clr/1992/1992_1_157.pdf

(1992)Το πρωτόδικο Δικαστήριο αξιολογώντας την μαρτυρία του μόνου μάρτυραγια τον ενάγοντα-εφεσείοντα πουείχε προσωπική γνώσητων γεγονότων προέβη σε ευρήματασχετικά με την αξιοπι­ στία του,συσχετίζοντας τα μετο ότι ο Ενάγων έφερε το βάροςνα αποδείξει με θετική μαρτυρίατην υπόθεση του.Επιπλέον αποφάν- 5 Θηκε ότι δεν ετίθετο θέμα εχθρικής κατοχής μεταξύ συγκληρονό­ μων (εφόσον ηΠαρασκευούΧατζηπαυλή και ο Κωστής Τήλλυρος ήσαν αδέλφια)και ότι απόταγεγονότα φαινότανότι υπήρξε απο­ ποίηση οποιουδήποτε δικαιώματος κυριότητας από πλευράς της αποβιωσασης Χριστίνας Τήλλυρου. Σαναποτέλεσμα απέρριψε την 10 αγωγή. Αποφασίσθηκε ότι: (α)Εφόσον ο ΠρωτόδικοςΔιχαστής είχεενώπιον τουδύοδια­ μετρικά αντίθετες μαρτυρίες, το πρώτο μέλημα του ήταν η με τρόπο συγκεκριμένο αποτίμηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων 15 αυτών έτσι πουνακαταφανείτι απόόσα είπαν ήσανγεγονότα και τι ήσαν αναξιόπιστοι ισχυρισμοί. Στην εκτίμηση της αξιοπιστίας δεν είχε σχέση το κατά πόσο η μαρτυρία προερχόταν από την πλευρά που είχε το βάρος της απόδειξης ή όχι. Πέραν τούτου το Πρωτόδικο Δικαστήριο είχε προβεί σε ευρήματα σχετικά με την 20 αξιοπιστία που δεν δικαιολογούνταν από τη μαρτυρία, και γι' αυτόηεπανεκδίκασητης υπόθεσης ήταναναπόφευκτη. (β) Για να τεθεί θέμα αποποίησης δικαιώματος πρέπει πρώτα να καταδειχθεί ότι υπήρχε γνώσητου δικαιώματος αυτού από το ενδιαφερόμενο μέρος. Στην παρούσαυπόθεση δεν υπήρχε μαρτυ- 25 ρία ότι η Χριστίνα Τήλλυρου γνώριζε ότι το κτήμα είχε εγγραφεί στο όνομα του Κ. Τήλλυρου, αλλά αντίθετα υπήρχε μαρτυρία ότι εκείνηενοικίαζε τοκτήμασετρίταπρόσωπα. (γ)Το εύρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι είχε εφαρμογή η αρχή ότι δεν μπορεί να υπάρξει εχθρική κατοχή μεταξύ συγκλη- 30 ρονόμων ήταν εσφαλμένο, διότι δεν προβάλλετο εχθρική κατοχή μεταξύ των αδελφών πουήσανκαταχωρημένοι για σκοπούς φορο­ λογίας σαν κάτοχοι του κτήματος, αλλά αναφορικά μεν με τον ενάγοντα ηαπαίτησηήταν για εχθρική κατοχήτης Χριστίνας ένα­ ντι της μητέρας της, αναφορικάδε με τον εφεσίβλητο η απαίτηση 35 ήταν για εχθρική κατοχήτου Κ. Τήλλυρου έναντι της αδελφής του μετάαπόδωρεά. Η έφεσηέγινε αποδεκτή μεέξοδα. Διατάχθηκε επανεκδίκαση. Ταέξοδα τηςπρωτόδικης διαδικασίας θαείναι έξοδαδίκης στηνεπανεκδίκαση. 158 1ΑΛΛ. Παπανδρέουν.Τύλληρου Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Katks v.Nicolaou

