(1992)7Φβραναρίσυ, 1892 [Α.Ν.ΛΟΙΖΟΥ.Π.ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.ΧΑΤΏΓΓΣΑΓΓΑΡΗΧ,ΔΜές] ΑΝΔΡΕΑΣΤΣΟΥΑΟβΤΑΣ. Εφεσείων, ν. ΠΑΡΘΕΝΙΟΥΜΙΧΑΗΛ,(ΑΡ.2) Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.7481). ΠολΑΤΜίίίΔοίσνομία — Αίτησηγια αναβολή της ακρόασης — Κατά πόσο ορβάαπορρίφθηκεηαίτηση. Την ημέραπου ήτανορισμένηγιαακρόασηαγωγήτου εφεσί βλητουεναντίοντουεφεσείσνταγιαποσόΛΚ3.000οφειλόμενοδυ νάμειεπιταγής,ο εφεσείωναπουσίαζεαπότοΔικαστήριοκαιοδι- 5 κηγάρος του ζήτησε αναβολήτης υπόθεσης. Ο εφεσίβλητος έφερε ένστασηαναφέρονταςότι ο εφεσείων απουσίαζεαπότο Δικαστή ριοδιότιελάμβανεμέροςστοράλλυΚύπρου.Το πρωτόδικοΔικα στήριο απέρριψετηναίτησηγιααναβολήαναφέρονταςότι με την .» απουσία του απότο Δικαστήριο ο εφεσείων είχε επιλέξει ναμην ι υ παρουσιασθείκαιναμηνυπερασπίσειταδικαιώματατουενώπιον του Δικαστηρίου. Μετάτηναπόρριψητουαιτήματοςγιααναβολή ο δικηγόρος του εφεσείοντα αποσύρθηκε με άδεια του Δικαστη ρίου το οποίο άκουσε μαρτυρία και εξέδωσε απόφασηεναντίον τουεφεσείοντα. Αποφασίσθηκεότι α) Κατά πόσο θαδοθεί αναβολήή όχι σε μια υπόθεσηείναι θέμα άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου, στην άσκησητης οποίαςπρέπει ναλαμβάνεταιυπόψητο δικαίωμα του κάθζ διαδίκου ναακουσθεί ηυπόθεσητου μέσα σε εύλογο χρόνο πουπροβλέπεταιαπότοάρθρο302 τουΣυντάγματοςκαιτοαντί- *U στοίχοάρθρο6.1τηςΕυρωπαϊκής ΣύμβασηςΑνθρωπίνων Δικαιω μάτωνπουκυρώθηκεαπότοννόμο39/62. β)Στηνπροκειμένηπερίπτωσηόχιμόνοδενυπήρχεεσφαλμένη άσκησητης διακριτικής ευχέρειας αλλάούτε και διαφωνίαμετην προσέγγιση του πρωτόδικουΔικαστή. Ο εφεσείων με τηνεπιλογή 25 τουναμηνπαρουσιασθεί στοΔικαστήριοείχεο ίδιοςστερήσειτον εαυτότου απότο δικαίωμα ναακουσθεί καιγι'αυτόο ίδιος ευθυ νότανγιατιςσυνέπειες. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. 228 15 1AAA. TMVMVMCV.Μιρφ(A#.2) Υπόθεσηςπουαναφέρθηκαν: Kmu&aOir.TheSUpV/MAMOR
(1980)t CJJL297· 1beKier(Cypnu)UdLv. TratcoCmOTvrtUnsLtd
(1981)1CJJL 5 Αργυρού r. ΟργανισμούΧρηματοόοτήσε&ς Τραπέζης Κύπρον,
(1989)1ΑΛΑ. (Β)V Τ<πάρταν.Παπανά
(1962)1ΑΛΑ198FtsttAψ.FeatU
