clr/1992/1992_1_389.pdf

(1992)οικογένεια της εφεσίβλητης, και χρησιμοποιούσε τον ίδιο εξοπλι­ σμό» της ομόρρυθμης εταιρείας.Μεαγωγήτουο εφεσείων ζητούσε αποζημιώσεις για αθέμιτο συναγωνισμό (passingoff) λόγω ισχυρι­ ζόμενης ομοιότητας μεταξύ των ονομάτων "Laplace" και "Lamarque" πουθαμπορούσεναδημιουργήσει σύγχυση ήεξαπάτη- 5 ση στο κοινό, και λογαριασμούς και απόδοση του ενός δευτέρου των κερδών της νέας επιχείρησης της εφεσίβλητης λόγω παράβα­ σης απότων προνοιών των άρθρων 31 και 32 του περί Ομορρύθ­ μων και Ετερορρύθμων Εταιρειών και Εμπορικών Επωνυμιών ,» Νόμου, Κεφ. 116, που απαγορεύουντην διεξαγωγή ανταγωνισιιΜής επιχείρησης απόσυνέταιρο. Η εφεσίβλητη αρνήθηκεότιυπήρ­ χε μεταξύ των δύο πιο πάνωονομάτων τέτοια ομοιότητα που να είναιδυνατόναπροκαλέσει σύγχυση ήναεξαπατήσειτοκοινό,και ισχυρίσθηκε ότι η ομόρρυθμη εταιρεία είχε στηνπραγματικότητα διαλυθεί λόγω της συμπεριφοράςτουεφεσείοντα. Κατάτην άκρο- 15 αση καμμία μαρτυρία για σύγχυση ή εξαπάτηση προσήχθηκε στο Δικαστήριο, το οποίο απέρριψετην αγωγήτόσο αναφορικά μετον ισχυριζόμενο αθέμιτο ανταγωνισμό όσο και αναφορικά με την αξίωσηγιααπόδοσηλογαριασμών. Κατ' έφεση ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι λανθασμένατο πρωτό- 20 δικόΔικαστήριο είχελάβειυπόψητουτογεγονός ότι δενείχεπρο­ σαχθεί μαρτυρίαγια σύγχυση ή εξαπάτησηστην πράξηγιανακρί­ νει το κατά πόσο υπήρχε μεταξύτων δύο ονομάτων "Laplace" και "Lamarque" τέτοια ομοιότητα ώστε δυνατό να δημιουργείται σύγ­ χυση ή εξαπάτηση.Επίσης ισχυρίσθηκε ότι λανθασμένατο πρωτό- 25 δικό Δικαστήριο είχε παραγνωρίσει τογεγονός ότι ο εφεσείων ου­ δέποτε είχε δώσει τη συγκατάθεση του για τη διάλυση της ομόρρυθμης εταιρείας, ηοποίακατά συνέπεια συνέχιζε ναυφίστα­ ται σεκάθεουσιώδη χρόνο. 30 Αποφασίσθηκε ότι: (α) Ο ρόλος του Δικαστηρίου σαν κριτή του βαθμούομοιότη­ τας μεταξύ εμπορικών επωνυμιών και των επιπτώσεων της είναι αποφασιστικής σημασίας καιδεν ανατρέπεταιεύκολα εκτός σε ξε­ κάθαρες περιπτώσεις που μπορεί να καταδειχθεί ότι ηδιακριτική εξουσία τουπρωτόδικουΔικαστηρίου ασκήθηκελανθασμένα.Στην 35 προκειμένη περίπτωση ηδιαφοροποίησηπουυπήρχεανάμεσα στις δύο επωνυμίες ήταν επαρκής στη συνολική ηχητική και οπτική εντύπωση που προκαλούσαν. Επιπλέον η απουσία μαρτυρίας ότι δημιουργήθηκε σύγχυση ήταν ουσιώδες στοιχείο στην διαπίστωση της τυχόν επιλήψιμης ομοιότητας πουνόμιμα λήφθηκευπόψηαπό 40 το Δικαστήριο. (β) Ησυμπεριφοράτου εφεσείοντα,δηλαδήηηθελημένηεξαφά­ νιση του για περίοδο πέραν του ενάμισυ έτους σε συνδυασμό με τηναπόσυρσητουσυνόλου σχεδόν τωνκαταθέσεωντου συνεταιρι­ σμού ήταν ασυμβίβαστη με τη συνέχιση του συνεταιρισμού και 45 αντέκειτο σε κάθε ιδέα καλής πίστης που αποτελεί το θεμέλιο της υπόστασης ενός συνεταιρισμού, και κατά συνέπεια ορθά είχε κρι- 390 1ΑΛΛ. Παπαχρυσοστόμουv.Παπαχαυσοστόμον θεί ότι η εφεσίβλητη καμμιά υποχρέωση είχε πλέον δυνάμειτων άρθρων 31και32τουΚεφ. 116. Επιπλέον οιυποχρεώσεις συνε­ ταίρων δυνάμει των πιο πάνω άρθρων οφείλονται στην εταιρεία καιόχισε συνέταιρουπότηνπροσωπική του ιδιότητα. 5 Η έφεσηαπορρίφθηκεμε έξοδα. Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: The UniversalAdvertising andPublishing Agency v. Vouros 19 CJJt.87· Adidasv.JonltexoLtd