(1986)1CLR212Agapiouv.Panayiotou

(1988)1CLR257Omralambous v.Ioannides

(1969)1CLR 725 Nfowmouri v.Hjiyianni

(1907)VUCLR94Makri v. Maklis

(1984)1CLR 642Βασιλείου v.Μενελάου,Π.Ε. 6801-27.12.90Angeli v. Lampi

(1963)2CLR274Ioannou v.Georghiou

(1983)1CLR 92. 1 0 'Εφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Σούπασιης,Ε.Δ.) που δόθηκε στις 25Απριλίου, 1988(Αρ. Αγωγής5496/81) •μετην οποία ηαγωγή του ωςδιαχειριστή της περιουσίας 15 της αποβιώσασας Χριστίνας Χρ. Τύλληρου για δήλωση του Δικαστηρίου ότι το Τεμ. 636του Φ.Σχ.ΧΧ64 τουχω­ ριού Κοκκινοτριμιθιά ανήκει στην πιο πάνω αποβιώσασα και ότιεσφαλμένως ενεγράφη στοόνομα του εναγομένου απορρίφθηκε. 20 Ν.Πελίδης,γιατον εφεσείοντα. Ε.Ενριπίδου, γιατον εφεσίβλητο. Cur. adv. vult ΠΙΚΗΣ, Δ:Την απόφασητου Δικαστηρίου θα δώσει ο δικαστής Γ. Κωνσταντινίδης. 25 ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ.:Οεφεσείων, ως διαχειριστής της περιουσίας της Χριστίνας Χρ. Τύλληρου διεκδίκησε την κυριότητατου κτήματος τεμ. 636του ΦύλλουΣχεδίου ΧΧ64 τουχωριού Κοκκινοτριμιθιά και επιδίωξε την ακύ­ ρωση της εγγραφήςτου στο όνομα του εφεσίβλητου. Ηταν 30 ηβάση τηςαπαίτησης ο ισχυρισμός ότιηΧριστίνα πήρε 159 Κσν/δς&Δ. HKeuwHVUQ&wiν.Τ6λλι$σν

