(1992)16Νοεμβρίου. 1992 [ΠΙΚΗΣ.ΝΙΚΗΤΑΣ. ΚΩΝΣΤΑΝΊΊΝΙΔΗΧΔ/οτές] ΘΑΛΕΙΑ ΞΕΝΗ, Εφεσείονσα-Εναγόμενη, ν. ΡΟΛΑΝΔΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, Εφεσιβλήτου-Ενάνοντος, ν. ΑΝΤΡΕΑ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΤριτοδιαδΊχου. (ΙΙολιτική ΈφεσηΑρ. 7842). 'Εφεση—Αξιολόγηση μαρτυρίας—Σύγκρουση αυτοκινήτωνσεδια σταύρωση ελεγχόμενημε φώτατροχαίας, ενώαναβόσβηνε τοκί τρινο φωςκαιαπό τις δύο πλευρές — Κρίθηκεότι τα ευρήματα του πρωτόδικουΔικαστηρίουότι ηευθύνηβάραινε αποκλειστικά τονένα οδηγόκαιότιδενυπήρχεεπαρκήςμαρτυρία αμέλειαςτου 5 άλλου οδηγού, ήσανορθά. Τις πρώτες πρωινές ώρες της21.12.85.στηδιασταύρωση της οδού Κωστή Παλαμάμε τηλεωφόρο Ομήρου στηΛευκωσία, t o αυτοκίνητο πουοδηγούσε ο δεύτερος εφεσίβλητος συγκρούσθηκε με το αυτοκίνητο πουοδηγούσε η εφεσείουσα. Η διασταύρωση 10 ελεγχόταν από φώτατροχαίας, αλλά τηνώρα τουδυστυχήματος αναβόσβηνετοκίτρινο φωςκαι απότιςδύοπλευρές.Ηεφεσείου σα δεν έδωσε μαρτυρία ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ούτεκάλεσε μάρτυρες.Αποτο σχέδιο τουδυστυχήματοςφαινόταν ότι τοαυτοκίνητοτηςεφεσείουσας είχε αφήσει90πόδια ίχνητρο- 15 χοπέδησης.Οδεύτερος εφεσίβλητος κατέθεσεότιείχε σταματήσει στο σημείο τηςένωσης τηςοδού Κωστή Παλαμάμετηνλεωφόρο Ομήρουγιαναδώσειπροτεραιότητασεοχήματαπουίσωςπλησία ζαν απόδεξιά.Προχώρησεστηδιασταύρωση συνεχίζονταςνακοι τάζει προςταδεξιά.και.ότανβρισκόταν,στο μέσοσχεδόν τηςδια- 20 σταύρωσης, είδε το αυτοκίνητο της εφεσείουσας να πλησιάζει. 'Εκρινε ότι αν σταματούσε θα επήρχετο σύγκρουση καιγι'αυτό προχώρησε, αλλά η σύγκρουση δεναποφεύχθηκε. Τοπρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι η εφεσείουσα ήταν ένοχος αμέλειας διότι, μεταξύ άλλων, έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα, ενώ έκρινε ότι δεν 25 υπήρχε επαρκήςμαρτυρία γιανακαταλογισθείαμέλειαστοδεύτε ρο εφεσίβλητο. Κατ'έφεση,ηεφεσείουσα ισχυρίσθηκε ότιοδεύτε- 1248 1AAA. Βενή ν.Αντωνόπουλουκαιάλλον ρος εφεσίβλητος δεν είχε δώσειπροτεραιότητα στον ερχόμενο εκ δεξιών, και ότι από την ενώπιον του μαρτυρία το πρωτόδικοΔι καστήριο έπρεπε να είχε καταλογίσει τουλάχιστον συντρέχουσα αμέλειαστοδεύτεροεφεσίβλητο. 