(1W2) 2 Σεπτεμβρίου, 1992 (ΠΙΚΗΣ,ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ.ΝΙΚΗΤΑΣ.ΔΑπές] ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΡ. ΣΤΎΛΙΑΝΙΔΗΣ, Εφεσείων, ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΧΑΤΖΗΠΙΕΡΑ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.7955). 'Εφεση— Αξιολόγηση μαρτυρίας— Είναιεπιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται,να αντιπαραβάλλεται και να διερευνάταιμε την αντικειμενικήυπόσταση τωνεκατέρωθεν θέσεων— Στο βαθμό και έκτασηπου ηκρίσητουΔικαστηρίου για τααληθή γεγονότα συναρτάταιμε τηναντικειμενικήόψη των πραγμάτων, τοΕφετείο 5 είναι στηνίδια θέση όπωςκαι το πρωτόδικοΔικαστήριο ναπρο βεί στιςεκτιμήσειςτον. Έφεση—Αξιολόγηση αξιοπιστίαςμάρτυρα—Δενμπορεί ναεξαρτη θεί απότοεπάγγελμαπουασκείομάρτυρας. Οι διάδικοι ήσαν δικηγόροι. Οεφεσίβλητος εκπροσωπούσε τον αιτητή Στυλιανού σεαίτηση πτώχευσης που είχε εγείρει ενα ντίον του χρεώστη Δημοσθένους ενώπιον του Επαρχιακού Δικα στηρίου Λεμεσού,γιαπαράλειψη εξόφλησης εξ'αποφάσεωςχρέ ους ύψους ΛΚ1.100. Η αίτηση είχε ορισθεί για εκδίκαση στις 15.6.85.Το Δικαστήριο είχε απορρίψειαίτηματουΚαθ'ουη αίτη σηγια αναβολήκαιήτανέτοιμο ναπροχωρήσει στην ακρόασητης αίτησης.Κατόπιναυτούο Καθ'ουηαίτηση,ο οποίος ήτανπωλη τής μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, αναζήτησε στην περιοχήτου Δικαστηρίου κάποιο πρόσωπο γιανατου καλύψει τοχρέος του. Βρέθηκε οεφεσείων ο οποίος εξέδωσε μεταχρονολογημενη επιτα γήγια τοπιο πάνωποσό στον όνομα του εφεσίβλητου, ο οποίος απέσυρε τηναίτηση πτωχεύσεως με επιφύλαξη δικαιωμάτων. Η επιταγή, που είχε ημερομηνία 18.6.85,δεν πληρώθηκε όταν κατα τέθηκεστηντράπεζα. Ενώπιον του πρωτόδικουΔικαστηρίου προβλήθηκανδύο εκ- 25 δοχές: Ο εφεσίβλητος ισχυρίσθηκε ότιηεπιταγήείχε εκδοθεί από τον εφεσείοντα άνευόρων.Ο εφεσείοντας ισχυρίσθηκε ότι είχεεκδόσει τηνεπιταγή ενόψει τουγεγονότος ότι βρισκόταν σε δια πραγματεύσεις μετον Δημοσθένους γιανααγοράσει αυτοκίνητο από αυτόνγιατηνσύζυγο τουκαι ότι,σεπερίπτωσηπουθατελε- 30 αφορούσαν οι διαπραγματεύσεις,θα αφαιρούσετοποσό της επι- 1056 10 15 20 1 ΑΛΛ, c 10 " 20 ΣτυλιανΙΛηςν.Χατζηπιέρο ταγήςαπό την αξίατουαυτοκινήτου.Γι' αυτό εξέδωσετην επιτα γή μεταχρονολογημενη για ναδιαπιστωθεί κατάπόσο οι διαπραγ ματεύσεις θαπετύγχαιναν.