clr/1992/1992_1_1255.pdf

(1992)Αποφασίσθηκε ότι: (α) Η έκδοση εντάλματος σύλληψης πλοίου,το οποίο δεν βρί­ σκεται μέσα στην δικαιοδοσία του Ναυτοδικείου, είναι δυνατή, κατ* αναλογία και με τον ίδιο τρόπο, που είναι δυνατή η έκδοση του κλητηρίου εντάλματος σε αγωγή in rem εναντίον πλοίου που 5 δεν βρίσκεται μέσα στην δικαιοδοσία.Και στις δύο περιπτώσεις η επίκληση τηςδικαιοδοσίαςτουΝαυτοδικείουinrem καιησυμπλή­ ρωση της διαδικασίας γίνεται με την επίδοση του εντάλματος ή κλητηρίου στο εναγόμενο πλοίο. Ηπερίπτωση αυτήδιαφοροποιεί­ ται απότην περίπτωση έκδοσης διατάγματοςτύπουmareva,όπου 10 δεν είναι δυνατή η έκδοση τέτοιου διατάγματος εναντίον πλοίου πουδενβρίσκεται μέσαστην δικαιοδοσία. (β) Ηαίτηση για έκδοση εντάλματος σύλληψης πλοίου πρέπει ναυποστηρίζεται απόένορκο δήλωση ηοποίανακαταδεικνύειένα ελάχιστο υπόβαθροαναφορικάμετην ύπαρξηζητήματοςγια εκδί- 15 καση, όρος που πρέπει να θεωρηθεί ότι περιλαμβάνει και όσα άπτονται των προϋποθέσεων για την επίκληση της in rem δικαιο­ δοσίας του Ναυτοδικείου.Στηνπαρούσαπερίπτωση ηένορκος δή­ λωσηήτανασαφήςως προςτο κατάπόσο οι εναγόμενοι 1ήσαν οι ιδιοκτήτες όλων των μεριδίων του εναγομένου πλοίου,όπωςαπαι- 20 τείται από το άρθρο 3

(4)του Administration of Justice Act, 1956, και τη Δ.75, Θ.8 των Αγγλικών θεσμών του 1962, ηοποία,ανκαι δεν εφαρμοζότανστην Κύπρο,θεωρήθηκε ότι αποκάλυπτετα ελά­ χιστα προαπαιτούμενα για τη θεμελίωση των προϋποθέσεων για τηνέκδοση εντάλματος σύλληψης πλοίου στοπαρόνστάδιο. 25 (γ) Η ένορκος δήλωση δεν είναι δικόγραφο και γι' αυτό δεν μπορεί να περιέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς ως προς τα γεγονό­ τ α Όταν περιέχει ισχυρισμούς, που βασίζονται σε πληροφορίες, πρέπει νααποκαλύπτειτηνπηγήτων πληροφοριών. Η αίτησηαπορρίφθηκε. 30 Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Παναγιώτου ν. ΤοΠλοίο TAMARA Ι,

(1992)I AAA.2V TradeDevelopment Bank v. Promachos shipping

(1979)1 C.L.R. 566Altobeiqui v. M/V "NADA"

(1985)1CLR. 543PotatoMarketing v. BellamShipping

(1987)1C.LJt. 496TheGoodHerald[1987] l Lloyd'sRep. 236TheNautik[1895]P.12lThe "Monica S"[1968]P.741· 1256 35 1 ΑΛΛ. ΕΙFath Co ν.E.D.T.Shippingκαι άλλος The Banco[1971] 1 Uoyd's Rep. 49· The Espmoleto [1920]P.223The Berny[1977]2 Uoyd'sRep. 533Re Aro Co Ltd[1979] 1 All EJi. 32· 5 Vahlawan v.M/V Sand"

(1988)1C.LR. 510Botteghi v. Bolt HeadNavigation

(1985)1CLR. 114· Compaoia Maritime v.Sponsalia Shipping

(1987)1CLR. 11Pastella Marine v. Iranian Tanker

(1987)1CLR. 583· CYTA v.The Ship"MARIA"

(1983)1CLR. 825· 10 TheShip "Gonana" v. Breidi

(1982)1CLR. 409· Asimenos v.Paraskeva

(1982)1CLR. 145· PitriaShipping v. Georghiou

(1982)1CLR. 358Seraphim Brothers v.Jacquet Freres14CLR. 119. Αίτηση. 15 Αίτησησε αγωγήΝαυτοδικείου με την οποίαοι ενάγο­ ντες -αιτητέςζητούντη σύλληψη τουεναγομένου πλοίου. Κάρμον(5Μς) για Γ. Κακογιάννη,γιατους ενάγοντεςαιτητές. 20 Ε. Ιακωβίδον - Κούρρη (χα) για τους εναγομένους 1 ανακόπτοντεςγιακ. Μοντάνιο. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.Ανάγνωσε τηνακόλουθηαπό­ φαση. Οι ενάγοντες αξιώνουν από το εναγόμενο πλοίο και τους εναγομένους 1, ως ιδιοκτήτες και/ή ναυλωτές του, $971.433ήτο ισάξιο τους σε λίρες Κύπρου για απώ25 λεία και/ή μερική απώλεια και/ή μερική παράδοση φορ­ τίου και/ήγια ζημιάσε φορτίο που έπρεπε νατους παρα­ δοθεί στο λιμάνι . της Αλεξάνδρειας. Καταλογίζουν, συναφώς, στους εναγομένους αθέτηση συμφωνίας και, διαζευκτικά,διάπραξηαστικών αδικημάτων στη λεπτομε1257 Kev/6t&A. ElFathCo v.E.D.T. ShlpplnsWHαλλβς