(1988)1CUt.210. ΈφΜ* 10 Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Φρ. ΝικολαΙδης, Λ.ΕΑ) πουδόθηκε στις 26Σεπτεμβρίου, 1987 (Λρ.Αγω γής 3378/87) με την οποία διατάχθηκε ναπληρώσει στον ενάγοντα το ποσό των £3.000.· οφειλόμενο με επιταγή 15 πάνωστηνΤράπεζαΚύπρου. Α.Σωκράχονς(χα),γιατονεφεσείοντα. Στ. Παύλου,γιατονεφεσίβλητο. Λ. ΛΟΙΖΟΥ,Π.,ανέγνωσετηναπόφασητουΔικαστη ρίου. Το αντικείμενο της αγωγής ήταν η απαίτηση του 20 εφεσίβλητου-ενάγοντα για ποσό £3.000.- οφειλόμενο με επιταγήπάνωστηνΤράπεζαΚύπρου Λτδ., πουεκδόθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1986,από τον εναγόμενο στο όνομα κάποιας Λνδρούλλας Παναγιώτου. Λυτήτηνοπισθογράφησεκαιτηνπαρέδωσε σεκάποιοΑνδρέαΣτυλιανίδηαπό 25 τη Λεμεσό και από τον οποίο ο εφεσίβλητος-ενάγοντας πήρετηνπιοπάνωεπιταγήέναντι,όπωςυπήρχεο ισχυρι σμόςστηνέκθεσηαπαιτήσεως,καλού και νόμιμουανταλ λάγματος και έτσι έγινε κάτοχος της στην κανονικήπο ρεία(holderInduecourse). 30 Ηαγωγήκαταχωρήθηκε στις 23 Ιουνίου 1987,μέκλητήριοκάτω απότηΔιαταγή65των περίΠολιτικής Δικο νομίαςΔικαστικώνΚανονισμών. 'Ηλθεενώπιοντουπρω τόδικου Δικαστή στις 9 Ιουλίου και, αφού δόθηκαν 229 Δ. &*%DO, MQ. ΤΓσουλόςτκΐβ v.Mijjetyt (AQ. 3)
(1992)οδηγίες όπως καταχωρηθεί έκθεση υπερασπίσεως εντός δέκα ϊΐμερών, ορίστηκε για ακρόασηστις 26 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους. Πράγματι καταχωρήθηκε η υπεράσπιση στην οποία ο εναγόμενος αρνείτο την οφειλή και μεταξύ άλλων ισχυρίζετο ότι η επιταγή αυτή εκδόθηκε για σκο- 5 κούςvmH\σεσχέση μεχαρτοπαίγνιο. Κατά την ημέρα της ακροάσεως ο εφεσείοντας· εναγόμενος δεν ήταν παρών και ο δικηγόρος του ζήτησε αναβολή στην οποία έφερε ένσταση ο εφεσίβλητος -ενά γων υποδεικνύοντας ότι ο εναγόμενος βρίσκετο στο 1 0 CyprusRally.Οπρωτόδικος Δικαστής απέρριψε τηναίτη σηγιααναβολήκαιστο σκεπτικότηςσύντομηςαπόφασης του αναφέρει ότι, "ο λόγος απουσίαςτουεναγόμενου δεν είναι τέτοιος πουναδικαιολογείται ηαιτουμένηαναβολή. Ο εναγόμενος επέλεξε να συμμετάσχει σε αυτοκινητιστι- 15 κούςαγώνες αντίναπαρουσιαστεί στοΔικαστήριο καινα προστατεύσει τα συμφέροντα του. Αυτή ήταν η επιλογή που ο εναγόμενος έκαμε ενώ είχε χρόνο στη διάθεση του νασκεφτεί καινααποφασίσει". Μετάτηναπόρριψητηςαίτησηςγιααναβολή,αποσύρ- 20 θηκε,μεάδειατουΔικαστηρίου,οδικηγόρος του εφεσείοντα-εναγομένου και το Δικαστήριο προχώρησε τότε στην ακρόαση της υποθέσεως και την έκδοση απόφασης υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγομένου για το ποσό των£3.000.-μεέξοδα. 