clr/1992/1992_1_191.pdf

(1992)τος. Η περιγραφή των αδικημάτων στην εξουσιοδότηση του ΥπουργούΔικαιοσύνης γιαέναρξητηςδιαδικασίας εναντίοντον αιτητή δον ταυτιζόταν απόλυτα με αυτή στο ένταλμα σύλληψης του ϋτητή που είχε βκδοθζί από το αρμόδιο Δικαστήριο των 5 ΗΛΑ., παρόλο πουνπήρχεοικκαστωήαντιστοιχία. Ο αιτητήςυπέβαλε αίτησηγιαhdtscacorpusηοποίααπορρίΦ&^Ώ πρωτόδικα απότοΑνώτατοΔ&καστή^ο. (°) Κατ*έφεση,ο αιτήτήςπροέβαλε ταεπιχειρήματαότι(Ι)λανθασμένατο πρωτόδιno Δικαστήριο είχε αποφασίσει ότιηδιαφοροποίηση μεταξύ των 10 κατηγορών που αναφέροντανστο ένταλμα σύλληψης με αυτές πουαναφέροντανστηνεξουσιοδότηση δζνεπέφερεακυρότητατης όλςςδιαδικασίας,και (Η)λανθασμέναδίχε κριθεί ηπο&ότητα τηςμαρτυρίας,μετην ώννοιαότιτοπρωτόδικο Δικαστήριο είχεπροβεί <αδική τουάξιο- 1 3 λόγησητηςμαρτυρίας αντίναεξετάσει τηνορθότητα τηςαξιολό­ γησηςαπότοεπαρχιακόδικαστήριο,καιότιενπάσειπεριπτώσειη αξιολόγηση ήταν λανθασμένη ιδιαίτερα ενόψει του παραδεκτού από το Δικαστήριο γεγονότος ότιτο Επαρχιακό Δικαστήριο είχε _ λάβειυπόψητουεξακοήςμαρτυρία ^ Αποφασίσθηκεότι: α)Δενείναιαπαραίτητονασυμπίπτει στατυπικάτηςστοιχεία ηπεριγραφήτωνεγκλημάτων πουπροσδιορίζονται στην εξουσιο­ δότησημεαυτήπουαναγράφεταιστοένταλμασύλληψης. Η μαρ­ τυρίαεξετάζεταιαναφορικάμεταεγκλήματαόπως περιγράφονται 25 στην εξουσιοδότηση, ενώο χαρακτηρισμός τωναδικημάτων στο αλλοδαπό ένταλμαδενέχεικαθοριστική σημασία β) Οι εξουσίες τουΑνωτάτου Δικαστηρίου, είτε πρωτόδικα είτε ηατ'έφεση, GZαιτήσεις habeas corpus απόφυγόδικους ενα­ ντίον τωνοποίων έχει εκδοθείbhoxay\ui εκδόσεως,αναφορικά με 30 τηνποιότητατηςμαρτυρίαςπεριορίζονταιστην εξέτασητουκατά πόσο, απόαντικειμενική θεώρηση, υπήρχε επαρκής μαρτυρία για τηνέκδοση, αλλάτοΑνώτατοΔικαστήριοδενμπορείούτεναανα­ θεωρήσειταευρήματατουεπαρχιακούδικαστηρίου ούτε ναεπέμ­ βειστηνάσκηση της διακριτικής του εξουσίας εφόσο αντή χινήθη- 35 κε μέσασενόμιμαπλαίσια. γ) Στην παρούσαυπόθεση,τοπρωτόδικο Δικαστήριο δενείχε προβεί σε δική του αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά είχε απλώς ελέγξει την αξιολόγηση του επαρχιακού δικαστηρίου, μέσαστα πλαίσιατωνπιοπάνωπεριορισμένωνεξουσιών τουΑνωτάτουΔι- 4 0 (*) Λα την αναφορά στην πρωτόδικη απόφαση, δες