(1987)1C.LR.383- 10 Benel(U.K.)Ltd v. BaliBrassiere Co. [1969]2ME.R. 812Pirie &Sons Application[1933]AllEJt. Rep.956· Moss v.Elphick

(1910)79U.K.B. 631· Cheneyv. Floydd[1970]1AllE.R. 446Thompson'sTrustee v.Heaton[1974]1AllEJi. 1239- 15 Bothev.Amos

(1976)Fam.46. Έφεση. Έφεση από τον ενάγοντα κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Παπαδόπουλος, ILEA και Ηλιάδης, Ε.Δ.) που δόθηκε στις 30 Ιουλίου, 20 1988 (Αρ. Αγωγής 7075/85)μετην οποίαηαγωγήτουγια διάταγμα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στην ενα­ γόμενη τη χρήση του ονόματος Lamarque και πρόσθετο διάταγμαγιαπαροχήλογαριασμών που αφορούνστη δια­ χείρισητουνέουσχολείουκαιαπόδοσηστον ενάγοντατο 25 1/2 μερίδιοτωνκερδώναπορρίφθηκε. .Στ. Τριανταφυλλίδης,γιατονεφεσείοντα. Κ. Ευσταθίου,γιατηνεφεσίβλητη. Cur. adv. vult. ΠΙΚΗΣ,Δ:Την απόφασητουδικαστηρίουθαδώσει ο· 30 δικαστής Σ.Νικήτας. 391 Πικής,Δ. Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον

(1992)ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ: Ορισμένα γεγονότα, πουείτε είναι αναντίλεκτα είτε αποτελούν κοινό έδαφος, σχηματίζουν το σκελετό της κρινόμενης έφεσης. Πρέπει να τα έχουμε υπόψη εξ αρχής. Την 1/9/1981 οι διάδικοι, που ήταν αντρόγυνο, είχαν συστήσει και εγγράψει ομόρρυθμη εται- 5 ρεία με την επωνυμία Laplace Institute μετουςδιάδικους ωςομόρρυθμους εταίρους.Απότοσχετικόέντυποπουκα­ τατέθηκε στον έφορο των εταιρειών προκύπτει ότι ηδια­ χείριση των εταιρικών υποθέσεων και το δικαίωμα υπο­ γραφής για λογαριασμό της εταιρείας ανήκει στους δύο ίο "απόκοινού".Σύμφωνα μετοίδιοέγγραφοη εταιρείαέχει αόριστηδιάρκειακαι μπορεί ναλυθεί "κοινή συναινέσει". Σκοπόςτηςείναιηλειτουργία ιδιωτικούφροντιστηρίου. Αρχικά το σχολείο στεγάστηκε στο ανώγειο κατοικίας στην Καρπενησίου 7Β, Λευκωσία, που είναι ιδιοκτησία 15 των γονέων της εφεσίβλητης. Αργότερα μεταστεγάστηκε στο δεύτερο όροφο του κτιρίου αυτού,που κτίστηκε στο αναμεταξύ.Γιατην ανέγερσητουκαταρτίστηκαν καιυπο­ γράφτηκαν δύο χωριστές συμφωνίες τον Απρίλιο του

