 5 Κατάσυνέπειαν ηαίτηση απορρίπτεταιγια έλλειψη δι καιοδοσίας.Δενεπιδικάζωέξοδα. Προσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα 571