(1991)1 AAA. 723. 192 IAJLA. Hachtm•.Am*.ΚεντρικώνΦυλακών χαστηρίου. 5 δ)Αναφορικά μετην εξακοήςμαρτυρία,ορθάτοπρωτόδικο Δικαστήριοείχεκρίνα ότιδενεπηρέαζετην εγκυρότητατηςαπό­ φασηςγιαέκδοση, εφ'όσοπουθενάδενφαινότανότιτοεπαρχιακό δικαστήριοτηνείχελάβαυπόψη. Ηέφεσηαπορρίφθηκε. Υποθέσειςποναναφέρθηκαν: R. v.GovernorofBrixton Prison exparte Gardner[1968] 1 AB EM.. 636 1 0 R.v. GovernorofPeotonvlBePrisonexparteBudtoog[1980] 1AH BJL'TOl· R. r.GovernorofHoBowayPrisonexparteKember[1980]Crim. LR.176ReAlton[1896]1Q.BJ>. 108- 15 Jenningsv. UnitedStatesGovernment[1982]3A11ER. 104H.L· GovernmentofDenmarkv.Seusen[1984]2AMEJt.81· R. r.GovernorofPentooviBePrison, exparteEBtott[1975]Crim. LR.516 ReMutke

(1982)1 GLA.922· 2 0 ReHayek

(1983)1(A)C.LR.266 ReRashid

(1985)1 CdJt.393· Schtraksv. GovernmentofIsrael[1962]1AB&R.529· Amah v. GovernmentofGhana[1966]3ABEJt. 177· WestGermanGovernmentV.Sotiriades[1974] 1ASEJi. 692 25 ReOsman[1988]Crim. LR.611. Έφεση. Έφεσηαπότοναιτητήκατάτηςαπόφασηςτου Ανώτα­ του Δικαστηρίου Κύπρου (Πικής,Δ.)που δόθηκε στις29 Αυγούστου, 1991.(Αρ.Αίτησης74/91) μετηνοποία απορ30 ρίφΟηκε η αίτηση τουγια προνομιακό διάταγμα Habeas Corpusadsubjldendum. 193 BUrvcTyirs v. ΔωβΟ.ESQWCJK^ Οϊ&ακό?

(1992)Α ΐΏ3$(δης μεΑ Aigappfov «g& Μ.Κεφωνίάον (m)t γωΕΐσνεφζσείοντα. Β.ΑοΧ$&συ (ua), ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,γιατον εφΖΦζίοντα. Cur.edv. vu/t ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ:Τηνομόφωνηαπόφασητουctnaστν^ου θαδώσειοδ&καστήςΣόλωνΝικήτας. ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ: Ο οφεσείων όχει Λιβανικήυπηκοότητα. K^ffiscfrsai στις ίωντρικές φυλακέςμε σκοπότηνπαράδο­ σητουσΐΐς ΗνωμένεςΠολιτείεςΑμερικής. Ηκράτησητου βιατάχ&ηκε από δικαστή του επαρχιακού δικαστηρίου ΛάρνακαςμεβάσητιςδιατάξειςτουπερίΕκδόσεωςΦυγοδ&ωνΝόμουαρ. 97/70. Οβφζσείωνθεώρησετηνπροφυλάκισητουγιατονπα­ ραπάνωσκοπόπαράνομη.Ετσι,στησυνέχεια, αποτάθηκε στοΑνώτατοΔικαστήριογιαναεπιτύχειτηναπόλυσητου με τη διαδικασία του προνομιακού εντάλματος Habeas Corpus ad subjiciendum. Ο πρωτόδικος δικαστής,αφού εξέτασε με ενδελέχεια τους λόγους πουπροβλήθηκαν για την ακύρωση του διατάγματοςπροφυλάκισης,απόρριψε τηναίτηση.Οεφεσείων τώραπροσφεύγει στοέσχατοένδι­ κο μέσογιανααμφισβητήσει τηνορθότητατης απόφασης καισυνακόλουθατηνομιμότητατηςκράτησηςτου. Ηυπόθεσηεγείρει θέμααντιστοιχίας μεταξύτωναδι­ κημάτων για τα οποία το εκζητουν κράτος εξέδωσε το 25 ένταλμα σύλληψης του εφεσείοντα και των αδικημάτων που απαριθμείη εξουσιοδότηση του υπουργούδικαιοσύ­ νης,για ταοποίακαιτελικά παραπέμπεται.Θίγει επίσης διάφορες πτυχές της μαρτυρίας που έχει προσαχθεί και αφοράτηνεπάρκειατηςγιασκοπούςπαραπομπήςτουεκ- 30 ζητούμενουσε δίκη.Κι αυτό σεσυνάρτηση μετο ρόλοκαι τις εξουσίεςτουΑνωτάτου Δικαστηρίουκατάτηναξιολό­ γηση μαρτυρίας που δόθηκε στο εκδίκασαν δικαστήριο Λάρνακας. 194 1ΑΛΛ. Slothedν.Awtd.Km$wovOeJLewov Ρίωήταξ,Δ. Ας σημειωθεί ότιεδώδεναμφισβητείται πως υπάρχει το στοιχείο της αμφοτερόπλευρης εγκληματικότητας (doublecriminality). Οιπράξεις δηλαδή που αποδίδονται στον εφεσείοντα είναι ποινικά κολάσιμες από το δίκαιο 5 και των δύο χωρών. Ηέννοιατου όρου επεξηγείται στις αποφάσεις R. v. Governor of Brixton Prison ex parte Gardner[1968]1 All RR.636,R.v.GovernorofPentovuTe Prison ex parte BudSong [1980] 1 AH 701και R. v. Governor of HoBowayPrison ex parte Kember [1980] 10 Crim L.R. 176.©απροσθέταμε πως ηαρχή αυτήπροάγει τη διακρατική συνεργασία, μεβάση τιςadhoc Συνθήκες για τηνέκδοση φυγοδίκων, στον τομέα εφαρμογής του ποινικούδικαίου. Συγκεκριμένα όμωςο εκζητούμενος προβάλλει τέσσε15 ρεις λόγους για ανατροπήτηςπρωτόδικης απόφασηςως ακολούθως:

