(1992)27Ιανουαρίου,1992 [ΠΙΚΗΣ,ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΚωαΤΑΝΠΝΪΔΗΣ,ΔΜ^] "ΑΛΗΘΕΙΑ"ΕΚΛΟΓΙΚΗΕΤΑΙΡΕΙΑΛΤΔ ΚΑΙ ΑΛΛΗ, Εφεσείοντες, y. ΚΩΣΤΑΚΥΡΡΗ. Εφεσίβλητου. (ΠολιτικήΈφεσηΑρ.7634). Έφεση— Λόγοι Έφεσης — Λνιχοί και αόριστοι —Λ. 35,ΘΑ των θεσμών Πολιτιχής Δικονομίας — Μη συμμόρφωση με τις πρα νούς της καθιστά τηνέφεση άχυρη χαι ανύπαρκτη— Λεν τίθεται θέμα τροποποίησης των λόγων έφεσης — Παράταση προθεσμίας καταχώρησηςέφεσηςδενδόθηκευπό τιςπεριστάσεις. 5 Σεαγωγήλιβέλλσυοιεφεσείοντεςμεαίτησηχουςστο πρωτόδι κο Δικαστήριο είχαν ζητήσει τηνδιαγραφή τηςΕκθέσεωςΑπαιτή σεωςσανσκανδαλώδους καιενοχλητικήςκαισαντείνουσαςναδυ σχεράνειήκαθυστερήσει τηδίκαιηδίκη. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο αφού άκουσε τους διαδίκους απέρριψετην αίτηση.Εναντίοντης \Q απόφασης αυτής τον πρωτοδίκου Δικαστηρίου καταχωρήθηκε η έφεση, με μονό λύγο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχεπλανηθεί περίτοννόμονκαι/ήταγεγονότακαι/ήείχεερμηνεύσει εσφαλμένα τονόμοκαι/ήείχεεφαρμόσειαυτόνεσφαλμένα πάνωσταγεγονό τατηςενώπιοντουυποθέσεως. 15 Κατά την ακρόαση ο εφεσίβλητος υπέβαλε ότι η έφεσηήταν άκυρηδιότι αντίχειτοπροςτις διατάξειςτηςΔ. 35,θ. 4 των θε σμώνΠολιτικήςΔικονομίας.Οδικηγόρος τωνεφεσειόντωνπαρα δέχθηκε ότι υπήρχε παράβασητων θεσμών, αλλά ζήτησε από το Δικαστήριοναεξετάσειτοθέματηςτροποποίησηςτωνλόγων έφε- 2 0 σης ή της παράτασης της προθεσμίας για καταχώρηση της νέας έφεσης.Οεφεσίβλητος έφερεένστασηκαισταδύο αυτά ενδεχόμε να. Αποφασίσθηκε ότι: Ηπαράβαση τωνδιατάξεωντηςΔ. 35.θ. 4τωνθεσμών Πολι- 25 τική Δικονομίας καθιστούσε την έφεση άκυρη και ανύπαρκτη. Κατάσυνέπειαδενετίθετο θέματροποποίησηςτωνλόγωνέφεσης, διότι δενμπορείνατροποποιηθεί ανύπαρκτοένδικο μέσο.Αναφο ρικάμετο θέμαπαράτασηςτηςπροθεσμίας γιακαταχώρησηνέας έφεσης, υπό τις περιστάσεις το Δικαστήριο απέρριψε το αίτημα 30 130 1AJIA. "ΑληΈηα-ν.Κύρρ* διότι από τη μια υπήρχε ένστασηαπό την άλληπλευρά και από τηνάλληο χρόνοςπου είχεπαρέλθειήταν τέτοιοςώστεναμη δι καιολογείταιηπαράταση. Η έφεσηαπορρίφθηκε σανανύπαρκτημεέξοδα, 5 Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: Τνφος V.Λφέρα
(1991)1ΑΛΛ. 615 Kyria&ks v.Kytiakkks
(1969)1CLR. 373Courtis(No. 1)v.luoaldeM
(1972)1CLR. 56 Lytaadrou V.Schlz*
(1979)1CLR. 267 1 0 SpnopouBosv. TraaSAviA
(1979)1CLR. 42V Evagorou r.Oiristodoulou
