clr/1992/1992_1_237.pdf

(1992)εφεσίβλητοι υπέβαλαν στο Δικαστήριο ότι οι εφεσείοντες είχαν απωλέσει το δικαίωμα ακρόασηςτους απότο Δικαστήριοδιότιη παρακοήτουδιατάγματοςσυνιστούσε καταφρόνηση τουΔικαστη­ ρίου. Αποφασίσθηκεότι (α) Η γενική αρχή είναι ότι καθένας διάδικος έχει δικαίωμα ακροάσεως.Το Δικαστήριοέχειδιακριτικήευχέρειανααναστείλει ή αφαιρέσειτο βασικό αυτόδικαίωμα εάνδιάδικος είναιαποδε­ δειγμένα ένοχοςπαρακοήςκαι το συμφέροντηςδικαιοσύνηςεπι­ βάλλει τούτο, δηλ. η παρακοήαποτελεί εμπόδιο στηνπορεία της 10 δ(καιοσύνηςστησυγκεκριμένη υπόθεση,μετο ναδυσκολεύεταιη διακρίβωση τωνορθώνγεγονότων ήηεφαρμογή τηςδιαταγήςτου Δικαστηρίου.Το Δικαστήριο δεν ασκεί τηνπιοπάνωεξουσίατου εάν ο υπαίτιος διάδικος δείξει καλό λόγο για τη μηάσκησητης διακριτικήςευχέρειαςεναντίοντου. 15 (β) Σε διαδικασία για την εγκυρότητα του διατάγματος ένστασηήέφεση-ήδιαδικασίαστηνοποίαηνομιμότητατουδια­ τάγματος είναιεπίδικο θέμαο διάδικος δεν εμποδίζεταινα ακου­ στείέστωκαιανείναιένοχοςσυνεχιζόμενηςπαρακοής,γιατίδεν είναιορθόναεπιτραπείσεδιάταγμανασυνεχίσεινα ισχύει,χωρίς 20 νααποφασισθείπρώτατοθέματηςνομιμότηταςτου. (γ) Στηνπροκειμένηπερίπτωση,σύμφωναμε την διαπίστωση τουπρωτόδικουδικαστηρίου,ηπαρακοήείχεαρθείπλήρωςκαιη προηγούμενηκατάστασηαποκατασταθεί. Επιπλέοντοαντικείμενο της παρούσας έφεσηςήτανηνομιμότητατου ιδίου τουδιάταγμα- 25 τος,καιγι'αυτότοαίτηματωνεφεσίβλητωνδενμπορούσεναγίνει δεκτό. Ηαίτησηαπορρίφθηκε. _« Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: Chuck v. Owner 1Coop.205Gordon v.GordonandGordon[1904]Ρ163Hadkinson v.Hadkinson[1952)]P28S· J(HD) v.J(AM)[1980]1All EJl. 156' Shortv.Short[1973]22FLR 320· Schumann v.Schumann[1964]6FLR422Mavrommatis v. CyprusHotels Co Ltd

(1967)1 C.LR. 266· 238 35 1 ΑΛΛ Γρηγορίονκ.α.ν.Σταύρουκ.α.(Αρ.1) Στνλιανίδης,Δ. Mouzourisv.XyiophaghouPlantationsLtd

(1977)1CJ-R.287Ιωσηφάκηςv.Αριστοδήμου,Π.Ε.Αρ. 7886(Απόφαση 10.4.90)· Smithv.PaphosStoneC. EstateLtd,

(1989)1ΑΛΛ. (Ε)4995 ReChr. KaraoUsDevelopmentsLimited,ΑίτησηΑρ. 149/90(Απόφάση28.11.90)· hr. Division "Katznos"v.Republic