(1)Οικατηγορίες πουαπαριθμούνταιστην εξουσιοδό­ τησηδιαφέρουναπότιςκατηγορίες γιατιςοποίες εκδόθη­ κε ένταλμα σύλληψης του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η 20 διαφοροποίηση είναι,κατάτηνεισήγηση, μοιραίαγιατην εγκυρότητα τηςδιαδικασίας.

(2)Το πρωτόδικο δικαστήριο προέβησεδικήτουαξιο­ λόγησητης μαρτυρίαςπουείχεπροσαχθεί στο δικαστήριο Λάρνακας αντίναεξέτασακατάπόσον ηαξιολόγηση της 25 απότοδικαστήριο αυτό θαμπορούσε ναθεμελιώσειτεκ­ μήριοενοχής,όπως ορίζει τοάρθρο 94τουπερίΠοινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155. Μεδυόλόγια σημειώθηκε υπέρβασηεξουσίας.

(3)Ενπάση πάντως περιπτώσει το συμπέρασματης 30 πρωτόδικης απόφασηςότιηπαραπάνωμαρτυρία ικανο­ ποιούσε τοκριτήριο του αρθρ. 94είναιλαθασμένη. Η ει­ σήγησηεδώ είναιπωςυπήρχεπλήρηςέλλειψημαρτυρίαςή τουλάχιστον η μαρτυρία που προσκομίστηκε δεν ήταν επαρκήςκαι 35

(4)τ ο πρωτόδικο δικαστήριο δενέπρεπε να επικυρώ­ σειταευρήματατηςπαραπεμπτικήςαπόφασηςεφόσονδέ- 195 NUH*J«S&Δ. Hadaem 7.AtcvS.KmmguMfevΦυλακών

(1992)χθηκεπωςτοδικαστήριοΛάρνακαςέλαβευπόψηεξακοής μαρτυρίακαικατ'ανάγκηδενήτανεφικτήη απομόνωσηή ο διαχωρισμόςτηςαπότηνομικάεπιτρεπτήμαρτυρία. Ο πρώτος λόγος αναπτύχθηκε με βάση το ακόλουθο υπόβαθρο.Τοπρώτοστοιχείο είναιτο ένταλμασύλληψης, 5 που είναι προσκομιστέο σύμφωνα με τις διατάξεις του αρθρ.7