(1982)1CLR. 77V HPCbamblsv.Attorney-General
(1986)1CLR. 386N.P.Umitisv.Panayides
(1986)1CLR. 490. Έφεση. 15 Έφεση από τους εναγομένους κατά της διαταγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Χατζηκωνσταντίνου, Α.ΕΑ πουδόθηκε στις 7 Μαΐου, 1988 (Αρ.Αγωγής 2577/87) μετηνοποίαηαίτησητουςγιαδιαγραφήτηςέκ θεσης απαιτήσεως ως "σκανδαλώδους και/ή ενοχλητικής 20 κβι/ήος τείνουσας να δυσχεράνει ή καθυστερήσει τηδί καιηδίκη"απορρίφθηκε. Χρ. Πονργονρίδης,γιατους εφεσείοντες. Λ.Παπαφιλίππον, γιατον εφεσίβλητο. Cur.adv. vult. 2 5 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσειοΔικαστήςκ.Γ.Μ.Πικής ΠΙΚΗΣ, Δ.: Ο εφεσίβλητος ενήγαγε τους εφεσείοντες για αποζημιώσεις γιακατ'ισχυρισμό δυσφήμιση πουπε131 Ηκκ^,Δ. "Δλήδβια-ν.Κύββη (1W2) βρέχεται oe τρία δημοσιεύματα της εφημερίδας "ΑΛΗ ΘΕΙΑΣ". ΜεαίτησητουςστοΕπαρχιακόΔικαστήριοο?,εφεσείο ντες αξίωσαν τη διαγραφήτης έκθεσης απαιτήσεως "ως σκανδαλώδους και/ή ενοχλητικής και/ήως τείνουσας να δυσχεράνειήκαθυστερήσειτηδίκαιηδίκη...".Τηνενόχλη ση προκάλεσαν παραλείψεις στη διατύπωσητης απαίτη σης και, ο προσδιορισμός ορισμένων πτυχών της κατά τρόπο αντικανονικό. Οι παραλείψεις οδήγησαν σε ασά φεια στον προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων ώστενα καθίσταταιδυσχερήςήαδύνατηηαπάντησησ'αυτά. 5 10 Ηαξίωσηγιαδιαγραφήστηρίχθηκε σετρεις συγκεκρι μένεςατέλειεςτηςέκθεσηςαπαιτήσεως,τιςεξής: (α) Μη ενσωμάτωση του δυσφημιστικού δημοσιεύμα τος ήδηλώσεωνστο κείμενοτης έκθεσης απαιτή- 15 σεως, (β)Παράλειψηαπομόνωσηςήκαθορισμούτου δυσφη μιστικού μέρουςτωνδημοσιευμάτων,και (γ) Παράλειψη προσδιορισμού των υπονοουμένων (innuendoes)πουπεριέχονταισταδημοσιεύματα. 20 Ο εφεσίβλητος υποστήριξε ότι ηαπαίτηση διατυπώθη κε σύμφωνα μετους δικονομικούς κανόνεςκαιεισηγήθη καντηναπόρριψητηςαίτησης. Μετάαπόδιεξοδικήεξέταση των εγερθέντων θεμάτων καιεκτενήαναφοράστουςδικονομικούςκανόνεςπουδιέ πουν τον καθορισμό της απαίτησης για αποζημιώσεις λόγωδυσφήμισης, καιτην ερμηνεία πουτουςαποδόθηκε από τη νομολογία, το πρωτόδικο δικαστήριο απόρριψε την αίτησηως ανεδαφική. Στηναπόφασηεπισημαίνονται ορισμένεςπαραλείψειςήπαρεκκλίσεις απότους θεσμούς στη διατύπωση της απαίτησης, οριακής σημασίας, που άφησαν ανεπηρέαστο το κύρος της ώστε να μπορεί να αγνοηθούνμεασφάλεια. 132 25 30 1Δ.Α^. "ΑλήΟηβ"v.K«wq Iluwfe.