1. Η πρώτη μεταξύ των γονέων της εφεσίβλητης και 20 της ίδιας και η άλλη μεταξύ των διαδίκων. Δεν θα μας απασχολήσουν οι λεπτομέρειες τους γιατί δεν αφορούν στην υπό κρίση διαφορά.Η επιχείρηση, απότην έναρξη της λειτουργίας της,υιοθέτησε σαν έμβλημα μαυρόασπρη παράσταση. Δείχνει άτομο καθισμένο σε καρέκλα που 25 ακουμπάταχέριασεθρανίο.Προφανώςηφιγούραυποδη­ λώνει μαθητή σεώραμελέτης. Στις23/2/85σημειώθηκε μιάανώμαλη εξέλιξηστις σχέ­ σεις των διαδίκων.Είχε δεάμεσες επιπτώσεις στηδιαχεί­ ριση του εκπαιδευτηρίου.Καιτελικά τους οδήγησε σεδι­ καστικό αγώνα στα δικαστήρια Λευκωσίας. Παίρνοντας τα δύο ανήλικα παιδιά του ζεύγους μαζίτου,ο εφεσείων έφυγεγιατοεξωτερικό σεάγνωστηδιεύθυνση.Ηφυγήτου ήταν, ομολογουμένως, εντελώς απροειδοποίητη. 'Οπως ήταν φυσικό έγιναν πολλές προσπάθειες να εντοπισθεί. 35 Ειδοποιήθηκετόσο ηκυπριακήόσο καιηδιεθνήςαστυνο­ μία. Το ταξίδι του πατέρατης εφεσίβλητης στην Αυστρα­ λίαγιατοσκοπόαυτόδενείχεκανένααποτέλεσμα.Ο εφε392 1 ΑΛΛ. Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον Πιχής,Δ. σείων παρέμεινεστο εξωτερικό γιαπερισσότερο από 1 1/2 *χρόνο.Επέστρεψε στηνΚύπροστις 12/10/
2. Είναιεπίσης γεγονός ότι προτού φύγει ο εφεσείων απέσυρε από τον τραπεζικό λογαριασμό του συνεταιρισμού £1.000, πού 5 αποτελούσανσχεδόντοσύνολοτωνκαταθέσεωντου. Στο μεταξύ η εφεσίβλητη αισθάνθηκε υποχρεωμένη, λόγω των ειλημμένων υποχρεώσεων του φροντιστηρίου, νασυνεχίσειτηλειτουργία του μέχρι τοτέλοςτης.ακαδη­ μαϊκής χρονιάς τον Ιούνιο του
3. Κι αυτό φυσικά 10 χωρίςτησύμπραξηήβοήθειατουσυζύγουπου,όπωςπρο­ ελέχθη,έλειπε.Τον Ιούνιοηεφεσίβλητη αποφάσισε,λόγω δυσκολιώνπουαντιμετώπιζεγιατησυνέχισητουσυνεται­ ρισμού (αυτόείναι το συμπέρασματης πρωτόδικηςαπό­ φασης),ναδημιουργήσει νέαολότελα δικήτηςφροντιστη15 ριακή σχολή. Για το σκοπό αυτό είχε συστήσει και εγγράψει μετοχική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης με τη συμμετοχή της οικογένειας της και υπό την επωνυμία PrivateInstituteLamarque Ltd. Παράλληλα προέβη σε διαβήματα για την εγγραφή 20 εμπορικού σήματος, που αποτελείται από το λεκτικό μέρος Lamarque Collegeκαι έγχρωμη παράσταση.Φαίνε­ ται πως η αίτηση της έγινε προκαταρτικά αποδεκτή από τον έφοροεμπορικών σημάτωνπουπροέβη καιστηνπρο­ βλεπόμενη δημοσίευση. Όμως δεν διαφαίνεται από το 25 υλικό τι ακριβώςαπέγινεη αίτηση.Τοθέμαδενέχειιδιαί­ τερησημασία.Η σχετικήαπαίτησητουεφεσείοντα έχειως υπόβαθρο το αρθρ. 35 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου,Κεφ.
4. Η διάταξηαυτήενσωματώνει τοαγώγι­ μο δικαίωμα που αναγνώρισε και ανάπτυξε το κοινοδί30 καιογιατον αθέμιτοανταγωνισμό(passingoff) σεόλοτου το εύρος. Το άρθροδεν καλύπτει μόνο την απομίμησηή παραποίηση εμπορευμάτων, αλλά και τις περιπτώσεις πουένας αποβλέπειμετις ενέργειεςτουνα εκμεταλλευθεί τηνεμπορικήεύνοιακαιτη φήμηπουαπέκτησεμιαεπιχεί35 ρήση,ταυτίζονταςτις εργασίες του με τηνάλληεπιχείρη­ ση.Βλέπε The UniversalAdvertisingandPublishingAgency v.Panayiotis Vouros 19 C.L.R. 87 καιAdidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383. Η υπόθεση αυτή είναι χρήσιμη 393 Πικής,Δ. Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον

