clr/1992/1992_1_1453.pdf

(1992)με μαρτυρία πον πρέπει να είναι αποδεχτή βάσει τον δικαίου της απόδειξης—Δ.48, ΘΑ των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η εφεσείουσα κίνησε αγωγή εναντίον των εφεσίβλητων αξιώ­ νοντας απαγορευτικάδιατάγματα και αποζημιώσεις για ισχυριζό­ μενηαντιποίησηεμπορευμάτων (passingoff) και ταυτόχροναζήτη- ^ σε με μονομερή αίτηση την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος εναντίον των εφεσίβλητων. Η αίτηση συνοδευόταν από ένορκο δήλωση δικηγορικήςυπαλλήλου στο γραφείοτου δικη­ γόρου της εφεσείουσας. Το Δικαστήριο έδωσετο διάταγμα και το όρισε για αναθεώρηση (returnable). Οι εφεσίβλητοι υπέβαλαν έν- \Q στάση με την οποία αμφισβήτησαν τα γεγονότα πάνω στα οποία εστηρίζετο η αίτηση. Η εφεσείουσα ζήτησε άδειατου Δικαστηρίου γιακαταχώρησηεπιπρόσθετων ενόρκων δηλώσεων, αλλάτοΔικα­ στήριο απέρριψε την αίτηση. Η εφεσείουσα παρά ταύτα κατέθεσε τις επιπρόσθετες ενόρκους δηλώσεις, τις οποίες το πρωτόδικο Δι- 15 καστήριο αγνόησε. Στο μεταξύ η εφεσείουσα καταχώρησε αίτηση για τιμωρία των εφεσίβλητων για ισχυριζόμενη παρακοήτουπρο­ σωρινού απαγορευτικού διατάγματος, και,κατά την ακρόασηγια την αναθεώρησητου,ζήτησε να μη επιτραπεί στους εφεσίβλητους να ακουσθούν,μέχρις ότουκριθεί ηαίτησηγιαανυπακοή.Το πρω- 20 τόδικο Δικαστήριο απέρριψετοαίτημακαι προχώρησε στηνακρό­ αση,και,ανκαιέκρινε ότι είχεκαταδειχθείηαπομίμησητωνεμπο­ ρευμάτων της εφεσείουσας, εν τούτοις έκρινε ότι δεν είχε αποδειχθείηφήμηαυτώνκαιαπέρριψετο διάταγμα. Κατ'έφεση,η εφεσείουσα προσέβαλε τόσο την άρνησητου πρωτόδικουΔικαστή- 25 ρίου να επιτρέψει την καταχώρηση επιπρόσθετων ενόρκων δηλώ­ σεων όσο και την άρνησητου νααπαγορεύσει στους εφεσίβλητους να ακουσθούν μέχρι την εκδίκασητης αίτησηςγια ανυπακοή.Επί­ σης προσέβαλε τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου πάνω στην ουσία τηςαίτησης. 30 Αποφασίσθηκε ότι: (α) Ηπαρακοήδιατάγματος Δικαστηρίου δεν συνεπάγεταιαυ­ τόματακαιτηστέρησητουδικαιώματοςακρόασηςτου ενπαρακοή διαδίκου σε παρεμπίπτουσα διαδικασία ή κατά την ακρόαση της υπόθεσης. Παρέχεταιόμως διακριτικήευχέρεια στο Δικαστήριο να 35 μή επιτρέψει στον διάδικοεκείνο να ακουστεί, εφόσον κριθεί ότι η παρακοή του παρεμβάλλει εμπόδια στην απονομή της δικαιοσύ­ νης. Σεπεριπτώσεις όμως όπουηδιαδικασίααποβλέπειστην ακύ­ ρωση του διατάγματος, που κατ'ισχυρισμόν ο διάδικος παρήκουσε, επιτρέπεταιστον διάδικοναακουσθεί. 40 (β)Ηισχύς διατάγματος,πουεκδίδεται μετάαπό μονομερήαί­ τηση, δεν μπορεί να παρατείνεται για περισσότερο χρόνο απ'ότι είναι απόλυτααναγκαίος γιατηνγνωστοποίηση τουστον αντίδικο και την προετοιμασίατης απάντησηςτου. Ηπαράτασητου διατάγ­ ματος μετά την ορισθείσα ημερομηνία ακρόασης επιτρέπεται μόνο 45 εφόσο τούτο κριθεί δικαιολογημένο από το Δικαστήριο μετά την 1454 1 ΑΛΛ. Vuitton ν.Δέρμοσακ \τ&και άλλης ακρόασητωνδιαδίκων. 5 10 15 (γ)Ταγεγονότα που στηρίζουν μια ενδιάμεση αίτηση,όταν δεν καταφαίνοντα απότονφάκελλο τηςυπόθεσης,αποκαλύπτονται σε ένορκο δήλωση ήδηλώσεις που συνοδεύουν την αίτηση. Η παροχή ενδιάμεσης θεραπείαςσυναρτάταιάμεσακαιαποκλειστικά απότα γεγονότα πουτεκμηριώνουν την αίτηση. Κατάσυνέπεια,πρέπεινα υπάρχει αυστηρήσυμμόρφωση μετις πρόνοιες της Δ.48αναφορι­ κά μετο ζήτημααυτό,πράγμα πουοδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν είναι επιτρεπτή είτεηπροσαγωγήπρόσθετης μαρτυρίαςήαπαντητικής μαρτυρίας εκ μέρους του αιτητή, με την μορφή επιπρόσθε­ των ενόρκων δηλώσεων, και,γι* αυτό,ορθά το πρωτόδικο Δικα­ στήριο είχε απορρίψει το αίτημα για καταχώρηση επιπρόσθετων ενόρκων δηλώσεων, και ορθά είχε αγνοήσει τις ένορκες δηλώσεις που είχανκατατεθεί μεταγενέστερα. 25

