(1992)26Μαρτίου, 1992 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,ΠΎΛ1ΑΝ1ΔΗΣ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ.ΔΑπές] ΤΙΜΟΛΕΩΝ ΦΩΤΙΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ, Εφεσείων-Εναγόμενος ν. ΜΑΡΚΟΥ ΠΟΛΥΔΩΡΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ, Εφεσίβλητος-Ενάγων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.7365). Αποζημιώσεις— Τροχαίοατύχημα—Απώλειαημερομισθίων— Αι τιώδηςσυνάφεια — Για να επιδικασθεί απώλεια ημερομισθίων πρέπει νααποδειχθεί ότιημη απασχόληση τον απαιτητή οφειλό ταν στιςκακώσειςπου υπέστηκαι όχισεάλλεςπιθανέςαιτίες. Αποζημιώσεις— Τροχαίοατύχημα— Κάταγματονδεξιούγόνατος5 που άφησεελαφρά μόνιμακατάλοιπακαιπιθανότηταμελλοντικής ανάπτυξηςοστεοαρθρίτιδας— Χάτανματηςρινός, που θαχρεια ζότανπλαστικήεγχείρησηστομέλλον —Κάτανματουκαρπού— Αιάσειση— Ποσό ΛΚ5000σανγενικέςαποζημιώσειςδενθεωρή θηκευπερβολικό. Αποζημιώσεις— Τροχαίο ατύχημα— Μείωσημελλοντικής ικανότη ταςγιαεργασία— Πρέπει ναδιαφαίνεται ουσιαστική πιθανότητα ναχάσει ο απαιτητής τηνδουλειάτονστομέλλον ήναμηνμπορεί να βρεί εξίσον καλήεργασία λόγω τωνκακώσεωνπου υπέστη— Στην παρούσα υπόθεσηθεωρήθηκε η πιθανότητααυτήότι ήταν15 μικρή και όχι ουσιαστική— Ποσό ΛΚ4.000πον επιδικάσθηκε μειώθηκεσεΛΚ1.
- Στις 9.1.79ο εφεσίβλητος τραυματίσθηκε μετάαπό σύγκρουση τουποδηλάτουτου μεαυτοκίνητο πουοδηγούσε οεφεσείων. Η ευ θύνη μεταξύτωνδιαδίκωνσυμφωνήθηκε σε2/3γιατον εφεσείοντα 20 και 1/3γιατονεφεσίβλητο. Σαναποτέλεσμα τουδυστυχήματος,ο εφεσίβλητος, ο οποίος τότε ήταν ηλικίας 21 ετών, υπέστη τιςεξής σωματικές βλάβες: Σύνθετο κάταγματου δεξιού γόνατος, κάταγμα του δεξιού καρπού,κάταγματηςρινός, εκτεταμένες κακώσειςτον μετώπου της κεφαλής καιδιάσχιση.Παρέμεινε σεκλινική μέχρι τις 25 52.79 και παρακολουθείτο σαν εξωτερικός ασθενής για αρκετό χρονικό διάστημα μετά.Τοκάταγματουκαρπούαποθεραπεύθηκε χωρίς νααφήσει μόνιμα κατάλοιπα.Τοκάταγματουγόνατος απο θεραπεύθηκε ικανοποιητικά αλλά παρέμειναν μόνιμα κατάλοιπα ελαφράς μορφής, ήτοι πόνος καιαστάθεια μετά απόεκτεταμένη ™ χρήση τουγόνατος. Υπήρχε πιθανότητα μελλοντικής ανάπτυξης 498 10 1 ΑΛΛ. Θεμιστοκλέουςv.Παοασκζυα οστεοαρθρίτιδος στο γόνατο. Το κάταγμα της ρινός αποθεραπεύθηκε μετά από εγχείριση, αλλά παρέμεινε βαθμός εξωτερικής πα ραμόρφωσης και εσωτερικής απόφραξης της μύτης, που χρειαζό τανπεραιτέρω πλαστικές εγχειρίσεις για διόρθωση. 