(1992)ρή περιγραφή τωνοποίων δενχρειάζεται ναεπεκταθώ τώρα. Ταυτόχρονα, επιδιώκουν δηλώσεις σχετικές προς τηνέλλειψηδικήςτους ευθύνηςγιασυνεισφοςώοποιουδή­ ποτε ποσού σε σχέση μεγενική αβαρία τουπλοίουκαι προς τοδικαίωμα τους σεαποζημίωση ωςπρος απαιτή-5 σεις ήπληρωμές αναφορικάμεέξοδα διάσωσης του ενα­ γομένου πλοίου ήτουφορτίουτου. Τηνκαταχώρισητουκλητηρίου εντάλματοςακολούθη­ σεηυποβολήεχ parte αίτησηςγιατησύλληψητουπλοίου. Προκύπτει απότηναίτησηκαιτην ένορκηδήλωση πουτη 10 συνοδεύει πωςτοπλοίο δενβρίσκεται μέσαστηδικαιοδο­ σία του Δικαστηρίου. Αναφέρεται σ*αυτές πωςαναμένε­ ται να επισκεφθεί τολιμάνι της Λεμεσού στις προσεχείς μέρεςγιαολιγόωρο διαμετακομιστικόσταθμό. Τοζήτημα είναι αντο Δικαστήριο έχει εξουσία να εκ- 15 δώσει ένταλμα σύλληψηςπλοίου που δεν βρίσκεται μέσα στηδικαιοδοσίατου. Ακουσα τιςαπόψεις των αιτητών πάνωστο θέμακαι επιφύλαξατηναπόφασημου.Ηκαταχώριση σημειώματος ανακοπής (caveat) από τους εναγομένους 1που ακολού-20 θησε καιηκατάτους θεσμούς ειδοποίηση τους,(Βλ. θ. 70 των θεσμών Ναυτοδικείου, ΔημήτρηςΠαναγιώτον (Τζίμης) ν. ΤοΠλοίο TAMARA Ι

(1992)1 Α.ΑΛ 21,πρόσφε­ ρετηδυνατότηταναακουστείκαιηδικήτους επιχειρημα­ τολογία. Ηδικαιοδοσίαin rem τουΔικαστηρίου ενεργοποιείται απότηστιγμή τηςεπίδοσης τουκλητηρίου εντάλματοςκαι ήτηςσύλληψηςτουπράγματος.Μπορούνναγίνουναυτά όταν το πράγμα,στην περίπτωση μαςτο πλοίο, βρίσκεται μέσα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η επίδοση αγω-^ο γής in rem και ηεκτέλεση εντάλματος συλλήψεωςπλοίου, προϋποθέτουν παρουσία του πλοίου μέσα στη δικαιοδο­ σία του Δικαστηρίου. Ηδυνατότητα παροχής άδειαςγια επίδοση αγωγής inpersonam, εκτός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δεν υπάρχει στις περιπτώσεις αγωγών in „ rem. (Βλ. θ.16και 55των θεσμών Ναυτοδικείου, Trade 1258 2 5 1AAA. ΕΙ FathCo τ.E.D.T. Shippingκαιάλλος Κ«ν/6^ς,Δ. Development Bank v. Promachos shipping

(1979)1CLR 566,Aitobeiquiv. M/V"NADA"andAnother

(1985)1 CLR 543, PotatoMarketing v. Bellam Shipping

(1987)1CLR 496, TheGoodHerald(19*7) 1 Uoyd's Rep.236). Στόχος της σύλληψης του πλοίου είναι η διασφάλιση 5 της συνέχισης της παρουσίας του μέσα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου προκειμένου να εξασφαλιστεί ηαπαίτη­ σητου ενάγοντα.Ηέκδοσηεντάλματος σύλληψης πλοίου, όταναυτόβρίσκεται εκτόςτηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστη­ ρίου, νοουμένου βέβαια ότι υπάρχει τέτοια εξουσία, θα ™ ήχαν δυνατό να αποκτήσει αυτή την πρακτική σημασία μόνο στη περίπτωση που μελλοντικά το πλοίο θα βρεθεί μέσα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Στο μεταξύ, το ένταλμα σύλληψης θα είναι αδρανές για απροσδιόριστο 15 Χρονικό διάστημα και εφόσο η περίοδος της ισχύος του δεν θα έχει εκπνεύσει. (Βλ. Ο. 67 r. 11 Annual Practice 1964 σελ 1870, British Shipping Laws έκδοση 1964, Τόμος Ι,σελ. 116 παράγραφος268,Halsbury'sLawsof England 4η έκδοση,Τόμος 1 παράγραφος 1 σελ.431,παραγρ.376). ? " Ταπιοπάνωσταθερά,στήριξαν καιτηνεπιχειρηματο­ λογία των εναγομένων 1ως ανακοπτόντων. Εισηγούνται πως θα ήταν εντελώς ασυμβίβαστη προς τις θεμελιώδεις αρχές που διέπουν την in rem δικαιοδοσία του Δικαστη­ ρίου η έκδοση εντάλματος σύλληψης πλοίου του οποίου, ενπάσηπεριπτώσει,η δυνατότηταεκτέλεσης θα αναγόταν στο μέλλονκαιθαεξαρτάτοαπόαβέβαιουςπαράγοντες. Οι εναγόμενοι 1 έσπευσαν ναδιακρίνουντηνπαρούσα από την υπόθεση TheNautik

(1895)P. 121, γιατί, όπως ανέφεραν,εκεί το ένταλμα σύλληψης εκδόθηκε αφούείχε 3Q ήδη επιδοθεί το κλητήριο ένταλμα στο πλοίο, πρίν αυτό εγκαταλείψει τηδικαιοδοσία τουΔικαστηρίου. Τοζήτημα στην υπόθεση The Nautik ήταν,εν πάσηπεριπτώσει, δια­ φορετικό. Δεν είχε εγερθεί ερώτημα ως προς την εγκυρό­ τητα του εντάλματος σύλληψης που είχε εκδοθεί καιπου, βέβαια,δεν μπορούσε, όπως διαπιστώθηκε,ναεκτελεστεί. ΤοθέμαήτανανείχεδικαιοδοσίατοΔικαστήριο ναεκδώ­ σει απόφασηεπίτηςουσίαςλόγω τηςπαράλειψηςεμφάνι1259 &ov/6t&A. El FotbCo v. E.D.T.Shipptaoναι άλλος

(1992)σης μέσαστην οριζόμενηπροθεσμίαμετάτηνεπίδοσητου κλητηρίου, ενώ το πλοίο δεν βρισκόταν υπό σύλληψη. Αποφασίστηκε πωςήταναρκετόγιατηνύπαρξηδικαιοδο­ σίας να είχε επιδοθείτοκλητήριο και εκδόθηκε απόφαση κατάτουπλοίουπαράτοότιβρισκότανέξωαπότηδικαι- « οδοσία του Δικαστηρίου. Εκείνο, όμως, που είναι ίσως σχετικό με την παρούσαυπόθεση,είναι ο παραλληλισμός που έγινε μεταξύτης επίδοσης τουκλητηρίου εντάλματος με την επίδοση του εντάλματος σύλληψηςτο οποίο,στα πλαίσια τηςπροηγούμενης πρακτικής,ήτανηδιαδικαοτι- 10 κήμέθοδος ενεργοποίησης τηςδικαιοδοσίαςτου Δικαστη­ ρίου. (Βλ. The "Monica S"

