(1992)8Δεκεμβρίου.1992 [ΠΙΚΗΣ,ΝΙΚΚΓΑΣ.ΚΩΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣ,Δ/στές) ΠΑΣΧΑΛΗΣ Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ. Εφεσείοντες, ν. ΠΕΤΤΟΥ ΠΑΣΕΜΙΔΗΚΑΙ ΑΛΛΩΝ. Εφεσίβλητων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 8018). ΕπαρχιακόΔικαστήριο— Καθ' ύλη αρμοδιότητα ΕπαρχιακούΔικα στηρίου — Αίτηση για ορισμό αγωγήςμε αντικείμενοκάτω τις ΛΚ5.000 ενώπιον τον ΠλήρουςΕπαρχιακούΔικαστηρίου, διότι εγείρονταν ο' αυτή σοβαρά θέματα δόλου — Κατά πόσουπάρχει δικαιοδοσία τον ΕπαρχιακούΔικαστηρίουνα επιληφθεί τέτοιας j αίτησης — Κατά πόσο δύναταιτο Εφετείομε προφορική αίτηση ενώπιον του να διατάξειτον ορισμό της υπόθεσηςενώπιονΔικα στηρίου άλλου από αυτού που ενώπιον του οποίου ορίσθηκεη αγωγήσύμφωναμε τις υφιστάμενες οδηγίεςτου ΑνωτάτουΔικα στηρίου— Άρθρα22 και 61τωνπερίΔικαστηρίωνΝόμων. 10 Με αγωγή τους εναντίον των εφεσειόντων, οι εφεσίβλητοι αξίωσαν αποζημιώσεις μέχρι ΛΚ5000 για ζημιά που υπέστησαν λόγω ισχυριζόμενου δόλουκαι/ήψευδώνπαραστάσεωνήπαραλεί ψεων πουπεριέχονταν σε πρόσκληση προςτοκοινό γιααγοράμε τοχών (prospectus) στην δημόσια εταιρεία Hellenic Chemical 15 Industries Limited, που εξέδωσαν ήυπέγραψανοι εφεσείοντες. Με αίτηση τους στο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας, που βασίσθηκε στο άρθρο 22 των περί Δικαστηρίων Νόμων,στη σύμ φυτη εξουσία του Δικαστηρίου και στις αποφάσεις Rossides ν. HajfTossuaVIffC.L.R. 43 και Dervis v. Tsenoti (No3)X/VCJ-R. 20 70,οι εφεσείοντες ζήτησανναορισθεί ηυπόθεσηενώπιοντουΠλή ρους Επαρχιακού Δικαστηρίου, ενόψει των σοβαρών ζητημάτων δόλου που εγείρονταν σ'αυτή.Οι εφεσίβλητοι δεν έφεραν ένσταση στην αίτηση, αλλά το Δικαστήριο την απέρριψε, διότι έκρινε ότι δεν είχε τέτοια δικαιοδοσία,θεώρησε ότι οι πιο πάνωαποφάσεις 25 δεν έθεταν οποιοδήποτεκανόναδικαίουαλλάδιευκρίνιζαν ότι το Δικαστήριο είχε διακριτικήευχέρεια να παραπέμψει αγωγή στην οποϊα εγείρονταν σοβαρά ζητήματα δόλου για εκδίκαση από το Πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο κατ'αναλογίαμετατότε ισχύοντα στην Αγγλία, όπουαγωγέςδόλου εκδικάζονταναπόΔικαστήριο με 30 ενόρκους. Κατ' έφεση οι εφεσείοντες ισχυρίσθηκαν ότι, και αν η θέση αυτήήτανορθή,το Δικαστήριο είχε σύμφυτη εξουσία να πα ραπέμψει την αγωγήγια εκδίκαση απότο Πλήρες ΕπαρχιακόΔι- 1330 1 ΑΛΛ. 5 ΠασχαλΙΛης κ. α.