(2)(α)τουνόμου.Εκδόθηκεαπότοπεριφερειακό δικαστήριο της επαρχίαςτης Ανατολικής Βιργινίας. Βρί­ σκεται,πράγματι,ανάμεσασταεπίσημααποδεικτικάστοι­ χεία τα οποία λήφθηκαν εδώ απότη χώρα πουζητά την ίο έκδοση.Τοένταλμαεξουσιοδοτεί τησύλληψητου εφεσείονταγια το αδίκηματηςσυνωμοσίας με σκοπότηνκατοχή και εμπορία ως καιτηνπρομήθεια 100γραμμαρίων ήμε­ γαλύτερης ποσότητας ηρωίνης. Η ουσία αυτή είναι και στις Ηνωμένες Πολιτείες όπωςκαιστην Κύπρο,ωςτο εκ- *" δίδονκράτος,ελεγχόμενηαυστηρά. Τα αδικήματα για ταοποίαδιατάχθηκεησύλληψημε τοπαραπάνωένταλμαπεριγράφονταιωςεξής: "unlawfully conspire together with others, to commit the following offenses against the United States: 20 to unlawfully possess with intent to distribute and to distribute 100gramsormoreof heroin " Στο ένταλμα γίνεται επίσης μνεία των προνοιών της αμερικανικής νομοθεσίας πουπροβλέπουν τα αδικήματα. Είναι δε φανερό,αντίθετα μεότι εισηγήθηκε οκ.Λ. Κλη- " ρίδης εκμέρους τουυποδίκου,ότι δεν επιζητήθηκεη σύλ­ ληψητου μόνογιατοέγκληματηςσυνωμοσίας. Αυτόπρο­ κύπτει τόσο από το λεκτικό του εντάλματος όσο και τις σχετικές πρόνοιες του αμερικανικού δικαίου,το κείμενο των οποίων επισυνάφθηκε ωςτεκμήριο στην αίτησηέκδο- ^0 σης. Η εξουσιοδότηση τουυπουργούγιαενεργοποίηση των μηχανισμών έκδοσης, ηοποία κατάτη συζήτησηαντιπαραβλήθηκε μετο ένταλμα του δικαστηρίου της Βιργινίας, αναφέρεται σε 4 αδικήματα.Αφορούν την κατοχή 215,3 35 196 ΙλΛΛ. Hacfaemτ.AieuO. Κζνκμχά» Φυλακών • Νικήτας, Δ. γρ. ηρωίνης, κατοχήτης ποσότητας αυτής με σκοπό την εμπορία,συνωμοσία νατηνπρομηθεύσουνκαι προμήθεια της σε τρίτους. Οπως ορθά διαπιστώθηκε, η αναλογία ανάμεσα στα αδικήματα που αναφέρει το αλλοδαπό ένταλμα καιεκείναπουπροσδιορίζονταιστην εξουσιοδό­ 5 τηση είναι εμφανής.Αλλάδενφτάνει μέχρι τοσημείο του συνταυτισμούτους. Αναφορικά με το σημείο αυτόηπρωτόδικη απόφαση έκρινε πωςδεν απαιτείταιτοστοιχείο τηςπλήρουςταύτι10 °Ίΐς· Τοδικαστήριοενδυνάμωσετηγνώμητουμε παραπο­ μπέςσεαγγλικές αποφάσειςπουυποστηρίζουν μιάτέτοια τοποθέτηση. Παρατηρούμεότι είναι νόμιμη η προσφυγή σ'αυτές,δεδομένουότι οι διατάξειςτουκυπριακούνόμου ακολουθούν ουσιαστικά τη δομή και διατύπωση της 15 Fugitives Offenders Act 1967. Το δικαστήριο μνημονεύει τηνReAlton[1896]1Q.B.D. 108,Jennings v. UnitedStates Government[1982]3All E.R. 104 H.L.Καίριαςσημασίας είναι και η υπόθεση Government of Denmark v. Neilsen [1984] 2All E.R.81στηνοποίαμας παράπεμψε, καιπροη20 γουμένως το πρωτόδικοδικαστήριο,ηδικηγόρος τηςΔη­ μοκρατίας. Η τελευταία αυτήυπόθεση ήταν αντικείμενο σχολια­ σμού στην All E.R.Rev. 1984. Το συμπέρασμα είναι ότι η έρευνατης μαρτυρίαςσυγκεντρώνεται στααδικήματαγια 25 ταοποίαπαρασχέθηκε ηεξουσιοδότηση. Τοπρώτο σχόλιο είναιστησελ. 109: "The important case of Government of Denmark v. Neihen