(6)Η ένορκος δήλωση, που συνοδεύει μια ενδιάμεση αίτηση, πρέπει να συνάδει με τους κανόνες που διέπουν τον καταρτισμό τηςκαιπουπροβλέπονται στην Δ.39 των θεσμών Πολιτικής Δικο­ νομίας. Αν και επιτρέπεται σε ενδιάμεσες αιτήσεις η ένορκος δή­ λωσηνα περιέχει γεγονότα για ταοποία ο δηλών δεν έχει προσωπικήγνώση, είναι αναγκαίοσε τέτοια περίπτωση να αναφέρεταιη πηγή των πληροφοριών του ενόρκως δηλούντος. Στην παρούσα , περίπτωση,αυτόδεν είχεγίνει πράγμα πουκαθιστούσε την ένορκο δήλωση αντικανονική,και την αίτηση μετέωρη, με την έννοια ότι τηνστερούσε απότοαναγκαίο υπόβαθρο γεγονότων γιαναμπορέσει να επιτύχει. 30 (ε) Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα που στοιχειοθετούν μεενδιάμεση αίτηση,επιβάλλεται ηαπόδειξητους απότονδιάδικο' που φέρει το βάρος της απόδειξης,σύμφωνα με την Δ.48, Θ.4. Το αποδεικτικό μέσο είναι ηπροφορική μαρτυρία,ηοποία πρέπει να είναι αποδεκτή βάσει του δικαίουτηςαπόδειξης. 20 Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. ι 35 40 per Curiam: "Πριν τελειώσουμε, θέλουμε να επισύρουμε την προσοχή σε μια απαράδεκτη τακτική. Παρά την επιμονή των εφεσειόντων στην εξασφάλιση επειγόντως ενδιάμεσης θεραπείας, παρέλειψαν να προωθήσουν την εκδίκαση της υπόθεσης, παραλείπο­ ντας μέχρι και την ακρόασητης έφεσης, τριάμισυ περίπου χρόνια μετά την αγωγή, να καταχωρήσουν την έκθεση με την απαίτηση τους. θέλουμε να τονίσουμε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας δεν είναι αυτοσκοπόςαλλά μέτρο συνυφασμένο μετην πιθανότητα εξασφάλισης ανάλογης θεραπείας κατά τη δίκη.Το κύριο έρισμα για την παροχήπροσωρινής θεραπείαςείναι ηαντικειμενική αδυ­ ναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης. Επομένως βαρύνεται ο διάδικος πουτην επιδιώκει ναπρολειάνει, το·ταχύτερο,τοέδαφος για την εκδίκασητηςυπόθεσης." 1455 Vuitton ν,ΔέρμοσακΛτδκαι άλλης

(1992)Υποθέσεις πον αναφέρθηκαν: Mouzouris v.XylophaghouPlantationsLtd

(1977)l CLR. 287Mavrommatis v.CyprusHotels Co Ltd

(1967)1CLR. 266Smithv.PaphosStone C Estates Ltd,

(1989)1 Α.Α.Δ. (E)499Μαυρομμάτη v.Δημοκρατίας,προσφυγές 228/88και284/88, από- 5 φάση6.12.90MidlandBankTrustCoLtdv. Green[1979]2All EJi. 193Isaacs v.Robertson[1984] 3All E.R.140J(HD) v.J. (AM) [1980] 1 All E.R. 156' Γρηγορίον v. Σταύρου

(1992)1 Α.Α.Δ. 237,249· 10 Φεσσάς, Αίτηση 129/90. απόφαση8.9.90 Kouppav. Vassiliades

(1981)1 J.S.C 120Μαχλονζαρίδης v. Ιωαννίδη, Π.Ε. 7684, απόφαση21.11.90Re L L. YoungManufacturing CompanyLimited[1900]2 Ch. 753· Lumleyv. Osborne [1901] 1KB. 532- 1 5 Re Palmes[1901] W.N. 146Odysseos v.PierisEstates

(1982)1CLR. 557JonitexoLtdv.Adidas

(1984)1CLR. 263Τσολάκκης v.Στυλιανίδη

(1992)1 Α.Α.Δ. 782· Krashias v.Adidas,

(1989)1 AAA. (E)750Stylianou v.Stylianou

(1988)1 C.L.R.