ν.Γιασεμίδη κ.α. καστήριο,και,διαζευκτικά,έκαμαναίτησηστο Εφετείονα ασκήσει τις εξουσίες του Ανωτάτου Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 61 των περί Δικαστηρίων Νόμων και ναδιατάξει το ίδιο την εκδίκα σητηςυπόθεσης απότο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο.Οι εφεσίβλητοι δήλωσαν ότι δεν είχανένστασηστηνπαραπομπήτης υπόθε σης στο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο,αλλάτο μέληματουςήταν να εκδικασθεί η υπόθεση το συντομώτερο δυνατό. Αποφασίσθηκε ότι: 10 15 20 25 30 (α) Μετά την ανάθεση υπόθεσης σε μέλος ΕπαρχιακούΔικαστηρίου, η οποία εμπίπτει στην καθ' ύλη αρμοδιότητα του, το " μέλος εκείνο καθίσταται ο φυσικός δικαστής της υπόθεσης και ο μόνοςαρμόδιος νατηνεκδικάσει. Ούτετο άρθρο22ούτεοποιαδή ποτε άλλη διάταξητων περίΔικαστηρίων Νόμων,παρέχειεξουσία στο Πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο ήσε οποιοδήποτε άλλο τμήμα του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου ναεκδόσειδιαταγήγιατην εκδίκαση της υπόθεσης από Δικαστήριο άλλο από το ορισθέν στα πλαίσια των οδηγιών που εκδίδονται απότοΑνώτατο Δικαστήριο. (β) Η υπόθεση Rossides (ανωτέρω) είχε αποφασισθεί με βάση τις δικαιοδοτικές διατάξεις του τότε ισχύοντος περί Δικαστηρίων Νόμου,δηλαδή του άρθρου207τουCyprusCourtsof JusticeOrders 1882 και 1902,και κατά συνέπεια δεν καθιέρωνε την αρχή ότι το Δικαστήριο έχει σύμφυτη εξουσία να διατάξει παραπομπήυπόθε σηςσεδικαστήάλλο απότο φυσικόδικαστή. (γ) Δεν είναι παραδεκτό για το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του να εξετάσει, βάσει του άρθρου 61 των περί Δικαστηρίων Νόμων, το επιθυμητό της παραπομπής της εκδίκασης υπόθεσης ηοποία άγεται ενώπιον του κατ1 έφεση από Δικαστήριο άλλο από το ορισθέν. Η αίτηση που προβλέπεται από το άρθρο 61 συνιστά διάβημα στο οποίο ο αιτητής προβαίνει στο Ανώτατο Δικαστήριο4για την άσκηση της πρω τογενούςδικαιοδοσίας που παρέχεταιο αυτό. Η έφεση απορρίφθηκεχωρίς έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Rossides v. HajiTossoun VHIC.LJI. 43- 35 Dervis v. Tsenoti (No.3)XIV CLE. 70Ματθαίον v.Νικολή
(1992)1 Α.Α.Δ. 529. Έφεση. Έφεση από τους εναγομένους κατά της διαταγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκακτίας (Αρτεμης. ILEA 1331 ΏασχαΜ6ικη.α.ν.]ΓιασεμΙθηη.β.