(1968)P.741 στησελ. 750,The Banco

(1971)1 Uoyd'sRep.49στησελ. 51). Συμπληρώνεται ηεπιχειρηματολογία των εναγομένων 1 μετην άποψη πωςηβασική τουςθέση ως προςτηνανα- 15 γκαιότητα της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος προ­ κειμένου να δημιουργηθεί in rem δικαιοδοσίακαι,επομέ­ νως,νακαταστείδυνατήηέκδοση εντάλματος σύλληψης, δενεπηρεάζεταιαπότηνακολουθούμενηπρακτική τηςέκ­ δοσης ενταλμάτων σύλληψης πριν από την επίδοση του 20 κλητηρίου εντάλματος. Καταχωρείται,όπως ανέφερε, το κλητήριο ένταλμα και εκδίδεται ταυτόχρονα το ένταλμα σύλληψης ενόψει της άμεσης δυνατότητας επίδοσης που εξασφαλίζει το γεγονός της παρουσίαςτου πλοίου μέσα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η ανάληψηδικαιοδο- 25 σίας από το Δικαστήριο, κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι δικαιολογημένη,πάντακατάτηνεισήγησητους, έχο­ ντας υπόψη τις πρακτικές δυσκολίες καιτους κινδύνους που θα δημιουργούνταν αν επρόκειτο πρώτα να γίνει η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος και μετάνακινηθεί ο 30 μηχανισμόςγιατηνέκδοσηεντάλματοςσύλληψης. Οι ενάγοντες εντόπισαν απόσπασμα στους British Shipping Laws, έκδοση 1980, Τόμος 14, σελ. 59 παράγρα­ φος 87 που αναφέρεται ακριβώς στο συζητούμενο θέμα. Παραθέτωτοαπόσπασμα. 35 "Although a res may only be arrested when within territorial jurisdiction there exists no similar restriction 1260 1AAA. El FathCo τ.E.D.T.ShippingΜαιάλλος Kev/tofe A in respect of the issue of a writ in rem and warrant of arrest. Suchforms of process may be issued whenthe res is out of jurisdiction andlaterserved and executedwhen theres comeswithin jurisdiction". 5 Σεμετάφραση: 1 0 "Αν καιέναπράγμα μπορείνασυλληφθεί μόνο όταν βρίσκεται μέσα στη τοπικήδικαιοδοσία, δενυπάρχει παρόμοιος περιορισμόςσε σχέση μετην έκδοση κλητη­ ρίου in rem και εντάλματοςσύλληψης. Αυτά τα διαδικαστικά μέσα μπορούν να εκδοθούν όταν το πράγμα βρίσκεται εκτός της δικαιοδοσίας και να επιδοθούνή να εκτελεστούν αργότεραόταν το πράγμα έλθει μέσα στηδικαιοδοσία". Τοαπόσπασμασυνδέεταιμεπαραπομπήσενομολο15 γίαστην οποία θααναφερθώ. Προηγουμένως,όμως,προ­ σθέτω πωςβρίσκουμετα ίδια καισε δεύτεροαπόσπασμα, αυτή τη φορά στους British Shipping Laws έκδοση 1964, Τόμος 1 σελ. 28 παράγραφος 61. Αυτό το δεύτερο από­ σπασμα υιοθετήθηκε, σε σχέση με διαφορετικό ζήτημα, 20 <η\ςτρεις απότις κυπριακές υποθέσεις που επικαλέστη­ καν οι εναγόμενοι 1 και στις οποίες έχω αναφερθείσε άλλο σημείο της απόφασης αυτής. (Βλ. Trade Development Bank v.Promachos Shipping (ανωτέρω) στη σελ. 577,Altobeiqui v. M/VΝADA andanother (ανωτέρω) 25 στη σελ. 551 και Potato Marketing v. Bellam Shipping (ανωτέρω) στησελ. 502.) Παραθέτω και αυτότο απόσπα­ σμα: 30 35 "A consideration which may lead a plaintiff to sue in personam is that service of a writ in rem can only be effected within thejurisdiction. This means thatalthough a writ inrem anda warrant of arrest may be issued even if the res is not within the jurisdiction in order for either tobeeffective theres tobe proceededagainst mustbe,or come,within thejurisdiction unless service is acceptedby a solicitor, whereas service of a writ in personam can often beeffected abroad provided thattheconditionslaid 1261 Κσν/δς&Δ. El FotfaCo v. ELD.T.Sfalpplaoest άλλος

(1992)down intheRulesof theSupreme Courtaresatisfied" Σεμετάφραση: "Ένας παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει κάποιο ενάγονταναενάξει inpersonam είναι τοότι ηεπίδοση κλητηρίου inrem μπορείναγίνει μονόμέσαστηδικαι- 5 οδοσία. Αυτόσημαίνει πωςανκαικλητήριο inremκαι ένταλμα σύλληψης μπορεί να εκδοθούν ακόμακαιαν τοπράγμαδενβρίσκεταιμέσαστηδικαιοδοσία,προκει­ μένου οποιοδήποτεαπόαυτάναείναιαποτελεσματικό, το πράγμα κατά του οποίουπρόκειταιναπροωθηθούν 10 πρέπει να βρίσκεται ή να έλθει μέσα στηδικαιοδοσία εκτόςανη επίδοσηγίνει αποδεκτήαπόδικηγόρο, ενώη επίδοση κλητηρίου in personam μπορεί συχνά να γίνει στο εξωτερικό νοουμένου ότι οι όροι που τίθενται στους κανονισμούς τουΑνωτάτου Δικαστηρίου ικανό- 15 ποιούνται." Τα επιχειρήματα των εναγόντων συμπληρώνονται με επίκληση της Ο. 67 r. 11 των Αγγλικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Βλ. Annual Practice 1958 σελ. 1979) με την οποία καθορίζεταιπερίοδος 12 μηνών μέσα 20 στην οποία θα πρέπει να επιδοθεί μεταξύ άλλων και το ένταλμα συλλήψεως πλοίου. Υποστηρίζουν πως δεν θα υπήρχε λόγος για καθορισμό τέτοιας περιόδου αν κατά τηνέκδοσητουεντάλματοςτοπλοίοθαέπρεπεναβρισκό­ ταν μέσα στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Σημειώνω 25 απότώραπωςδενμπορώνασυμφωνήσω ότι η 0.67 r. 11 οδηγείοπωσδήποτεστο συμπέρασμαστοοποίοκατέληξαν οι ενάγοντεςκαιενπάσηπεριπτώσειθεωρώτοεπιχείρημα που στηρίχτηκε σ' αυτή ανεπαρκές για να αποτελέσει τη βάσηγιατηνεπίλυσητουλεπτούζητήματοςπουεγείρεται. 30 Επανέρχομαι, λοιπόν, στην αγγλική νομολογία ως αποτέλεσμα της οποίας διατυπώθηκαντα αποσπάσματα του συγγράμματος που προανέφερα. Πρόκειται για τις υποθέσεις The Espanoleto