(1992)καιγιακάτιάλλο.Αναλύειταστοιχεία πουσυνθέτουν το αδίκημα η απόδειξητων οποίων βαραίνει τον ενάγοντα. Αυτόπουλείπει γιατηνολοκλήρωσητηςεικόναςείναιότι το νέο εκπαιδευτήριοεγκαταστάθηκεστον ίδιοχώροχρη­ σιμοποιώνταςτονπαλιόεξοπλισμό. 5 Οι αξιώσεις που πρόβαλε ο εφεσείων με την αγωγή του,όπωςδιαμορφώθηκαντελικά,είναιγιαδιάταγμαπου να απαγορεύει στην εφεσίβλητη τη χρήση του ονόματος Lamarque και

(2)πρόσθετοδιάταγμαεναντίοντηςγιαπα­ ροχήλογαριασμών πουαφορούνστηδιαχείρισητου νέου 10 σχολείου και απόδοση στον εφεσείοντα του 1/2 μεριδίου των κερδών. Η τελευταία αυτή αξίωση στηρίζεται στις διατάξεις των αρθρ. 31 και32 του περί Ομορρύθμωνκαι Ετερορύθμων Εταιρειών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμου,Κεφ.116. 15 Ως προςτο πρώτοζήτημαη πρωτόδικηαπόφασηέκρι­ νε ότι δεν υπάρχει τέτοια ομοιότητα μεταξύ των ονομά­ των Laplace και Lamarque πουθαμπορούσε ναδημιουρ­ γήσει σύγχιση και να εξαπατήσει το μέσο άνθρωπο ως προς την ταυτότητατου φροντιστηρίου. Για να ενισχύσει 20 το συμπέρασμα η απόφασηεπιστράτευσε και το γεγονός ότι δενπροσκομίστηκε απτήμαρτυρία, πέρααπόγενικούς και αόριστους ισχυρισμούς, ότι προκλήθηκε σύγχιση ή εξαπάτηση του κοινού. Το θέμα τέθηκε ως εξής από το πλήρες δικαστήριο: 25 "Είναι ευτύχημαπουτο δικαστήριο τούτοαποτελεί­ ται απόδύοδικαστέςκαιείμαστε καίοι δύοομόφωνοι πως δεν μπορεί ναυπάρξεικαμιάσύγχιση Μόνοη πρώτη συλλαβή μοιάζει και δεν πιστεύουμε πως οποιοσδήποτε λογικός άνθρωπος θα μπορούσε να πα- 30 ραπλανηθεί." Απορρίπτονταςτοαίτημαγιαπαροχήλογαριασμώντο πρωτόδικο δικαστήριο αποφάνθηκε ότι η επίκληση των αρθρ. 31 και 32 δεν παρείχεέρεισμα για μιάτέτοιαθερα­ πεία. Κατάτην άποψη τουτο αρθρ. 32 εφαρμόζεται μόνο 35 στις περιπτώσεις που, ενόσω συνεταιρισμός αποτελεί 394 * 1ΑΛΛ, Παπαχρυσοστόμονν.Παπαχρυσοστόμον Πυ*ής,Δ. ζώσα πραγματικότητα και αναπτύσσει την επιχειρηματι­ κότητα του, ένας από τους συνεταίρους επιδίδεται συγ­ χρόνως σε ανταγωνιστική δραστηριότητα για την οποία οφείλει, όπωςεπιτάσσειτοαρθρ.32, να λογοδοτήσει. 