(1983)3CLR. 1068. Προδικαστική ένσταση. Προδικαστικήένστασηαπότουςδικηγόρουςτωνεφεσί­ βλητωνότιτοΔικαστήριο πρέπεινααποκλείσει τουςεφε10 σείοντες απότου ναακουστούν στην παρούσαέφεση για το λόγο ότι ο εφεσείων -εναγόμενος 1παρέβει τοεκκαλούμενοπροσωρινόδιάταγμα. Κ.ΜιχαηλίδηςμεΝ. Γεωργιάδον,γιατουςεφεσείοντες. 15 Μ.Μοντάνιοςμε Α Τριανταφυλλίδης xm Χρ.Κληρί£η,γιατους εφεσίβλητους. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,Δ.: Τοζήτημαπουπρέπει να αποφα­ σιστεί στο στάδιο αυτόείναι, αντο Δικαστήριο τούτοθα αποκλείσει τους εφεσείοντες απότου ναακουστούν στην παρούσαέφεση,γιατολόγοότιοεφεσείων- εναγόμενος 1 20 " παρέβει τ ο εκκαλούμενο προσωρινό διάταγμα. Στις 20 Ιουλίου, 1989, Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας,σε μονομερήαίτησητων εφεσίβλητων, εξέδω­ σετοπιοκάτωπροσωρινόδιάταγμα:25 30 "Τηαιτήσει τωνκ.κ.Μοντάνιου&Μοντάνιου, δικηγόρων 6V ενάγοντας-αιτητάς το Δικασιήριον τούτο αναγνόν την ένορκον ομολογίαν τηνκατατεθείσανυπό ήεκμέρους των εναγόντων καιοίτινες συνάμα κατέθε­ σαν εγγύησιν £5,000.-ίναδιάτου ποσούτούτουκαλυφθώσι οιαδήποτε ζημίαι και έξοδα άτινα ήθελονπροκύψει εις τους εν λόγω εναγομένους διάτης εκδόσεως τουπαρόντοςδιατάγματος,διατάττειόπωςοιεναγόμε­ νοι αρ.1και2προσωπικώςή/και διάτωνυπαλλήλων ή αντιπροσώπωναυτώνεμποδισθούν και'δηδιάτου πα239 Στνλ&βνΙ&β, Δ. ΙΓρηγορίου η.α.ν.Σταύφονη. Θ.(Ag. 1)