(1920)P. 223, TheBanco ανωτέρω),και "TheBerny"

(1977)2 Uoyd's Rep.533). θα 35 χρειαστεί να αναφερθώ στις δυοπρώτες υποθέσεις.Στην 1262 1ΑΛΛ ElFathCo v.E.D.T.Shippingκαιάλλος KnvtaK»Δ. τρίτηεφαρμόστηκεηυπόθεσηTheBanco. (Βλ. επίσηςτην υπόθεσηReAw Co. Ltd [1979]1 AllEA.32). Ούτε ημια ούτε ηάλληαπό τιςπιο πάνωυποθέσεις αναφέρεται ρητά στη δυνατότητα έκδοσης εντάλματος 5 συλλήψεως πλοίου πουδενβρίσκεταιμέσαστηδικαιοδο­ σία τουΔικαστηρίου. Προκύπτει όμως πως καλύπτουν καιαυτήτηνπερίπτωση. Στην υπόθεση The Espanoleto αποφασίστηκε ότι δεν είναιαπαραίτητοναβρίσκεταιτοπλοίομέσαστη δικαιο10 δοσίατουΔικαστηρίουγιαναεκδοθείέγκυρακλητήριοin rem προκειμένου αυτό να επιδοθεί αργότερα όταν το πλοίοθαεισέλθειστηδικαιοδοσία, ΣτηνυπόθεσηThe"Banco"συνενώθηκαν ωςαντικείμε­ νατουκλητηρίουεντάλματοςόχι μόνοτοπλοίοη αμελής 15 πλοήγησητου οποίουήταν,κατά τον ισχυρισμό τωνενα­ γόντων, η αιτίατης ζημιάςπου υπέστησαν (το "Banco"), αλλάκαιαριθμόςάλλων πλοίων,άσχετων μετο ατύχημα που όμως ανήκανστους ιδιοκτήτες του "Banco". Παράλ­ ληλα, εκδόθηκαν και εκτελέστηκαν εντάλματα σύλληψης 20 όλων των πλοίων. Σύμφωναμετην ομόφωνη,πάνω στο σημείο αυτό,απόφασητουΕφετείου τοάρθρο 3

(4)του Administration ofJustice Act του 1956,ενώεπέτρεπε έκδο­ σηκλητηρίου εντάλματοςκαισύλληψη πλοίουάλλου από εκείνο που συσχετιζόταν μετηναιτία τηςαγωγής, υπό 25 τους όρους βέβαιατου άρθρου,δεν επέτρεπε τη σύλληψη και του μεν καιτων δε.Μπορούσε,να γίνει επίκλησητης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου είτε εναντίον τουφερόμε­ νου ωςευθυνόμενου πλοίου είτε εναντίονοποιουδήποτε άλλου πλοίου. Όχι όμως εναντίον και των δυο. Αυτήη 30 ομόφωνηπροσέγγιση έκρινε καιτητύχητωνενταλμάτων σύλληψης που εκδόθηκαν και εκτελέστηκαν εναντίον όλων των πλοίων, εκτός του "Banco". Εξετάστηκε,όμως, και τογενικότερο θέμα τηςνομιμότητας της πρακτικής που ακολουθείταινα εκδίδονταικλητήρια εντάλματα στα 35 οποία κατονομάζονται περισσότερα του ενός πλοίακαι είναι αυτότομέρος της απόφασηςπου άπτεταικαι του ζητήματοςπουεξετάζουμεστηνπαρούσαυπόθεση. 1263 Kcw/δςς,Δ. ΏFatbCo τ.E.D.T.Shippingκαιάλλος