Σεπερίπτωσηαποτυχίαςτων διαπραγ ματεύσεων η επιταγή θα επιστρέφετο. Επιπλέον ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι η μή τίμηση της επιταγής δεν οφειλόταν σε έλλει ψη χρημάτωναλλάστο ότι ο ίδιος είχεδώσει εντολήστην τράπεζα να μην πληρώσει την επιταγή,διότι στο μεταξύ οι διαπραγματεύ σειςγιατην αγοράτουαυτοκινήτουείχαν ναυαγήσει. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δέχθηκε την εκδοχή του εφεσίβλητου προβάλλοντας τρεις κυρίως λόγους,i)ότι ο εφεσίβλητος ήταν δικηγόρος με 15 χρόνια άσκηση επαγγέλματος, U)ότι ο πελάτης του εφεσίβλητου ήτανσε πολύ πλεονεκτική θέσηέναντι του Δημο σθένους ενόψει του ότι το Δικαστήριο είχε απορρίψει αίτημαγια αναβολή και επρόκειτο να προχώρησα στην εκδίκαση της αίτησης, και in) ότι η εκδοχή του εφεσείοντα παρουσίαζε τον εφεσί βλητο να προχωρεί χωρίς πολλή σκέψηστο να θυσιάσει το πλεο νέκτημα που είχε χωρίς ουσιαστικό αντάλλαγμα. Κατ* έφεση ο εφεσείων προσέβαλε την συλλογιστική αυτή του Δικαστηρίου. Ο εφεσίβλητος ισχυρίσθηκε ότι το Εφετείο σπάνια επεμβαίνει στα ευρήματααξιοπιστίας τουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Αποφασίσθηκε ότι: 25 30 35 .« 4 υ (α)Το επάγγελμαπουασκείοποιοσδήποτε μάρτυραςδεν επαυ ξάνει την αξιοπιστίατου.Τυχόν αξιολόγηση τηςαξιοπιστίαςμάρ τυρα ανάλογα με το επάγγελμα του προσκρούει στην αρχή της ισότητας ενώπιον της δικαιοσύνης, που κατοχυρώνεται από το άρθρο28.1 του Συντάγματος. (β)Είναι επιθυμητόημαρτυρίανασυσχετίζεται, νααντιπαρα βάλλεται και να διερευνάται με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Στο βαθμόκαι έκταση που ηκρίση του Δικαστηρίου για τα αληθή γεγονότα συναρτάται με την αντικειμενική όψητων πραγμάτων,το Εφετείο είναι στην ίδιαθέση όπωςκαι το πρωτόδικοΔικαστήριο,ναπροβεί στις εκτιμήσεις του. (γ) Αντίθετα με την θέσητου πρωτόδικου Δικαστηρίου, ο πε λάτης του εφεσίβλητου είχεπολλά νακερδίσει από την διευθέτηση που είχεγίνει, ενόψει του ότι ηκήρυξη κάποιουσε πτώχευση δεν διασφαλίζει αυτόματα την αποπληρωμή του χρέους του. Επιπλέ ον, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν είχε εκτιμήσει καθόλου το γεγο νός ότι ηαίτησηπτωχεύσεως είχε αποσυρθεί με επιφύλαξηδικαιωμάτων. Για τους πιο πάνω λόγους η συλλογιστική του Δικαστηρίου ήταν λανθασμένη και δεν δικαιολογούσε τα συμπε ράσματασταοποίαείχεφθάσει. Η έφεση επιτράπηκε με έξοδα.Δια τάχθηκεεπανεκδίκαση. Ταέξοδα της πρώτης δίκης να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα της νέαςδίκης. 1057 Στυλιανήν.Χατζψιιέρα
(1992)Υπόθεσηπουαναφέρθηκε: Papadopoulosv.Stavrou
(1982)1 C.L&.