(1984)2 Ail E.R. 81 decides that the proper test in considering the liability to surrender of fugitive 30 offender is not whether the offence specified in the foreign warrant was substantiallysimilarto acrimeunder . English Law within Sen 1 to the 1870 Act, but rather whether the conduct of the accused if committed in England would have constituted a crime falling within 35 oneof the descriptions includedintheSchedule." Η επόμενη παρατήρηση,πουδίνει απευθείαςτην απά197 RttK^wsg, Δ. Hncbera v. ΔιευΟ.KsTOQutov Ουλακών

(1992)ντησησεότι μαςαπασχολεί,είναιστησελ. 164: "The reasoning which supports the conclusion is essentially negative: there is nothing in the Extradition Act which makes provisions of foreign law relevant to anything which the magistrate has to decide. The 5 expression "the crime of which he (the fugitive) is accused" ins 10meansthecrimespecifiedinanorder by the Secretary of State to the magistrate to proceed to issuehis warrant for theapprehension of thefugitive and thatspecifiedcrimemustbedescribed intermsof acrime io according tothelaw of England." Ηερμηνείααυτήσυνάδεικαιμετιςδιατάξειςτουαρθρ. 9

(5)του ν. 97/70πουαναφέρεταιστην αναγκαίαμαρτυ­ ρία σε συσχετισμό με το αδίκημα"εις ό αφοράη τοιαύτη εξουσιοδότησις" (τουυπουργούδικαιοσύνης). Γίνεται ανεπιφύλακτα δεκτή ηθέση ότι οχαρακτηρι­ σμόςτωναδικημάτων στοαλλοδαπόένταλμαδενέχεικα­ θοριστικήσημασία. Αρκεί,όπωςαποφάσισεη υπόθεσηEx parte Budlong, ανωτέρω, ότι "the crime for which extradition Isdemandedwouldberecognised assubstantially 20 similar inboth countries..." Θαήτανμεάλλαλόγιαη εκδο­ χήτωναδικημάτωναυτώνστοδίκαιοτουεκδίδοντοςκρά­ τους.R. v. GovernorofPentonviiiePrison, exparteEUiott [1975] Crim.L.R. 516. Ησυνάφεια ανάμεσαστους υπόλοιπουςλόγους έφεσης καθιστά δυνατή την εξέταση τους από κοινού. Πρέπει όμωςπρώταναδιευκρινίσουμετιςνομικέςαρχέςπου διέ­ πουν τηβασιμότητατων κατηγοριών όπωςενσωματώνο­ νται στην υπουργική εξουσιοδότηση. Ο δικαστικός έλεγ­ χος προβλέπεται ρητάαπότο νόμο (αρθρ. 9

(5)}. Αφορά 30 δε τα προσαγόμενααπότηξένη χώρα αποδεικτικάστοι­ χεία: La re ManfredMutke

(1982)1C.L.R. 922. To επαρ­ χιακό δικαστήριο αποφαίνεταικατά πόσον ημαρτυρία αυτή είναι επαρκήςγια ναπαραπεμφθεί ο συλληφθείς σε δίκη εφόσον το αδίκημα είχε διαπραχθεί στην Κύπρο. 35 Αναφορικά μετο επίπεδο ήτοβαθμόαπόδειξηςεισάγεται 198 15 1 ΑΛΛ. Hncheniν.Διβν3.Κβντ^ωό?Ουλακών Νικήιας, Α. τοκριτήριοτου αρθρ.94 τουΚεφ. 155 πουισχύει γιατις προανακρίσεις. Είναι αρκετόδηλαδή,για να διαταχθείη έκδοσηανηπροσαχθείσαμαρτυρίαδημιουργεί,όπωςορί­ ζει το αρθρ.94, πιθανότεκμήριο ενοχής. Βλέπε Re Jean 5 Gabriel Hayek

(1983)1GUI. 266. Καιγιατοσκοπόαυτό η προσφερόμενη μαρτυρία θεωρείται ότι παρέμεινεαναντίλεκτη. Αναμφίβολα οι πρόνοιες αυτές, θεσμοθετών­ ταςτοκριτήριογιατηναξιολόγησητωνπράξεωντουσυλ­ ληφθέντα,συντελούν στην προστασία του,διότι ηικανο10 ποίησητουπιοπάνω κριτηρίουαποτελείπροϋπόθεση για τηναπόδοσηφυγοδίκου. Από τη συνολική θεώρηση της νομολογίας συνάγεται ότι το δικαστήριο μπορεί ναβασισθεί μόνο σεμαρτυρικά στοιχείαπουσυνιστούν παραδεκτή μαρτυρία.Οιδύοαπο15 φάσειςπουπροαναφέρθηκανυποστηρίζουν τηθέσηαυτή. Οπωςκαιη απόφασητης Ολομέλειας τουΔικαστηρίου 1η reRashid

