1ΑΛΛ. 17Δεκεμβρίου,1992 ΙΠΙΚΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,ΚΟΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ.Δ/στές] ΜΙΧΑΗΛΣΕΡΠΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Εφεσείοντες-Εναγόμενοι 3&4, ν. ΜΑΡΟΥΛΛΑΣ ΖΑΧΑΡΟΥΔΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Εφεσίβλητων-Εναγομένων1και 2, (7Ιολιπκτί ΈφεσηΑρ. 7777). Αμέλεια — Τροχαίο ατύχημα — Αξιολόγηση μαρτυρίας από το πρω τόδικο Δικαστήριο — Κρίθηκε ότι δεν συνέτρεχε οποιοσδήποτε λόγος για επέμβαση από το Εφετείο. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ηεφεσίβλητη 1συγκρούσθηκε με το φορτηγό που οδηγούσε ο εφεσείων 1, στην λεωφόρο Λεμεσού στη Λευκωσία, στο σημείο συμβολής της με τη λεωφόρο Αγλαντζιάς. Τα δύο οχήματα συγκρούσθηκαν στη συνέχεια με δύο άλλα αυτοκίνητα,πουήσανακινητοποιημέναστηδεξιά λωρίδα της λεω φόρου για να στρίψουν στη λεωφόρο Αγλαντζιάς. Ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου προβλήθηκαν δύο αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές. Η εφεσίβλητη 1 ισχυρίσθηκε ότι ενώ οδηγούσε στην αρι στερή λωρίδα τηςλεωφόρου (στο σημείο εκείνο ηλεωφόρος χωρι ζόταν σε τρεις λωρίδες κυκλοφορίας) ένιωσε κτύπημα στο πίσω δεξιό μέρος του αυτοκινήτου της. Ο εφεσείων 1 ισχυρίσθηκε ότι εκείνος οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα αλλά προς το κέντρο της, και ηεφεσίβλητη 1είχε προσπαθήσει νατον προσπεράσει από αριστερά, στον υπάρχοντα χώρο, αλλά που προφανώς αποδείχθηκε / ανεπαρκής και επήλθε η σύγκρουση. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού αξιολόγησε πλήρως την μαρτυρία, έκρινε ότι η εκδοχή της εφεσίβλητης 1ήταν ηπιο φυσική και συνάδουσα με τηνυπάρχου σα μαρτυρία και την αποδέχθηκε, απορρίπτονταςεκείνη του εφεσείοντα 1. Κατ' έφεση,ο εφεσείων 1 ισχυρίσθηκε ότι τα ευρήματα τουπρωτόδικουΔικαστηρίου δεν συνήδανμε τηνπραγματικήμαρ τυρία,και ιδιαίτεραταίχνη τροχοπέδησης. Αποφασίσθηκε ότι: ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο δεν είχεπαραγνωρίσει οποιοδήποτε μαρτυρικό στοιχείο, ενώ κανένα στοιχείο της πραγματικήςμαρτυ ρίας δεν ερχόταν σε σύγκρουση με τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, και γι' αυτό κανείς λόγος δεν συνέτρεχε για επέμβα σητου Εφετείου. Η έφεση απορρίφθηκε μεέξοδα. 1419 Σεργίδηςκ.α.ν.Ζαχαρούδη κ.α.
(1992)Έφεση. Έφεσηαπότους εναγομένους 3και4 κατάτηςαπόφα σης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας (Αρεστής, ΕΑ) πουδόθηκε στις 26.10.1988(Αρ. Αγωγής260/86)με την οποία καταλογίστηκε η αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικουοδικούατυχήματοςστον εφεσείοντα
- Σ.Λιασίδης,γιατους εφεσείοντες. Κ. Κούσιος,γιατους εφεσίβλητους. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Δ.:Τηναπόφαση τουΔικαστηρίου θαδώσει ο δικαστήςΓ.Κωνσταντινίδης. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.: Ηέφεση στρέφεται κατάτης απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας με την οποία καταλογίστηκε η αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικουοδικού ατυχήματοςστον εφεσείοντα 1- εναγόμενο