5 10 15 20 25 Κατά τον χρόνο του ατυχήματος ο εφεσίβλητος εργαζότανσαν βοηθόςαποθηκάριος μεμισθόΛΚ100μηνιαίως. Ηαπώλεια ημερο μισθίων συμφωνήθηκε γιατους πρώτους πέντε μήνες μετάτο ατύ χημα,αλλά παρέμεινε νααποφασισθεί απαίτησηγια απώλεια ημε ρομισθίων για την περίοδο από 9.6.79 -9.10.84, κατά την οποία, κατά τον ισχυρισμό του εφεσίβλητου, αυτός δεν μπορούσε να ερ γασθεί τακτικά. Από τη μαρτυρία φαινόταν ότι ο εφεσίβλητος άλ λαζε συχνάεργασίακαιπαρέμενεχωρίς εργασίαγιαμεγάλαχρονι κάδιαστήματα,χωρίς να έχειδοθείεξήγηση γι*αυτά. Το πρωτόδικο Δικαστήριο επιδίκασε υπέρ του εφεσίβλητου, στη βάση πλήρους ευθύνης, (α) ΛΚ3218 για απώλεια ημερομι σθίων από 9.6.79-9.10.84, ήτοι 64 μήνες προς ΛΚ100 μηνιαίως ίσον ΛΚ6.400, μείον ΛΚ3.182 συνολικές απολαβές του εφεσίβλη του για την ίδια περίοδο από τις διάφορες εργασίες του, (β) ΛΚ500 μελλοντικά ιατρικά έξοδα για πλαστική εγχείρηση, (γ) ΛΚ4.000γιαμείωσηικανότηταςγιαεργασία,και (δ)ΛΚ5.000γενι κές αποζημιώσεις γιαπόνο ταλαιπωρία και απώλεια απολαύσεων της ζωής. Κατ' έφεση ο εφεσείων προσέβαλε τα πιο πάνω ποσά ισχυριζόμενος, ως προς το (γ) και (δ) ότι ήσαν υπερβολικά, ως προς το (β) ότι δεν είχε αποδειχθεί από τη μαρτυρία,και ως προς το (α)ότι δεν είχε αποδειχθεί απότημαρτυρία ότι ημη απασχόλη ση του εφεσίβλητου κατά την υπό κρίση περίοδο οφειλόταν στις κακώσεις που είχε υποστεί. Αποφασίσθηκε ότι: 30 35 40 45 (α) Ο εφεσίβλητος είχε αποτύχει να αποδείξει ότι ήταν λόγω των τραυμάτων που υπέστη που παρέμεινε άνεργος κατά τις διά φορες περιόδους κατάτην περίοδο 9.6.79-9.10.84, ήότι εγκατέλει πε τις διάφορες εργασίες του λόγω των τραυμάτων του,ούτε δε η ιατρική μαρτυρία δικαιολογούσε τη συμπεριφορά του αυτή, που μόνο σανκοινωνική αστάθεια μπορούσε ναχαρακτηρισθεί και όχι ανικανότηταπρος εργασία.Κατά συνέπειαη επιδίκαση του ποσού των ΛΧ3218 σανειδικές ζημιέςγιααπώλεια ημερομισθίων έπρεπε να παραμερισθεί. (β) Για να επιδικασθεί σημαντικό ποσό για μελλοντική μείωση ικανότητας για εργασία πρέπει να καταδειχθεί ότι η πιθανότητα απώλειας εργασίας στο μέλλον λόγωτων κακώσεωνείναιπραγμα τικήή ουσιαστική και όχι μικρή. Στην παρούσαπερίπτωση τέτοια πιθανότητα ήταν μικρή και όχι ουσιαστική και,κατά συνέπεια, το ποσό των ΛΚ4.000 που είχε επιδικασθεί ήταν υπερβολικό, και έπρεπενααντικατασταθεί μεποσό ΛΚ1.
