(1992)9Οκτωβρίου, 1992 [ΠΚΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΜΕΤΗΝΑΙΤΗΣΗΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΧΛΤΖΗ ΣΑΒΒΑ,ΑΠΟ ΤΗΝΠΕΡΙΣΤΕΡΩΝΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑΥΠΟ ΚΡΑΤΗΣΗ ΓΠΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣΦΥΛΑΚΕΣ, ΠΑ ΑΔΕΙΑΝΑ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙ ΑΠΉΣΗΠΑ ΕΚΔΟΣΗ ΕΝΓΑΛΜΑΤΟΣΤΗΣΦΥΣΗΣHABEAS CORPUSΚΑΙ CERTIORARI ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΗΝΑΠΟΦΑΣΗΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΦΥΛΑ ΚΩΝ. ΜΕΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ 18/9/92,ΝΑ ΜΗ ΕΠΓΓΡΕΨΕΙΤΗΝ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΗ ΤΟΥ ΕΝΛΟΓΩΔΗΜΗΤΡΑΚΗ ΧΛΤΖΗΣΑΒΒΑ. (ΑίτησηΑρ. 134/92). ΠρονομιακάΔιατάγματα— Αίτηση γιαχορήγηση άδειαςγια καταχώρησηαίτησηςγια έκδοσηδιαταγμάτωνhabeascorpusκαι certiorari εναντίον απόφασηςτου Διευθυντή Φυλακών ναμη επιτρέψειτην αποφυλάκιση του αιτητή, οοποίοςεξέτιεποινήισόβιαςφυλάκισης για φόνο εκπρομελέτης — Κατάπόσοοι περί Φυλακών (Γενικοί) Κανονισμοί,1981-87έχουνεφαρμογήστηνπερίπτωση τηςισόβιας φυλάκισης. Δευτερογενής νομοθεσία— Θέσπιση τηςμε συμμετοχή τηςΒουλής τωνΑντιπροσώπων—Δεν μεταβάλλει τονχαρακτήρατηςσεπρω τογενήνομοθεσία. Ο αιτητήςκαταδικάσθηκε στις21.9.84σε ισόβιαφυλάκιση για το φόνο εκ προμελέτης της Άντρης Μηλιώτου. Μετηνπαρούσα αίτησητου ζήτησε άδειαγιακαταχώρηση αίτησηςγιαέκδοση δια τάγματος της φύσεως habeas corpus, διότι, κατά τον ισχυρισμό του, με βάσητις διατάξεις των κανονισμών2 χαι93
(1)τωνπερί Φυλακών (Γενικών) Κανονισμών, 1981-87 (KAJI. 18/81 και76/ 87),ηποινή της ισόβιαςφυλάκισηςεξισούτο μεεικοσαετή φυλάκι σηκαι,σαναποτέλεσμαδιαφόρωνχαρίτωνπουείχετύχει,ηποινή του είχελήξει στις 18.9.92, καικατάσυνέπειαηπεραιτέρω κράτη σητου στιςφυλακέςήτανπαράνομη.Ο αιτητήςισχυρίσθηκε,μετα ξύ άλλων, ότι οι πιο πάνω Κανονισμοί, που είχαν θεσπισθεί με τηνσυμμετοχή της Βουλής των Αντιπροσώπων, είχαν σαν αποτέ λεσμα την τροποποίηση των σχετικών διατάξεων του Ποινικού Κώδικαώστεποινήφυλάκισηςδιαβίουνασυνεπάγεταιμόνοεικο σαετή φυλάκιση. Αποφασίσθηκε ότι: (α) Τα άρθρα 4 και 9 του περί Πειθαρχίας στις Φυλακές Νόμου,Κεφ.286,πουπαρείχαντηννομοθετική εξουσιοδότησηγια 1134 1 ΑΛΛ. Δημητράκης Χατζησάββα τη θέσπιση δευτερογενούς νομοθεσίας, δεν είχαν εφαρμογή στην περίπτωση της ισόβιαςκάθειρξης,η έκτιση της οποίας ρυθμίζεται ειδικά από το άρθρο 11 του Νόμου. Κατά συνέπεια,ούτε οι περί Φυλακών (Γενικοί) Κανονισμοί εφαρμόζονταν στην περίπτωση τηςισόβιαςκάθειρξης. (β)Μεβάσητηναρχήτουδιαχωρισμούτων εξουσιών ησυμμε τοχή της Βουλής των Αντιπροσώπων στη θέσπιση δευτερογενούς νομοθεσίας δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρατης και δεν μπορεί να τροποποιήσει πρωτογενήνομοθεσία. (γ)Το άρθρο203