(1992)Σύμφωνα με την απόφαση της πλειοψηφίας (Lord Denning M.R. Megaw LJ.) δεν είναι με την έκδοση του κλητηρίου εντάλματοςπουενεργοποιείται η inremδικαι­ οδοσία του Δικαστηρίου. Αυτή η ενεργοποίηση είναι το αποτέλεσμα της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος ή 5 κατάτον Lord Denning M.R. καιτηςεκτέλεσης τουεντάλ­ ματος σύλληψης, θεωρήθηκε επομένως ότι η πρακτική ήταν νόμιμη.Το σκεπτικότης απόφασηςσυνοψίζεται στο ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Lord DenningM.R.στησελ.53: 10 "The Plaintiff is entitled, as soon as his cause of action arises,to issuehis writ in rem against the offending ship and all other shipswhich at thattime,that is,at thedate ofissueof thewrit, belongtothesame owner. Tnatsaves his time. Then he can wait until he finds the one ship IS which hethinks most suitabletoarrest. Thenhewillserve her and execute a warrant of arrest against her. That having been done, he cannot go against the other ships andshould strikethemoutof thewrit." Σεμετάφραση: 20 "Ο ενάγων δικαιούται μόλις προκύψει το αγώγιμο δικαίωμα του ναεκδώσει ένταλμαin rem κατά τουευ­ θυνόμενου πλοίου και όλων των άλλων πλοίων τα οποίακατάτοχρόνοεκείνο,δηλαδήκατάτηνημερομη­ νία έκδοσης τουκλητηρίου,ανήκουνστον ίδιο ιδιοκτή- 25 τη. Έτσι κερδίζει χρόνο. Μετά μπορεί να περιμένει μέχρι να βρεί το ένα πλοίο που θεωρεί πιο κατάλληλο για νασυλλάβει. Θακάμει τότε επίδοσηκαιθα εκτελέ­ σει το ένταλμα συλλήψεως εναντίον του.Αφού γίνουν αυτά, δεν μπορεί να προχωρήσει κατά των άλλων 30 πλοίων και θα πρέπει να τα διαγράψει απότοκλητή­ ριο." Νομίζωπως ηδιάκρισηπουέγινε μεταξύτης έκδοσης του κλητηρίου εντάλματος και της επίδοσης του ισχύει καιωςπροςτηνέκδοσητουεντάλματοςσύλληψης καιτην 35 εκτέλεση τουκαιπως,πραγματικά,ηπιοπάνωνομολογία 1264 1ΑΛΛ. U FathCov.E.D.T.Shipping καιάλλος Κ«ν/*Κ,Α. δίνειτηναπάντησηκαιστοζήτημαπουεγείρεταιστηνπα­ ρούσαυπόθεση. Τόσοη επίδοσητουκλητηρίουinremόσοκαιηεκτέλε­ ση του εντάλματος σύλληψης προϋποθέτουν παρουσία 5 τουπλοίου μέσα στηδικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Δεν βλέπωπειστικόλόγογιατονοποίοθαπρέπεινα οδηγηθώ στο συμπέρασμαπως,ωςθέμαΝόμου,ενώείναιδυνατήη έκδοση κλητηρίου όταντοπράγμαβρίσκεται έξω από τη δικαιοδοσία,δεν είναιτοίδιοδυνατήκαιη έκδοσηεντάλ10 ματοςσύλληψης. Καιστις δυοπεριπτώσεις αυτέςοιδια­ δικαστικές ενέργειες θα παραμείνουν ατελείς καιασυ­ μπλήρωτες σε ό,τι αφορά την ενεργοποίηση της δικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου μέχριτηνεπίδοσητουκλη­ τηρίουκαιτην εκτέλεση τουεντάλματος.(Βλ. ReAw Co. 15 Ltd(ανωτέρω). Επιπρόσθετα,μουφαίνεταιπωςηαναγνώρισητηςδυ­ νατότητας έκδοσης εντάλματοςσύλληψηςσεπεριπτώσεις όπως ηπαρούσα,εναρμονίζεται, για να πω το λιγότερο, και μετοθ.50τωνθεσμών Ναυτοδικείου.Προβλέπει ο 20 θεσμός πως ηαίτηση γιατηνέκδοση εντάλματος σύλλη­ ψης μπορεί ναυποβληθεί κατάτο χρόνο της έκδοσης του κλητηρίου εντάλματοςήοποτεδήποτεμεταγενέστερα. (Βλ. Vahlawan v. M/V"Saud"

(1988)1 CLR510.) Δενείναι,επο­ μένως, ορθή ηάποψη τωνεναγομένων 1πωςη έκδοση 25 εντάλματος σύλληψης πριν από τηνεπίδοση του κλητη­ ρίου εντάλματος γίνεται κατά παραχώρηση, αντίθετα προςτοαυστηρώς ορθό,γιαλόγους πρακτικούς.Η δυνα­ τότηταγια τέτοια έκδοσηπροκύπτειως αναπόφευκτοσυ­ μπέρασμααπότιςπρόνοιες τουθεσμού50 (Βλ.Halsbury's 30 Law of England Τρίτη έκδοση, Τόμος 1).Απότη στιγμή πουτοκλητήριο ένταλμαμπορείναεκδοθείόταντοπράγ­ μαβρίσκεται εκτόςτηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίουκαι το ένταλμα σύλληψης μπορεί ναεκδοθεί ταυτόχροναμε την έκδοσητουκλητηρίου εντάλματος,θαπρέπει να ακο35 λουθήσει ωςλογική προέκτασηότι καιτοένταλμα σύλλη­ ψηςμπορείναεκδοθείενώτοπράγμαβρίσκεται εκτόςτης δικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου. 1265 Κσν/δς&Δ. £1Fath Co7.E.D.T.Sblpplaa καιάλλος

(1992)ΣτηνυπόθεσηBotteghJv.BoltHeadNavigation

(1985)1 CLR 114,οδικαστήςΑ Λοΐζου, όπωςήταντότε, αρνήθη­ κε την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος τύπου marevaσεσχέση μεπλοίοπουδενβρισκότανμέσαστηδι­ καιοδοσία του Δικαστηρίου γιατί καιμετηνυπόθεσηότι 5 είχε εξουσία γιατηνέκδοση του κάτωαπότέτοιες περι­ στάσεις,ηάσκησητηςθαήτανμάταιη ενόψειτωνυποχρε­ ώσεων που φυσιολογικά δημιουργούν ταπλοίαστηδιάρ­ κεια των ταξιδιών τους απόλιμάνι σε λιμάνι και του γεγονότος ότιυπόκεινταισε σύλληψη, εκτίμησηκαιπώλη- 10 σησεάλλες δικαιοδοσίες.(Βλ. επίσης CompaniaMaritime v.SponsaliaShipping

(1987)1 CLR 11. To ερώτημα ωςπρος τηδικαιοδοσίαγια έκδοσηδια­ τάγματος τύπου Mareva σε σχέση με περιουσιακά στοι­ χείαπουβρίσκονταιέξωαπότηδικαιοδοσίατουΔικαστή- 15 ρίου, απαντήθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Pastella Marine v.Iranian Tanker