5 10 15 Αποφασίσθηκεότι: Εφόσον απότηνμαρτυρίαδιαφαινότανότι ο δεύτεροςεφεσί βλητος είχε ήδη εισέλθει στη διασταύρωση ενώ ηεφεσείουσα βρι σκόταν σε απόσταση τουλάχιστον ενενήνταποδών από αυτή δεν ετίθετοθέμαπαραχώρησηςπροτεραιότητας, ούτε εξέτασηςτου θέ'ματος κατάπόσο ο κανονισμός γιαπαραχώρηση προτεραιότητας στονερχόμενοεκδεξιών εφαρμόζεταιστηνπερίπτωσηδιασταύρω σης ελεγχόμενης με φώτατροχαίαςόπου αναβοσβήνει το κίτρινο φως και απότις δύο πλευρές, ενώ απότο σύνολο της μαρτυρίας το συμπέρασματουπρωτόδικουΔικαστηρίουότιδενείχεενώπιον του επαρκή μαρτυρία που να δικαιολογεί εύρημα αμέλειας του δεύτερου εφεσίβλητουήτανορθό. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Υπόθεσηπουαναφέρθηκε: Vakanas v.Thomas
(1982)1C.L.R. 530. 2 0 'Εφεση. Έφεση από την εναγόμενη κατά της απόφασης του £παρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίας(Αρεστής,ΕΛ.) που δόθηκεστις23.2.1989(Αρ.Αγωγής5340/86)μετην οποία επιρρίφθηκε στην εναγομένηη αποκλειστικήευθύνη για 25 τροχαίοατύχημαπουσυνέβηστις21.12.85,στηΛευκωσία, και διατάχθηκε ναπληρώσει το ποσότων £710.-αποζη μιώσειςπλέονέξοδα. Γ.Γεωργίου,γιατηνεφεσείουσα. Ε. Βραχίμη(χα), γιατουςεφεσίβλητους. 30 CUT. adv.wit. ΠΙΚΗΣ,Δ.:Τηναπόφαση τουΔικαστηρίουθαδώσειο δικαστήςκ. Κωνσταντινίδης ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Δεκεμβρίου 1985,το αυτοκίνητο τουενάγοντα1249 Κων/δης, Α Εενήν.Αντωνόπουλουκαιάλλου
(1992)πρώτου εφεσίβλητου, οδηγούμενο απότοντριτοδιάδικοδεύτερό εφεσίβλητο, συγκρούστηκε μετο αυτοκίνητοπου οδηγούσε η εναγόμενη-εφεσείουσα. Αντικείμενο τηςπρω τόδικης διαδικασίαςήταν το ζήτημα της ευθύνης για το ατύχημα. Οι αποζημιώσεις στις οποίες θα εδικαιούτο ο 5 ενάγοντας σε περίπτωση επιτυχίας του, είχαν συμφωνη θεί. Ηεφεσείουσα αμφισβήτησετηνορθότητατης πρωτόδι κης απόφασης πρώτα σε ό,τι αφοράστο μέρος της που εντόπιζε ευθύνη στην ίδια και μετά σε ό,τι αφορά στο ίο μέροςτηςσύμφωναμετοοποίοδεναποδείχθηκεότιη συ μπεριφορά του τριτοδιάδικου ήταν, με οποιοδήποτε τρόποκαισεοποιοδήποτεβαθμό, μεμπτή. Ενώπιον μαςη εφεσείουσαδέκτηκετηδικήτηςαμέλεια και εγκατέλειψε τους λόγους έφεσης που σχετίζονταν με 15 το αντίστοιχο συμπέρασματουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Απομένει για εξέταση το ζήτηματης πιθανήςσυντρέχου σας αμέλειας του τριτοδιάδικουκαι,ανάλογα με τηνκα τάληξη, του προσδιορισμού της έκτασης της υποχρέωσης τουγια συνεισφορά. 