Δ. Εναντίοντηςαπόφασηςοι εφεσείοντες άσκησανέφεση για τους εξής λόγους, όπως αυτοί εκτίθενται στην ειδο ποίησηέφεσης: 5 'ΤοΠρωτόδικονΔικαστήριοναπορρίπτοντηναίτησιν των εφεσειόντων διά διαγραφήν της Εκθέσεως Απαιτήσεωςεντηαγωγήπερίτοννόμονκαι/ήταγεγο νότα επλανήθη και/ή εσφαλμένως ηρμήνευσεν τον νόμονκαι/ήεφήρμοσεν τούτονεπί τωνγεγονότων της ενώπιοντουυποθέσεως." ΙΟ Κατάτηνακρόαση οεφεσίβλητος υπόβαλεότιηέφεση είναιάκυρηδιότιαντίκειταιπροςτις διατάξειςτηςΔ. 35 ®. 4τωνΘεσμώνΠολιτικήςΔικονομίας, οιοποίεςθεσμο θετούντόσοτιςπροϋποθέσειςγιατηνέγκυρηάσκηση έφε σης, όσο και το πλαίσιο του κειμένου της. ΗΔ. 35 Θ. 4 15 προβλέπει ότι η ειδοποίηση έφεσης πρέπει να καθορίζει: (α)τηβάση(grounds)τηςέφεσης,και (β)τουςλόγους της αμφισβήτησηςσ'όλητηνέκτασητους(fully). Οεφεσίβλητος υποστήριξεότιοι λόγοιπουπαρατίθε νται στην ειδοποίηση έφεσης, που αναγράφονται πιο 20 πάνω,είναιγενικοί καιαόριστοικαιδε συσχετίζονται με τονακριβήτρόποπουαπαιτείται μετοσκεπτικότηςαπό φασηςπουπροσβάλλεται. Προς υποστήριξη των θέσεων του ο εφεσίβλητος επι καλέσθηκε την πρόσφατηαπόφαση του Ανωτάτου Δικα25 στηρίου στη Ma'ix Τύμβιος και Άλλος ν. ΔημήτριουΠ. Λφέρα,
(1991)1 ΑΑ.Δ. 615 στηνοποίαεπαναβεβαιώθηκε ότι παράλειψη του επακριβούς καθορισμού των λόγων τηςέφεσηςκαθιστάτηνειδοποίησηέφεσηςάκυρη. Ανάλογηθέσηωςπροςτιςσυνέπειες μησυμμόρφωσης 30 μετιςπρόνοιεςτηςΔ. 35Θ.4,αναφορικάμετον καθορι σμότωνλόγωντηςέφεσης,υιοθετήθηκεκαι στιςπρογενέ στερες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην 133 EliafeΔ. "Αλή9»βΗv.K*eOT <W2) Kynakidss v. Kyriakides
(1969)1 C.L.R. 373 και Omiws CourtisandAnother (No. 1)v.PanosK. Iasonides
(1972)1 C.L.R. 56. Στην Τύμβων κρίθηκε ότι η αοριστία των λόγων της έφεσης και κατ* επέκταση η μη συμμόρφωση με τις πρό νοιες της Λ 35 Θ.4 καθιστούσε την έφεση άκυρη. Σε σύγ κριση με τους λόγους της έφεσης που είχαν εκτεθεί στην Τύμβ^ον οι λόγοι πουπαρατίθενται προς υποστήριξη της έφεσης στηνπροκείμενηπερίπτωσηείναιακόμαπιοσυνο πτικοί και αόριστοι. Υπό το φωςτων ανωτέρω,ο δικηγό- JQ ρος του εφεσίβλητου εισηγήθηκε ότι η ειδοποίηση έφεσης είναι άκυρη, οπόταν δεν τίθεται θέμα αναθεώρησης της πρωτόδικης απόφασης. Οκ. ΠουργουρΙδηςαναγνώρισετηνατέλειατης έφεσης (την οποία δεν καταχώρησεο ίδιος) και ότι οι λόγοι που 15 παρατίθενται προς υποστήριξη της είναι νεφελώδεις, κά λεσε όμως το δικαστήριο να εξετάσει το ενδεχόμενο τρο ποποίησης της έφεσης ή παράτασης του χρόνου για την υποβολή έφεσης με όρους που ήθελε θέσει το Εφετείο 20 προς διασφάλισητων συμφερόντων του εφεσίβλητου. Τόσο ως θέμααρχής,όσοκαινομολογιακής τάξης, (Ως προς την διάκριση μεταξύ άκυρου και αντικανονικούδι κονομικού μέτρου (Βλ. Lysandrou v. Schiza & Another