1. Έφεση. Έφεση απότους ενάγοντες κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Γ. Νικολάου Α.Ε.Δ.)που δόθηκετην 14ην Αυγούστου, 1989(Αρ. Αγω- 2 5 γής 3729/89)μετην οποία απορρίφθηκεαίτηση των εναγό­ ντωνγιαπροσαγωγήπρόσθετης μαρτυρίας. Χρ. Θεοδούλου, γιατουςεφεσείοντες. 1456 2 0 1 ΑΛΑ. Vuitton ν.Δέρμοσακ\xb καιάλλης r Τ.Χριστοδονλίδηςκαι Λ. Χριστοδονλίδον (6Μζ) για τουςεφεσίβλητους. Cur. adv. vuit. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Ηαπόφασητου Δικαστηρίου θαδοθεί 5 απότοΔικαστήΓ.Μ. Πική. ΠΙΚΗΣ, Δ.: Η λύσητωνεπιδίκωνθεμάτων(πουεγείρο-. νται στην έφεση), επιβάλλει τη θεώρηση των ακόλουθων θεμάτων: Α) Της δυνατότητας ακρόασης διαδίκου ο οποίος ]0 κατά τεκμήριο ή κατ' ισχυρισμό βαρύνεται με παρακοή διατάγματος του δικαστηρίου που εκδόθηκε σταπλαίσια υπόθεσης στην οποία επιδιώκεται ηεμφάνισητου(διαδί­ κου). 15 Β) Προσδιορισμό της χρονικής ισχύος προσωρινού διατάγματοςτοοποίοεκδίδεταιεξπάρτε(χωρίς προηγού­ μενη ειδοποίησηστον αντίδικο)καιτις προϋποθέσειςγια τηνπαράτασητουκατάτονορισθέντα χρόνο για'τηνανα­ θεώρησητου (returnable). Γ) Το νομικό καθεστώς που διέπει τη στοιχειοθέτηση
2. τ ω ν γεγονότων πουυποστηρίζουνενδιάμεσηαίτηση. Δ) Της μαρτυρίαςπουμπορεί νααποτελέσει τοαντι­ κείμενο ένορκης δήλωσης για τηστήριξη ενδιάμεσης αίτη­ σηςγιατηνπαροχήπροσωρινήςθεραπείας. Ε) Τηναπόδειξηγεγονότων πουαμφισβητούνται κατά 25 τη ακρόαση ενδιάμεσης αίτησης. ν Τα γεγονότα τα οποία συνθέτουν τα επίδικα θέματα (της έφεσης) είναι συνοπτικά τα εξής: Πριν Vh περίπου χρόνια,οι εφεσείοντες ήγειραν μετην έκδοσηγενικάοπι-, σθογραφημενου κλητηρίου εντάλματος, αγωγή, εναντίον 30 χ ω ν εφεσίβλητων (εναγομένων) για αντιποίηση εμπορευ­ μάτων(passingoff) καιαξίωσαν'1457 Πικής,Α. Vuilton ν.ΔέρμοσακΛτδ και άλλης