(1992)το κτήμα ως προίκα απότους γονείς τους και ότι τοκα­ τείχε εχθρικά απότο 1930 και μετά.Αντικείμενοτηςέφε­ σης είναι η ορθότητα της πρωτόδικης απόφασης με την οποίααπορρίφθηκεηαγωγή. Τοεπίδικοκτήμαήτανκαταχωρημένογιασκοπούςφο- 5 ρολογίας απότο 1922 στο όνομα της Παρασκευούς Χα­ τζηπαυλή μητέρας της Χριστίνας και του Κωστή Τύλλη­ ρου,πατέρατουεφεσίβλητου. ΟΚ.Τύλληρος παρουσίασε στο Κτηματολόγιο "μαρτυρικό"τουΚοινοτάρχη Κοκκινοτρψ,ηθιάς ημερομηνίας 22 Μαρτίου974 πουβεβαίωνε ότι 10 τουδώρισετοκτήμαη μητέρατουκαιότιτοκατείχε συνε­ χώς και αδιαφιλονίκητα για 40 και περισσότερο χρόνια και την 22 Απριλίου 1975 πέτυχε την εγγραφή του στο όνομα του. Μόλις λίγους μήνες αργότερα, την 9 Αυγού­ στου 1975,δώρισε τοκτήμαστον εφεσίβλητο γυιότουπου 15 είναι τώραοεγγεγραμμένος ιδιοκτήτης. Θααποφύγουμεναεπεκταθούμε σεόσαθαμπορούσαν να λεχθούν αναφορικά με την αξία του "μαρτυρικού" γιατίδενείναιαυτότοεπίδικοζήτημα.Σημειώνουμε μόνο ότι οκοινοτάρχης, όπωςπαραδέχθηκεκι ο ίδιος,δεν είχε 20 προσωπική γνώση πάνω στο θέμα αλλά στηρίχτηκε στα όσατουείπεοίδιος οΚ.Τύλληρος καιότιτο Κτηματολό­ γιο, όπως εξήγησε ο αρμόδιος λειτουργός του, δεν έκαμε οποιασδήποτε μορφής έρευνα άλλη από εκείνηπουήταν απαραίτητη για τον προσδιορισμό των κτηματολογικών 25 χαρακτηριστικών του κτήματος. Ηδιαδικασία εκείνησυ­ μπληρώθηκε και το κτήμα γράφτηκε στο όνομα του Κ. Τύλληρου χωρίς να προηγηθεί γνωστοποίηση της σε οποιονδήποτε. Σημειώνουμε ακόμαπως σε μεταγενέστερο στάδιοοίδιος οκοινοτάρχης εξέδωσεβεβαίωση σύμφωνα 30 με την οποίατο επίδικοκτήματοκατείχε καιπάλιναδια­ φιλονίκητα,όχι οΚ.Τύλληρος αυτή τηφοράαλλάη αδελ­ φήτουΧριστίναΧρ. Τύλληρου μέχριτηνημέρατουθανά­ τουτηςτο 1968. Το κεντρικό σημείο της επιχειρηματολογίας τουδικη­ γόρου του εφεσείοντα αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο το πρωτόδικοΔικαστήριο προσέγγισε τη μαρτυρίατου Α. 160 35 1 ΑΛΛ. Παπανδρέου ν.Τύλληρου Καν/Αης,Δ. Κυριάκου(Μ.Ε.3)καιτουΚ.Τύλληρουπουήτανοι μόνοι από τους μάρτυρες που διεκδίκησαν προσωπική γνώση για όλη τηνπερίοδο από τηνδεκαετίατου 1920 καιμετά. Ηφύσητωνεισηγήσεων πουέγινανεπιβάλλει τηνπαράθε5 σηαυτούσιωντωνσχετικών αποσπασμάτωναπότηνπρω­ τόδικηαπόφαση. 10 15 20 25 30 35 "Ο Μ.Ε.3 είναι το πρόσωπο το οποίο ουσιαστικά είναι καιο μοναδικός οοποίος ανεφέρθηεις το οτι το κτήμακαλλιεργείτο απότουςκληρονόμους τηςΧριστίναςΧριστοφήΤύλληρου καιόχι απότον Κωστή Τύλληροπατέρατουεναγομένου.Εξέτασατη μαρτυρίατου προσώπουαυτούμετάαρκετήςπροσοχήςκαιπρέπεινα πωότιτοπρόσωποαυτόσεουσιώδησημείατης μαρτυ­ ρίας τουκαισε σημείαταοποίαέχουν ουσιαστικήσημασίαγιατο νααποφασισθείηυπόθεσηοιαπαντήσεις του δεν ήτανθετικές και μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν έλεγεπλήρως την αλήθεια.Σε ερώτηση ανήτανσε τακτικά διαστήματαπουκαλλιεργείτο το κτήματούτο από τους κληρονόμους της αποβιωσάσης Χριστίνας, απάντησε όποτε ήταν να σπείρουν εθώρουν τους.Και σεάλληερώτησηπάλινανήτανσετακτικάδιαστήματα κατά τα οποία καλλιεργείτο το κτήμα αυτό απότους κληρονόμους της αποβιωσάσης Χριστίνας και πάλι η απάντησητουήτανημιτελής μετοναπει "δεντου εφωναζαελάτενατοκαλλιεργήσουμε γιαναπάρωσημείω­ ση." Περαιτέρωδε ανέφερε ότι ξέρει απότο μακαρίτη τονπεθερότουπουτουςέλεγεότιτοχωράφιείναιτου Παπανδρέου, πράγματο οποίο δεικνύει κατάτη δική μου άποψηότι οι γνώσεις τουγιατο κτήμααυτόπου είναι και το επίδικο προέρχονται μάλλον από άλλα πρόσωπακαιήτοι τονπεθερότουκαι όχι από προσω­ πικήτουγνώση.Από δετηνόλημαρτυρία τουφαίνεται ότι μάλλον ηγυναίκατου ήταναυτήηοποίακαλλιερ­ γούσε το κτήμα τους δίπλα από το επίδικο και όχι ο ίδιος. Επομένως από τη μαρτυρία του προσώπου αυτούδεν προκύπτει ότι το κτήματούτο καλλιεργείτο συνεχώς και αδιαμφισβήτητατα οποία είναι και απα­ ραίτητα στοιχεία γιατην διεκδίκηση κυριότητας δυνά­ μειχρησικτησίας. 161 Kcov/ofK, Δ. Παπανδρέου ν.Τύλληρου