- Έφεση. Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Παναγή (ΔΜς), 5 Προσ. ΕΑ) πουδόθηκεστις 19 Ιουλίου, 1989 (Αρ.Αγω γής 6765/85)μετηνοποίαεπεδίκασεποσό£1.100,νόμιμο τόκοκαιέξοδα,υπέρτουενάγοντοςκαιεναντίοντου ενα γομένου,γιαοφειλόμενοχρέος. 10 Π. Παύλου,γιατονεφεσείοντα. Φ. Πελίδης, γιαεφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ:ΤηναπόφασητουΕφετείουθαδώσειο δικαστήςΓ.Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ. :Ο εφεσείων καιο εφεσίβλητος είναι δίκη- ^ γόροι. Αναμείχθηκαν στην υπόθεση αυτή και συνήψαν συμβατικέςσχέσειςκάτωαπότιςεξήςσυνθήκες: Ο εφεσίβλητος εκπροσωπούσε τον αιτητήΣτυλιανού σε αίτηση πτώχευσης που ήγειρε εναντίον του χρεώστη του Δημοσθένους. 'Ερεισμα για την αίτηση πτώχευσης 20 αποτέλεσεη παράλειψητουΔημοσθένους ναεξοφλήσει εξ αποφάσεως χρέος προς το Στυλιανού, ύψους £1.100,00 (Αγωγή Αρ. 4339/83 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού). Ηαίτησηορίστηκε προςεκδίκασηστις 15/6/85.Κατά την ορισθείσα ημερομηνία το Δικαστήριο εκδήλωσε απροθυ- ^5 μίανααναβάλει τηνακρόαση τηςαίτησηςπουήτανη επι δίωξητου Δημοσθένους γιανατουπαρασχεθείχρόνοςν* αποπληρώσει το χρέος του. Η απόρριψητουαιτήματος για αναβολή,δημιούργησε πιεστικήανάγκηγιατηνάμεση ανεύρεση του ποσού, γεγονός που οδήγησε το Δημοσθέ- 30 νους να αποταθεί στον εφεσείοντα, που συνάντησε στο 1058 1 ΑΛΛ. Στυλιανίόην. Χατζιριιέρα ΠΐΜής, Δ. χώροτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛεμεσού, γιααποπλη ρωμή του εξ αποφάσεωςχρέους και,κατ' επέκταση,την εξαφάνισητουβάθρουτηςαίτησηςπτώχευσης.Τοπλέγμα αυτότωνγεγονότων είναι,ουσιαστικά,παραδεκτό.Οιαμ5 φισβητήσεις αφορούν τα διαδραματισθένταγια την εξό. φλησητουχρέους,τους όρους - αντέθηκαν οποιοδήποτε - και ό,τι επηκολούθησε. Αδιαμφισβήτητο είναι ότι ως αποτέλεσματηςπαρέμβασηςτουεφεσείοντα,καιτης έκδο σης μεταχρονολογημένης επιταγής για το ισάξιο του εξ 10 αποφάσεωςχρέους προς όφελος του εφεσίβλητου, η αίτη ση πτώχευσης αποσύρθηκε με επιφύλαξη τωνδικαιωμά των του αιτητή (Στυλιανού). Η επιφύλαξη αφορούσε, όπως είναι πρόδηλο,τη διασφάλιση δικαιώματοςτουαι τητή να υποβάλει σε μελλοντικό στάδιο νέα αίτηση πτώ1 5 χευσης, αν κρινόταν αναγκαίο, χωρίς να παρεμβάλλεται οποιοδήποτεκώλυμααπότην απόρριψητηςτότευφιστά μενηςαίτησης. Ηπαρέμβασητου εφεσείοντα υπήρξε ηεξής: Εξέδωσε στις 15/6/85επιταγήγια ποσό £1.100υπέρ του εφεσιβλή20 του,του δικηγόρου του Στυλιανού,για το ισάξιο του εξ αποφάσεως χρέους. Η επιταγή ήταν μεταχρονολογημενη καιέφερεημερομηνίαέκδοσης18/6/