(1992)Ναθαναήλ, ΕΑ ) πουδόθηκεστις29Νοεμβρίου,1989 (Αρ. Αγωγών5946/87και 1274/87) μετηνοποίααπερρίφθηαί τησητων εναγομένων γιατην μεταφοράήπαραπομπήτων υποθέσεων από τον Επαρχιακό Δικαστή ενώπιον του οποίουείχαν οριστεί στοΠλήρεςΕπαρχιακόΔικαστήριο. 5 Π. Πολυβίου, Α. Πασχαλίδης και Ν.Οιχονομίδης, για τους εφεσείοντες. Π. Αγγελίδης,γιατους εφεσίβλητους. Cur.adv. vu/t ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα 10 δώσει οΔικαστής Γ.Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Μεξεχωριστές αγωγέςτωνοποίωνδιατά χθηκε η συνεκδίκαση, οι εφεσίβλητοι ήγειραν αξιώσεις εναντίον των εφεσειόντων για ποσά μηυπερβαίνοντα τις £5.000,00 για την ανάκτηση ζημίας που είχαν υποστεί ^ λόγω "... ψευδών παραστάσεων αι οποίαι περιελήφθησαν λόγω αμελείας και/ήδόλου εις PROSPECTUS εκδοθέντος και/ήυπογραφέντος..."τωνεφεσειόντων σεσχέσημεπρό σκληση προς το κοινό, να καταστούν μέτοχοι της Εται ρείας HELLENIC CHEMICAL INDUSTRIES LIMITED 20 στην οποία ανταποκρίθηκαν οι εφεσίβλητοι. Με αίτηση τουςοι εφεσείοντες αποτάθηκανστο Επαρχιακό Δικαστή ριο Λευκωσίας για την έκδοση διατάγματος με το οποίο να παραπέμπονται οι συνεκδικαζόμενες υποθέσεις στο Πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο για εκδίκαση λόγω των 25 ισχυρισμών δόλου που τις στοιχειοθετούν. Στην αίτηση προσδιορίζεται ότι αυτήβασίζεται στις διατάξεις του άρ θρου 22 του περί Δικαστηρίων Νόμου (εξυπακούεται ο Περί Δικαστηρίων Νόμος του 1960 - Ν 14/60),τις συμ φυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τις αποφάσεις του 30 Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις George Th. Rossidesv. Emetullah HajiTossoimVIU C.L.R. 43 και Dervisv. Tsenoti(No. 3)XIV C.L.R.70.Στηνέκδοση του αιτούμενου διατάγματοςσυναίνεσαν καιοι εφεσίβλητοι. 1332 1 ΑΛΛ. ΠασχαλΙΑηςκ.α.ν.ΓιασεμΙΑηκ.α. Πικής,Α. Της αίτησης επιλήφθηκε το Πλήρες ΕπαρχιακόΔικα στήριο Λευκωσίας προς το οποίο, όπως συνάγεται, και απευθυνόταν.Η θεραπείαη οποίαεπιδιωκότανήτανη έκ δοση διαταγήςγιατηνπαραπομπή ή μεταφοράτηςυπόθεσης απότονεπαρχιακόΔικαστήενώπιοντουοποίουείχε, g κατά τηφυσική ροήτων πραγμάτων,οριστεί στο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο. Οι εναγόμενοι (εφεσείοντες) υπέ βαλαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότιδικαιο λογείται η εκδίκαση των συνεκδικαζόμενων υποθέσεων 10 απότο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας ενόψει των σοβαρών ισχυρισμών δόλου που προβάλλονταιαπό τους ενάγοντες καιτου κανόναδικαίουήπρακτικήςπου υιοθετήθηκε στη Rossides (ανωτέρω) και ακολουθήθηκε στη Dervis (ανωτέρω),ότι υποθέσεις αυτήςτης φύσηςεκ15 δικάζονταιαπότοΠλήρεςδικαστήριο. Το Επαρχιακό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση αφού έκρινεότι δε συντρέχει ικανός λόγος για την έκδοσητου αιτούμενου διατάγματος. Στην απόφαση επισημαίνεται ότι ηRossides δεν καθιέρωσε κανόναδικαίουότι αγωγές 20 που αφορούν σε δόλο εκδικάζονταιαπαρέγκλιτααπότο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο, όπως εσφαλμένα έκρινε το Εφετείο στη Dervis αλλά αναγνώρισε διακριτικήευχέ ρειαστο εκδικάζοντην υπόθεσηδικαστήριοναπαραπέμ ψει την υπόθεση προς εκδίκαση στο ΠλήρεςΕπαρχιακό 25 Δικαστήριο (Full Court).Ηαπόδοσηδόλου στον εναγόμε νο, αναφέρεται στη Rossides, αποτελεί σοβαρό θέμα και επομένως είναι επιθυμητό να εκδικάζεταιαπότο Πλήρες Δικαστήριο κατ' αντιστοιχία προς την εκδίκαση αγωγών γιαδόλοστηνΑγγλίααπόορκωτόδικαστήριο(trialbefore 30 Judgeandjury).To Πλήρες Δικαστήριο συνιστά, όπως ει πώθηκεστηRossides, υποκατάστατοτωνενόρκων,οπόταν είναιεπιθυμητόυποθέσειςδόλουναδικάζονταιαπό αυτό. Οπαραλληλισμός τουΠλήρουςΔικαστηρίου το 1908 που εκδόθηκεη απόφαση στηRossides, ή σεοποιοδήποτεμετα3* γενέστερο χρόνο, με ορκωτό δικαστήριο, στερείται ολο σχερώςερείσματος. Οκ.Πολυβίου, εκμέρουςτωνεφεσειόντων,αναγνώρι σε ότι τασημερινά δεδομένατηςδικαιοδοσίαςτων Επαρ1333 Πωής,Α. ΠασχαλίΛηςκ.α.ν.ΓιασεμΙΛη». α.