(1987)1CLR

1. Η πρωτόδικη απόφασημετηνοποία εκδόθηκε τέτοιο διάταγμα απαγο­ ρευτικό,μεταξύάλλων,τηςυποθήκευσηςκαιαποξένωσης του συμφέροντος τωνεναγομένων σε πλοίο που βρισκό- 20 ταν έξω απότηδικαιοδοσίατουΔικαστηρίου, παραμερί­ στηκε καιτο διάταγμαακυρώθηκε.Όπωςπαρατήρησεο ΔικαστήςΠικής,είχεπαραγνωριστείπρωτοδίκωςτογεγο­ νός ότιτοπλοίο δενμπορούσε νασυνδεθεί μετοστόχο της έκδοσης διατάγματοςτύπου Marevaμιακαιδεν ήταν25 δυνατό νααποτελέσει το αντικείμενο εκτέλεσης. Επομέ­ νως,όπωςαποφασίστηκε,ηεξουσία του Δικαστηρίουγια την έκδοση διατάγματοςτύπου mareva περιορίζεται στις περιπτώσεις περιουσιακών στοιχείων- που βρίσκονται μέσαστηδικαιοδοσίατουΔικαστηρίου. Η περίπτωση των περεπιμπτόντων διαταγμάτων τύπου mareva είναι διαφορετική. Όσο καιανο στόχος είναι όμοιος αφούκαιταδυοαποβλέπουν στην, με τον ένα ήτονάλλο τρόπο,εξασφάλιση τηςαπαίτησης, η επε­ νέργεια τους διαφέρει.Το διάταγμα τύπουmareva απευ- ^ θύνεται προςτον ίδιοτοδιάδικοκαιδημιουργεί δική του δέσμευσηαπότηστιγμή της επίδοσης ηοποία, όμως, δεν υπόκειται σε περιορισμούς όμοιους ή ανάλογους προς 1266 1 ΑΛΛ ΕΙFathCo τ.E.D.T.Shippingttaiάλλος Κ»ν/δς&Δ. εκείνους που ισχύουν σε σχέση με το ένταλμα σύλληψης πλοίου. Με το διάταγματύπουMareva θαεπιβάλλονταν υποχρεώσεις άμεσες σε χρόνο κατά τον οποίοταπεριου­ σιακάστοιχείαβρίσκονταιεκτόςτηςδικαιοδοσίαςτουΔι5 καστηρίου έτσι πουνα μήν μπορούν νασυνδεθούν με το στόχοτουδιατάγματοςόπωςαποφασίστηκεστηνυπόθεση Pastella(ανωτέρω).Μπορείναγίνει χρήσιμηαναφοράως προςτιςομοιότητεςαλλάκαιτιςδιαφορέςμεταξύδιατάγ­ ματος τύπου mareva και αγωγών in rem στους British 10 Shipping Laws, Τόμος 14, Maritime Liens έκδοση 1980, σελ. 75παραγρ.
2. Η έκδοσηεντάλματοςσύλληψηςόταν τοπράγμαβρίσκεταιεκτόςτηςδικαιοδοσίαςτουΔικαστη­ ρίου ενώ δεν ενεργοποιεί την in rem δικαιοδοσίατου Δι­ καστηρίου και δεν επιβάλλει οποιασδήποτε μορφήςενέρ15 γεια πριν την εκτέλεση του, παρέχει τη δυνατότητα αμεσότερης δράσηςευθύς μετάτηνείσοδοτουπλοίου στη δικαιοδοσίαπουσευποθέσεις αυτήςτηςφύσης,μπορείνα αποδειχθεί κρίσιμης σημασίας. Αυτό, βέβαια,εφόσον οι ενάγοντες θα έχουν στο μεταξύ εκπληρώσει τους όρους 2Q απότους οποίους εξαρτάταισυνήθως η σύνταξηκαιμετά ηεκτέλεσητουεντάλματοςκαικυρίως εκείνοτης παροχής εγγύησηςγιακάλυψηζημιώνπουείναιδυνατόναπροκλη­ θούνλόγωτης σύλληψης. Είναι ηθέσητων εναγομένων 1πως ηαίτησηγιατην 25 έκδοσηεντάλματοςσύλληψης θαπρέπεινααπορριφθείεν πάσηπεριπτώσει γιατίδεν έχουν δείξει ότι έχουν δικαίω­ μαinrem πάνωστοεναγόμενοπλοίο.Τοεπιχείρημαείναι τοακόλουθο: Κατάτις πρόνοιες του άρθρου3

(4)του Administration 30 of Justice Act του 1956 θαυπήρχε δικαιοδοσία in rem σε σχέση με το εναγόμενο πλοίο αν οι εναγόμενοι 1, ως τα πρόσωπα που εμφανίζονταιναείναι υπόλογα έναντιτων εναγόντων in personam, είχαν την ωφέλιμη κυριότητα όλων των μεριδίων του εναγομένου πλοίου κατά τονου3 5 σιώδη χρόνο. (Βλ. CYTA v. TheShip"MARIA" (\9&) 1 CLR 825). Στηνένορκηδήλωσηπουσυνοδεύει τηναίτηση αναφέρεται ότι οι εναγόμενοι 1 "καθ' όλο τον ουσιώδη χρόνο ήταν οι ιδιοκτήτες ή ναυλωμισθωτές του πλοίου 1267 Κον/δτχ,Δ. ElFathCov.E.D.T.Shipping «α»άλλος

(1592)"FRIEDA",και ότι, συνεπώς, "οιΕναγόμενοι είναιυπεύ­ θυνοι κάτωαπότονόμο INREMH. ΟιΕναγόμενοι 1, ειση­ γούνταιπωςτοπεριεχόμενοτηςένορκηςδήλωσηςπουσυ­ νοδεύει τηναίτησηείναιασαφέςκαιανεπαρκές.Ανέφεραν πως δεν χωρεί αξίωση inrem σεσχέσημετους ναυλωτές 5 ενώ στην περίπτωση των ιδιοκτητών θαπρέπει νακατα­ φαίνεται πως είχαντην ωφέλιμηκυριότηταόλων των με­ ριδίωντουπλοίουκατάτονουσιώδηχρόνο. Οι ενάγοντες δενδιαφωνούνούτεωςπροςτηνεμπλο­ κήτουάρθρου3