20 Η εφεσείουσα δεν κατέθεσε ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ούτε κλήθηκαν μάρτυρες εκ μέρους της. Ως προς όσα σχετίζονται με τη σύγκρουση βρισκόταν ενώ πιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου μόνο η μαρτυρίατου τριτοδιάδικου και του αστυφύλακα που διερεύνησε την 25 υπόθεση. Οι λόγοι της έφεσης περιστρέφονται γύρωαπό τα συμπεράσματα που θαήταν δυνατόνα εξαχθούναπό τημαρτυρίααυτήκαικυρίως εκείνης του ίδιουτουτριτο διάδικου. Υποστηρίζει η εφεσείουσα πως μεβάσητηδική τουπεριγραφήκαιτη παραδεκτή μορφολογία τουχώρου, 30 θα έπρεπε να είχε καταλογιστεί σοβαρό μερίδιο ευθύνης στοντριτοδιάδικο. Η σύγκρουση έγινε στο μέσοπερίπουτηςδιασταύρω σηςτης οδούΚωστή Παλαμά μετηλεωφόρο Ομήρου,στη Λευκωσία. Τη στιγμή της σύγκρουσης, απόταφώτατρο- 35 χαίας πουτην έλεγχαν, αναβόσβηνεμόνο τοκίτρινοφως. 1250 ΧΑΛΛ, ! Βενήν.Αντωνόπουλουκαι άλλου Κων/δης,Δ. Οτριτοδιάδικοςοδηγούσε στηνΚωστήΠαλαμάμεπρόθε ση να διασταυρώσει τη Λεωφόρο Ομήρου. Η εναγόμενη οδηγούσε στηΛεωφόρο Ομήρου,απόταδεξιάτουτριτο διάδικου. 5 Συνοψίζουμε τη μαρτυρίατου τριτοδιάδικου. Σταμά τησεστο σημείο τηςένωσης τηςΚωστήΠαλαμάμετηΛε ωφόρο Ομήρου όπως πίστευε ότι είχεκαθήκοννακάμει, για να δώσει προτεραιότητασε οχήματαπου,ίσως,πλη σίαζαναπόδεξιά.Όσοτουεπέτρεπεηπεριορισμένηορα10 τότηταπουυπήρχεαπό τηθέση εκείνη,διαπίστωσεπωςο δρόμος ήταν καθαρός. Προχώρησε, συνεχίζοντας νακοι τάζειπροςταδεξιά.Ηορατότηταμεγάλωνε σταδιακάκαι όταν βρισκόταν στο μέσο σχεδόν της διασταύρωσης είδε τοαυτοκίνητοτηςεφεσείουσας ναπλησιάζει.Του ζητήθη" κε να προσδιορίσει την απόσταση που τους χώριζε τη στιγμή εκείνη.Δεν μπορούσε ναείναιβέβαιος.Αναφέρθη κεσε 150 - 200πόδιααλλάκαισε 100πόδια,ακόμακαισε 90 πόδια. Παρέχει ασφαλές μέτρο του ελάχιστου μήκους της,ηπραγματικήμαρτυρία.Το αυτοκίνητοτηςεναγομέ20 νηςάφησε90πόδια ίχνητροχοποδήσεως.Η εντύπωσητου τριτοδιάδικου ήτανπως μπορούσε, όπως το έθεσεσεκά ποιο σημείο της μαρτυρίαςτου,ναπροσπεράσει. Προχώ ρησεαλλάακολούθησεη σύγκρουση. Υποστήριξε ο δικηγόρος της εφεσείουσας πως από 25 αυτότ ο μέρος της μαρτυρίαςφαίνεταιπως ο τριτοδιάδικος έκαμε λανθασμένο υπολογισμό, γεγονός πουσυνέτει νεστηνπρόκλησητουατυχήματος. Το επιχείρημα θαήτανβάσιμοαναπομονώναμεαυτό τοαπόσπασμααπότουπόλοιπομέροςτης μαρτυρίαςτου 30 τριτοδιάδικου. Όμως ο τριτοδιάδικος, κυρίως κατά την αντεξέτασή του,αναφέρθηκεστις περιστάσεις του ατυχή ματος με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και έδωσεεξηγήσεις σε σχέσημετη συμπεριφοράτου.