(1992)χιακώνΔικαστηρίωνδιαφέρουναπόεκείναπουίσχυαντο 1908 ότανεκδόθηκεηαπόφασηστηRossides. Επίσηςανέ φερε ότι ο κανόνας ο οποίος ίσχυε στο Ηνωμένο Βασί λειο, ότανεκδόθηκεηRossides, γιατηνεκδίκασηυποθέσε ων δόλου από δικαστήριο συγκείμενο από Δικαστή και 5 ενόρκους,έχειεγκαταλειφθείκαιυποθέσειςδόλουεκδικά ζονταισήμερα,όπωςκαιάλλες πολιτικές αγωγές,απόΔι καστή χωρίς ενόρκους. Διαφυλάσσεται όμως διακριτική ευχέρεια,όπωςυποστήριξε (οκ.Πολυβίου), στοΔικαστή ριο να παραπέμψει την εκδίκαση σοβαρών υποθέσεων 10 δόλου στο Πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο* δε μπόρεσε όμως ναεντοπίσει οποιαδήποτεπρόνοιατουάρθρου22, ή άλλη διάταξη του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, η οποία ναπαρέχει τέτοιαδιακριτικήευχέρεια.Ίο κενό,ει σηγήθηκε,γεφυρώνεται απότησύμφυτηεξουσία επαρχία- 15 κού δικαστηρίου να μεριμνήσει για τον ορισμό σοβαρών υποθέσεων δόλου ενώπιον του Πλήρους Επαρχιακού Δι καστηρίου. Περαιτέρω και ανεξάρτητα από τις εξουσίες του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου στον τομέααυτό,τοάρθρο 61 τουΝ14/60 παρέχει εξουσία στο Ανώτατο Δικαστήριο **0 ναδιατάξειμεή χωρίς τηνυποβολήαίτησηςτηνεκδίκαση υπόθεσης από δικαστήριο αρμόδιας δικαιοδοσίας, άλλο απόεκείνο ενώπιοντουοποίουεκκρεμεί. Μεαυτά υπόψη,ο κ. Πολυβίου κάλεσετο Εφετείονα ασκήσει τις εξουσίεςπουτουπαρέχονταιαπότοάρθρο61 25 καιναδιατάξειτηνεκδίκασητηςυπόθεσηςαπότοΠλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αν καταλήξει ότι η έφεσηείναιαπορριπτέα. Οι εφεσίβλητοι δεν αντιστρατεύονταιτηνέφεση· κύριο μέλημα τους όμως παραμένει,όπως εξήγησεο δικηγόρος 30 τους,η εκδίκασητωναγωγώντοσυντομότερο δυνατό. Εξετάσαμεταεγειρόμενα θέματαμειδιαίτερηπροσοχή ενόψει της πρωτοτυπίαςτου θέματος το οποίο εγείρεται. Η πρώτη διαπίστωση στην οποία αγόμεθα, είναι ότι οι πρόνοιες του άρθρου22 του Ν14/60, στις οποίες εδράζε- 35 ται ηαίτηση, δενπαρέχουνεξουσία στο Επαρχιακό Δικα στήριο, ήσε οποιοδήποτετμήμαήκλάδοτου,να εκδώσει 1334 1 ΑΛΛ. ΠασχαλΙΛηςχ.α.ν.ΓιασεμΙδηκ.