(2)τουΠοινικούΚώδικα,όπως τροποποιήθη κε απότον Ν. 86/83,πρόβλεπα σανυποχρεωτική ποινήγιατο έγ κληματου φόνου εκπρομελέτης τηφυλάκισηδιαβίου. Ενόψειτης πρόνοιαςαυτήςδεν είναιδυνατήημείωση της ισόβιαςποινής φυ λάκισης με οποιοδήποτε άλλο τρόπο εκτός από την άσκηση της προνομίας του Προέδρου της Δημοκρατίας για μείωση ποινών ή απονομήχάριτος,μετηνσύμφωνηγνώμητου Γενικού Εισαγγελέα, σύμφωνα μετο Σύνταγμα.Για τους πιοπάνωλόγους δεν είχεκα ταδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση γιαχορήγηση της αιτούμενης άδειας. Η αίτησηαπορρίφθηκε. per Curiam:Μεβάσητηναρχήτουδιαχωρισμού των εξουσιών, η μόνη εξουσία που είναιαρμόδια νακαθορίζει την διάρκεια των ποινών είναι η δικαστική εξουσία. Οποιαδήποτε πρόνοια στον περί ΦυλακώνΝόμο,πουθα μπορούσε ναθεωρηθείότι έδιδεεξου σιοδότηση για θέσπιση κανονισμών δευτερογενούς νομοθεσίας με την οποία θα μπορούσε να μειωθεί ή μετατραπεί η διάρκεια επι βληθείσας ποινής πρέπα να θεωρείται ότι έχα παύσει να ισχύει μετάτηνεγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: HadfiSawas v.Republic
(1988)2 CLR. 37· R. v. Foy [1962]2 All £Λ. 246· PoUtisv.Republic
(1987)2 CLR. 116 Aristidouv.Republic
(1967)2 CLR. 43· Police v.Hondrou, 3R.S.C.C 82· Malacbtou v.Attorney-General
(1981)1CLR. 543· Payiatas v.Republic
(1984)3 CLR. 1239President of the Republic v. House of Representatives
(1985)3 CUt. 21651135 ΔημητράκηςΧοτζησά»α
(1992)Presidentof the Republic v. House of Representatives
(1986)3 CLR. 1159· Δημοκρατία v.Σαμψών
(1991)1ΑΛΛ. 858DiagorasDevelopmentv.NationalBank
(1985)1CLR. SSIUnitedBibleSocieties((Mi) v. HadJJkakou, TIE. 7413, απόφαση 28J.90TheDistrictOfficerofNicosia v.HadfiYiannis, 1R.S.CC 79· The DistrictOfficerFamagusta v.Antoni, 1RS.CC 84· The SuperintendentGendarmerie, Lefka v. HadpYianni, 2R.S.C.C 21· MorphouGendarmerie v.Englezos, 3RSC.C 7DistrictOfficer,Nicosia v.Palis, 3R.S.CC 27DistrictOfficer,Famagusta v.ThemistocU, 3R.S.C.C 47· NicosiaPolicev.DjemalAhmet,3R.S.C.C50· DistrictOfficer, Kyrenlav.AdemSalih, 3R.S.CC69Mihotisv. ThePolice
(1975)7J.S.C 933Re Kakos
(1985)1CLR. 250. Αίτηση. Αίτησημετηνοποίαοαιτητήςεξαιτείταιάδειανα απο ταθεί για την έκδοση εντάλματος για την απελευθέρωση του από τις Κεντρικές Φυλακές όπου κρατείται από το χρόνο της καταδίκης του για την έκτιση της ποινής της ισόβιας κάθειρξης ηοποίατουείχεεπιβληθείγιαφόνοεκ προμελέτης. Χρ. Πονργονρίδης,γιατοναιτητή. ΠΙΚΗΣ, Δ. ανάγνωσε την απόφασητου Δικαστηρίου. Ο Δημητράκης Χατζησάββας, ο αιτητής,καταδικάστηκε στις21/9/84 σεφυλάκισηδιαβίουγιατοφόνοεκπρομελέ της της Άντρης Μηλιώτου. Ηέφεσηκατάτηςαπόφασης του Κακουργιοδικείου Λευκωσίαςαπορρίφθηκεκαιη κα1136 1 Α^Λ. ΔημητράκηςΧατζησά00α Πικής,Δ. ταδίκη επικυρώθηκε απότο Εφετείο στην HadjiSawas ν. Republic