(4)ούτε,ωςπροςταπροαπαιτούμεναπου ίο το άρθροαυτόθέτει. Σύμφωναμετηδικηγόροτους ενώη θέσητους είναι πωςοι εναγόμενοι 1είναι ιδιοκτήτες του πλοίου περιγράφηκαν στην ένορκη δήλωση διαζευκτικά ως ναυλομισθωτές γιανακαλυφθείκαι αυτή η δυνατότη­ τα. Πρόσθεσαν πως η ενόρκως δηλούσα εννοούσε όχι15 απλούςναυλομισθωτές αλλά"κατάπαραχώρησηναυλομισβωτές" ("demised charterers",) που,σεαντίθεση μετους πρώτους, θεωρούνται ότι έχουν τηνωφέλιμη κυριότητα των μεριδίων τουπλοίου. Επικαλέστηκαν τους θεσμούς 50 καιεπέκεινατων θεσμών Ναυτοδικείου γιαναυποδεί-20 ξουνπωςδεντίθεταιαπόαυτούςυποχρέωσηγιασυμπερί­ ληψηστην ένορκηδήλωσηκαιστοιχείων αναφορικά μετο θέμαπουέχειεγερθεί. Κατέληξανπως,όπωςκαι ναέχουν τα πράγματα,δενθαέπρεπενααποφανθείτο Δικαστήριο σ'αυτότοπρόωρο στάδιοως προς την ύπαρξηήμήτων 25 προϋποθέσεων για την επίκληση της inremδικαιοδοσίας τουΔικαστηρίου. Είναι ορθόπως,σεαυτότοστάδιο,τοΔικαστήριοδεν εμπλέκεται σε εξέταση εκείνων που συνιστούν την ουσία της αγωγήςκαιδεν επιλύει αμφισβητήσεις σεσχέσημεγε- 30 γονότα στα οποία θαστηριχθούν οι διάδικοι κατά την ακρόαση. Αντικείμενο της εξέτασης σ' αυτό το στάδιο είναι τοκατάπόσο υπάρχειζήτημαγιαεκδίκασηκατάτην ακρόαση της αγωγής. (Βλ. The Ship "Glonana" and 35 Anotherv. Breidi

(1982)1 CLR409. Οι ενάγοντες επικαλούνταιτηνinremδικαιοδοσίατου Δικαστηρίου. Οφείλουν ναθεμελιώσουν, στοβαθμό που 1268 1ΑΛΛ. ΕΙFathCov.E.D.T.Shipping καιάλλος Κον/δς&Δ. είναιαναγκαίοστοστάδιοαυτό,τιςπροϋποθέσειςγιατην επίκλησητης.Μετην0.75r.8τωνΑγγλικών Κανονισμών του Ανωτάτου Δικαστηρίου,καθορίζεταιτο ελάχιστο πε­ ριεχόμενο ενόρκων δηλώσεων πουσυνοδεύουν αιτήσεις S για σύλληψη πλοίου δυνάμει του άρθρου 3

(4)του AdministrationofJusticeAct του 1956. Ορίζεταιεκείπως, επιπρόσθετα προς όσα ισχύουν γενικά σεσχέσημεένορ­ κες δηλώσεις, θαπρέπει,στην περίπτωσηαγωγώνin rem εναντίον πλοίου δυνάμειτουάρθρου3

(4),να αναφέρεται 10 τοκατάπόσοτοπλοίοεναντίοντουοποίουκαταχωρείται ηαγωγήείναι τοπλοίο σε σχέσημετο οποίοπροέκυψεη απαίτησηηάλλο,ότιτοπρόσωποπουθαήτανυπόλογοin personam είχε, μεταξύάλλων,κατάτο χρόνο της έκδοσης του κλητηρίου εντάλματος τηνοφέλιμη κυριότητα όλων 15 των μεριδίων του πλοίου και τους λόγους πουοδήγησαν στο σχηματισμό τηςπιοπάνω πεποίθησης του ενόρκως δηλούντα. Στους British Shipping Laws έκδοση 1964, Τόμος 1, σελ. 262 γίνεται αναφοράστοκανονισμό,επιση­ μαίνεται ηέλλειψηνομολογίας ως προςτοποιοί θα μπο20 ρούσαν ναείναι οι λόγοι που οδηγούν στο σχηματισμό της πεποίθησης του ενόρκως δηλούντα και αναφέρεται στην πρακτικήτης παραπομπής,σεσχέσημετοθέματης ιδιοκτησίας των μεριδίων του πλοίου, στοΝαυτιλιακό Μητρώοτων Lloyd's(Lloyd'sRegisterofShipping) καιστα 25 αποτελέσματασυμπληρωματικών ερευνών. Η 0.75 r. 8των Αγγλικών Κανονισμών θεσπίστηκετο 1962, δηλαδή,μετάτην ημερομηνίακατάτην οποίαηΚύ­ προς απέκτησετην ανεξαρτησίατης. Επομένως,δεν είναι εφαρμόσιμη στην Κύπρο. (Βλ. Asimenos v. Paraskeva 30

(1982)1CLR 145, Pitria Shipping v.Georghiou

(1982)1 CLR 358). Θεωρώ όμως, ότι αποκαλύπτειεκείνα πουεύ­ λογα θαμπορούσανναθεωρηθούν ως ελάχιστα προαπαι­ τούμεναγιατη θεμελίωση,σ'αυτότοστάδιο,τωνπροϋπο­ θέσεων για την έκδοση εντάλαμτος σύλληψης, 35 λαμβανομένων υπόψητων προνοιών του Νόμουκαι της φύσηςτηςδικαιοδοσίαςπουεπικαλούνταιοι ενάγοντες. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει τηναίτηση είναι πραγματικά ανεπαρκήςκαι οπωσδήποτε ασαφής. Πρώτα 1269 Κον/δςς,Δ. ElFathCoτ.E.D.T.Shipping «βιάλλος