(1992)'Οσον αφορά τη μαρτυρία του μάρτυρα εναγομένων πρέπει ναπωότιη μαρτυρίααυτήείναιθετικότερηαπό τη μαρτυρία των μαρτύρων των εναγόντων ανκαιδεν μπορώναπωότι καιο μάρτυςαυτόςστημαρτυρίατου δενείχεορισμένεςαντιφάσειςοι οποίες όμωςδεννομί- 5 ζω ότι έχουν ουσιαστική σημασία. Ενόψεικαιτουγε­ γονότος ότι είναι καθήκο των εναγόντων και όχι του εναγομένου νααποδείξει μεθετική μαρτυρίατην απαί­ τησητου." Ησυζήτηση σεσχέση μετοβάροςτηςαπόδειξηςκαιτη 1° θεμελειωμένηανάγκη ναυπάρχειθετικήμαρτυρίαανπρό­ κειται να αναγνωριστεί δικαίωμα κυριότητας σε υποθέ­ σεις αυτής της φύσης δεν μπορεί παρά να γίνεται πάνω στη βάσηγεγονότων πουέχουν αποδειχθεί. Το νομολογημένο πως ηέλλειψηαυτήτης θετικής μαρτυρίας δεν ανα- 15 πληρώνεται απότις αδυναμίες στην υπόθεση του αντιδί­ κου, συναρτάται προς τη δυναμική των γεγονότων που αξιόπιστη μαρτυρία φανερώνει στην επιφάνεια. Η από­ πειρα εξαγωγής τέτοιας μορφής συμπερασμάτων ή η . εμπλοκή σε τέτοιου είδους συλλογισμούς χωρίς ναπρού- 20 πάρχειη απαραίτητηπραγματικήβάση,οδηγεί σε σύγχυση των δικανικών εννοιών και αφαιρεί την εγκυρότητα του αποτελέσματος στο οποίοτελικάοδηγούν. Οπρωτόδικος δικαστήςείχεενώπιον τουτις διαμετρι­ κά αντίθετες μαρτυρίες του Α. Κυριάκου καιτου Κ.Τύλ­ ληρου. Το πρώτο μέλημα θα έπρεπε να ήταν η με τρόπο συγκεκριμένο αποτίμηση της αξιοπιστίας των δυοαυτών μαρτύρων έτσιπουνακαταφανεί τί από όσαν είπαν είναι γεγονότα και τί αναξιόπιστοι ισχυρισμοί. Συνταγή ως προς το τί είναι εκείνο πουσε κάθεπερίπτωση μπορεί να οδηγήσει στην αποδοχή της μιας μαρτυρίας ήτης άλλης ή ακόμα μέρους τους δεν είναι,βέβαια, δυνατό ναυπάρξει. Σίγουρα όμως, κατά την κρίσιμη απόφανση ως προς το ποια μαρτυρία είναι αξιόπιστη,δεν μπορεί νααναγνωρί­ ζεται αφετηριακό προβάδισμα σε οποιαδήποτε απόαυτές 35 ανάλογα μετοκατά πόσοπροέρχεται απότηνπλευράτου διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης. (Βλ. Charalambous v. Republic