(1985)1C.L.R. 393.Σ'αυτή ηαίτησηκατέρρευσε γιατίηαπόςΙαση γιατην έκδοσητουφυγόδικου στηρίχθη­ κεσε μαρτυρίαμηειδικών αναφορικά μετηναναγνώριση 20 της ουσίας που είχε στην κατοχήτου. Η μαρτυρίατους, πουαποτέλεσεκαιτηβάσητηςαπόφασηςγιαέκδοση,κρί­ θηκε νομικά απαράδεκτη για το σκοπό που είχε προσα­ χθεί.Ολόγος γιαυτόήτανότιπαραβίασετονκανόναπου υπαγορεύειπωςμιατέτοιαγνώμημπορείναεκφράσειστο 25 δικαστήριομόνοειδικόςεμπειρογνώμονας. Τέλος έχειεγερθεί το εξήςθέμα: ποίοακριβώςείναιτο πλαίσιο των εξουσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου σεαι­ τήσεις habeas corpus. Η δικαιοδοσία του, είτε σε πρώτο είτεσεδεύτεροβαθμό,είναιπράγματιπεριορισμένη.Αυτή 3Q είναιη άποψηπουεπικράτησεαπότηναρχή,ότανανεφύη το θέμα,στη νομολογία. Το δικαστήριοδεν έχειτην ευχέ­ ρεια να ασκήσει όλεςτις συνηθισμένες του εξουσίες. Δεν μπορεί,γιαπαράδειγμα,νααναθεωρήσειταευρήματατου δικαστηρίου που επιλήφθηκε της έκδοσης ή να επέμβει 35 στην άσκηση της διακριτικήςτου ευχέρειας εφόσον κινή­ θηκεμέσαστανόμιμαόριατης. Αναγνωρίζεται όμωςστοΑνώτατο Δικαστήριο η αρμο199 Rew^rae,Δ. Mccbcnv.faavO.KimQuzbvOo&oaov

(1992)δΛοτηταναδιαπιστώσεικατάπόσονυπάρχει,απόαντικει­ μενικήθεώρηση,επαρκήςμαρτυρίαγιατηνέκδοσημε την έννοια που προεκτέθηκε. Την αρχήαυτήαποσαφήνισε η Sehtrz&i v. GovernmentofIsrael[1962]1Ail E.R.529,το &zκριτήριοπουέθεσε υιοθέτησεη Hayek, ανωτέρω. Πα- 5 ρατηρεί ο Lord Reid μετηδιεισδυτικότητακαι σαφήνεια πουδιακρίνειτηνομικήτουσκέψη(σελ.533): "Tbs court (theDivisional Court),andon appeal this Hesse, canendmust consider whether onthematerial before themagistrate areasonable magistratewouldhave 10 been entitled tocommittheaccused, butneitheracourt nor this House can retry thecasesoastosubstitute its Sscretion forthatofthemagistrate. Inthefirstplacethe courtmust seewhat istheoffence charged, .Nextitis necessary to determine whether the material before the 1 5 magistrate was adequatetojustifycommittal." Παρόμοιες σκέψεις απηχείημεταγενέστερηνομολογία χωρίςνααλλοιώνειτοπεριεχόμενοτηςπαραπάνωαρχής: Annan v.Governmentof Ghana [1966]3All E.R. 177. Δεν υπάρχουν στις κατοπινές υποθέσεις αφιστάμενες από-20 ψεις. Η West German Governement v.Sothiadis