(1988)2CLR.,
- Ο Χατζησάββας εξαιτείται άδειανα αποταθείγια την έκδοσηεντάλματοςγιατηναπελευθέρωση τουαπότιςΚε ντρικές Φυλακέςόπουκρατείται απότοχρόνο τηςκατα δίκηςτουγιατηνέκτισητηςποινήςτης ισόβιαςκάθειρξης η οποίατουέχειεπιβληθεί. Ηαίτησηβασίζεταιστιςδιατά ξεις του άρθρου 155.4 τουΣυντάγματοςπουδιασφαλίζει στοΑνώτατο Δικαστήριο δικαιοδοσίαανάλογημετηνπα τροπαράδοτηεξουσίατουΑνωτάτουΔικαστηρίουτης Αγ γλίας ναεκδίδει προνομιακάεντάλματα.Στηνένορκη δή λωση του αιτητή, η οποία στοιχειοθετεί το αίτημα του, προβάλλεται οισχυρισμός ότιη ποινήπουτουεπιβλήθηκε έληξε στις 18/9/92και συνεπώς ηπεραιτέρω κράτηση του είναι παράνομη. Επομένως, δικαιολογείται, κατάτον αι τητή, η παροχή άδειας για να αποταθεί για την έκδοση εντάλματος Habeas Corpus προς εξασφάλιση της ελευθε ρίαςτου. Ο Διευθυντής των Φυλακώνγνωστοποίησε στον αιτη τή ότι δε θα απολυόταν στις 18/9/92 παρά τις αρχικές προβλέψεις περί του αντιθέτου, ενόψει της γνωμάτευσης του Γενικού Εισαγγελέα της 17/9/
- Στηγνωμάτευση του οΓενικός Εισαγγελέας βεβαιώνει ότιαρχικάκοινοποιήθη κε στον αιτητή ότι θα απολυόταν στις 20/9/92,αλλά για τουςλόγους πουεξηγούνται στηνπροηγούμενηγνωμάτευ ση του της 16/10/91 η πρόβλεψη αυτή ήταν ανεδαφική επειδή αντίκειτο προς το νόμο και εστερείτο δικαιϊκού ερείσματος. Όπως διαφαίνεται από τη γνωμάτευση του Γενικού Εισαγγελέα, η πρόβλεψη για την αποφυλάκιση του αιτητήστις 20/9/92βασίστηκε στις σχετικές διατάξεις των περί Φυλακών (Γενικών) Κανονισμών του 1981 Κ.Δ.Π. 18/81 (όπως τροποποιήθηκαν απότην ΚΑΠ. 76/ 87), και συγκεκριμένα στον κ.2 και κ.93
(1)οι οποίοι θε σπίστηκαν κατ' αντίθεση προς τον εξουσιοδοτικό νόμο και το Σύνταγμα όπως διαφαίνεται από τις αποφάσεις του Κακουργιοδικείου Λευκωσίας καιΛεμεσούστιςυπο θέσεις31175/87και23069/87αντίστοιχα. 1137 Ewnfe &. Δημη^οάκηςΧατξησάβφα
(1992)Ο κ. Πουργουρίδης εισηγήθηκε ότιεφόσον η20η (Κυ ριακή)και 19η(Σάββατο)Σεπτεμβρίου,1992,ήσαναργίες, επιβαλλόταν,βάσειτωνΚανονισμών,ηαπόλυσητουαιτη τή την προγενέστερη, στις 18/9/92,οπόταντοαίτημαγια την αποφυλάκισητου συναρτάταιμε εκείνη την ημερομη νία. Στις προαναφερθείσες αποφάσεις τουΚακουργιοδικείου, οι οποίες υιοθετούνται απότοΓενικό Εισαγγελέα ως προσδιοριστικές του χρόνου κράτησης καταδικασθέντοςσε ισόβιακάθειρξη,υιοθετείταιηθέσηότιποινήισό βιων δεσμών συνεπάγεται κράτηση γιατουπόλοιπο του βίου του καταδικασθέντος, όπως διακηρύσσεται κατηγο ρηματικάστην απόφασητου αγγλικού εφετείου R. v.Foy [1962]2All E.R., 246. Ό,τι ισόβια κάθειρξη συνεπάγεται αυτήτηντιμωρία αναγνωρίζεται απότον ίδιο τονπερί Φυλακών(Πειθαρχία)Νόμο,Κεφ.286 (βλ. επίσηςΤροπο ποιητικόΝ85/83),καισυγκεκριμένα απότιςπρόνοιεςτου άρθρου11.