(1985)2 CLR 97, Kades v. Nicolaides and another

(1986)Γ CLR 212, Agapiouv. 162 1 ΑΛΛ Παπανδρέου ν.Τύλληοου Κων/6ης,Α. Panayiotou

(1988)1 CLR257. Στην παρούσαυπόθεση δεν υπάρχει συγκεκριμένο εύ­ ρημα του πρωτόδικου Δικαστηρίου αναφορικά με τα πραγματικά γεγονότα. Στηνπερίπτωση του Α. Κυριάκου 5 εκείνο που θαμπορούσε ναθεωρηθεί ότι πλησιάζει προς κάποια μορφήσ εκτίμηση προςτηναξιοπιστίατου είναι η αναφορά στην εντύπωση του πρωτόδικου Δικαστή πως "δεν έλεγενπλήρως την αλήθεια".Ομως αυτήη τοποθέτη­ ση είναι αόριστη. Δε μας επιτρέπει να αντιληφθούμε τί JQ από όσα είπε ο μάρτυρας ήταν,κατάτην απόφαση,αλή­ θειαήόχι,ήπιάτελικά είναιηπλήρηςαλήθεια. Στην περίπτωση του Κ. Τύλληρου, η παρεμβολή στο έργο της αναζήτησης της πρωταρχικής απάντησης ως προς το ανείπε ήόχι την αλήθειατουγεγονότος ότιήταν 15 οεφεσείων πουείχετοβάροςτηςαπόδειξης,είναιέκδηλη. Τηθέσητουαπαραίτητουευρήματοςωςπροςταγεγονότα πήρεηεκτίμηση ως προς τησημασία πουθαήτανδυνατό να έχουν οι αντιφάσειςστις οποίες αναφέρεταιότιυπέπε­ σε ο Κ. Τύλληρος όχι στην αξιοπιστίατουαλλάστηνκα20 τάληξη της αγωγής έχοντας υπόψη, όπως σημειώνεται στην απόφαση,πως ήτανκαθήκοντουεφεσείοντα νααπο­ δείξει μεθετικήμαρτυρίατηνπρόθεσητου. Ο πρωτόδικος δικαστής επειδή, κατά την κρίση του, ορισμένεςαπαντήσειςτουΑ. Κυριάκουδενήταν "θετικές" 25 κατέληξε στο συμπέρασμα πως η μαρτυρία του δεν μπο­ ρούσε να θεμελιώσει συνεχή και αδιαμφισβήτητη κατοχή του κτήματος από την Χριστίνα. Ομως, δεν πρέπει να συγχέεται ηθετικότητα μετην οποίαένας μάρτυραςαπα­ ντά μετηθετικότητα της μαρτυρίαςπουκατά τη νομολο3Q γία είναι απαραίτητηγια την απόδειξη δικαιώματος κυ­ ριότητας στηριγμένου σε εχθρική κατοχή. Η πρώτη αναφέρεταιστηνποιότητατηςμαρτυρίαςκαι μπορεί,μαζί μεταάλλα,νασυνυπολογιστεί ωςστοιχείο ενδεικτικό της αξιοπιστίας του μάρτυρα.Ηδεύτερη αναφέρεταιστο πε35 ριεχόμενό της. Είναι ένα θέμα να είναι αξιόπιστη μαρτυ­ ρία και άλλο να αποκαλύπτονται από τη μαρτυρία αυτή ελάχιστα γεγονότα που θα μπορούσαν να στοιχειοθετή163 Κον/δης,&. Παπανδρέου ν.Τύλληρου

(1992)σουντοδιεκδικούμενοδικαίωμα. Αλλά είναι ορθή και η εισήγηση του δικηγόρου του εφεσείοντα πως οι λόγοιγια τους οποίους, σύμφωνα με τηναπόφαση,οιαπαντήσειςτουΑ.Κυριάκουδενήτανθε­ τικές,δενυποστηρίζονταιαπότημαρτυρίατου.ΟΑ. Κυ- 5 ριάκουκατέθεσεπωςαπότο 1930καλλιεργούσε κτήματης συζύγου του πουήτανόμορο μετο επίδικοκαιπως ήταν σε θέσηναγνωρίζει ποιος το καλλιεργούσε. Εβλεπεκάθε χρόνο τους συγγενείς, όπως τους χαρακτήρισε,της Χρι­ στίνας καιουδέποτετονΚ. Τύλληρο ήοποιοδήποτεδικό 10 τουσυγγενή,νακαλλιεργούν τοεπίδικοκτήμα.Ηπαρατή­ ρηση πως απότη μαρτυρία του Α. Κυριάκουπροκύπτει ότι οι γνώσεις του προέρχονταν "μάλλον απόάλλαπρό­ σωπα και ήτοι τον πεθερόν του και όχι απόπροσωπική τουγνώση" είναιαντίθετη μετημαρτυρίατου.Κάθεάλλο παρά προκύπτει απότημαρτυρίατου Α. Κυριάκου πως πηγή τηςγνώσης τουήτανταόσατουείπεοπεθερόςτου. Ηταν σαφήςο ισχυρισμός του ότι είχεπροσωπικήγνώση για ταόσα κατέθεσε. Ισχύουντα ίδιακαισε σχέσημετην εκτίμηση πως απότη μαρτυρίατου Α. Κυριάκουφάνηκε 20 ότι "μάλλον η γυναίκατου και όχι ο ίδιος καλλιεργούσε τοκτήματους"πουυπονοείπωςδενθαπρέπειναήτανσε θέσηνα γνωρίζει ποιοί καλλιεργούσαν το επίδικοκτήμα. Δεν είπε κάτιτέτοιο ο μάρτυρας£είπε εντελώςτοαντίθε­ το. Είχε ερωτηθεί ο Α. Κυριάκουανήτανσετακτικάδια­ στήματα πουκαλλιεργούσαν τοκτήμαοι κληρονόμοι της Χριστίνας. Η απάντηση του, "όποτε ήταν να σπείρουν εθώρουν τους",θεωρήθηκεως μήθετική.Τουζητήθηκε να προσδιορίσει πόσες φορές τους είδε να καλλιεργούν ή 30 έστω αντους έβλεπε "τακτικάήαραιά". Ηαπάντηση του, "δεν τους εφώναζα ελάτε να το καλλιεργήσετε ναπάρω σημείωση", θεωρήθηκεημιτελής.Δεν μπορούμενασυμφω­ νήσουμε με αυτέςτις παρατηρήσειςκαιαυτόπέρααπό το ότι σε άλλα σημεία της μαρτυρίαςτου ο Α. Κυριάκου το 35 έθεσε και διαφορετικά. Οπως σημειώσαμε, ισχυρίστηκε ότι τουςέβλεπε νακαλλιεργούν τοκτήμακάθεχρόνο. 164 25 1 ΑΛΛ Παπανδρέου ν.Τΰλληοον Κων/δης,Δ. ΕπειδήτοπρωτόδικοΔικαστήριοκαθοδηγήθηκε εσφαλ­ μέναωςπροςτημαρτυρίαστοβαθμόπουασχολήθηκε με την αξιολόγησητης και του γεγονότος ότι,τελικά,παρά­ λειψενακαταλήξεισεσυγκεκριμένα ευρήματαωςπροςτα 5 γεγονότα, είναι ο παραμερισμός της πρωτόδικης απόφα­ σηςπροκειμένουναεπανεκδικαστείηαγωγή. Πριναφήσουμεόμωςτηνυπόθεσηθαπρέπεινα ασχο­ ληθούμε και με τους δυο νομικούς λόγους για τους οποίουςθαέπρεπεσύμφωναμετην πρωτόδικη απόφαση, 10 να απορριφθεί η αγωγή και αν αποδεικνυόταν συνεχής καιαδιαμφισβήτητηκατοχήτηςΧριστίναςκαιτωνκληρο­ νόμωντης. Σύμφωνα με τον πρώτο,και αν είχε αποδειχθεί ότι η Χριστίνα απέκτησε δικαιώματακυριότητας,τα γεγονότα 15 δείχνουν πως εκδηλώθηκε αποποίησηαυτούτου δικαιώ­ ματος. Παρέπεμψε σχετικά ο πρωτόδικος Δικαστής στην υπόθεση Charalambous v. Ioannides