5 Στη σχολιαζόμενη υπόθεση ο συνεταιρισμός Laplace δεν ήταν, λόγω των συμβάντων, ενεργοποιημένος αλλά "ύπνωττε", κατά την έκφραση που χρησιμοποιήθηκε* και επομένως δεν υπήρχε ο απαιτούμενος από το αρθρ. 32 ανταγωνισμός του νέου σχολείου με μιά ουσιαστικάανύ10 παρκτηεταιρεία. "Είναι ένας συνεταιρισμός" συνεχίζει η. απόφαση "ο οποίος υπάρχει μόνο στα χαρτιά γιατί δεν ελήφθησανόλατα διαδικαστικάδιαβήματαγιατηδιάλυση του." Έτσιοεφεσείων δεναπέκτησεδικαίωμα συμμετοχής στα τυχόν κέρδη που πραγματοποίησε το νέο φροντιστή15 ριοLamarque. Ηαπόφασηπεραίνει μετηδιαπίστωση ότι ηαγωγήπου ασκήθηκε εναντίον της εφεσίβλητης δεν είχε άλλοσκοπόπαράτηνεκδίκησηκαιτην ενόχληση. Οι επικρίσεις του δικηγόρου του εφεσείοντα στράφη­ καν εναντίον καιτων δύοαπόψεων πουεκφράζει η εκκα20 λούμενηαπόφαση.Υποστήριξε ότι υπάρχει πολύ έντονη ηχητική και οπτική ομοιότητα ανάμεσα στα δύοονόματα σε σημείο που είναι αναπόφευκτοτο συμπέρασμα ότι το * Lamarque είναι απομίμηση του ονόματος του συνεταιρι­ σμού μεορατότον κίνδυνο γιασύγχισηκαιεξαπάτηση. Σ* 25 αυτόσυντέλεσεκαι ηχρήση της ίδιας μορφήςδιαφημίσε­ ων στις εφημερίδες από την εφεσίβλητη κατά τααρχικά στάδιατης επιχείρησης πουδημιούργησε. Δοθέντος ότι το ζήτημακατάπόσον υπάρχειομοιότητα μεταξύ εμπορικών σημάτων ανάγεται αποκλειστικά στην κρίση του δικαστή 30 καιόχι οπιουδήποτε μάρτυρα, η προσέγγιση τηςπρωτόδι­ κης απόφασης, που υπογράμμισε την απουσίαμαρτυρίας που να δείχνει τη δημιουργίασύγχισης,ήτανλανθασμένη. Ηουσίατηςδεύτερης εισήγησης, πουπλαισιώθηκε επί­ σης από διάφορεςαυθεντίες,είναιότι τοπρωτόδικοδικα35 στήριο παραγνώρισε πως ο εφεσείων δενέδωσετησυγκα­ τάθεση του για λύση της εταιρείας, όπως προβλέπει η εταιρική σύμβαση, προτού η εφεσίβλητη ανοίξει δικό της 395 . ' Πικής,Δ. Παπαχονσοστύμον ν.Παπαχρυσοστόμον