(1992)είναι τοθέματης υποβολής του διαζευκτικού ισχυρισμού ότι οι εναγόμενοι 1είναιοι ιδιοκτήτες ήοιναυλομισθωτές τουπλοίου. Αυτή ητοποθέτηση, πριν απ*όλα,δεν εναρμονίζεται μετοίδιοτο κλητήριο ένταλμα στο οποίο οι εναγόμενοι 1 αναφέρονταιωςοιιδιοκτήτεςτουπλοίου. 5 Ανεξάρτητα από αυτό, ηένορκη δήλωση δενείναι δικό­ γραφο. Περιέχει όσα κατάτονενόρκως δηλούντααποτε­ λούν γεγονότα.Ταγεγονότα μπορούνναεπιδέχονταιδια­ ζευκτικούς νομικούς χαρακτηρισμούς ήνα υπάγονται σε διαζευκτικέςνομικές έννοιες.Διαζεύξειςόμωςωςπροςτο 10 τί ανταποκρίνεταιστην πραγματικότητα όπως η περιεχό­ μενηστην παρούσα ένορκη δήλωση, δεν χωρούν. Είτεοι εναγόμενοι 1 είναι οι ιδιοκτήττες του πλοίου είτεδεν είναικαιείναικάτιάλλο. Ηδικηγόρος των εναγόντων επιχείρησε νααιτιολογή- 15 σει τη διάζευξημετον τρόποπου σημείωσα. Δεννομίζω πως υπάρχειπεριθώριογιακάτιτέτοιο.Η αγόρευσηδικη­ γόρου δεν αποτελεί παραδεκτήμέθοδογια εισαγωγή μαρ­ τυρίας. Ηεξέταση των νομικών επιπτώσεων ανάλογαμετοτί 20 είδους ναυλομισθωτής είναι κάποιος, δεν φαίνεταινα είναιαπλό.Τοθέματουανοκατάπαραχώρηση ναυλωτής μπορεί ναθεωρηθεί ότιέχει τηνοφέλιμη κυριότητα στα μερίδια του πλοίου, εμφανίζεται αμφιλεγόμενο. (Βλ. British ShippingLaws,έκδοση 1980, Τόμος 14σελ.53πα-25 ράγραφος 79). Όμωςηεπέκτασησ' αυτά θαήτανακαδη­ μαϊκό εγχείρημα. ΌΠπως σημείωσα, ταόσα η δικηγόρος των εναγόντων ανέφερε ωςπρος τοτί είχε υπόψη της η άλλη δικηγόρος πουυπέγραψε την ένορκη δήλωση,δεν μπορούν ναεπεκτείνουν ηγενικά ναδιαφοροποιήσουντο 30 υλικόπουτέθηκεενώπιοντουΔικαστηρίου. Μετά,είναι ηαναφορά στην ένορκη δήλωση στον ου­ σιώδη χρόνο.Το ποιος είναι οουσιώδης χρόνος στηνπε­ ρίπτωση, είναι ζήτημα νομικό. Εκείνο που ο ενόρκως δηλών μπορεί νακάμει είναι να τοποθετήσει χρονικά το35 γεγονός στο οποίοαναφέρεται,εδώτοπότεοιεναγόμενοι 1 ήταν,όπωςσημειώνεται στηνένορκηδήλωση,ιδιοκτήτες 1270 1 ΑΛΛ. 5 El FathCo v. E.D.T.Shlpplneκαιάλλος Kev/οςς,Δ. οι ναυλομισθωτές του πλοίου. Δεν περιέχει η ένορκη δή­ λωσητέτοιο χρονικό προσδιορισμό και δεν υπάρχει βάση πάνω στην οποίαθαήτανδυνατόνακριθεί αν,πράγματι, κατά τον ουσιώδη χρόνο οι εναγόμενοι 1είχαν την απαιτούμενη,κατάτονόμο,σχέση μετο πλοίο. Τελικά, είναι το ζήτημα του βάρους που μπορεί να δοθεί στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση. Είναι στοιχειώδες πως ενώ στις περιπτώσεις ενδιάμεσων αιτήσεων είναι επιτρεπτό ναπεριλαμβάνονται σε ένορκες 10 δηλώσεις και πληροφορίες που λήφθηκαν ή, ακόμα, και πεποιθήσεις που σχηματίστηκαν, είναι απαραίτητοαυτές οι δηλώσεις να γίνονται με αναφοράστην πηγήτων πλη­ ροφοριών και στους λόγους πουοδηγούν στο σχηματισμό της πεποίθησης. (Βλ. την αγγλική Ο. 38 r.~3 Annual 15 Practice

(1958)σελ. 922, και Seraphim Brothersv. Jacquet Freres 14 CLR 119). Αναφέρομαι στην αγγλική διαταγή αντί στην αντίστοιχη κυπριακήΔ. 39 θ. 2 ενόψει του θε­ σμού 237 των θεσμών Ναυτοδικείου. Είναι ασφαλές να λεχθεί πως ηενόρκως δηλούσα, που 20 είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο Π.Λ. Κακογιάν­ νηςκαι Σίαδεν έχει προσωπικήγνώση των γεγονότων στα οποία αναφέρεται. Παραπέμπει σε πληροφορίες που της δόθηκαναπότους ενάγοντες, σε έγγραφαπουτης παραδό­ θηκαν και σε άλλα που δεν εξειδικεύονται. Ποιοί από 25 τους ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένορκη δήλωση έχουν ως πηγή τους ενάγοντες, ποιοί τα έγγραφα και ποιοί, τααπροσδιόριστα άλλα, δεν καθορίζεται*και,πάν­ τως, δεν τέθηκαν ενώπιον μου οποιαδήποτε έγγραφα ή ο,τιδήποτε άλλο. Και αυτό,ενώ ηενόρκως δηλούσα, όπως 50 σημείωσα, αναφέρεται σε έγγραφα που βρίσκονται στην κατοχήτης.Έτσι,στερήθηκε το Δικαστήριο τηςδυνατότη­ τας να εκτιμήσει το ίδιο της επιπτώσεις αυτών των εγγρά­ φων. Οι θεσμοί 50 - 53 των Θεσμών Ναυτοδικείου αναφέρο35 νται σε όσα πρέπει να περιέχονται σε ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν αιτήσεις για την έκδοση εντάλματος σύλληψης. Δεν περιλαμβάνονται σ' αυτούς οποιεσδήποτε 1271 KW***,Λ. ΕΙFathCoτ.E.D.T.Shipping καιάλλος

(1992)ειδικές πρόνοιες αναφορικάμετοζήτημαπουσυζητήθηκε. Μάλιστα, με βάσητο θεσμό54ακόμακαιπαράλειψηπε­ ρίληψης στην ένορκη δήλωση εκείνων που εξειδικεύονται, μπορεί να παραγνωριστεί από το Δικαστήριο. Αυτά, όμως, δεν έχουν νακάμουν μετις αρχές πουδιέπουν την 5 άσκηση τηςεξουσίας γιαέκδοση εντάλματος συλλήψεως που,όπως σημείωσα, επιβάλλουν ,νακαταδεικνύεταιένα ελάχιστο υπόβαθροαναφορικάμετην ύπαρξηζητήματος για εκδίκαση, όρος που πρέπει να θεωρηθεί ότιπεριλαμ­ βάνει και όσαάπτονται των προϋποθέσεων για τηνεπί- 10 κλήσητης inrem δικαιοδοσίαςτουΔικαστηρίου,στην πα­ ρούσαπερίπτωση,πάνωστοεναγόμενο πλοίο. Γιατουςπιοπάνωλόγους,ηαίτησηαπορρίπτεται. Ηαίτησηαπορρίπτεται. 1272