- Η διαμάχη των μερών επικεντρώθηκε στις συνθήκες καιτους όρους κάτω απότους οποίους εκδόθηκεη επιτα γή.Οεφεσίβλητος ισχυρίστηκεΤκαι ηθέσητουέγινεδεκτή, ότι η επιταγήεκδόθηκε άνευ όρων. Αντίθετα, ο εφεσείων υποστήριξε ότι η επιταγή εκδόθηκε υπό τον όρο ότι θα ίσχυε μόνο εάν κατέληγαν σε αίσιο αποτέλεσμα οι δια πραγματεύσεις μεταξύ του εφεσείοντα και Δημοσθένους, πωλητήαυτοκινήτων,γιατηναγοράαπότονπρώτο αυτο κινήτουγιαχρήσηαπότησύζυγοτου. Γιατολόγοαυτό, η επιταγή μεταχρονολογήθηκε ώστε να παρασχεθεί ο απαι τούμενος χρόνος γιατηνολοκλήρωση τωνδιαπραγματεύ σεων,και εκδόθηκευπέρτου εφεσίβλητου και όχι τουπε λάτητου,λόγω της εμπιστοσύνης πουο εφεσείων έτρεφε προς αυτόν. 'Οτανπαρουσιάστηκε ηεπιταγή,δενεξαργυ ρώθηκε,μετοδικαιολογητικό "Refer to drawer" (Αναφερ θείτε στον εκδότη). Ο εφεσείων κατέθεσε ότι έδωσεοδη1059 Πικςς,Δ. Στνλιανί6ςς ν.Χατζηηιέ$α
(1992)γίες για τη μη εξαργύρωση της επιταγήςενόψει τουναυα γίου των διαπραγματεύσεων για την αγορά αυτοκινήτου από το Δημοσθένους. Ο λογαριασμός του, ισχυρίστηκε, ήτανπιστωτικός καιημηπληρωμήτης επιταγήςδεν οφει λόταν στην έλλειψηχρημάτων.Τηθέσηαυτήεπιβεβαίωσε 5 και τραπεζικός υπάλληλος, η μαρτυρία του οποίου έγινε μεν αποδεκτή κατά τη δίκη, αλλά αποκλείστηκε κατά το πέρας της διαδικασίαςεπειδή βασίστηκε σε στοιχεία που ετοίμασαν συνάδελφο! του και, συνεπώς, προσέκρουε στον κανόνααποκλεισμού εξ ακοήςμαρτυρίας. 10 Το πρωτόδικο Δικαστήριο, μετά από θεώρηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων και αποτίμησης των εντυπώσεων που οι διάδικοι και οι μάρ τυρες τους άφησανστοΔικαστήριοκατάτηνκατάθεσητης μαρτυρίας τους, έκρινε τον εφεσίβλητο αξιόπιστο και 15 αποδέχθηκε τη μαρτυρία του. Αντίθετα, η μαρτυρία του εφεσείοντα, και εκείνη της μάρτυρος Μαρούλας Δημη τρίου που έτεινενα ενισχύσει την εκδοχήτου,απορρίφθη κανωςαναξιόπιστες. Το Δικαστήριο έκρινε ότι η απουσία προσφοράς 20 ανταλλάγματος εκ μέρους του εφεσίβλητου δεν αποστε ρούσε τηνεπιταγήνομικής ισχύος, εφόσον, (α)η συναλλαγματικήνομιμοποιείται από οποιοδήπο τε αντάλλαγμα που καθιστά τη σύμβαση έγκυρη [Άρθρο 27
(1)τουπερί ΣυναλλαγματικώνΝόμου-Κεφ.262],και 25 (β) βάσει του 'Αρθρου 2
(2)(δ) του περί Συμβάσεων Νόμου - Κεφ. 149, δεν είναι απαραίτητοστην Κύπρο το αντάλλαγμα να προέρχεται από το δέκτη της υπόσχεσης (promisee). Ο εφεσείων δεν αμφισβητεί την ορθότητατων νομικών διαπιστώσεων του Δικαστηρίου ως προς την ™ εγκυρότητα της επιταγής.Ηέφεση στρέφεται εναντίον της αξιολόγησης της μαρτυρίας, η οποία προσβάλλεται ως ατελής σε ορισμένα σημεία και ετεροβαρής σε άλλα, και των ευρημάτωντουΔικαστηρίου αναφορικά μετις συνθή κες κάτωαπότις οποίες εκδόθηκε η επιταγή. Ο εφεσίβλη- 35 τος απάντησεότι ηαπόφασηείναι πλήρως τεκμηριωμένη* 1060 IAJLA Στνλιανί&ηςv. Χατζφιιέρα Πικής,Δ. τονίζοντας ότι στο βαθμό και έκταση που τα ευρήματα του Δικαστηρίου βασίζονται στην αξιοπιστία των μαρτύ ρων,το πεδίογιαεπέμβασηαπότο Εφετείο είναι πολύπε ριορισμένο. 