- (γ) Μεβάσητις αρχέςπουδιέπουντην επιδίκαση γενικών απο ζημιώσεων και ιδιαίτερατην τάση γιααύξησητους σε σύγκριση με 499 Θεμιστοκλέουςν.Παρασχενά
(1992)αυτέςπου επιδικάζοντανστοπαρελθόν,τοποσότων ΛΚ5.000σαν γενικέςαποζημιώσειςήτανεύλογοκαιδίκαιο.Επίσηςτο ποσότων ΛΚ500 για μελλοντικήπλαστική εγχείρησηήταν δικαιολογημένο απότημαρτυρία. Η έφεσηέγινεαποδεκτή ενμέρα χωρίς 5 έξοδα. Ηεκδοθείσααπόφασηυπέρ τον εφεσίβλητου υποκαταστάθηκεμεαπόφαση για ποσό ΛΚ5.316με τόκο6%ετησίωςπάνω στο ποσό τωνΛΚ4.650 από25.6.79-13.3.87 και πάνωστοποσό τωνΑΚ5.316από 13.3.87 10 μέχρι εξοφλήσεωςπλέον έξοδα. Υποθέσεις που αναφέρθηκαν: Neodeous v.Christodoulou
(1979)1CLR 714Eptfaniou v.HadPgeorghlou
(1982)1CLR609· j5 Polykarpou v.Polykaipou
(1982)1CLR 182· Papadopoulos v.Stavrou
(1982)1CLR32V Kkaffa v.Kaloikotis
(1982)1CLR372· Πίτσιλλος v. Ευγενίου,
(1989)1ΑΛΛ. (Ε)69V ThiaIndustries v. Hadjikyriacou
(1982)1CLR 87V Moeliker v.A. Reyrolle &CoLtd[1977] 1All EJi.9- 20 Tdemachouv.Papakyriakou
(1986)1CLR 70SΦοινικαρίδης v.Αάμπρου,
(1991)1 ΛΑΛ.475Paraskevaides(Overseas)Ltdv.Christofi
(1982)1CLR 789· Polycarpou v.Adamou
(1988)1CLR
- Έφεση- ^ Έφεση από τον εναγόμενοκατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Χατζητσαγγάρης, ILEA) πουδόθηκε στις 13Μαρτίου, 1987(Αρ. Αγωγής 1755/79) μετηνοποία διατάχθηκεναπληρώσειστον ενά γοντα το ποσό των £9.462 αποζημιώσεις για σωματικές 30 βλάβεςπουυπέστηλόγωαυτοκινητικούδυστυχήματος. Στ. Ερωτοχρίτον(κα),γιατονεφεσείοντα. 500 1ΑΛΛ. Θεμιστοκλέουςν.Παρασχενα Στ.Χονρη (χα), για τονεφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσειοΔικαστήςΓ.Χρυσοστομής. 5 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Στις 9.1.79 ο εφεσίβλητοςενάγων οδηγούσετη μοτοσυκλέττα του, υπ'αρ.εγγραφής GT509,επίτηςκυρίαςοδούΣπιταλίου-Λεμεσού, με ανα τολική κατεύθυνση. Κατά τον ίδιο χρόνο, ο εφεσείωνεναγόμενοςοδηγούσετοαυτοκίνητοτου, υπ' αρ. εγγραφής 10 GD378,κατάμήκοςτηςιδίας οδού,μεαντίθετηκατεύθυν ση. Ταδυοοχήματα συγκρούστηκαν καιο εφεσίβλητος τραυματίστηκε. Σαν αποτέλεσμα, ο εφεσίβλητος καταχώρησε αγωγή εναντίον του εφεσείοντα καιαξιούσε αποζημιώσεις για 15 τιςσωματικέςβλάβες που υπέστη. 2 Εκκρεμούσηςτηςαγωγής, συμφωνήθηκεοεπιμερισμός της ευθύνηςκαιοεφεσείων απεδέχθητα2/3καιο εφεσί βλητος το 1/
- Επίσης ορισμένες από τις ειδικές ζημιές του εφεσίβλητου συμφωνήθηκανκαιπαρέμεινανπρος εκδίκασηοιειδικέςζημιέςπου δενσυμφωνήθηκανκαιόιγε νικέςαποζημιώσεις. Μεβάσητηνπλήρηευθύνη,τοΔικαστήριοεπεδίκασε συνολικά,£5.193ειδικέςζημιές,£5.000γενικές αποζημιώ σεις γιαπόνο,ταλαιπωρία και απώλειααπολαύσεων της 25 ζωής και£4.000 για μελλοντική μείωση της ικανότητας του εφεσίβλητου γιαεργασία.Τελικά, εκδόθηκε απόφαση προς όφελος του εφεσίβλητου γιατο ποσό των£9.462, πλέοντόκοικαιέξοδα. Ο εφεσίβλητοςκατάτοχρόνοτουατυχήματοςήταν21 30 ετών, απόφοιτος Λυκείου και περί το Σεπτέμβριοτου 1978 περάτωσετιςστρατιωτικές τουυποχρεώσεις.Λίγες μέρες πριν από το ατύχημα και συγκεκριμένα στις 12.12.78, εργοδοτήθηκε σαν βοηθός αποθηκάριος στους 501 Χρνοοστομής,Δ. Θεμιστοκλέουςν.Παρασχευά
(1992)αλευρόμυλους Σεβέρη,με μισθό £100 μηνιαίως.Στηνερ γασία αυτή είχε και το καθήκο να μεταφέρει σάκκους αλεύρου. Σε αυτήτην εργασίαπαρέμεινε μέχρι την ημέρα τουτραυματισμούτου. Ηέφεση, όπωςεπιχειρηματολογήθηκεενώπιονμας,πε-5 ριορίστηκε στο θέματων ακολούθωναποζημιώσεωνπου επιδικάστηκαν:1) Απώλεια ημερομισθίων από9.6.79 -9.10.84,προς £100 μηνιαίως =£6.400, μείον £3.182 συνολικές απολαβές του εφεσίβλητου για την ίδια περίοδο ίο απόδιάφορεςεργασίες=£
- 2) Μελλοντικά ιατρικάέξοδα για πλαστική εγχείριση ανερχόμεναστοποσότων£