(1992)ρόντοςεμποδίζονταιΑ. από του να πωλήσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν ή άλλως πως αποξενώσουν την ακίνητον των περιουσίαν την ευρισκομένην ειςΣτρόβολον, Λευκω­ σία, Πύλα(Λάρνακος), Μαζωτόν(Λάρνακος),Κίτι (Λάρνακος),Τερσεφάνου (Λάρνακος) και Παραλίμνι (Αμμοχώστου) 5 Β. από του να πωλήσουν, δωρίσουν, επιβαρύνουν ή άλλως πως αποξενώσουν τας μετοχάς ταςοποίας έχουνειςταςεταιρείαςεναγομένους 3-11 ίο Γ. απότουναπροβούνεις οιανδήποτεενέργειαν απο­ σκοπούσανειςτοναμετατρέψουντηννομικήνκατάστασιν (status Quo) ή/και την μετοχικήν διάρθρωσιν των εναγομένων 3-11 και (β) από του να πωλήσουν, δωρίσουν, ενοικιάσουν, επιβαρύνουνή 15 άλλως πως αποξενώσουν ταπεριουσιακάστοιχεία τωνεναγομένων3-11,εκτόςδιάτασυνήθηή τρέχο­ ντα έξοδα και ανάγκας αυτώνή^αιδιαταςσυνή­ θεις εμπορικός δραστηριότητας τούτων, μέχρις ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως της πα- 20 ρούσης αγωγής εκτός εάν οι εναγόμενοι εμφανι­ σθούν ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατά την 1.8.89και δείξουν λόγον διατίτοπαρόνδιάταγμα ναμη εξακολούθηση ισχύον." Στις 29 Ιουνίου, 1990, αφούακολουθήθηκεηδιαδικα- 25 σίαπουπροβλέπει το 'Αρθρο 9τουπερί Πολιτικής Δικο­ νομίας Νόμου,(Κεφ. 6,Νόμοι 11/65,161/89,228/89),Δι­ καστήςτουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκωσίας, μεβάση το 'Αρθρο 32 των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 μέχρι 1990, διέταξε όπως το προσωρινό τούτο διάταγμα 30 γίνει οριστικό, αφούδιαφοροποίησετηνπαράγραφοΓ με τηναπάλειψητωνλέξεων"ή/και διάταςσυνήθεις εμπορι­ κός δραστηριότηταςτούτων"καιτην αντικατάστασητους με "συμπεριλαμβανομένων της αντιμισθίας και μισθολογίας των διοικητικών συμβούλων, εργοδοτουμένων και 35 συνεργατών των Εταιρειώνκαι/ήγιατιςσυνήθεις εμπορι­ κές δραστηριότητες αυτών, συμπεριλαμβανομένων των 240 1 ΑΛΛ ΓρηγορίονΜ.α.ν.Σταύρου Μ.α.(Αρ. 1) ΣτνλιανίΑης,Α. ήδηδεσμευτικώς αναληφθέντωναναπτυξιακώνέργωντων Εταιρειώνπριντις20.7.89." Οι εναγόμενοι στις 13Ιουλίου, 1990,καταχώρισαντην παρούσαέφεση μετηνοποίαζητούντηνακύρωσητουπιο 5 πάνωδιατάγματοςγια26 λόγους που εκτίθενται στην ει­ δοποίηση εφέσεως. Στις29 Οκτωβρίου, 1990, οι εφεσίβλητοι/ενάγοντες με αίτησηζήτησαν τηντιμωρία του εφεσείοντα 1μεφυλάκι­ ση,ή με κατάσχεση της περιουσίας του,ή με την επιβολή 10 προστίμου για ηθελημένη καταστρατήγηση του πιο πάνω διατάγματος. Ο εφεσείων 1καταχώρισε ειδοποίηση ένστασης. Στις 26 Απριλίου, 1991, Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστη­ ρίου Λευκωσίας, σε μια μακρά και αναλυτικήαπόφαση, 15 βρήκε τον εφεσείοντα ένοχο παρακοής σε σχέση με όλες τις ενέργειες στις οποίες είχε προβεί για την αποξένωση των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας εναγομένης 9 και γιατί ο ίδιος και η Λίντα Γρηγορίου πώλησαν στην εταιρεία Cynvest Ltd. έναντι τιμήματος £5.300.000τις με20 χοχές πουκατείχανστην επενδυτική εταιρεία ηοποίασυ­ στήθηκεωςδημόσιαεταιρείαστις 13Σεπτεμβρίου, 1989. Ηεταιρείααυτήσυστήθηκε ιδιωτικήεταιρεία, μετατρά­ πηκε σε δημόσια εταιρεία και έκδοσε πρόσκληση για εγ­ γραφή (prospectus) στην οποία αναφέρεται ότι αγόρασε 25 ολόκληρο τοκεφάλαιοτης επενδυτικής εταιρείας μεβάση συμφωνία ημερομηνίας 9Οκτωβρίου, 1989 καιότι η επεν­ δυτικήεταιρείαείχεσυσταθεί στις 20 Οκτωβρίου, 1977, με την επωνυμία L.V. TransworidAgencies Ltd., και μετονο­ μάσθηκε σε Stavros Investment Ltd., μεψήφισμαημερομη30 νίας 1ηςΟκτωβρίου, 1979. Στησελ. 35 της παραπάνω καταδικαστικήςαπόφασης διαβάζομε:"Σημασία έχει ότι ο ίδιος ο καθ'ου εκτίμησε τηναξία των μετοχών που κατείχε και που μεταβίβασε από την 35 εταιρεία αρ. 9 διά του μηχανισμού της επενδυτικής εται241 Σφ«&&ανίΰη£, Δ. ΙΓρηγορΙουη.α.ν.Σταυρόν η.α.(Αρ. 1)