5 Στην απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου επικρίνε ται ο εφεσείων επειδή η εκδοχή την οποία πρόβαλε στην υπεράσπιση του δε συνάδει επακριβώς με τη μαρτυρία του. Ο εφεσείων υπέδειξε ότι παρόλο που απασχόλησε το Δικαστήριο η συνάφεια της μαρτυρίας των διαδίκων με 10 την εκδοχήπουπροβάλλεται στη δικογραφία,ηαντιπαρά θεσηεκδοχής και μαρτυρίας ως μέσο ελέγχου της αξιοπι στίας των διαδίκων περιορίστηκε μόνο στον εφεσείοντα. Εάν επεκτεινόταν η έρευνα και στον εφεσίβλητο, θα δια φαινόταν,όπως εισηγήθηκε ο εφεσείων, ότι ο εφεσίβλητος 15 παρέλειψε να αποκαλύψει στην ειδικά οπισθογραφημένη απαίτηση του ότι η επιταγή ήταν μεταχρονολογημενη. Στην έκθεση απαιτήσεως αναγράφεταιότι η επιταγήεκδό θηκε "κατά ήπερί τη 18/6/85", και παρασιωπάται το γεγο νός ότι ήταν μεταχρονολογημενη, και ούτε δίνεται οποια20 δήποτε εξήγηση για τους λόγους της μεταχρονολόγησης. Επανειλημμένα ειπώθηκε ότι στο πλαίσιο του δικαστικού μας συστήματος το πρωτόδικο Δικαστήριο αποτελεί το φυσιολογικό πεδίο για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων [βλ. Papadopoulosv. Stavrou
(1982)1 C.L.R. 25 321]. Δε θα επεκταθούμε σε λεπτομερή ανάλυση των αρχών που διέπουν την αναθεώρηση ευρημάτων αξιοπι στίας των μαρτύρων· περιοριζόμαστε μόνο να επαναλά βουμε ότι το Εφετείο δεν είναι στην ίδια θέση, ούτε έχει την ίδιαευκαιρίαόπως το πρωτόδικο δικαστήριο,να κρί30 νει την αξιοπιστία των μαρτύρων με βάσητις εντυπώσεις που άφησαν στο εδώλιο το μάρτυρα. Επέμβαση με τα ευ ρήματα αξιοπιστίας δικαιολογείται κατά κύριο λόγοόταν αυτά είναι εξ αντικειμένου αντινομικά ή προσκρούουν στην κοινή λογική. 35 Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν περιορίζεται μόνο στην ατομικήκρίση της αξιοπιστίας τουκαθενόςμάρτυρα ξεχωριστά. Είναι επιθυμητό η μαρτυρία να συσχετίζεται, να αντιπαραβάλλεταικαιναδιερευνάται μετην αντικειμε1061 Πικής,Δ. Στυλιανίδης ν. Χανζφΐιέρα
(1992)νική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων, προσέγγιση η οποία επαυξάνει το κύρος των ευρημάτων τουδικαστη ρίου και ενισχύει την πίστη του κοινού στη δικαστική αποστολή. Ορθά η πρωτόδικος δικαστής δεν περιόρισε την αξιολόγηση της στην αριθμητικήαποτίμησητης άξιο- 5 πιστίας των μαρτύρων,αλλά επεκτάθηκεκαι σεπροβλη ματισμό για την αντικειμενική υφή των εκατέρωθεν θέσε ων. Στηνπραγματικότητα,ταευρήματα αξιοπιστίαςείναι αλληλένδετα με τη συνολική εκτίμηση της μαρτυρίαςκαι τωνπροεκτάσεωντης.Σεόποιοβαθμόκαιέκτασηηκρίση 10 του δικαστηρίου για τα αληθή γεγονότα συναρτάται με την αντικειμενική όψη των πραγμάτων, το Εφετείο είναι στην ίδια θέση, όπως και το πρωτόδικο Δικαστήριο, να προβείστις εκτιμήσειςτου. Μεταξύ των λόγων για τους οποίους απορρίφθηκεη 15 εκδοχήτουεφεσείοντα,απαριθμούνταικαιοι εξήςτρεις:"
(1)ThePlaintiff is anadvocate of 15yearspractice with alltheexperience thatsuchpractice entails.
(2)His client, the Petitioner in the bankruptcy proceed ings, was in a most advantageous position vis-a-vis the 20 Respondent in those proceedings for the Court had refused an application for the adjournment of the proceedings and was toproceed with thehearing ofthePetition.