(1969)1CLR 72 και αναφέρθηκεστα52χρόνιααπότο 1930 μέχριτηνκαταχώ­ ρισητης αγωγής. Σημείωσε ο πρωτόδικος Δικαστής πως 20 °ε διέφυγετης προσοχής του ότι ηαγωγήκαταχωρίστηκε 6 χρόνια μετά την εγγραφήτου κτήματος στο όνομα του Κ.Τύλληρου. Γιαναμπορούμεναμιλούμεγιααποποίησηδικαιώμα­ τος πρέπει πρώτα να έχουμε αποδειγμένο το δικαίωμα. Διαφορετικά το εγχείρημα θα είναι εντελώς θεωρητικό. Δεν είναι η πρόθεση μας, επομένως, να επεκταθούμε σε ο,τιδήποτε θαμπορούσε ναεπηρεάσει τηνέαδίκη.Πρέπει όμως ναπαρατηρήσουμεπως, σύμφωνα μετηνομολογία, στις περιπτώσεις που η αποποίηση δεν είναι ρητή δεν 30,μπορείναεξυπακούεταισανθέμααριθμητικήςαπλώς από το χρόνοπουπαρέρχεται.Στόχοςτης αναζήτησηςείναιη συγκεκριμένη στάση κάποιου απόντα σε δικαίωμα που απέκτησεκαι στην προσπάθειαπροσδιορισμού αυτήςτης στάσης πρέπει να σταθμίζονται όλα τα γεγονότα. (Βλ. 35 Mourmoun v.HjiYianni

(1907)VU CLR94, Oiaralambous v.Ioannides (ανωτέρω),Makn v.Makri

(1984)1CLR 642 ΣωφρονίαΒασιλείου και άλλοι ν. Αννα Μενελάου και 165 Βον/ΰ«&Δ. Παπανοοέοο ν.Τύλλη^ον