- Ταεισαγωγικάγεγονότα είναι αναμφισβήτητα.Στο ση μείο της ένωσης της λεωφόρου Λεμεσού με την λεωφόρο προςτηνΑγλαντζιά, οδρόμοςχωρίζεταισετρεις λωρίδες κυκλοφορίας. Ο ενάγων είχεακινητοποιημένο τοαυτοκί νητο του στη δεξιά λωρίδα για να προχωρήσει, ότανθα άναβε το πράσινο φως, προς τη λεωφόρο Αγλαντζιάς. Επέπεσαν στο αυτοκίνητοτου και σε άλλο πουήταν ακι νητοποιημένο πίσω του,τα αυτοκίνηταπου οδηγούσαν ο εφεσείων 1 καιη εφεσίβλητη 1- εναγομένη 1.Αυτά τα δυο αυτοκίνηταανήκαναντίστοιχαστονεφεσείοντα 2- εναγό μενο 4 και στον εφεσίβλητο 2 -εναγόμενο 2 που,τελικά, είναιδεκτόπωςείναι εκπροστήσεως υπεύθυνοι. Ο ενάγων διεκδίκησε αποζημιώσεις γιατις ζημιές στο αυτοκίνητο του απότουςτέσσερις εναγομένους. Το ύψος τωνζημιώνπουυπέστηείχανσυμφωνηθεί,έγινεαποδεκτό 1420 1 ΑΛ.Λ. ΣεργίΑηςκ.α.ν.Ζαχαρούδηχ.α. Κων/δης, Δ. από όλους πως ο ίδιος δεν είχεευθύνη γιατο ατύχημακαι συμφώνησαν πως εκείνο που ουσιαστικά απέμενε ήταν ο προσδιορισμός του ποιος από τους δυο οδηγούς, ο εφε σείων 1ή η εφεσίβλητη 1, έφερε την ευθύνη για τοατύχηΤ μα. Δεν αναφερόμαστε και στις ζημιές των άλλων αυτοκι νήτων ή ακόμα και στις γενικές αποζημιώσεις που επιδικάσθηκαν γιατί τελικά είτε συμφωνήθηκαν είτε δεν αποτελούν αντικείμενο εξέτασης στην έφεση αυτή. Με δι κονομικούς χειρισμούς, στηριγμένους σε κοινές θέσεις όλων των διαδίκων, στη λεπτομέρεια των οποίων δε χρειάζεται να επεκταθούμε,η συμμετοχή του ενάγοντα στη διαδικασία,στην ουσία, τερματίστηκε. Τα δυο αυτοκίνητα παρεξέκλιναν προς τα δεξιά και επέπεσαν στα ακινητοποιημένα αυτοκίνητα γιατί συγ κρούστηκαν πρώτα μεταξύ τους με αποτέλεσμα οι οδηγοί τους να χάσουν τον έλεγχο τους. Η αντιδικία αφορούσε στους λόγους πουπροκάλεσαν εκείνη την πρώτη σύγκρου ση. Ήταν ημαρτυρίατης εφεσίβλητης 1πως ενώ οδηγούσε σταθερά στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας,αντιλήφθη κεκάποιοόγκο νακινείται στα δεξιά της και αμέσως μετά άκουσε το δυνατό κτύπημα της σύγκρουσης. Είναι αναμ φισβήτητο πως ήλθαν σε επαφή το αριστερό μέρος του εμπρόσθιου αριστερού τροχού του φορτηγού του εφεσείοντα 1και το δεξιό πίσω μέρος του αυτοκινήτου της εφεσί βλητης
- Αντίθετα, ήταν η μαρτυρία του εφεσείοντα 1 αλλά και του εφεσείοντα 2 που,όπως κατέθεσαν,τον ακο λουθούσε οδηγώντας άλλο αυτοκίνητο, πως ήταν εκείνος που οδηγούσε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας. Ισχυ ρίστηκαν, όμως, πως για κάποιο λόγο ο εφεσείων 1κρα τούσε το δεξιό μέρος της λωρίδας εκείνης, πως, επομένως, υπήρχε κενός κάποιος χώρος μεταξύ της αριστερής πλευ ράς του φορτηγού του και του πεζοδρομίου, και πως το δυστύχημα έγινε προφανώς όταν η εφεσίβλητη 1προσπά θησε ναπεράσει δια μέσου εκείνου τουχώρου πουαποδεί χθηκε ανεπαρκής. Κατέθεσε ο εφεσείων 1 πως κάποια στιγμή αντιλήφθηκε ότι κάτι κτύπησε στο αυτοκίνητο του και είδε το αυτοκίνητοτης εφεσείουσας 1μπροστάτου. 1421 Κον/δης,Δ. Σεργίδηςκ.α.ν.Ζαχαρούδηη* α.