(1992)σχολείο. Εφόσον δεν προϋπήρξε συμφωνία δεν επήλθε διάλυση του συνεταιρισμού. Το αποτέλεσμα είναι ότι τις σχέσεις του συνεταιρισμού ρυθμίζουν τααρθρ. 31 και 32 τουνόμου.Μεάλλαλόγιαη εφεσίβλητηδενέχειδικαίωμα να διεξάγει ανταγωνιστική επιχείρηση ούτε να χρήσιμο- 5 ποιεί την περιουσία και τον εξοπλισμό του συνεταιρι­ σμού. Είναι δε η κατάλληλη περίπτωση για την έκδοση απαγορευτικούδιατάγματος.Ας σημειωθεί ότιη εφεσίβλη­ τη παραδέχθηκε χρήση του εξοπλισμού που ανήκε στο Laplace, αλλά ισχυρίστηκε ότι ηαξίατουεξοφλήθηκε από 10 τηνέαεπιχείρηση. ΑΘΕΜΓΓΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ Είναι ορθόότι ο ρόλος τουδικαστηρίουωςκριτήτου βαθμούομοιότητας μεταξύεμπορικώνεπωνυμιώνκαιτων επιπτώσεων της είναι αποφασιστικής σημασίας* και δεν 15 ανατρέπεται εύκολα εκτός σεξεκάθαρεςπεριπτώσεις που μπορεί να καταδειχθεί ότι η σχετική διακριτική εξουσία τουδικάσαντοςδικαστηρίουασκήθηκελανθασμένα. Benei (U.K.) Ltd v. Bali Brassiere Co. [1969] 2 All E.R. 812 και Pine& Son'sApplication[1933] AUE.R.Rep. 956. 20 Ηυπόκρίσηαπόφαση,πουμάλισταλήφθηκεαπόδιμελές δικαστήριο, είναι ακλόνητη. Η διαφοροποίηση που υπάρχει ανάμεσα στις δύο επωνυμίες είναι επαρκής στη συνολικήηχητικήκαιοπτικήεντύπωσηπουπροκαλούν. Η απουσία μαρτυρίας ότι δημιουργήθηκε σύγχιση είναι ου- 25 σιώδες στοιχείο στη διαπίστωσητης επιλήψιμης ομοιότη­ τας, που νόμιμα λαμβάνεται υπόψη από το δικαστήριο. Επισημαίνονταςτηνέλλειψητέτοιαςμαρτυρίας,ηπρωτό­ δικη απόφασηαντιμετώπισε το θέμα στο ορθό τουπλαί­ σιο. Η θέσηαυτή ισχυροποιείται απότην απόφασηBall, 30 ανωτέρω. " the question whetheronemark Islikelytocause confusion with another,is amatteruponwhichthejudge mustmakeuphis mindandwhich, heandhealone,must decide. He cannot abdicatethe decisioninthat matter to 35 witnessesbeforehim.Ontheotherhand, it is equallytrue 396 1 ΑΛΛ. Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον Πικής»Α. that he must be guided in all these matters by the evidencebefore himandwheretheevidenceis thatthere has been noconfusion thatis amaterial matter which the judgemusttakeintoaccount." 5 Παρόλοπουηαπλήαπομίμησητουσυστήματοςδιαφη­ μίσεως μιας επιχείρησης δεν θεμελιώνει απόμόνη της το αδίκημα του passing off, πρέπει να παρατηρήσουμε πως εδώδενγεννάταιτέτοιο θέμαδιότιησύγκριση του διαφη­ μιστικού υλικού που είχετεθεί στη διάθεσητουδικαστη10 ρίουδενοδηγείσεένατέτοιοσυμπέρασμα. ΗΑΞΙΩΣΗ ΓΙΑΠΑΡΟΧΗΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ Σύμφωνα μετο άρθρο31κάθεσυνεταίρος οφείλει να λογοδοτήσει για οποιοδήποτε προσωπικό κέρδος έχει αποκομίσει χωρίς τη συγκατάθεση των άλλων εταίρων 15 από οποιαδήποτε δοσοληψία που αφοράτην εταιρεία ή από τη χρήση της εταιρικής περιουσίας ή του εταιρικού ονόματος.Το αρθρ. 32 τού επιβάλλει πρόσθετη υποχρέω­ σηνα μηνανταγωνίζεταιτην εταιρείαστην οποίασυμμε­ τέχει διεξάγονταςτηνίδιαμ'αυτή ήπαρόμοιαεπιχείρηση, 20 ανδετοπράξεικαταβάλλειτακέρδηπουδυνατόναπραγ­ ματοποίησε στην εταιρεία. Να επισημάνουμε εδώ ότι οι ευθύνες κι οι υποχρεώσεις πουδημιουργούν ταδύο αυτά άρθραείναιαπέναντιστονσυνεταιρισμό καιόχισεοποιο­ δήποτε συνεταίρο προσωπικά. Το νομικό πλαίσιο στο 25 οποίοθεμελιώνεται η απαίτησησυμπληρώθηκε μετηνπα­ ραπομπήστηνυπόθεση Moss v. Elphick [1910] 79 LJ.K.B. 631,πουη εταιρείαήταναπεριόριστηςδιάρκειαςκαι μπο­ ρούσεναδιαλυθείύστερα απόαμοιβαία διευθέτηση μόνο (mutual arrangement only). Η απόφασητου δικαστηρίου 30 ήτανπώς μόνο μετέτοιαδιευθέτηση μπορούσε να επέλθει διάλυσητης εταιρείας. Για τους λόγους που εξηγούμε αμέσως μετά ούτε η αξίωσητου εφεσείοντα γιαλήψηλογαριασμών μπορείνα ευσταθήσει. Ηθεραπεία αυτή εγκαινιάστηκε και αναπτύ35 χθηκε από τα δικαστήρια της επιείκιας (Equity) για την πληρέστερη απονομή τηςδικαιοσύνης.Snell'sPrinciplesof 397 Hutifc,Δ. Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον

(1992)Equity 27η έκδοση,σελ.