(1992)(ι) Τηνέκδοσηαπαγορευτικούδιατάγματος, (ιι) τηνπαράδοσηαντιποιθέντωνεμπορευμάτων, (ιιι) λογαριασμόγιαταπροσπορισθέντακέρδηκαι (ιν) αποζημιώσεις για ζημιά που υπέστησαν από τον αθέμιτοσυναγωνισμό. Συγχρόνως με την έκδοση του κλητηρίου εντάλματος, οι εφεσείοντες (ενάγοντες) υπέβαλανεξ πάρτεαίτηση για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται ηπαραγωγή,προσφοράπροςπώλησηκαιη πώληση εμπορευμάτων, με το εμπορικό σήμαήονομασία 10 των εναγόντων. Ταγεγονόταπουυποστηρίζουντηναίτη­ ση εκτίθενται στην ένορκη δήλωση της Α. Χατζηλοΐζου, δικηγορικού υπαλλήλου στο γραφείο του δικηγόρου των εναγόντων και έχουν ως προέλευση πληροφορίες της ομνύουσας για τον κύκλο εργασιών, ταεμπορικάσήματα 15 και τις εμπορικές δραστηριότητες των εφεσειόντων και εφεσίβλητων. ΤοΔικαστήριο προέβηστην έκδοσηπροσω­ ρινού διατάγματοςτο οποίο ορίστηκε προς αναθεώρηση (returnable) μετάτην επίδοσητηςαίτησηςκαιτου διατάγ­ ματος στους εφεσίβλητους. Αυτοί υπέβαλαν ένσταση, το 20 πραγματικό βάθροτης οποίαςεδράζεταιστις ένορκεςδη­ λώσεις του Ανδρέα Ορφανίδη,ενός των διευθυντών των πρώτωνεφεσιβλήτωνκαι τηςίδιαςτηςδεύτερηςεφεσίβλη­ της. Μετά την καταχώρησητης ένστασης, οι εφεσείοντες αποτάθηκαν στο δικαστήριο με αίτημανατους παρασχε- 25 θεί άδειανακαταχωρήσουνπρόσθετημαρτυρία προςστή­ ριξη της αίτησης τους. Ηαίτηση απορρίφθηκεωςανυπό­ στατη. Το Δικαστήριο δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο στην κατάλλη περίπτωση να γίνει δεκτή απαντητική μαρτυρία (εκ μέρους του αιτητή) στην άστηκη της σύμφυτης εξου- ™ σίας του Δικαστηρίου να επεκτείνει τη διαδικασίαπου προβλέπεται απότηΔ.48 θ.4 των θεσμών Πολιτικής Δι­ κονομίας, είτε με την προσαγωγήαπαντητικής μαρτυρίας ή,ακόμα,μετηνκαταχώρησηαπάντησης. Σε μεταγενέστε­ ρο στάδιο και πριν την ακρόαση,οι εφεσείοντες κατέθε- 35 σαν,χωρίς τηνάδεια τουδικαστηρίου, αριθμόπρόσθετων 1458 5 1 ΑΛΑ. Vuitton ν.ΔέρμοσακΛτδ καιάλλης Πιχής,Α. ενόρκωνδηλώσεων οιοποίεςαγνοήθηκανκατάτηναναθε­ ώρηση τουδιατάγματος. Στομεταξύ,οι εφεσείοντες υπέ­ βαλαν αίτησηγια την καταδίκητων εφεσίβλητων για πα­ ρακοή τoυ^προσωρινού διατάγματος. Στο μεταξύ, οι 5 εφεσείοντες υπέβαλαναίτησηγιατηνκαταδίκη των εφεσί­ βλητων για παρακοή του προσωρινού διατάγματος η οποία εκκρεμούσε κατά την ορισθείσα ημέρα για την ακρόασητης αίτησης για την παράταση του προσωρινού διατάγματος. OLεφεσείοντες ζήτησαναπότοΔικαστήριο 10 να μηεπιτρέψει στους εφεσίβλητους ν' ακουστούν μέχρις ότουκριθεί η αίτησηγιαανυπακοήκαιαποκατασταθείτο κύροςτουδιατάγματος. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριοαπέρ­ ριψετοαίτημακαιπροχώρησε στην ακρόασητηςαίτησης για τηνπαράτασηήοριστικοποίηση τουπροσωρινού δια-' 15 τάγματος μέχρι την αποπεράτωση της δίκης. Κατά την ακρόαση αντεξετάστηκαν τα πρόσωπα που είχαν προβεί σε ένορκες δηλώσεις. ΤοΔικαστήριο απέρριψετο αίτημα των εφεσειόντων για την οριστικοποίηση του συντηρητι­ κούδιατάγματος. 2ο Στην απόφαση του Δικαστηρίου διαπιστώνεται κατ' αρχήνότιπράγματιοι εφεσίβλητοι είχανπροβείσε απομί­ μηση του εμβλήματος των εμπορευμάτων των εφεσειό­ ντων. Η διαπίστωσηαυτή,όπωςορθάεπισημαίνεταιστην απόφαση,δε στοιχειοθετεί αφεαυτήςκαιτοαστικόαδίκη- 25 μαΐ^ζαντιποίησης(passing- off) καιτοδικαίωμαγιατην •παροχή θεραπείας. Απαιτείται επίσης η απόδειξη της φήμης των εμπορευμάτων (σε συσχετισμό με το έμβλημα καιεπακόλουθοςδυσμενής επηρεασμόςτων συμφερόντων τους λόγω της απομίμησης του σήματος τους. Ηαπαίτη30 ση αυτή δεν ικανοποιήθηκε ούτε κατ' ελάχιστο από τη μαρτυρία της Α. Χατζηλοΐζου η οποία εστερείτο παντε­ λώς προσωπικήςγνώσης γιαταγεγονόταγιαταοποία κα­ τέθεσε. Η έφεση στρέφεται εναντίον όλων των αρνητικών για 35 τους εφεσείοντες αποφάσεων που μνημονεύονται πιο πάνω. Η θέση τουςσυνοψίζεται ωςεξής: (α)Οιεφεσίβλητοι δενέπρεπεναακουστούνενώεκκρε1459 Πικής,Δ. Vuitton ν.ΔέρμοσακΛτδ καιάλλης