- 3)£4.000γιαμείωσηικανότηταςγιαεργασία. 4) £5.000 γενικές αποζημιώσειςγιαπόνο,ταλαιπωρία 15 καιαπώλεια απολαύσεωντηςζωής. Τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τις σωματικές βλάβες πουυπέστη ο εφεσίβλητος,δεναμ φισβητούνται. Το σχετικό απόσπασμααπότηναπόφαση του Δικαστηρίου, που αποτελεί και το υπόβαθροκρίσης2Q των λόγων της έφεσης,βρίσκεται στις σελ. 76, 77,78και 79τωνπρακτικώνκαιέχει ως ακολούθως: "Prior tothehearing of evidence theparties putinby consent six medical reports which are Exhs. 1-6 before me. Exh. 1 is the report of Dr. Kyriacos Andreou at whoseclinic thePlaintiff was admitted onthedate of the accident andwhoseexamination, according tothereport, revealed the following injuries: a compound fracture of the right tibial condyles involving the knee joint and 30 haemarthrosis of therightknee,fracture of thelowerend of therightradius andulna, fracture of thenose, fracture 502 25 1ΑΛΛ. Θεμιστοκλέουςν.Παρασκενά Χφυσοστομής,Δ. of the frontal sinus, a laceration over the base of the nose, extensive bruising over the forehead and black eyes, and concussion. 5 10 15 20 25 30 35 The doctor carried out 'under anaesthesia manipulation of the fractures and effected immobilisation of the right leg in a long leg plaster (whichwas removed and replaced by anotherplaster on 12.1.79) and of the rightwrist in aforearm plaster. Thewounds of the right leg were treated daily through a window openedonthe plaster andthePlaintiff was given intravenousfluid and antibioticinjections. The Plaintiff was dischargedfrom Dr. Andreou'sclinic on 5.2.79 attending thereafter for regular follow-up and walking with the aid of crutches.Theplaster onthewrist andtheplaster ontheleg were removed on 15.2.79 and . 23.2.79 respectively and,after theremovals, the Plaintiff was put on physiotherapy, attending again regularly for follow-up treatment. The findings and opinion of Dr. Andreou upon an assessment of thePlaintiffs conditionon23.5.79 appear in the said report and,due to a later joint report of Dr. Andreou with Dr.Georghiou, Exh. 3,1 neednotrefer to Exh. 1inmoredetail. The Plaintiff was also examined for the defence by Dr. Elias Georghiou on 16.9.80 whose report is before me as Exh. 2 and whose examination, findings and opinion appearin detailinthesaid reporttowhich again I neednot refer toanygreaterextent. . Turning to the joint medical report of Dr.Andreou and Dr. Georghiou,Exh. 3, which is dated 17.11.86and refers to a joint examination carried out on 4.9.86, it is there stated that the Plaintiff still feels knee aching after prolonged kneeling or overstraining his knee and instability when walking on rough surfaces, whereas the wrist injury didnotcausehimanyspecial problemsapart 503 Χρυσοστομής, Α. Θεμιστοκλέους ν.Παοασχευά
(1992)from occasional aching. No special treatment had been required during thelast six years. The joint examination revealed that the Plaintiff walked well and that there was full mobility of the knee and of the wrist though squatting was painful, there was 5 slight bowing when standing and anteroposterior laxity was noted on both knees though more obvious on the right side. As to the nasal injury, there was deformity over the base of thenasal bridge. X-Rays revealed that themedial 10 tibial condyle fracture had healed with some irregularity of the articular surface and the wrist fracture hadhealed satisfactorily. Thejoint opinionwas as follows: *
- a)The nose injury, though operated at a certain 15 stage, still causes deviation over thebase of thenasal bridge. The opinion of a specialist in the field can be of value,tosee whetheranything morecanbedone. b)Thewrist injury healedwell,leaving nostiffness *0 to the joint. The aches over thejoint after prolonged heavy manualwork, is areasonablecomplaint.