Το άρθροαυτόπροβλέπει ότι πρόσωποκαταδικασθέν σεισόβια φυλάκιση μπορεί να απολυθεί μόνον επ' αδείακαι για όσο χρόνο ορίζει ηάδειατου,ηοποία παρέχεται από τον Κυβερνήτη (τον Πρόεδρο τηςΔημο κρατίας μετά την ανακήρυξητης Δημοκρατίας). Ηεξου σίαηοποίαπαρέχεταιβάσειτουάρθρου11συνάδειμετις διατάξειςτουάρθρου53.4 τουΣυντάγματοςμετις οποίες παρέχεται εξουσία στον Πρόεδρο της Δημοκρατίαςνα αναστείλει, μετη σύμφωνο γνώμη του Γενικού Εισαγγε λέα,τηνέκτισηποινήςφυλάκισης. Ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει, ως υποχρεωτική ποινήγιατο έγκλημα τουφόνουεκπρομελέτης "...ποινήν φυλακίσεως δια βίου" (Βλ. 'Αρθρο 203
(2)τουΠοινικού Κώδικα,όπωςτροποποιήθηκε απότοΝ 86/83).Η συνταγ ματικότητατης πρόνοιαςαυτήςτηςνομοθεσίας εξετάστη κε στην Politis v.Republic
(1987)2CLR., 116,και κρίθη κεεντάξει υπότοφωςτωνδιατάξεωντωνάρθρων7.2και 12.3τουΣυντάγματος.Η ποινήτηςισόβιαςκάθειρξηςδεν εξισώνεται απότονομοθέτη μετηνέκτισηποινήςφυλάκι σης γιαοποιοδήποτε χρονικό διάστημα, ούτε όπου επι βάλλεται ως απαρέγκλιτο μέτρο τιμωρίας βάσει τουάρ1138 1ΑΛΛ. ΔημητράκηςΧατζησα00α Πικής,Δ. θρου203
(2), ούτεωςπροαιρετικόμέτροβάσειτουάρθρου 29τουΠοινικούΚώδικα,Κεφ. 154.Τούτοθα ήταν άλλω στε αντινομικόπροςτις διατάξειςκαιτωνδυοαυτώνάρ θρωντουΠοινικούΚώδικαδεδομένουότιγια τοέγκλημα τουφόνουεκπρομελέτηςφυλάκιση δια βίουείναιυποχρε ωτική,ενώ γιατους σκοπούς τουάρθρου29,όπουη φυ λάκιση δια βίου είναι προαιρετικό μέτρο,αναγνωρίζεται ευχέρεια σταδικαστήριαεπιβολήςποινήςγια οποιοδήπο τε μικρότερο χρονικό διάστημα. Ποινή φυλάκισης για χρονικό διάστημα μικρότερο της ισόβιας κάθειρξηςμπο ρεί ναπεριλαμβάνει ποινήγιαπολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απότην εικοσαετή φυλάκιση με την οποίαεξι σώνεταιηισόβιακάθειρξηβάσειτουΚ.2 τωνΠερίΦυλα κών Κανονισμών. Στην Georgbios Aiistidouv. Republic
(1967)2C.L.R,43τοΕφετείοεπέβαλεποινήφυλάκισης25 ετών μετά την μετατροπή της καταδίκηςτου εφεσείοντα για φόνοεκπρομελέτης σε ανθρωποκτονία. Οκ.Πουργουρίδηςεισηγήθηκε ότι η θέσπιση τωνπερί Φυλακών (Γενικών) (Τροποποιητικών) Κανονισμών του 1987 (ΚΛ.