(1992)μούσε η αίτηση για την τιμωρία τους για παρακοήτου προσωρινού διατάγματοςκαιπρινσυμμορφωθούν με τις πρόνοιεςτου. (β) Εσφαλμένα απορρίφθηκε το αίτημα τους για την προσαγωγήπρόσθετης μαρτυρίας. 5 (γ) Εσφαλμένα παραγνωρίστηκανοι ένορκες δηλώσεις πουκαταχωρήθηκαν μεταγενέστερα υπόμορφή απαντητι­ κής μαρτυρίας. (δ) Η από φάση επί της ουσίας του αιτήματος τους είναι αφενόςαντιφατικήπροςτο εύρημαότι οι εφεσίβλη- 10 τοϊ είχαν προβεί σε απομίμηση των προϊόντων τουςκαι, αφετέρου, ακροσφαλής γιατί παραγνωρίζει τημαρτυρία τηςΑ. Χατζηλοΐζου. Οι εφεσίβλητοι υποστήριξαν όλες τις αποφάσεις του πρωτόδικουΔιχαστηρίου. Ιδιαίτερη έμφασηδόθηκεστην 15 απουσία ουσιαστικής μαρτυρίας που να στοιχειοθετεί οποιαδήποτε σχέση μεταξύ των εμπορευμάτων των εφεσειόντων και της κυπριακής αγοράς, είτε λόγω της διε­ θνούς φήμης των εμπορευμάτων τους ή οποιασδήποτε εμπορικήςσυνάφειαςμετηνκυπριακή αγορά. 20 Στησυνέχεια θααπαντήσουμεταερωτήματαπουέχουν τεθεί στο εισαγωγικό μέρος της απόφασης στο πλαίσιο τωνγεγονότων πουταστοιχειοθετούν καιταπεριορίζουν. Η παρακοή διατάγματοςδικαστηρίου δεσυνεπάγεται αυτόματα καιτηστέρησητου δικαιώματοςακρόασης του 25 εν παρακοή διαδίκου σε παρεμπίπτουσα διαδικασία ή κατάτηνακρόασητηςυπόθεσης. Παρέχεταιόμωςδιακρι­ τική ευχέρεια στο δικαστήριο να μηεπιτρέψει σεδιάδικο που καταφρονεί διαταγήτου δικαστηρίου V ακουστεί σ' άλληδιαδικασία απότην υπόθεσηπουεκδηλώθηκε ηανυ- 30 πακοήεφόσοκριθείότι ηπαρακοήτουπαρεμβάλλειεμπό­ δια στην απονομή της δικαιοσύνης. Αυτήείναι ηαρχή η οποία προκύπτει για τις διαδικαστικές συνέπειες παρα­ κοής από την απόφαση του Εφετείου στην Antonis 1460 1 ΑΛΑ. Vuitton ν.ΔέρμοσακΛιδ και άλλης Πικής,Δ. Mouzouris & Another v. Xylophaghou Plantations Ltd

(1977)1C.L.R. 287 καιηοποίαθεμελιώνεται στην απόφα­ ση του Δικαστή Denning στη Hadkinson v. Hadkinson

(1952)Ρ. 285. Στη Mouzouris (ανωτέρω) κρίθηκε ότι η 5 απόφαση στη Theofylactos Mavrommatis & 2 Others v. CyprusHotels Co Ltd.

(1967)1 C.L.R. 266 δε θεμελιώνει κανόνα απόλυτου αποκλεισμού του εν παρακοή διαδίκου από τη διαδικασία. Τις συνέπειες της παρακοήςδιατάγ­ ματος είχα την ευκαιρίανα διερευνήσω σε δυοαποφάσεις 10 του Δικαστηρίου, συγκεκριμένα στη Smithv.PaphosStone C. EstatesLtd. and Others

(1989)1Α.Α.Δ.(E) 499 και στη Μαυρομμάτη και Αλλοι ν. Δημοκρατίας [Συνεκδικαζόμενες Υποθέσεις 228/88και284/88(αναθεωρητική δικαιοδο­ σία), αποφασίστηκαν στις 6/12/90 και θα δημοσιευθούν 15 στους τόμους

(1990)3 Α.Α.Δ.]. Επεσήμανα ότι στη Hadkinson(ανωτέρω), οι απόψεις που εκφράστηκαν από τα τρία μέλη του Δικαστηρίου δεν ήταν ταυτόσημες ως προς τις συνέπειες της παρακοής. Τα άλλα δυο μέλητου Δικαστηρίου (Romer, L.J., Somervell, L. J.), υιοθέτησαν 20 αυστηρότερη προσέγγιση από το Denning, L.J., ως προς τις συνέπειες της ανυπακοήςστο δικαίωμα ακρόασης του εν παρακοήδιαδίκου σε μεταγενέστερη διαδικασία. Σύμ­ φωνα μετηναπόφασητων άλλων δυοΔικαστών, ηανυπα­ κοή συνεπάγεται κατά κανόνα στέρηση του δικαιώματος 25 ακρόασης, υποκειμένου όμως σε τέσσερις εξαιρέσεις, με­ ταξύ των οποίων και ηπερίπτωση όπου ο διάδικοςαμφι­ σβητεί την εγκυρότητα του διατάγματος που κατά τεκμή­ ριο ήισχυρισμό παρήκουσε. Η μεταγενέστερη αγγλική νομολογία παρουσιάζει δια30 κυμάνσεις ως προς τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μπορεί διάδικος εν παρακοή να αποκλειστεί, [βλ. Midland Bank TrustCo. Ltd v. Green [1979]2.A11 E.R. 193; Isaacs v. Robertson[1984] 3 All E.R. 140 και J (HD) v. J. (AM) ' [1980] 1All E.R. 156 (Sheldon J.)]. Ανεξάρτητα από τον 35 κανόνα ο οποίος υιοθετείται για τις συνέπειες της παρα­ κοής,κοινή είναι ηθέση ότι μπορεί να επιτραπεί σεδιάδι­ κο εν παρακοήνα ακουστεί σε διαδικασίαπου αποβλέπει στην ακύρωση του διατάγματοςγια παρακοήγια το οποίο βαρύνεταιήκατηγορείται. Αυτό βεβαιώνει και η πρόσφα1461 ΠΐΜής,Δ, Vuitton τ.ΔέρμοσαιιΑχ* καιάλλης