(1974)1 All E.R.692, αφού αναφέρεται στις δύοπροηγούμενες αποφάσεις, διευκρινίζει πως σε περιπτώσεις πουδεν υπάρχει καμιά μαρτυρίατοδικαστήριοδιατάζειτηναπο­ φυλάκιση τουυποδίκου. Ηέλλειψη μαρτυρίαςδενσυνι- 25 στά,υπόαυστηρήέννοια,υπέρβασηεξουσίαςαλλάνομική πλάνη.Ομωςστοδίκαιοντηςεκδόσεωςεπικράτησετο νο­ μικόλάθοςναθεωρείταιυπέρβασηεξουσίας.Η απόφαση αντιμετώπισεκαιτηνπερίπτωσηπουέχουμεκάποιαμαρ­ τυρία πουυποστηρίζειτηνπαραπομπήκαιθέτειτοζήτη- 30 μαωςεξής:(σελ.706) "Accordingly, your Lordships would be entitled to allowthis appeal if you weresatisfied thattherewas no evidence before the magistrate that the applicant had committed either of the offences with which he was 35 charged. But,if therewassome evidence,youwould not be entitled to substitute your own appreciation of its 200 1ΑΛΛ. Hocbea ν.Διβν3.KewQutovΟνίαχ&τ Ηι»ήνα£,Δ. weight or cogency for that of the magistrate on whom jurisdiction to determine whether the evidence is sufficient tojustify committalis conferred by s 10of the Act." 5 10 ΗπιοπρόσφατηαπόφασηRe Osman [1988]Crim Lit. 611 αναφερόμενη στο κριτήριο αξιολόγησης τηςμαρτυ­ ρίαςκάμνειτηνεξήςπαρατήρηση: "as a working guide, the test to be applied was to consider the evidence to see whether It was such that upon it a reasonable jury properly directed could convict." Η μαρτυρίαπουπροσκομίστηκε στο δικαστήριοΛάρ­ νακας αποτελείται αποκλειστικά απόενόρκους δηλώσεις προερχόμενες, κυρίως, από ειδικά αστυνομικά όργανα 15 των αμερικανικών υπηρεσιών δίωξης ναρκωτικών. Το επαρχιακόδικαστήριο,αφούαναφέρεταιστοπεριεχόμενο τους ξεχωριστά, αποφαίνεται,με βάση το κριτήριο του αρθρ.94τουΚεφ. 155,ότι θεμελιώνεται υπόθεσηγιαπα­ ραπομπή του εφεσείοντα σε δίκη για όλα τα αδικήματα 20 (πουπεριέχειηεξουσιοδότηση),εφόσονθαείχαν τελεσθεί σεκυπριακόέδαφος. Πολύ βολικά η προσβαλλόμενη απόφασηχωρίζει σε τρίαμέρητηνπαραπάνωμαρτυρία:

(1)έκθεσηχημικούπουδιαπιστώνειότιη ουσία- αντι25 κείμενο των κατηγοριών - είναι σκεύασμα τηςψυχοτρό­ πουουσίαςηρωίνης(αλλιώςδιαμορφίνης),

(2)μαρτυρίαγια τησυνεχή παρουσίατου εφεσείοντα στον τόπο όπου ο φερόμενος ως συνένοχος του Wadgy Charif διαπραγματεύθηκετη διάθεσηκαιτελικάτηνπώλη30 σητηςηρωίνηςκαιείσπραξεσυγκεκριμένο ποσό.Οισυν­ θήκεςτηςπαρουσίαςτουτείνουννααποδείξουντησυμμε­ τοχήτουστηνόληεπιχείρηση. Υπάρχει ακόμηημαρτυρίαπουαφοράστις ενέργειες 201 Nunfrofc Δ. Hnehcia ν.ΔυζνΟ. KBWQWOV Ουλακών

(1992)καιτησυμπεριφοράτουεφεσείονταπροκαιμετάτονκρί­ σιμοχρόνο.Χωρίςναπροσφεύγουμε στις λεπτομέρειες,η ουσία είναι πως ο Charif θεάθηκε να παραλαμβάνειτον εφεσείοντα απότο αεροδρόμιο της Βιργινίας, όταναφίχθηκε εκεί,και αμέσως μετά τη φερόμενη συντέλεσητων 5 αδικημάτων επέστρεψαν μαζί στο σπίτι του Charif στο οποίοδιέμενε κατάτουςουσιώδειςχρόνους.