1. Αναντίρρηταη συμπεριφορά τουεφεσείοντα,όπωςτηνέχουμεήδη περιγράψει, αντέκειτοσεκάθε ιδέακαλήςπίστης,πουαποτελείτοθεμέλιοτης υπόστασηςενός συνεταιρισμού. Cheneyv. Floydd[1970] 1 All E.R. 446 και Thompson'sTrustee v.Heaton[1974]1 All 5 EH.
2. Επομένωςδεννομιμοποιείταιναζητήσειτέτοια θεραπεία, που εν πάση περιπτώσει δεν χορηγείταισυνή­ θως εκτός αν συνοδευθεί από αξίωση για διάλυση. Halsbury's Laws of England, 3ηέκδοση, παραγ. 1648, σελ. 549.Αλλάτοσπουδαιότεροείναιότιταάρθραπουεπικά- 10 Χέστηκε ο εφεσείων αφορούν,όπως προαναφέρθηκε,σε λογοδοσία συνεταίρουπροςτηνεταιρείακαιόχι σεσυνε­ ταίρουπότηνπροσωπικήτουιδιότητα. Ηηθελημένη εξαφάνιση τουεφεσείονταγιατόσημεγά­ λη περίοδο σε συνδυασμό με την απόσυρσητου συνόλου 15 των καταθέσεων του συνεταιρισμού αποτελούν πράξεις ασυμβίβαστες μετησυνέχιση τουσυνεταιρισμού απότότε πουεγκατέλειψε τηνεργασίατουτοΦεβρουάριοτου
3. Σε αυτήτην άποψηπαρέχειέντονη υποστήριξη το παρα­ κάτω απόσπασμα απότον Undley on Partnership 14η έκ- 20 δόση, σελ. 618, 619 πουστηρίζεται ανάμεσασ*άλλες,και στηνυπόθεσηBoiAev.Amos

(1976)Fam. 46: "It goes without saying that partners may, by agreement, dissolve the partnership they have set up at any time, but in the absence of express provision in the 25 partnership agreement empowering amajority - or some othergroup - of partnerstodoso,suchanagreementcan only arise out of the unanimous action of the partners. Where there is an express agreement todissolveentered into by all the partners, no problem arises (except, -*0 perhaps, as to the construction and effect of the agreement). But questions may arise whether such an agreement andconsequential dissolution canbespeltout of such circumstances as:

(1)or

(2)or

(3)theconductofthepartners in 35 actinginaway whichisinconsistent withthecontinuance of thepartnership." 398 1 ΑΛΛ Παπαχρυσοστόμον ν.Παπαχρυσοστόμον Πιχής,Δ. Η υπόθεση Bothey ανωτέρω,αφορούσε, όπως εδώ,συ­ νεταιρισμό μεταξύ συζύγων. Η σύζυγος διέπραξε μοιχεία και εγκατέλειψε το σύζυγο και την κοινή επιχείρηση.Πα­ ραθέτουμε απότη σύνοψη της απόφασης το σύντομοαπό5 σπασμαπουενδιαφέρει: i n 15 "Held, dismissing the appeal,

(1)that the wife's claim to a share in the assets andgoodwill of the business was based on the preexisting agreement between herself and the husband that the business would be run as a joint business,both parties beingactivepartners, andsince, by her conduct . in August 1971, she had voluntarily renounced the partnership her share in the goodwill and assets of the business had to be assessed as at that date andtheregistrarhadcorrectly so held." Η έφεση δεν μπορεί να επιτύχει για τους λόγους που έχουμε εκθέσει. Απορρίπτεται με έξοδα σε βάροςτου εφε­ σείοντα. Η έφεσηαπορρίπτεται με έξοδα. 399