(1992)τη απόφασητου Εφετείου Γρττγορίου και Άλλοι ν.Σταύ­ ρου καιΆλλων

(1992)1 Α.Α.Δ237.249. Αλλωστε, προσωρινό διάταγμα το οποίο εκδίδεται χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση στον εναγόμενο, εκπνέει και χάνει την ισχύ του εκτός αν επικυρωθεί αφούακου- 5 στεί και οαντίδικος [άρθρο9

(3)τουπερί Πολιτικής Δι­ κονομίας Νόμου -ΚΕΦ. 6]. Ηέκδοση προσωρινού δια­ τάγματος εξ πάρτε, συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται κατάπαρέκκλιση του κανόνατης φυσικήςδι­ καιοσύνηςπουαποκλείειτηνπαροχήθεραπείαςχωρίςτην 10 παροχή ευκαιρίας στον αντίδικο να ακουστεί. Η ισχύς διατάγματος, το οποίο εκδίδεταιεξ πάρτε,δεν μπορείνα παρατείνεται γιαπερισσότερο χρόνο απ' ότι είναι απόλυ­ τα αναγκαίος για τη γνωστοποίηση του αιτήματος στον αντίδικοκαιτηνπροετοιμασίατηςαπάντησηςτου. 15 Η παράτασητου διατάγματοςμετάτην ορισθείσα ημε­ ρομηνία ακρόασης,επιτρέπεται μόνο εφόσο τούτο κριθεί δικαιολογημένο απότοδικαστήριομετάτηνακρόαση των διαδίκων [σχετική είναι και ηαπόφασηστην Αίτηση Αρ. 129/90, Χάρη Φεσσά, που αποφασίστηκε στις 8/9/90 και 20 θα δημοσιευθεί στους τόμους

(1990)1Α.ΑΑ]. Η τεκμη­ ρίωση των προϋποθέσεων για την παροχήενδιάμεσης θε­ ραπείας,βαρύνειτοναιτητή,όπωςεπιβάλλει ηλογικήτου πράγματος και όπως επιτάσσει το άρθρο9

(3)τουΚΕΦ. 6. Ηέκδοσηπροσωρινού διατάγματοςεξπάρτεδενπαρέ- 25 χει οποιοδήποτε ουσιαστικό ή δικονομικό πλεονέκτημα, στον αιτητή, ο οποίος βαρύνεται κατά-την ακρόασηνα τεκμηριώσει τοαίτηματουγιατηνπαροχήθεραπείας. Μετηδιαπίστωσηαυτήαπαντάταικαιτοδεύτεροερώ­ τηματοοποίοτίθεταιπροςεπίλυσηστην έφεση. 30 Τοτρίτοθέμαπουθαμαςαπασχολήσει, είναιη μαρτυ­ ρία πουο αιτητής μπορεί να επικαλεσθεί για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Σύμφωνα μετιςπρόνοιεςτης Δ.48 θ. 1, θ.2καιθ3καιτουτύπουοοποίοςεπιβάλλεται γιατηνυποβολήαίτησης εξπάρτε(Τύπος45)ή διακλήσε- 35 ως (Τύπος46),ταγεγονότα ταοποίαστηρίζουν τηναίτη1462 1ΑΛΛ. Vuitton ν.ΔέομοσαχΑτόκαιάλλης Πιχής,Δ. ση,ότανδενκαταφαίνονταιαπότοφάκελοτηςυπόθεσης, αποκαλύπτονταισεένορκηομολογία ήομολογίες που συ­ νάπτονται στην αίτηση. Ηπαροχήενδιάμεσης θεραπείας συναρτάταιάμεσακαιαποκλειστικάαπόταγεγονόταπου 5 τεκμηριώνουν το αίτημα. Στην Kouppa andAnotherv. Vassiliades

(1981)1J.S.C. 120 (απόφασηΕπαρχιακούΔι­ καστηρίου), κρίθηκε ότι η παροχή ενδιάμεσης θεραπείας αποτελεί εξαιρετικό μέτρο εφόσο παρέχεται έξω από το καθιερωμένοπλαίσιοτηςδίκης*συνεπώς επιβάλλεται αυ10 στηρήτήρησητωνκανόνωνπουδιέπουντηνυποβολήτου αιτήματος και την παροχή της θεραπείας. Έπεταιότι το νομικό βάθροτης αίτηςηςπρέπει ναπροσδιορίζεταιεπα­ κριβώς,όπωςπροβλέπεται απόΔ.48 θ.