(1992)Η μαρτυρία είχε συμπληρωθεί με την περιγραφή της σκηνής απότον αστυφύλακαπου διερεύνησε τοατύχημα και απόόσακατέθεσε ένας ακόμαμάρτυρας, συνάδελφος της εφεσίβλητης 1, πουαναφέρθηκεσεδηλώσεις που κατά τον ισχυρισμό του έγιναν απότους εφεσείοντες αμέσως μετάτο ατύχημα. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αφούαναφέρθηκε μεκάθε λεπτομέρεια στη μαρτυρίαέκρινεαξιόπιστητηνεφεσίβλη τη 1καιτο μάρτυραπουεκείνηκάλεσε, θεώρησε την κα θαρή, φυσιολογική και χωρίς περιστροφές μαρτυρία της εφεσίβλητης 1,όπωςτηνπεριέγραψε,ωςανταποκρινόμενη στην αλήθεια. Η εικόνα που σχημάτισε για τους εφεσείο ντες ήταν εντελώς αρνητική. Αναφέρθηκε σε αντιφάσεις στη μαρτυρίατους καιτελικάθεώρησε πωςηεκδοχήτους ήταν αφύσικηέχοντας υπόψητα σταθεράσημεία αναφο ράςπουυπήρχαν. Οι λόγοι της έφεσης αφορούν αποκλειστικά στον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκε ημαρτυρία.Οδικηγό ρος των εφεσειόντων υποστήριξε ότι, ανεξάρτητα από όσες αδυναμίες ήταν δυνατό να εντοπιστούν στημαρτυ ρία τους, το Δικαστήριο θα έπρεπε τελικά να δεχθεί τη δική τους εκδοχή, γιατί, αντίθετα με τη μαρτυρία των αντιδίκωντους,υποστηριζόταναπότηνπραγματική μαρ τυρία.Ωςτέτοιαπραγματικήμαρτυρίαανέφερετασημεία των αυτοκινήτωνπουκτυπήθηκαν,τηντροχιάτων ιχνών τροχοπέδησης πουάφησετοφορτηγότωνεφεσειόντων,το σημείο της σύγκρουσης σε συνδυασμό με το πλάτος του αυτοκινήτου των εφεσφλήτων και,τελικά, μαύρισμα στο αριστερό πεζοδρόμιο, λίγο πριν απότο σημείο σύγκρου σης που κατάτην εισήγησητων εφεσειόντων προκλήθηκε από την τριβήσ' αυτότου αριστερού εμπρόσθιου τροχού τουαυτοκινήτουτων εφεσίβλητων. Δεν έχουμε ικανοποιηθείότι συντρέχουν λόγοιγιαπα ρέμβαση μας προς ανατροπήτων ευρημάτων τουπρωτό δικου Δικαστηρίου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν παρα γνώρισε ο,τιδήποτε από όσα δεδομένα απαρίθμησε ενώπιον μας ο δικηγόρος των εφεσειόντων. Αντίθετα, 1422 1 Α.ΛΛ. Σεργίδηςκ.α.ν.Ζαχαρούδηχ.α. Κων/δης, Δ. αφούταπαρέθεσε,τασχολίασεκαιέκρινε πωςτελικάεμ φανίζουν την εκδοχή των εφεσίβλητων πιο φυσιολογική. Οτρόποςμετονοποίοκτυπήθηκαντααυτοκίνητακαιτο σημείο σύγκρουσης δεν είναι δυνατό να θεωρηθούν ότι αντικρούουντη μαρτυρία τηςεφεσίβλητης 1ενώτογεγο νόςότι ταίχνητροχοπέδησηςτουφορτηγούτωνεφεσειό ντων άρχιζαν απόσημείο που βρισκότανστην ίδια ευθεία μετο σημείο σύγκρουσης,ήτανπιο συνεπές προςτηνεκ δοχήτηςεφεσίβλητης.Αυτόγιατίανήτανορθόςο ισχυρι σμός του εφεσείοντα 1 ότι χρησιμοποίησε τα φρένατου οχήματοςτου αφούπρώτα κτυπήθηκεαπότοαυτοκίνητο της εφεσίβλητης 1,το φυσιολογικό θαήταντα ίχνη αυτά να άρχιζαν μετάτοσημείο σύγκρουσης.Τογεγονός ότιτα ίχνηάρχιζαν απότο σημείο πουαναφέρθηκε,ενίσχυετην εκδοχήπως ο εφεσείων 1 είχε συνειδητοποιήσει κίνδυνο πριν τησύγκρουση πράγμα πουδεν θαμπορούσε ναείχε συμβεί αν,όπως ισχυρίστηκε, δεναντιλήφθηκε ο,τιδήποτε πριν το αυτοκίνητοτης εφεσίβλητης 1κτυπήσει στοδικό τουαυτοκίνητο.Εξάλλου,η απόφασητουπρωτόδικουΔι καστηρίουσύμφωναμετηνοποίαδενυπήρχεη απαραίτη τη θετικήμαρτυρίαπουθασυνέδεετομαύρισμαστοπεζο δρόμιο με το αυτοκίνητοτης εφεσίβλητης 1ήτανεύλογα επιτρεπτή. Ηδιαφορετικήάποψητων εφεσειόντων στηρί χτηκε σε απλήπιθανολόγηση πουέκαμε ο εξεταστής της υπόθεσης και που δεν μπορούσε να οδηγήσει, χωρίς ο,τιδήποτεάλλο, σεεύρηματέτοιας μορφής. Εισηγήθηκαν οι εφεσείοντες πως και στην περίπτωση που θαχρησιμοποιόταν ως βάσηη μαρτυρίατων εφεσί βλητων,υπήρχαν περιθώριαγια εξαγωγή συμπεράσματος πωςσυνέτρεξεστην πρόκλησητουατυχήματος,σε μεγάλο βαθμό,καιηαμέλειατης εφεσίβλητης 1.Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε. Εφόσον τα πράγματαεξελίχτηκαν όπως ταπεριέγραψεη εφεσίβλητη 1, δενείναιδυνατόνα εντοπι στεί ο,τιδήποτε στην συμπεριφορά της που θα μπορούσε νααναχθείσεσυντρέχουσααμέλεια. Για τους πιο πάνω λόγους η έφεση απορρίπτεταιμε έξοδα. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 1423