(1979)1 C.L.R. 267, SpiropouUos v. Transavia
(1979)1 2 5 C.L.R. 421,Evagorouv. Chistodoulou andAnother
(1982)1 C.L.R. 771, m Chambis v. Attorney-General
(1986)1 C.L.R. 386 και Ν. P. Lanitis v. Panayides
(1986)1 C.L.R. 490)), η εξουσία για τροποποίηση διαδικαστικού μέτρου περιορίζεται στις περιπτώσεις όπου το αντικείμενο της τροποποίησης (σ'αυτή τηνπερίπτωσηηέφεση) είναι έγκυ- ^ ρο. Η τροποποίηση σκοπεί στην άρση διαπιστούμενης αντικανονικότητας ήτην αναμόρφωσηέγκυρου δικονομι κούδιαβήματος. Συνεπώςδεν παρέχεταιπεδίογιατη διά σωση μέσω της τροποποίησης άκυρηςέφεσης. Το μόνο εν δεχόμενο είναι η παράτασητου χρόνου για την υποβολή -^ έφεσης, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό, στην απουσία 134 1 Α. ΑΛ, "Αλήθεια"ν.Κύρρ* Πιχής,Δ. οποιασδήποτε ένστασης από την άλλη πλευρά, στην Kyriakides(ανωτέρω).Στηνυπόεξέτασηπερίπτωσηοεφε σίβλητος φέρει ένσταση σε οποιαδήποτε παράτασηχρό νου. Ούτε έχει τεθεί ενώπιον μας οποιοδήποτε στοιχείο 5 που να δικαιολογεί την παράτασηγια τόσο μεγάλο διά στηματου χρόνου γιατην άσκησηέφεσης. Παράτασητου χρόνου υπ' αυτές τις συνθήκες θασυνιστούσε αντινομία προς τον τελεσίδικο χαρακτήρατης πρωτόδικης απόφα σης και θαδιασάλευε τηβεβαιότητα με την οποία μπορεί 10 ναπροσβλέπει οδιάδικοςστηδιαπίστωσητωνδικαιωμά τωντουμετάτηδικαστικήκρίση. Συγκεφαλαιώνοντας, ο επακριβής καθορισμός των λόγων της έφεσης, στην προβλεπόμενη από τηνΔ. 35 θ. 4 ειδοποίηση, αποτελεί συστατικό στοιχείο αυτής τούτης 15 της έφεσης στην απουσίατου οποίου δε στοιχειοθετείται έφεση προς ενεργοποίηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδο σίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ηέφεση πουασκήθηκε στην ενώπιον μας υπόθεση είναι άκυρη,οπόταν δεν υφί σταται αντικείμενο προς εξέταση στα πλαίσια της δευτε20 ροβάθμιαςδικαιοδοσίαςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου. 'Οπως και στην Τύμβων (ανωτέρω) διαπιστώνεται το ατελέσφοροτηςέφεσηςπουασκήθηκεκαιδιατάσσονταιοι εφεσείοντες νακαταβάλουνταέξοδατου εφεσίβλητου. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 135