1. Το ίδιοισχύει κατά μείζονα λόγοκαιγιαταγεγονότα που θεμελιώνουν 15 την αίτηση, ηαποκάλυψητων οποίων επιβάλλεται μετην ίδιααυστηρότητααπότιςσχετικές διατάξειςτηςΔ.
2. Οι διαπιστώσεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν είναι επιτρεπτήείτεη προσαγωγήπρόσθετης μαρτυρίας ή απαντητικήςμαρτυρίας εκμέρουςτου αιτητή. 20 Η προσέγγιση του Δικαστηρίου στην Kouppa (ανωτέ­ ρω) έτυχε της.επιδοκιμασίαςτου Εφετείου στη Μαχλου~ ζαρίδης ν. Ιωαννίδηκαι Άλλων [Πολιτική Έφεση Αρ. 7684, αποφασίστηκε στις 21/11/90 και θα δημοσιευθεί στους τόμους

(1990)1Α.Α.Δ.]. Ηαπόρριψητης αίτησης 25 των εφεσειόντων για την προσαγωγή πρόσθετης μαρτυ­ ρίας, βρίσκει έρεισμα στις διατάξεις Δ. 48, καθώς και η παραγνώριση των ενόρκων δηλώσεων πουκατατέθηκαν υπόμορφή απαντητικής μαρτυρίας. Η μαρτυρίαηοποίαυποστηρίζει την αίτηση παρέχεται 30 με ένορκηδήλωση, όπως προβλέπεται στη Δ.

1. Η ένορ­ κη δήλωση πρέπει να συνάδει με τους κανόνες που διέ­ πουν τον καταρτισμότης καιπροβλέπονται στηΔ.
2. Ο ομνύων υπόκειταισεαντεξέταση εφόσοκρίνει τούτοανα­ γκαίο το Δικαστήριο ή κατόπιν αιτήσεως του αντιδίκου 35 (Δ. 39 θ. 1).Το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης πρέπει να έχει ως πηγή την προσωπική γνώση των γεγονότων απότον ομνύοντα· σε ενδιάμεσες αιτήσεις η ένορκηδήλω­ ση μπορεί να αναφέρεταικαι σε γεγονότα για ταοποία 1463 Πιηής,Α. Vuitton τ.ΔέρμοσακΑν6 καιάλλης

(1992)δεν έχει προσωπική γνώση ο μάρτυρας, νοουμένου ότι αποκαλύπτει την πηγήαπότην οποίααντλείται η πληρο­ φόρησητου. Τοθέμαρυθμίζεταιαπότις διατάξειςτηςΔ. 39 θ.2, ηοποίαβασίζεταιστους αγγλικούς θεσμούς που ίσχυαν μέχρι το

1. Η Αγγλική νομολογία,ερμηνευτική 5 των παλαιώνΑγγλικών θεσμών, υποστηρίζει ότι, ένορκη δήλωση ηοποίαδε βασίζεταισε γεγονότα γιαταοποίαο καταθέτων έχει προσωπική γνώση και δεν αποκαλύπτει τηνπηγήπληροφοριών,είναιαντικανονική[βλ. Inre J.L Young Manufacturing CompanyLimited[1900]2 Ch.753, I 0 C.A. και Lumley v.Osborne [1901] 1K.B.532]·ενώ ένορ­ κηδήλωσηηοποίαβασίζεταισεπληροφορίεςπουπαρέχο­ νται απότο δικηγόροτουδιαδίκου,δεσυνιστά μαρτυρία [In re Palmes [1901] W. Ν.
2. Βλ. επίσης The Annual Practice 1960, σσ. 922 μέχρι 923]. ΗΔ. 39 θ.2 αποτελεί 15 εξαίρεση απότονκανόναπουδιέπειτηναπόδειξηγεγονό­ των,σύμφωνα με το δίκαιοτης απόδειξης,πουαποκλείει την εξ ακοής μαρτυρία. Όπως κάθεεξαίρεση απότον κα­ νόνακαιηεξαίρεση πουπροβλέπεταιαπότηΔ.39θ.2συ­ ναρτάται με την τήρηση των προϋποθέσεων που τίθενται 20 για τηνεπίκλησητης. Στηνπροκείμενηπερίπτωσηη ένορ­ κηδήλωση ηοποίαστοιχειοθετεί τηναίτηση,είναιπρόδη­ λα αντικανονική. Ηπηγήπροέλευσης των πληροφοριών τηςγιαταουσιώδηγεγονότα σταοποίααναφέρεται,όπως η φήμη και η εμπορική εύνοια που απολαμβάνουν τα 25 προϊόντα των εφεσειόντων στην τοπική αγορά και διε­ θνώς,καθώςκαιοισυνέπειες απότις ενέργειεςτων εφεσί­ βλητων,δεν αποκαλύπτονται. Τοκενόδενπληρώνεταιμε την πίστητης ομνύουσας γιατην ορθότητατωναόριστων πληροφοριώντης. 30 Διευκρινίζεται ότι δεν υπόκειται σε αναθεώρηση, σ' αυτή την έφεση, η έκδοση εξ πάρτε του προσωρινού δια­ τάγματος που εκδόθηκε βάσει της ένορκης δήλωσης της υπαλλήλου του δικηγόρου των εφεσειόντων. Επισημαί­ νουμε όμως τις εγγενείς αδυναμίες της μαρτυρίας της οι 35 οποίες αποκαλύφθηκανκατάτην ακρόαση της αίτησης. Το Δικαστήριο ορθά έκρινε ότι, παρά την εμφανή απομί­ μησητωνπροϊόντωντωνεφεσειόντων απότουςεφεσίβλη­ τους,δε θεμελιώθηκε ο δυσμενής επηρεασμός των συμφε1464 1 AAA. Vuitton v. ΑέρμοοακArt καιάλλης Πιχης, Α. ρόντων τουςως συστατικό τουαστικού αδικήματος, έστω στον περιορισμένο βαθμό που επιβάλλεται σε ενδιάμεση αίτηση, για να δικαιολογείται η παροχή θεραπείας [βλ. Odysseos v.Pieris Estates andOthers