Το πρωτόδικο Δικαστήριο στηρίχτηκε, όπως σημειώνεται στην απόφασητου,ακρι35 βώς στις εξηγήσεις αυτές,τις οποίες και θεώρησε πειστι κές. Είναιαρκετόναεπισημάνουμε δυο,καθοριστικήςση-' μασίας,σημεία. Ήταν ημαρτυρίατόυτριτοδιάδικου πως 1251 Keov/βης,Α Ηενήv. Αντωνόπουλουκαιάλλον
(1992)ότανπρωτοείδετοαυτοκίνητοτης εφεσείουσαςπροχώρη σεμεν αλλάγιανατοαποφύγει.Καισεάλλο σημείοπως, "μονομιάς" άκουσεταφρένακαιέγινεησύγκρουση. Είχε προσθέσει πως αν σταματούσε στο σημείο εκείνο, θατον "κτυπούσε". Η εντύπωση λοιπόν, πως ο τριτοδιάδικος βρέθηκε στην πορείατηςεφεσείουσας επειδήπροχώρησε,υπολογί ζοντας ότι μπορούσε να συμπληρώσει τη διασταύρωση τουδρόμου,δενείναι συμπέρασμαπουμπορεί ναεξαχθεί απότοσύνολοτης μαρτυρίαςτουτριτοδιάδικου. ίο Υποστηρίχθηκε πωςδενήτανλογικό ναείχεδει οτριτοδιάδικος την εφεσείουσα όταν πια βρισκόταν στο κέ ντροτουδρόμου,γιατίσετέτοιαπερίπτωσηθαέμενε ανε ξήγητο το πως η εφεσείουσα κάλυψε την απόσταση των ενενήνταποδιώντουλάχιστον μέχριτοσημείο συγκρούσε- 15 ωςενώοτριτοδιάδικοςεξακολουθούσε ναβρίσκεταικατά τηστιγμήτηςσύγκρουσης στοκέντροτηςδιασταύρωσης. Πρώτααπ1όλα, οτριτοδιάδικοςκατέθεσεπωςπρωτοεί δετην εφεσείουσα ότανβρισκότανσχεδόν στοκέντροτου δρόμου, πιο πίσω από το σημείο συγκρούσεως. Μετά 20 είναιφανερόότιταγεγονόταεξελίχτηκαν μεμεγάληταχύ τητα. Κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι υπερβολικό να αναμένονται ακριβείς υπολογισμοί. (Βλ. Vakanas ν. Thomasandanother
(1982)1CLR530). Ενπάση περιπτώ σει,οιυπολογισμοί ωςπροςτηνακριβήαπόστασηπουθα 25 αναμενόταν νακαλύψει ο καθέναςθααποτελούσε ανεπί τρεπτηπιθανολόγηση χωρίς,τουλάχιστον, τασταθερά δε δομένα της ταχύτηταςτους και της ακριβούςαπόστασης πουδιάνυσε ο καθένας απότηστιγμή τηςσυνειδητοποίη σης τουκινδύνου μέχρι τη σύγκρουση. Όσαυπήρχαν,δεν 30 ευνοούσαντηνεφεσείουσα. Προκύπτειότι ηταχύτητατου τριτοδιάδικου ήταν μικρή και, σύμφωνα με το μήπρο σβαλλόμενο πια εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εκείνητηςεφεσείουσαςμεγάλη. Καταλήξαμεπως,έχονταςυπόψητοσύνολοτων στοι- 35 χείων, ορθά έκρινε το πρωτόδικο Δικαστήριο πως δεν 1252 5 1 AAA Βενήv. Αντωνόπουλουκαι άλλον Κων/όης, Α υπήρχεεπαρκήςμαρτυρίαπάνωστηνοποίαθαήτανδυνα τό να στηριχθεί συμπέρασμα για αμέλεια τουτριτοδιάδι κου. Οτριτοδιάδικος,σύμφωνα με τη μαρτυρίατου,είδε το αυτοκίνητο της εφεσείουσας μόλις του το επέτρεψε η 5 ορατότητα.