(3)The Defendant's version'of the facts portrays the Plaintiff as proceeding very light-heartedly to self-sacrifice 25 his advantage for nothing, as indeed the arrangement suggested by the evidence of the Defendant and in consideration of which he withdrew the Bankruptcy Petition,amounts tonothing." Κανένας απότους τρεις λόγους, οι οποίοι παρατίθε- 30 νται, δεν οδηγεί εξ αντικειμένου στα συμπεράσματα στα οποίαείχεαχθείτοπρωτόδικοΔικαστήριο:(α)Το επάγγελματοοποίο ασκεί οποιοσδήποτε διάδι κος δεν επαυξάνει την αξιοπιστία του. Αξιολόγηση της 1062 Χ ΑΛΛ ΣτνλιανΙΑιιςν.Χανζφΐιέοα Πικής,Δ. αξιοπιστίας των μαρτύρων ανάλογα με το επάγγελμα τους,προσκρούει στην αρχή της ισότηταςενώπιον τηςδι καιοσύνης, που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 28.1 του~~ Συντάγματοςκαι έρχεται σε αντίθεσημε τις υποχρεώσεις 5 όπουεπιβάλλει στηΔικαιοσύνητοΆρθρο35του Συντάγ ματος για την αποτελεσματική διασφάλιση, κατά την άσκησητων εξουσιών της,των θεμελιωδών δικαιωμάτων τουανθρώπου. (β)Αντίθετα μετις διαπιστώσεις πουγίνονται από το 10 Δικαστήριο, ο αιτητής είχε πολλά να ωφεληθεί απότην προταθείσααποπληρωμήτουχρέους έστωκαιυπόόρους, δεδομένου ότι μετά την κήρυξη προσώπου σε πτώχευση . είναι άγνωστο ποιο ποσοστό του χρέους θακαταστείδυ νατόναεισπράξειοπιστωτής. 15 Το μεγαλύτερο όμως κενό στην απόφαση είναι ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο παρέλειψε να αποδόσει οποιαδή ποτε σημασία, στο πλαίσιο της αντικειμενικής θεώρησης τωνεκατέρωθενθέσεων,στογεγονός ότιηαίτησηπτώχευ σηςαποσύρθηκεμεεπιφύλαξηδικαιωμάτων.Αποδοχήτης 20 θέσης του εφεσίβλητου για την άνευ όρων αποπληρωμή τουχρέους,θαείχεωςνομικήσυνέπειατηνεξόφληση του οφειλόμενου ποσού και την ολοκληρωτική αποδέσμευση τουΔημοσθένους απότοχρέοςπροςτοΣτυλιανού.Η επι φύλαξη του δικαιώματος επαναφοράς της αίτησης για 25 πτώχευση,υποδηλώνει εξ αντικειμένου ότι η μεταξύ των μερών ρύθμιση δεν έθεσεοριστικό τέλος στη μεταξύ τους διαφορά, και ότι μπορούσε να προκύψει εκ νέου θέμα επαναφοράς της αίτησης. Είμεθα εξαιρετικά προσεκτικοί στην προσέγγιση αυτού τουθέματος, καιοιπαρατηρήσεις 3Q μας περιορίζονται στην επισήμανση του κενού στην από φαση. Δε θέλουμενα προδικάσουμε την κρίση τουΔικα στηρίου κατά την επανεκδίκασηπουπροτιθέμεθα ναδια τάξουμε. Είναι ενδεχόμενο οι διάδικοι, καθώς και ο ΣτυλιανούκαιοΔημοσθένους, απλώςνα παραγνωρίσουν 35 τις νομικές επιπτώσεις τηςγενόμενης διευθέτησης. Εφόσο τοθέμαεξεταστεί μέσαστοσωστόπλαίσιο,τοΔικαστήριο μπορεί νακαταλήξει ότι ηεπιφύλαξησυνιστούσε αχρεία στοπλεονασμό.Ό,τιδιαπιστώνουμε είναιότι τοσημαντι1063 Πιχής,Δ. Στνλιανϋης ν.Χατζηπιέφα
(1992)κό γεγονός της απόσυρης της αίτησης πτώχευσης με επι φύλαξη δικαιώματος επαναφοράς της αίτησης που εξ αντικειμένου τείνει να υποστηρίξει την εκδοχή του εφε σείοντα, παραγνωρίστηκε αφήνονταςκενό στην αξιολόγη σητης μαρτυρίαςπουδεμπορείναπληρωθεί μετηνάσκη- 5 ση των εξουσιών μας. Η διαπίστωση αυτή,σε συνδυασμό με την εσφαλμένη αποτίμηση πτυχών της μαρτυρίας στην οποία έχουμε αναφερθεί,καθιστά ταευρήματα τουΔικα στηρίου, ως προς τα ουσιώδη γεγονότα, ακροσφαλή, και την απόφαση του Δικαστηρίου υποκείμενη σε παραμ£ρι- 10 σμόκαιακύρωση. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. Η πρωτόδικη απόφαση,περιλαμβανομένης της διατα γήςγιαταέξοδα, παραμερίζεται. Διατάσσεται επανεκδίκαση της αγωγής από άλλο 15 μέλοςτου ΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛεμεσού. Τα έξοδα της πρώτης δίκης θαακολουθήσουν τοαπο τέλεσμα τηςδεύτερηςδίκης. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. Διαταγή γιαεπανεκδίκαση. 1064