(1992)άλλοι,Πολ.Εφεση6801 -27.12.90. Ετσι,το γεγονός ότι η αγωγήκαταχωρίστηκε 6χρόνια περίπουμετάτηνεγγραφήτουκτήματοςστοόνοματουΚ. Τύλληρου δεν μπορεί νααποσυνδεθεί απότοκατάπόσοο εφεσείων γνώριζε ότι έγινεηεγγραφήεκείνη. Ημαρτυρία 5 ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν πως δεν το γνώριζε και μαζί με αυτήυπάρχει μαρτυρία ενώπιον του πρωτόδικουΔικαστηρίου σύμφωνα μετηνοποίατοεπίδι­ κοκτήμαενοικιάστηκε απότουςκληρονόμους τηςΧριστί­ 10 ναςσετρίτομετάτηνεγγραφή. Οδεύτερος απότους λόγους γιατους οποίους επιβαλ­ λόταν, σύμφωνα με την πρωτόδικη απόφαση, νααπορρι­ φθεί η αγωγή έχει ως βάση το παραδεκτό γεγονός ότι η Χριστίνακαιο Κ. Τύλληρος ήτανσυγκληρονόμοι τηςμη­ τέρας τους Παρασκευους.Επομένως,σημειώνει οπρωτό- 1 5 δικός Δικαστής, με βάση τις υποθέσεις Angeliv.Lampi and others

(1963)2 CLR 274, και Ioannou v. Georghiou

(1983)1CLR 92, "κατάτεκμήριο οι συγκληρονόμοι κατέ­ χουντοκτήμαμετηνσυγκατάθεσητωνυπόλοιπων κληρο­ νόμων, επομένως δεν μπορούν νααποκτήσουνκυριότητα 20 δια χρησικτησίας." Ο συλλογισμός αυτός είναι λανθασμένος. Το κτήμα είναι παραδεκτό ότι ανήκε στην κατηγορία των Arazi Mirie σεσχέσημετηνοποίαεχθρικήκατοχήγιαδέκαχρό­ νια γεννά δικαίωμακυριότητας. Ητανη υπόθεση του εφε- 25 σείοντα αλλά και του εφεσίβλητου πως το δικαίωμακυ­ ριότητας που η κάθε πλευρά διεκδικούσε για τον εαυτό της πήγασεαπόεχθρικήκατοχήπουάρχισε στηνπερίπτω­ σητηςΧριστίνας το 1930 καιστηνπερίπτωσητουΚ. Τύλ­ ληρου το

1. Επομένως, ανάλογα μετο ποια εκδοχή θα 30 γινόταν αποδεκτή,αποκτήθηκε δικαίωμα κυριότητας στη μιαπερίπτωση από το 1940 καιστηνάλλη απότο 1934.Η Παρασκευούζούσε μέχρι καιτο
2. Δεν μπορεί ναγίνε­ ται λόγοςγιασυγκληρονόμους κατά τηδιάρκειατηςζωής της. Οι ιδιαίτεροι ισχυρισμοί των διαδίκων αλλά και η ~5 μαρτυρία που παρουσίασε η κάθε πλευρά δεν άφηνε οποιοδήποτε περιθώριο γιαανάμειξη του μαχητούτεκμη166 1 ΑΛΛ. Παπανδρέου ν.Τύλληρου Κων/δης,Δ. ρίου που θέλει τον κληρονόμο να κατέχει το κτήμα με τη συγκατάθεση των κληρονόμων του και,επομένως, όχι εχ­ θρικά προς αυτούς. Για να το θέσουμε και διαφορετικά, υποτίθεται, με βάσητις θέσεις και των δυο πλευρών, ότι 5 κατάτο χρόνο του θανάτουτης ηΠαρασκευού δεν ήταν πια ιδιοκτήτριατουεπίδικουκτήματος. Γιατουςπιοπάνωλόγουςηέφεση πετυχαίνει. Η πρω­ τόδικη απόφασηπαραμερίζεται.Διατάζουμε όπως η υπό­ θεση επιστραφεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας 10 για επανεκδίκαση απόάλλοδικαστή. Ηαγωγήκαταχωρί­ στηκετο
3. Ηακρόασηάρχισε το 1983 και συμπληρώ­ θηκε με την έκδοση της πρωτόδικης απόφασης το
4. Δεν αμφιβάλλουμε πως θαγίνουν οι αναγκαίες ρυθμίσεις .γιατησυμπλήρωση της νέαςδίκης όσο το δυνατόπιο σύ15 ντομα. Τα έξοδα της έφεσης επιδικάζονται υπέρ του εφεσείοντα. Ταέξοδα της πρωτόδικης διαδικασίαςνα ακολουθή­ σουν τοαποτέλεσμα τηςνέαςδίκης. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. Διαταγή γιαεπανεκδίκαση. 167