Από εκεί και πέρα,δεν μπορεί να λεχθεί ότι, με εκδηλωμένο το κίνδυνο, ηαντίδρασητου δεν ήτανεύ λογη. Είχε ελπίσει πως αν προχωρούσε θα απέφευγε τη σύγκρουση. Η μήεπαλήθευση αυτήςτης προσδοκίας του, δεν μπορεί,γιατους λόγους πουέχουμε εξηγήσει, να ανα10 χθείσεαμέλεια. Μεγάλο μέρος της αγόρευσης του δικηγόρου τηςεφε σείουσας αφιερώθηκεστηνυποχρέωση που,κατάτηνεισή γησητου,επέβαλλε στο τριτοδιαδικο ο Κανονισμός 58
(1)(ιζ) των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας 15 Κινήσεως Κανονισμών του 1984. Ο Κανονισμόςαναφέρε ται στην υποχρέωση παροχής προτεραιότητας σε εκ δε ξιών ελαύνοντα οχήματα, μεταξύ άλλων, σε ελεγχόμενη διασταύρωση οδών ίδιας κυκλοφοριακής σημασίας. Ηει σήγηση ήταν πως, εφόσον αναβόσβηνε μόνο το κίτρινο 20 φως,ηδιασταύρωση δενήτανελεγχόμενη, οι δρόμοιήταν ίδιαςκυκλοφοριακήςσημασίαςκαι,επομένως,οτριτοδιάδικος όφειλε, συμμορφούμενος προς τον Κανονισμό, να δώσει προτεραιότητα στην εφεσείουσα πουπλησίαζεαπό δεξιά. 25 Δενχρειάζεταινααποφασίσουμεστηνπαρούσαυπόθε σηανπράγματιη διασταύρωση θαπρέπει ναθεωρηθεί ως μηελεγχόμενη, μετηνέννοιατουΚανονισμού,επειδή από τα φώτα τροχαίας που την έλεγχαν αναβόσβηνε μόνο το κίτρινο φως.Το ίδιο ισχύεικαισεσχέσημετοκατάπόσο 30 οι δυο δρόμοι θα μπορούσαν να θεωρηθούν, με βάσητα στοιχεία που υπήρχαν, ως ίδιας κυκλοφοριακής σημα σίας.Έχονταςυπόψητημαρτυρία, τοζήτηματης ευθύνης γιατοατύχημαδεν μπορείνασυσχετισθείμετοποιοςείχε προτεραιότητα εισόδου στη διασταύρωση. Όταν ο τριτο35 διάδικοςεισήλθεστη διασταύρωση δεν ήτανορατήηεφε σείουσα για να τεθεί ζήτημαπαροχής σ' αυτή προτεραιό τητας. Στη συνέχεια, ο κίνδυνος είχε πια εκδηλωθεί και έτσιαπότη στιγμή εκείνηκαιμετά,μόνογιαεύλογαμέτρα 1253 Καν/οη^ Α Ηενήν.Αντωνόπουλουκαιάλλον
(1992)προςαποφυγήτουθαήταννοητόναμιλούμε.Ενπάσηπε ριπτώσει, δεν είχε εγερθεί τέτοιο ζήτημα στην έκθεση απαιτήσεως της εφεσείουσας κατά του τριτοδιάδικου. Αντίθετα, ισχυρίζεται εκεί η εφεσείουσα πως το κίτρινο φως, όπωςαναβόσβηνε,επέβαλλε στο τριτοδιάδικο καθή- s κονναελαττώσει ταχύτηταή ναακινητοποιήσειτο όχημα του. Για τους πιο πάνωλόγους η έφεση απορρίπτεταιμε έξοδαεναντίοντηςεφεσείουσας. Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 1254