25 Εναντίοντηςαπόφασηςαυτήςκαταχωρήθηκεηπαρού σα έφεση, με την οποία προσβάλλεται ηάσκηση της δια κριτικής εξουσίας τουπρωτόδικουΔικαστήως εσφαλμένη και ότι απέτυχε να λάβει δεόντως υπόψηκαι να εξετάσει και^ή έλαβε υπόψη λανθασμένα, τους λόγους επί των 30 οποίων βασίζετοηαίτησηαναβολής. Τοθέματης αναβολήςμιαςυποθέσεως καιτων αρχών που το διέπουν έχει γίνει αντικείμενο σειράς αποφάσεων και είναι περιττό να τις επαναλάβουμε εδώ σε όλη τους την έκταση.Μεταξύάλλων αναφορά μπορεί ναγίνειστην 35 υπόθεση Krani diotis v. The Ship M/V AMOR
(1980)1 CLR. 297 και The Kier (Cyprus) Ltd, v. Trenco Constructions Ltd
(1981)1C.L.R.
- Στηντελευταία αυτή 230 I AAA. Tcca&6<7Sc%v.I&gaf&(AQ.2) Δ.Aot&ra,HQ. υπόθεσηέχειλεχθεί ότιτοζήτημακατάπόσο μιααναβολή θαδοθζί ήόχι είναι αναμφίβολαθέμαδικαστικής διακρι τικής εξουσίας και σαν τέτοιο πρέπει να εξετάζεται με βάσητα συγκεκριμένα γεγονότα κάθζ υποθέσεως και όχι 5 αφηρημέναΚατά πόσο μιααναβολή θαδοθείήόχι, πρέ πει να εξετάζεταιυπότο φως τουδικαιώματος ενόςδιαδί κουακροάσεωςτηςυποθέσεωςτουεντόςευλόγουχρόνου, που προστατεύεται από το άρθρο 302 του Συντάγματος και το αντίστοιχο άρθρο 6.1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης 10 Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1950,που κυρώθηκεαπό τον ΚυρωτικόΝόμοΑρ. 39 του
- Πρέπειδε ναλεχθεί ότι το καθήκον γιατην εξασφάλι ση του δικαιώματος που κατοχυρώνεται από το 'Αρθρο 302 του Συντάγματοςβαρύνεισε μεγάλο βαθμό τιςδικα15 στικέςαρχές.Έχει επίσηςλεχθεί ότι κατάκανόναδεν δί νονταιαναβολέςαν υπάρχεικίνδυνοςεπηρεασμούτωνδι καιωμάτων των άλλων διαδίκων. (Βλέπε Αργυρού χαι άλλοι ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως ΤραπέζηςΚύ πρου, Πολιτική Έφεσηαρ.7125,η απόφαση δόθηκε στις 20 24 Μαΐου 1988.) Περαιτέρω έχει λεχθεί ότι οι αναβολές προκαλούντηδικαιολογημένηδυσαρέσκεια των διαδίκων και των μαρτύρωνκαιπρέπει νααποφεύγονταιεκτόςαν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις (Βλέπε ΤσιΔρταχαι άλλος ν. Γιαπανά καιάλλων
(1962)1ΑΛΑ. 198,208.) Τε25 λικά έχειλεχθεί ότι οιΔικαστέςδενπρέπανα επιτρέπουν στουςεαυτούςτωννα οδηγούνταισετέτοιεςανεπιθύμητες καταστάσειςαπό τουςδικηγόρους ήτους διαδίκους. Ηδι καστική λειτουργία δεν ενδιαφέρειμόνο το συγκεκριμένο διάδικο ήτοδικηγόρο πουτοναντιπροσωπεύει.Αποτελεί _ δημόσιαλειτουργίαγενικούενδιαφέροντος.(Βλέπε Fatsita 3 0 ψ. Fatsita