α. Πιχής Δ. διαταγήγιατην εκδίκασηυπόθεσης απόδικαστήριοάλλο απότο ορισθέν σταπλαίσιατων οδηγιών που εκδίδονται απότοΑνώτατο Δικαστήριογιατηνκατανομήτωνυποθέ σεωνμεταξύτων μελώντουΕπαρχιακούΔικαστηρίουκαι 5 τηνάσκησητωνδικαιοδοσιώντου.Η κατανομήγίνεταιμε βάσητην καθ' ύλη αρμοδιότητατων μελών του Επαρχια κούΔικαστηρίου.Υποθέσειςόπουτοαντικείμενοτηςδια φοράςδεν υπερβαίνει σε χρηματικήαποτίμησηποσότων £5.000,00, εκδικάζονται από μονομελές δικαστήριο συ10 γκείμενο από επαρχιακό Δικαστήτης επαρχίαςόπου εγεί ρεται η αγωγή, σ' αυτή την περίπτωση της Λευκωσίας. ΜετάτηνανάθεσηυπόθεσηςσεμέλοςτουΕπαρχιακούΔι καστηρίου, η οποία εμπίπτει στην καθ* ύληαρμοδιότητα του Δικαστή, αυτός καθίσταται ο φυσικός Δικαστής της 15 υπόθεσηςκαιο μόνος αρμόδιοςνατην εκδικάσει.Ούτετο άρθρο 22, ούτε οποιαδήποτε άλλη διάταξητου Ν14/60, παρέχει εξουσία στο Πλήρες Επαρχιακό Δικαστήριο ήσε οποιοδήποτε άλλο τμήμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου να εκδώσει διαταγήγια την εκδίκαση της υπόθεσης από 20 δικαστήριο άλλο από το ορισθέν στα πλαίσια των οδη γιών που εκδίδονται απότο Ανώτατο Δικαστήριο. 'Οπου ο νομοθέτης επέλεξε να διαφυλάξει διακριτική ευχέρεια στο φυσικόΔικαστή νααποποιηθείτηδικαιοδοσίαμονο μελούςδικαστηρίουκαιναπαραπέμψειτην εκδίκασητης 25 υπόθεσης στο Πλήρες ΕπαρχιακόΔικαστήριο, το έπραξε ρητά, όπωςείναιηπερίπτωσητηςεπιφύλαξηςτουάρθρου 22
(3)του Ν 14/
- Η μόνη εξουσία που παρέχεται σε μέλοςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουναμεριμνήσει γιατην εκδίκαση πολιτικής υπόθεσης από δικαστήριο άλλο από 30 εκείνο ενώπιον του οποίου είναι ορισμένη, είναι εκείνη που αναφέρεται στο άρθρο 63 του Ν 14/
- Βάσει των προνοιών της,ο Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου δύναται αυτεπαγγέλτως,ήμετά απόαίτησηενδιαφερόμε νου μέρους,ναυποβάλειέκθεση στοΑνώτατο Δικαστήριο 35 για την παραπομπήυπόθεσης από δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί, ενώπιον άλλου αρμόδιουδικαστη ρίου,οπόταντο Ανώτατο Δικαστήριο επιλαμβάνεταιτου θέματοςκαιτο αποφασίζει. Συμπεραίνουμε ότι το άρθρο 22 που αποτέλεσε το 1335 Πικήζ,Δ. ΠασχαλΙΑηςκ.α.ν.ΓιασεμΙΑηκ.α.