Π. 76/87) απότοΥπουργικό Συμβούλιο μετην έγκρισητης Βουλής,όπωςπροβλέπεταιστονπερίΚαταθέ σεως εις την Βουλήν των Αντιπροσώπων Κανονισμών Εκδιδομένων κατ' εξουσιοδότησιν Νόμουτου 1985 (Ν 51/ 85) και τον περί Πειθαρχίας εν ταις Φυλακαίς(Τροπο ποιητικό) Νόμο του 1983 (Ν85/83) είχε ως αποτέλεσμα την τροποποίηση των σχετικών διατάξεωντου Ποινικού Κώδικα ώστε ποινή φυλάκισης δια βίου να συνεπάγεται μόνον εικοσαετή φυλάκιση. Προςυποστήριξητωνθέσεων του αναφέρθηκε στον Bennlon, Statutory Interpretation, 2ndEdition,p.154-155,όπουδιατυπώνεται ηθέσηότι στο Ηνωμένο Βασίλειοητροποποίησηδευτερογενούς νομοθε σίας απότη Βουλή(Parliament) συνεπάγεται τημετατρο πήτηςσεπρωτογενήνομοθεσία. Ηεισήγησηπαραγνωρίζει:(α) 'Οτι οι Περί ΦυλακώνΚανονισμοί εκδόθηκαν στα πλαίσια της εξουσιοδότησης πουπαρέχεταιαπότον περί Φυλακών (Πειθαρχία)Νόμο και όχι βάσει του Ποινικού 1139 Ηωίής,Δ. ΔημητράκηςΧατζησάβφα
(1992)Κώδικα. (β)Τηνάμεσησυνάρτηση τωνκανονισμών του 1987με τηνεξουσιοδότηση ηοποίαπαρέχεταιαπότοάρθρο4του Κεφ. 286και τηνάντληση εξουσίας για τηνέκδοση τους αποκλειστικά απότιςδιατάξειςεκείνουτουνόμου. (γ)Τον αυστηρό διαχωρισμότων εξουσιών πουισχύει στην Κύπρο καιτονπεριορισμό της εκτελεστικής εξου σίας στην έκδοση δευτερογενούς νομοθεσίας βάσει ρητής εξουσιοδότησης ηοποίαπαρέχεται από πρωτογενή νομο θεσία. (Βλ.Police v.Hondrou &Another, 3 R.S.C.C,82, Malachtou v. Attorney-General
(1981)1C.L.R.,543, και Payiatasv. KepuM/c
(1984)3CLR.. 1239). Αποδοχή τηςθέσεως τουκ.Πουργουρίδηθαείχεμετα ξύ άλλων ωςσυνέπεια καιτην ανάμειξητης εκτελεστικής εξουσίας στην θέσπιση πρωτογενούς νομοθεσίας κατάπα ράβαση τουάρθρου 61 τουΣυντάγματος καιτηςαρχής της διάκρισης των πολιτειακών εξουσιών. ΣτηνPresident of Republic v. Houseof Representatives
(1985)3C.L.R., 2165, και President of Republic v. Houseof Represent atives
(1986)3C.L.R.,1159 επισημαίνεται ότιη συμμετοχή της Βουλής στη διαμόρφωση δευτερογενούς νομοθεσίας δεν μεταβάλλει τον χαρακτήρατης σεπρωτογενή νομοθε σία. Στην Δημοκρατία ν.Σαμψών
(1991)1 Α.ΑΛ. 858η ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου είχε την ευκαιρία να εξετάσει την δικαιϊκή υπόσταση των περί Φυλακών Κανονισμών σε συσχετισμό μετον εξουσιοδοτικό νόμο, τον Περί Φυλακών (Πειθαρχία)Νόμο, Κεφ.286. Καταρ χήν επισημάναμε ότιο νόμος αυτός θεσπίστηκε το 1879 και όπως κάθε άλλος αποικιακός νόμος που ίσχυεκατά τηνανακήρυξητηςΔημοκρατίαςκαιοιπρόνοιες τουΚεφ. 286εφαρμόζονται προσαρμοζόμενες "καθ'ό μέτρον είναι αναγκαίον,προςτοΣύνταγμα" ('Αρθρο 188.1 τουΣυντάγ ματος). Η προσαρμογή,όπωςυποδείξαμε, συνιστά αρμο διότητα της δικαστικής εξουσίας. (Βλ. Diagoras Development v. National Bank