(1988)1CL.R. 210,220.) Στηνπροκειμένηπερίπτωσηταγεγονότατης υποθέσε ως δείχνουνκαθαράότι αδιαφορώνταςως προς το ποια θα ήτανη δικαστική κρίση, ο εφεσείων-εναγόμενοςαπο35 φάσισεμόνοςτουκαιτοπήρεωςδεδομένο,ότιηυπόθεση τουενάγοντοςέπρεπενααναβληθείμεμιατηςτελευταίας στιγμής αίτηση. Ήταν εσφαλμένη η προσέγγιση του και ορθόςο τρόπος αντιμετωπίσεως τουθέματος καιασκήσε ως της διακριτικής εξουσίας του απότον Πρωτόδικο Δι40 καστή. 231 Α.Δοΐξεα,ΙΠΓο ΤΓ©3*Αόζ?3β$ν.ΐ£ι%β&(Α$.2)
(1992)Είναι καθιερωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο αυτό σαν Εφετείο δεν επεμβαίνει με την άσκηση της διακριτικής εξουσίας των πρωτόδικων Δικαστηρίων όταν αυτή έχει ασκηθεί σύμφωνα με το νόμο και με τρόπο που δείχνει ότι όλα τα απαραίτητα στοιχεία λήφθηκαν υπόψη. Το βάρος s της αποδείξεως ότι ο πρωτόδικος Δικαστής άσκησε τη δ&ακριτικήτου εξουσία εσφαλμένα ή ότι έλαβε υπόψη λαν θασμένα στοιχεία π ο υ δεν έπρεπε να είχαν ληφθεί υπόψη είναι πάνω στους εφεσείοντες και εκτός εάν ικανοποιηθεί το Δικαστήριο τούτο ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ενήρ- ί ο γηαζ εσφαλμένα, η απόφαση του πρέπει να επικυρωθεί. Εκίσης δεν επεμβαίνει έστω και α ν το ίδιο θα μπορούσε πρωτόδικα να είχε ενεργήσει διαφορετικά. Στην προκειμένη περίπτωση το Δικαστήριο δεν βρίσκει ότι υπήρξε εσφαλμένη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας, 15 αλλά ούτε και διαφωνεί με την προσέγγιση του πρωτόδι κου Δικαστή. Η εσφαλμένη εντύπωση ότι οποιοσδήποτε διάδικος μπορεί να θεωρεί ως δεδομένο ότι τα Δικαστήρια είναι υπόχρεα να αναβάλουντην υπόθεση του για να ικα νοποιούνται οι προσωπικές του διευθετήσεις και επιθυ- 20 μίες, πρέπει να εξαληφθεί. Η ταχεία απονομή της δικαιο σύνης και ο έλεγχος των διαδικασιών για πραγμάτωση του στόχου αυτού, είναι στην τελευταία ανάλυση ευθύνη τ ω ν Δικαστηρίων και ηδιακριτικήεξουσία τους πρέπει να ασκείται με στόχο τη διατήρηση μιας ισορροπίας μεταξύ 25 του καθιερωμένου δικαιώματος της εκδίκασης υποθέσεων εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος και του δικαιώμα τος ενός διαδίκου να ακουστεί. Εάν ένας διάδικος αποφα σίσει να μη προσέλθει κατά τη δικάσιμο ημέρα χωρίςαποχρώντα και αναπόφευκτολόγο με τον οποίο θα μπορούσε 30 να πεισθεί ο Δικαστής να δώσει αναβολή, είναι ο ίδιος π ο υ επιλέγει να στερήσει τον εαυτό του του δικαιώματος να ακουστεί και γι αυτό πρέπει να ευθύνεται για τις συνέ πειες. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η έφεση απορρίπτε- 35 ται με έξοδα. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. 232