(1982)1C.L.R.557; 5 Jonitexo Ltdv. Adidas

(1984)1 CLR. 263;και Τσολάκκης καιΆλλη ν. Στυλιανίδη

(1992)1 Α.ΑΑ

1. Εφόσον αμφισβητούνται τα γεγονότα τα οποία στοι, χειοθετούν την αίτηση, επιβάλλεται ηαπόδειξη τους από το διάδικοο οποίος φέρει τοβάροςτης απόδειξης,όπως 10 ορίζεται στηΔ.48 θ.
2. Τοαποδεικτικόμέσο, όπωςκαισε κάθε άλλη περίπτωση που δε γίνεται πρόνοια περί"του αντιθέτου, είναι η προφορική μαρτυρία, όπως αποφασί­ στηκε στην Krashias Shoe FactoryLimited, also trading as "K" Shoesv. Adidas Sportschuhfabriken Adi Dassler KG 15

(1989)1 Α.Α.Δ.(E)750. Ημαρτυρίαη οποίαπροσάγεται, πρέπει να είναι αποδεκτήβάσει του δικαίου τηςαπόδει­ ξης. Δεν περιορίζονται όμως οι μάρτυρες οι οποίοι μπο­ ρεί νακληθούν γιανααποδείξουντααμφισβητούμεναγε­ γονότα σ' εκείνο ή εκείνους που κατέθεσαν ένορκη 20 δήλωση. Μόνο μαρτυρία παραδεκτήκατάτους κανόνες της απόδειξης μπορεί να θεμελιώσει τα αμφισβητούμενα γεγονότα γιατηνπαροχήενδιάμεσης θεραπείας[η απόφα­ ση στη Stylianou v.Stylianou

(1988)1CL.R. 520κατατεί­ νει προς την ίδια κατεύθυνση όπως και η Krashias ως 25 προςτηνερμηνεία τηςΔ. 48 θ.4]. Υπό το πρίσμα ανωτέρω, το αίτημα των εφεσειόντων γιαπαροχή ενδιάμεσης θεραπείας, παρέμεινε μετέωρο ενό­ ψει τηςαπουσίαςπαραδεκτήςμαρτυρίαςγιατηναπόδειξη των αμφισβητούμενων γεγονότων, διαπίστωση πουκαθι30 στάτηνέφεσηαπορριπτέα. Πριντελειώσουμε, θέλουμεναεπισύρουμε την προσοχή σε μια απαράδεκτητακτική. Παρά την επιμονή των εφε­ σειόντων στην εξασφάλιση επειγόντως ενδιάμεσης θερα­ πείας,παρέλειψαν ναπροωθήσουν την εκδίκασητηςυπό3 5 θέσης, παραλείποντας μέχρικαι την ακρόασητης έφεσης, τριάμισυ περίπου χρόνια μετά την αγωγή,νακαταχωρή­ σουν την έκθεσημε την απαίτησητους. Θέλουμενατονί1465 Πικής,Δ. Vuitton ν.ΔέρμοσακΛτδ και άλλης

(1992)σουμεότιηπαροχήενδιάμεσης θεραπείας δενείναι αυτο­ σκοπός αλλά μέτρο συνυφασμένο μετην πιθανότητα εξα­ σφάλισης ανάλογηςθεραπείαςκατάτη δίκη. Ηδίκη είναι η καθιερωμένη διαδικασίαγια τον καθορισμό και διακή­ ρυξη των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τωνδιαδίκων. Το κύριο έρεισμα για την παροχήπροσωρινήςθεραπείας είναι η αντικειμενική αδυναμία της άμεσης διεξαγωγής της δίκης. Επομένως βαρύνεται ο διάδικοςπου την επι­ διώκει ναπρολειάνει, τοταχύτερο,το έδαφοςγιατηνεκ­ δίκασητηςυπόθεσης. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμε έξοδα υπέρτωνεφεσφλήτων. 1466