(1992)ρείαςπροςτην "CynvestLtd"ωςύψους μερικώνεκατομυρίων,τοοποίοδεικνύει ότι η εταιρείααρ.9απώλεσεαυτή την αξία των περιουσιακών στοιχείων που δεσμεύονταν απότοδιάταγμα." Το Δικαστήριο αποφάσισε να επιβάλει ποινή στις 29 5 Απριλίου, 1991,επειδήστις 19Απριλίου, 1991,η εταιρεία CynvestLtd.,μεπρωτοβουλίατουεφεσείοντα 1,απέστειλε επιστολή στα μέλη τουΔιοικητικού Συμβουλίουγιασυνε­ δρία στις 30 Απριλίου, 1991, με σκοπότην ακύρωσητων συμφωνιών εκχώρησης μεταξύτηςStavrosInvestment Ltd. 1° καιStavros Holdings Ltd.ToΔικαστήριο ανέβαλετηνεπι­ βολήποινήςγιαναδώσει χρόνο γιατηνπραγμάτωσητης προτειθέμενης ακύρωσης των συμφωνιών. Ο εφεσείων ανέλαβεναεπισπεύσει τησυνεδρίατουΣυμβουλίου. Στις 29 Απριλίου, 1991, κατατέθηκαντεκμήρια με τα 15 οποίατοΔικαστήριο ικανοποιήθηκεγιατηνακύρωση των συμφωνιών εκχώρησης και της συμφωνίας διαχείρισης τουξενοδοχείου Silver Sands, παρά τογεγονός ότι οεφε­ σείων 1 δεν είχε βρεθεί ένοχος για τις ενέργειες του σε σχέσημετηντελευταίασυμφωνία. 20 Το Δικαστήριο στο δικαιολογητικό της επιβολής της ποινής είπε ότι η ακύρωση αυτών των συμφωνιών ήρε πλήρωςκαιανεπιφύλακτατηνπαρακοήκαιέτσιεπανήλθε τοstatus quoante. Το Δικαστήριο, αφούέλαβε υπόψηόλα τα περιστατι- 25 κά,περιλαμβανομένης και της άρσης της παρακοής,επέ­ βαλεπρόστιμο £2.000. Έχει αναφερτεί απότους δικηγόρους των μερών ότι εναντίον των αποφάσεων της 26ης Απριλίου, 1991, (ενοχή),καιτης 29ης Απριλίου, 1991, (ποινή),καταχωρί- 3° στηκανεφέσεις απότονεφεσείοντακαιτους εφεσίβλητους αντίστοιχα,οιοποίες εκκρεμούν. Ο κ.Τριανταφυλλίδης, κατάτην έναρξητης παρούσας διαδικασίας, εισηγήθηκε ότι η παρακοή του διατάγματος συνιστά καταφρόνησητουΔικαστηρίου,ηοποίαπροκάλε- 35 242 1 ΑΛΛ ΓρηγορΙονΜ.α.ν.Σταυρόνκ.α.(Αρ. 1) ΣτυλιανΙΑης,Δ. σεεκτεταμένες οικονομικές βλάβεςή,ενπάσηπεριπτώσει, ο εφεσείων δεν έδωσελεπτομερή λογαριασμό των ποσών £5.300.000 που αναφέρονται στην πρόσκληση εγγραφής (prospectus) της Cynvest Ltd. και ότι οι εφεσείοντες ή ο 5 εφεσείων 1 στερούνται του δικαιώματος θεραπείας στην παρούσαέφεσηήκαι,ενπάσηπεριπτώσει, το Δικαστήριο τούτο,ασκόνταςδιακριτικήεξουσία,πρέπει νατουςαπο­ κλείσειαπότουναακουστούνστηνέφεση. Ο κ. Μιχαηλίδης, από την άλλη πλευρά, υπέβαλε ότι 10 καταφρόνησητου Δικαστηρίου δεν αφαιρεί απότον εφε­ σείοντα το δικαίωμα να προσβάλει την εγκυρότητα του διατάγματοςγιατοοποίουπάρχειισχυρισμός ότικαταδι­ κάστηκεγιαπαρακοή.Στηνπαρούσαυπόθεσηέχειαρθείη παρακοή καιηκαταφρόνησητουΔικαστηρίου καικάλεσε .« τοΔικαστήριο ναμηναποδεχτείτοαίτηματουδικηγόρου των εφεσίβλητων. Δεν υπάρχειστην Κύπρο νομοθετική πρόνοια μεβάση την οποία το Δικαστήριο δικαιούται ναστερήσειδιάδικο του δικαιώματος ακροάσεως. Η εξουσία αυτή ασκήθηκε 20 οτα μεσαιωνικά χρόνια και μετά από τα Εκκλησιαστικά Δικαστήρια στην Αγγλία,τα οποία δεν είχαν άλλο τρόπο καταναγκασμού. Τα Δικαστήρια του Κοινοδικαίου είχαν τρόπουςτιμωρίας τουπροσώπουπουδε συμμορφωνόταν με τα διατάγματατους. Παρόμοια εξουσία με ταΕκκλη25 σιαστικά Δικαστήρια ασκούσε το Δικαστήριο της Επιει­ κείας (Chancery Court). Τα Αγγλικά Δικαστήρια με το δικό τους εμπειρικό τρόποανάπτυξαντοΚοινοδίκαιοκαιτιςαρχέςτηςΕπιει­ κείας που εφαρμόζονται στην Κύπρο σύμφωνα με το ^ 'Αρθρο29