(3)Απευθείας μαρτυρίααπότοCharif,πουήδηκαταδι­ κάστηκε από αμερικανικό δικαστήριο για τα αδικήματα, που εμπλέκει άμεσα τον εφεσείοντα και φέρεται να επι- 10 σφραγίζειτηνενοχήτου. Η πρωτόδικηαπόφαση εντόπισε την εξ ακοήςμαρτυ­ ρίαπουαποτέλεσετονάξονατωνπολλαπλών επικρίσεων του δικηγόρου του εφεσείοντα. Αφορά τη συμφωνία του Charif μετρίτο πρόσωπογιατην προμήθειατης ηρωίνης, πουδεν έγινεσε επήκοοτουεφεσείοντα,αλλάτον ενοχο­ ποιούσε. Ομως σε καμιά περίπτωσηδεν έγινεδεκτό ότι η παραπάνω μαρτυρία λήφθηκε υπόψη από το επαρχιακό δικαστήριο. Απλώς υποδείχθηκε πως το δικαστήριοεκεί­ νοδενδιευκρίνησε πωςτέτοιαμαρτυρίαέπρεπενααγνοη­ θεί.Στησυνέχεια ηπροσβαλλόμενη απόφαση,αφούεπεσή­ μανεπωςτοκριτήριοαξιολόγησης τηςμαρτυρίαςμεβάση το αρθρ. 94 του Κεφ. 155 είναι αντικειμενικό, κατέληξε πωςορθάκρίθηκε "ότιη μαρτυρίαστοιχειοθετούσε υπόθε­ σηγιαπαραπομπήτουυπόπτουσεδίκη....καικατ' επέκτα­ σηδικαιολογούσε τηνέκδοσητου". Απ' ότι προεκτέθηκε είναι φανερόπως ο πρωτόδικος δικαστήςδεν προέβησενέααξιολόγηση μετην έννοια ότι αντικατέστησε τασυμπεράσματατουδικαστηρίουΛάρνα­ κας με δικά του ευρήματα αναφορικάμε τα πραγματικά 30 γεγονότα. Ούτε επενέβη στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας τουδικαστηρίουεκείνου μεοποιοδήποτε τρόπο. Ο έλεγχος του στάθηκε και κινήθηκε μέσα στα σωστά πλαίσια,ανυπήρχεικανοποιητική μαρτυρία,πουπράγμα­ τι είναιάφθονηγιατουςσκοπούςτηςπαραπομπήςκαιέκ- 35 δόσης του εφεσείοντα. Η προσέγγιση του αντανακλά τα κριτήριαπουέθεσετονομολογιακόδίκαιοστοοποίοανα202 1 ΑΛΛ. Hachem τ.AicuB. KevtQOUOV Φυλακάν Νιχήνας, Α. φερθήκαμε. Οπως παρατήρησε ο Λόρδος Reid στην Armah, ανωτέρω, "the test is whether a magistrate could reasonablyhaveheldthat astrongorprobable presumption hadbeenmadeout." Ηπαρείσφρηση εξ ακοής μαρτυρίας δεν αποτελείαφ' εαυτής λόγο ακυρότηταςτου διατάγματος προφυλάκισης δοθέντος ότι στηνπροκείμενηπερίπτωση

(1)δενφαίνεται ότι το δικαστήριο βάσισε την παραπεμπτικήαπόφασησε τέτοια μαρτυρία,όπως είχε συμβεί στη Rashld, ανωτέρω, 10 και

(2)υπάρχειανεξάρτητη μαρτυρίαπουικανοποιείαπό αντικειμενική σκοπιάτοκριτήριοτηςμαρτυρίας. 5 Το θέμα της επάρκειαςτης μαρτυρίας θίγηκε απόμια άλλη οπτική γωνία ότι δεν προσκομίστηκε ενισχυτική μαρτυρία της κατάθεσης του Charif. Η άποψη μας είναι πως τέτοια μαρτυρίαδεν ήταναπαραίτητη.Στην υπόθεση Re Osman, ανωτέρω, λέχθηκαν τα εξής που απαντούνμε καθαρότητατοερώτημα (σελ. 613): " the magistrate was not concerned with the inconsistencies or contradictions in the evidence of the accomplice witness, unless they were such as to justify rejecting or eliminating his evidencealtogether. Nor was he concerned with whether the witness was corroborated." Γιατουςλόγους πουπροεκτέθηκανηέφεσηαπορρίπτε­ ται. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 203