(1985)1 C.L.R.,581,και 1140 1 ΑΛΛ, ΔημητράκηςΧ<κζησά£0α Πιχής,Δ. United PiblesSocieties (Gulf) v. Hadjikakou (Πολιτική Έφεση7413,αποφασίστηκεστις28/5/90). ΗπροσαρμογήτωνδιατάξεωντουΚεφ.286 επιβάλλει τηνεναρμόνιση τωνπρονοιώντουμετηναρχήτηςδιάκρι σηςτων εξουσιώνπουκαθιστάτηνδικαστικήεξουσία τον μοναδικόκριτήτηςτιμωρίαςτωνπαραβατών.(Βλ. μεταξύ άλλωνPolitis(ανωτέρω)και The DistrictOfficerofNicosia v. HadjiYiannis, 1 R.S.C.C., 79, Tie Distnct Officer Famagousta v.DemetraPanayiotouAntoni, 1R.S.C.C, 84, The Superintendent Gendarmerie, Lefkav. Christodoulos Antoni HadjiYianni 2 R.S.CC, 21, Morphou Gendar merie v.Andreas DemetriEnglezos, 3R.S.C.C,7, District Officer, Nicosia v. Michael Kton Pats, 3 R.S.CC, 27, District Officer, Famagousta v. Michael Themistocli and Another, 3R.S.CC,47,NicosiaPolice v.DJemalAhmet, 3 R.S.C.C, 50, District Officer, Kyrenia andAdemSalih, 3 R.S.C.C,69,Miiiotis v. ThePolice
(1975)7J.S.C, 933). Συνεπώς, στο βαθμό και έκταση που το άρθρο 4 σε συνδυασμό με το άρθρο 9 του Κεφ. 286 παρέχει εξουσία για τον καθορισμό της διάρκειας ποινής φυλάκισης σε αρχήάλληαπότηδικαστική,αντίκειται προς τοΣύνταγ μα καιέπαυσεναισχύειαπό τηνανακήρυξη τηςΔημοκρα τίας.Εξάλλου, ηπαροχήεξουσίας στο Διευθυντή των Φυ λακών για τημείωσητης ποινής λόγω εργατικότηταςκαι καλήςδιαγωγήςπουπαρέχεται από τις διατάξειςτου κ.93 προσκρούει άμεσαστην αρχή τηςδιάκρισηςτωνεξουσιών που αποκλείει την ανάμειξη εκτελεστικού ή διοικητικού οργάνου στον καθορισμό της τιμωρίας του παραβάτη. Η μόνηαρχήστην οποία παρέχεται απότο Σύνταγμα εξου σία για (α)μείωση, (β)αναστολή, και (γ) μετατροπήποι νής φυλάκισης είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ενερ γών με τη σύμφωνη γνώμητου Γενικού Εισαγγελέα. Δεν επιβάλλεται όμως άμεσαστηνπροκείμενη περίπτωση ηθε ώρηση της εξουσιοδότησηςγιαθέσπιση δευτερογενούς νο μοθεσίας πουπαρέχεται απότις διατάξεις των άρθρων4 και 9 του Κεφ. 286, επειδή καμιά απότις δυο διατάξεις δεν αφοράτην έκτισητης ποινής φυλάκισης δια βίου. Η έκτισηισόβιαςκάθειρξης ρυθμίζεται ειδικά από τιςδιατά1141 Πιχής,Δ. ΔημητράκηςΧατζησά00α
(1992)ξεις του άρθρου 11 του Κεφ. 286 απότις οποίες προκύ πτει ότι φυλάκιση διαβίουσημαίνει φυλάκισηδιατουπό λοιπο της ζωής του καταδικασθέντα υπό την αίρεση του δικαιώματος που παρέχεται στον Πρόεδρο της Δημοκρα τίας νααναστείλει τηνποινήτουγιαόσο χρονικό διάστη μαορίζεται στην απόλυσητουκαταδικασθέντος επ' αδεία. Το άρθρο 11 του Κεφ.286 εναρμονίζεται με τοΣύνταγμα καιδιατήρησε την ισχύτουμετάτην ανακήρυξητηςΔημο κρατίαςεφόσον συνάδει μετις εξουσίεςτουΠροέδρουτης Δημοκρατίας που παρέχονται απότο άρθρο53.4 τουΣυ ντάγματος. Υπό το φως των ανωτέρω διαπιστώνεται ότι δενέχει καταδειχθεί ότι ο αιτητής εδικαιούτο νααπολυθεί στις 18/ 9/92 ήσε οποιαδήποτε μεταγενέστερη ημερομηνία ώστε να δικαιολογείται εκ πρώτης όψεως (In re Kakos
(1985)1 C.L.R.,250) ηπαροχήτης αιτούμενης θεραπείας. Ηαίτησηγιαχορήγηση άδειαςαπορρίπτεται. Η αίτησηαπορρίπτεται. 1142