(1)(γ)των περί Δικαστηρίων Νόμων 1960 μέχρι 1991. ΗΕπιτροπήγιατο "ΔίκαιοτηςΚαταφρόνησηςτουΔι­ καστηρίου" μεπρόεδροτοΔικαστήPhillimore, στηνΈκθε­ σητης (Cmnd5794)είπε ότι η καταφρόνησητουΔικαστη35 ρίουείναι: "a means whereby the courts may act to prevent or 243 ΣτνλκινΙΰΐβ» Δ. ΙΓρηγορΙον t*.β.ν.Σταυρόν Η.α.(Αρ.1)

(1992)punish conduct which tends to obstruct, prejudice or abuse the administration of Justice eitherinrelation toa particular case or generally" and as existing to protect not the dignity of the Judges but "the administration of Justiceandthefundamental supremacy ofthelaw". 5 Στην υπόθεση Chuck v. Cremer 1Coop.205 ο Λόρδος Καγκελλάριοςείπε:"Thataparty was entitledtobebeardif his object was to get rid of the order or otherproceeding which placed himincontempt, andhewas alsoentitledtobeheardfor 10 the purpose of resisting or setting aside for irregularity anyproceeding subsequent tohiscontempt." Στην υπόθεση Gordon v. Gordon and Gordon

(1904)Ρ 163 ο Δικαστής Vaughan Williams είπε στις σελ. 172 και 173:Ι5 "It was admitted, and could not be otherwise than admitted, that if the objection was to the very order which had created the contempt, and the objection was oneof thecharacter which Ihave described, thefact that the objector was in contempt wouldnot deprive him of 20 therighttobeheard. I think that, having regard to the fact that the objection is to thelegality of the order, it wouldnot be right toallowtheordertocontinueinforce without first detenniningthequestion of itslegality." ^ ΣτηνυπόθεσηHadkinson v.Hadkinson

(1952)Ρ285 ει­ πώθηκεότιπρόσωποεναντίοντουοποίουή σχετικάμετο οποίο εκδίδεται διάταγμα αρμοδίου Δικαστηρίου έχει υποχρέωση να συμμορφώνεται προς αυτό,εκτός εάνκαι μέχρις ότου το διάταγμααυτό ακυρωθεί. Παρακοή δια- 30 τάγματος συνιστά καταφρόνηση και τιμωρείται. Ο Δικα­ στής Denning, αφού αναφέρθηκε στην ιστορική εξέλιξη της αρχήςτηςστέρησης τουδικαιώματοςακροάσεωςδια­ δίκουενόχουκαταφρόνησηςλόγωπαρακοήςδιατάγματος Δικαστηρίουτόσο στο Εκκλησιαστικό καιειδικότεραστο 35 244 1 ΑΛΛ ΓρηγορΙονκ.α.ν.Σταυρόνκ.«. (Αρ.1) ΣτνλιανΙ&ι& Δ. Δικαστήριο τηςΕπιεικείας (ChanceryCourt),είπεστησελ. 298:- 10 15 20 25 "It is a strong thing for a court to refuse to hear a party to a cause and it is only to be Justified by grave considerations of public policy. Itis astep which acourt will only take when the contempt itself impedes the course of justice andthereis noothereffective meansof securing his compliance. In this regard I would like to refer to what Sir George Jessel M.R. said in a similar connexion in Inre Oements v. Enanger. Ί havemyself hadonmanyoccasions toconsiderthisjurisdiction, andI have always thought that, necessary though it be, it is necessary only in the sense in which extreme measures are sometimes necessary topreserve men'srights,that Is, if nootherpertinentremedy canbe found. Probablythat will be discovered after consideration to be the true measure of theexercise of theJurisdiction.'Applyingthis principle I am of opinion that the fact that a party to a cause has disobeyed anorder of thecourtIsnotof itself a bartohisbeing heard,butif his disobedience is suchthat, so long as it continues, ItImpedesthecourse of justiceIn the cause, by making it more difficult for the court to ascertain thetruthor to enforce the orders which it may make, thenthecourt may in its discretion refuse tohear him until the impediment is removed or good reason Is shown why itshouldnotbe removed." Ο Δικαστής Sheldon στην υπόθεση / (HD) v. J (AM)