(1992)πρώτο στήριγμα της αίτησης, δεν παρείχε εξουσία στο Επαρχιακό Δικαστήριο να προβεί στην έκδοση διαταγής προσομοιάζουσας προςMandamus γιατηνεκδίκασηπολι τικής αγωγής από δικαστήριο άλλο από το ορισθέν [βλ. επίσης παρατηρήσεις στηΜατθαίον και Άλλος ν.Νικολή 5 άλλως'Ανιψιού
(1992)1Α.Α.Δ. 529]. Τοδεύτερο ερώτημαπουπρέπεινααπαντήσουμε, είναι αν ενυπάρχει σύμφυτη δικαιοδοσία στο Επαρχιακό Δικα στήριο ναπροβεί στην έκδοση διαταγήςγια την εκδίκαση υπόθεσης από δικαστήριο άλλο από το ορισθέν. Στη ίο Rossides το Δικαστήριο έκρινε ότι παρεχόταν διακριτική ευχέρεια σε Δικαστή Επαρχιακού Δικαστηρίου ενώπιον του οποίου εκκρεμούσε υπόθεση δόλου, να αποποιηθεί την άσκησηδικαιοδοσίαςκαιναπαραπέμψειτην υπόθεση προς εκδίκαση απότο Πλήρες Δικαστήριο. Ηδιακριτική 15 ευχέρεια εκπήγαζε, όπως επεσήμανε το Δικαστήριο, από τις δικαιοδοτικές διατάξειςτουτότε ισχύοντος περίΔικα στηρίων Νόμου, δηλαδή του άρθρου 207 του Cyprus Courts of Justice Orders 1882 & 1902. Βάσει εκείνης της διάταξης
(207)η άσκηση της δικαιοδοσίας του Επαρχία- 20 κού Δικαστηρίου ανατίθετο κατ' αρχή στο Πλήρες Δικα στήριο, συγκείμενο από τον Πρόεδρο και τους Δικαστές του Επαρχιακού Δικαστηρίου, οπόταν κρίθηκε στη Rossides ότι εξυπακουόταν διακριτική ευχέρεια παραπο μπής υπόθεσης οριζόμενης ενώπιον μονομελούς δικαστή- 25 ρίου στο Πλήρες Δικαστήριο για εκδίκαση.Συνεπώςέρει σμα για την απόφαση στη Rossides αποτέλεσαν οι τότε ισχύουσες διατάξειςτουπερίΔικαστηρίων Νόμουκαιόχι οι συμφυείς εξουσίεςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίου. Αντίθετα προςτηνομοθεσία του 1882, οπερίΔικαστή- 30 ρίων Νόμος του 1960 εναποθέτει την άσκησητωνδικαιο δοσιών του δικαστηρίου σε κάθε μέλος του δικαστηρίου καθ' ύλη αρμόδιο να εκδικάσει την υπόθεση. Μετά την ανάθεσητης εκδίκασης υπόθεσης σ' αυτό,ο Δικαστήςκα θίσταταιομόνος αρμόδιοςναεπιληφθεί τηςυπόθεσης. 35 Μετις πιο πάνω διαπιστώσεις, καταρρίπτεταικαι το δεύτερο βάθρο στο οποίο εδραζόταν η αίτηση των εφε1336 1ΑΛΛ. ΠασχαλΙδης κ.α.ν. ΓιασεμΙΛηκ.α. Πικής, Δ. σειόντων, οπόταν η απόρριψη της προοιωνιζόταν εξ αρχής,όπωςκαιτηςέφεσης. Ούτε είναι παραδεκτό για το Ανώτατο Δικαστήριο, στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του, να 5 εξετάσει,βάσει τουάρθρου61, το επιθυμητό τηςπαραπο μπήςτης εκδίκασης υπόθεσης ηοποίαάγεταιενώπιον του κατ' έφεση,από δικαστήριοάλλοαπό τοορισθέν. Ηαίτη σηηοποίαπροβλέπεται από τοάρθρο61συνιστάδιάβημα με το οποίο αιτητής προβαίνει στο Ανώτατο Δικαστήριο 10 γιατηνάσκησητηςπρωτογενούς δικαιοδοσίαςπουπαρέ χεται σ* αυτόκαι όχι προφορικήαίτηση ηοποίαυποβάλ λεται στοΕφετείοκατάτηνακρόαση έφεσης ωςδιαζευκτι κόμέσογια τηνεπιτυχίατης. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 15 Εφόσοτόσοηαίτηση όσο καιηέφεσηείχαντη συναί νεση των εφεσίβλητων, δεν εκδίδεται διαταγή για τα έξοδα. Η έφεσηαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 1337