(1980)1All E.R. 156υιοθέτησετο παραπάνω απόσπασμα της απόφασης του Δικαστή Denning και στη σελ. 161 30 είπε:- 3 5 In my opinion,it is dear from the authorities, as in the even counsel for the petitioner conceded, that the court always has a discretion whether or notto permit a party in contempt to be heard on some further v application by himInthesame suit, balancing theplain and unqualified obligation of every person against, orin respect of, whom an order Is made by a court of competent jurisdiction to obey it unless'and until that orderis discharged' against theneedtodojustice between 245 Σηώ&ανίβη& Δ. ΙΓρηγορΙονη. α. ν.Σ η ν ρ ο ν Η.β. (Αρ.1) (1W2) theparties intheparticular circumstances ofthecase;" Η απόφασητουΔικαστήDenningυιοθετήθηκε από τα ΔικαστήριατηςΑυστραλίας. (Βλ.Short v. Short

(1973)22 FLR 320 στη σελ. 330 per Bray CJ (Sup α of South Australia)-Schumann v. Schumann

(1964)6FLR422.) Στη 2η Έκδοση του συγγράμματος Borrie & Lowe's Lawof Contemptστησελ.461αναφέρεταιότιτοΔικαστή­ ριο έχειδιακριτικήευχέρεια ναμηνεπιτρέψει σε διάδικο, ο οποίος παράκουσε τηδιαταγήτουΔικαστηρίου,κατά τρόποπουναεμποδίζεταιη πορείατηςδικαιοσύνηςστην ίο αγωγή,ναπάρειενεργό μέροςστηδιαδικασία μέχριςότου τοεμπόδιοαρθεί. Έχει καθιερωθεί ότιηαρχήτηςστέρησης του δικαιώ­ ματοςακροάσεωςδεν εφαρμόζεταισεαίτησηγια κάθαρση τηςκαταφρόνησηςή στην έφεσηγιατηνακύρωσητουδια- 15 τάγματοςστο οποίοβασίζεταιη ισχυριζόμενηκαταφρόνη­ ση. Το ζήτημαπουεγείρεται απασχόλησε τοΑνώτατο Δι­ καστήριο σετριμελή σύνθεση στις υποθέσεις Theofylactos Mavrommatis and 2 Othersv. Cyprus HoteL· Co. Ltd 20

(1967)1 C.L.R. 266, Antonis Mouzouris andAnother v. Xylophaghou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287 και Αντώνης Θ. Ιοχτηφάχη ν.ΧαράλαμπουΑριστοδήμου, Πο­ λιτική ΈφεσηΑρ. 7886,(Απόφαση δόθηκε στις 10Απρι­ λίου, 1990,δεδημοσιεύτηκε ακόμα).Σχετικές είναι καιοι 25 αποφάσεις σε αιτήσεις γιαέκδοση ενταλμάτων Certiorari και Prohibition Marie Therese Smith v.

1. Paphos Stone C. EstateLtd,
2. Poullas Tsadlotls Limited, 3.Ολύμπιου Πέ­ τρου, Αίτηση Αρ. 118/89, (Απόφαση δόθηκε στις 16 Σε­ πτεμβρίου, 1989,δεδημοσιεύτηκε ακόμα) καιΑναφορικά 30 μετηναίτησητηςChr.KaraolisDevelopments limited, Αί­ τηση Αρ. 149/90, (Απόφαση δόθηκε στις 28 Νοεμβρίου, 1990,δεδημοσιεύτηκεακόμα). Στηνυπόθεση TheofylactosMavrommatis and2 Others, (παραπάνω),όπωςφαίνεταιστις σελ. 267-271, έλαβεχώρα 35 διάλογος μεταξύτουτότεΠροέδρουτουΔικαστηρίουκαι 246 5 1 ΑΛΛ ΓρηγορΙονκ.α.ν.Σταύρου κ.α.(Αρ. 1) Στνλιανίσης, Δ. - -Τ τωνδικηγόρωντουεφεσείοντα.ΟΠρόεδροςτουΔικαστη­ ρίουεξέφρασετηνάποψη ότιτοΔικαστήριοδενήτανδια­ τεθειμένο να ακούσει οποιαδήποτε επιχειρηματολογία εκτός εάνυπήρχεσυμμόρφωση προςτο εκκαλούμενοδιά5 τάγματουπρωτόδικουΔικαστηρίου. ΣτηνυπόθεσηAntonisMouzouris andAnother, (παρα­ πάνω), τριμελές Εφετείο με άλλη σύνθεση, αναφέρθηκε στην υπόθεση Theofylactos Mavrommatis and 2 Others, (παραπάνω), και στο απόσπασμα από το σύγγραμμα 10 Borrie andLowe'sLaw of Contempt, 1ηΈκδοση, σελ. 367 τοοποίοέχει:- 15 "Α person who has committed a civil contempt by disobeying a court order may be subject to thesocalled rule that a party in contempt cannot be heard or take proceedings in the same cause until he has purged his contempt." To Δικαστήριο αναφέρθηκετελικά στην απόφασητου Δικαστή Denning στην υπόθεση Hadkinson, (παραπάνω), καιείπεστησελ. 294:- 20 25 30 "The rule does not bar applications made in other causes, although they may involve the same parties, and itis inapplicable toan application topurgethecontempt or to the bringing of an appeal with a view to setting aside the order upon which the alleged contempt is founded. It may also be stated that a party will also be heard to support a submission that upon the true construction of the order alleged to be disobeyed his action did not constitute a contempt or that having regardto all thecircumstances heought nottobe treated asbeingincontempt." Στην απόφασηΑντώνη θ. Ιωσηφάκη, (παραπάνω), το Δικαστήριο είπεότιδιάδικοςοοποίοςβαρύνεταιμεσυνε. χιζόμενηπαρακοήδιατάγματοςτουΔικαστηρίουδενεκπί­ πτει αυτόματατουδικαιώματος ναακουστεί σε μεταγενέ35 στερο διάβημα στην ίδια διαδικασία.Αναγνωρίζεται ως διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να αρνηθεί να τον 247 ΣτΒ&βαν&οξ, Δ. ΓοςητΦ^ΙοΐΒα α.ν.Σ π ύ ρ ο υ η.α. (Αρ. 1)

(1992)ακούσει,ανκρίνει ότι τασυμφέροντατηςδικαιοσύνηςτο επιβάλλουν. Τοδικαίωματηςδικαστικήςπροστασίαςκαιτοδικαίω­ μα ακροάσεως ενώπιον του Δικαστηρίου κατωχυρώνονται από το 'Αρθρο 30 του Συντάγματος.Το δικαίωμα 5 τούτο όμως μπορεί να ρυθμιστεί. (Βλ. Irr.Division "KstzUos"v. Republic

(1983)3C.L.R. 1068.) Ηγενική αρχήείναιότικαθέναςδιάδικοςέχειδικαίω­ μαακροάσεως. ΤοΔικαστήριοέχειδιακριτική ευχέρειανα αναστείλει ή αφαιρέσειτο βασικόαυτόδικαίωμαακροά- ίο σεως εάν διάδικος είναι αποδεδειγμέναένοχος παρακοής καιτοσυμφέρον τηςδικαιοσύνης επιβάλλει τούτο- δηλα­ δήηπαρακοήαποτελείεμπόδιοστηνπορείατηςδικαιοσύ­ νης στη συγκεκριμένη υπόθεση, με το να δυσκολεύεται η διακρίβωσητων ορθώνγεγονότων ήηεφαρμογήτης δια- 15 ταγήςτουΔικαστηρίου.ΤοΔικαστήριο δενασκεί την πιο πάνω εξουσία του εάν ο υπαίτιος διάδικος δείξει καλό λόγο για την μη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας ενα­ ντίοντου. Σε διαδικασίαγια την εγκυρότητα του διατάγματος- 20 ένσταση ή έφεση -ήδιαδικασία στην οποίαηνομιμότητα τουδιατάγματος είναι επίδικοθέμα, οδιάδικοςδενεμπο­ δίζεται να ακουστεί,γιατί δεν είναι ορθόναεπιτραπείσε διάταγμα να συνεχίσει να ισχύει, χωρίς να αποφασιστεί πρώτατοθέματηςνομιμότηταςτου. 25 Ο εφεσείων 1βρέθηκε ένοχος παρακοής.Σύμφωναμε τηνπρωτόδικηαπόφασηημερομηνίας 29 Απριλίου, 1991, η καταφρόνηση έχει αρθεί. Το γεγονός ότι εναντίον της απόφασηςαυτήςεκκρεμεί έφεσηδεναλλάζειτηνκατάστα­ ση.Περαιτέρω, τοαντικείμενο τηςπαρούσας έφεσης είναι 30 ηνομιμότητατουιδίουτουδιατάγματος. Γιατουςπαραπάνωλόγους δενγίνεται δεκτότοαίτη­ ματων εφεσίβλητων. Ηένστασηαπορρίπτεται. 248