- c)The knee injury is the worse since the Tibial condyle fracture involves the joint. He will suffer aching and instability after prolonged kneeling, 25 squatting andwalking onrough grounds.
- d)The possibility of future development of osteoar-thritis over theknee,is present.' Further, regarding the nasal injury, is the report of Dr. Kammitsis, a Specialist Plastic Surgeon, Exh. 4, 3 0 according to which the Plaintiff had suffered a multiple 504 1 AAA. 5 10 15 Θεμιστοκλέους v.Παρασκενά Χρυσοστομής, A fracture of the nasal bones with the result thatthere was upon his examination compression of the bones with serious disfigurement of the nose, especially on the left side, andvery substantial limitation of breathingthrough thenose.Because asubstantial periodof timehadelapsed since the Plaintiff was injured and the nasal bones had reunited.Dr.Kammitsis consideredthat the best method to employ inordertoremedy thedisfigurement would be by bone grafting which was done. In his opinion, the operation produced satisfactory results but, due to the considerable pre-existing disfigurement, the Plaintiff would have to be subjected to a further operation to Improve the aesthetic appearance of his nose. It is also the doctor's opinion that the Plaintiffs difficulty in breathing duetothedisfigurement of thenasal diaphragm couldbecorrectedby aspecialoperation. Regarding the nasal injury, the Plaintiff was also examined by Dr. Kourris on 21.5.80, whose report is before me as Exh. 5, and according to which there is 20 disfigurement of the nose with the nasal bones depressed -. and deviated to the right, which is accentuated by the presence of a piece of cartilage protruding from the left side of the root of thenose. Internallytherewas twisting of the cartilage from the injury; causing considerable 25 obstruction to the airway. Furthermore, the sense of smell was reducedonaccountof theobstruction. 30 In the doctor's opinion thenasal injury was caus- ing the Plaintiff a fair amount of psychological trauma in addition to everything else andfurther plastic operations were needed to correct the external disfigurement and internal derangementof the cartilage. The findings and opinions of Dr. Kammitsis andDr. Kourris are also reiteratedin thereport of Dr.Kontides, which is Exh.6before me." 35 Όσον αφορά τον πρώτολόγο τηςέφεσης,η δικηγόρος του εφεσείονταυποστήριξετην άποψηπωςοεφεσίβλητος 505 ΧβΐΗΗΜΠομής,Δ. Θεμιστοκλέουςν.Παρασκενά
(1992)αποζημιώθηκε για τους πρώτους πέντε μήνες που είχε αναρρωτικήάδειακαιηιατρική μαρτυρίαπου παρουσιά στηκε εκ συμφώνου και έγινε αποδεκτή απότο Δικαστή ριο, μιλά μόνο για πέντε μήνες άδεια απουσίας απότην εργασία και επομένως δεν δικαιολογείται επιδίκαση' άλλου ποσού για απώλεια άλλων ημερομισθίων. Ακόμα ισχυρίστηκε πωςοΔικαστής,αντίθεταμετηνενώπιοντου μαρτυρία,επιδίκασετιςαποζημιώσεις αυτέςκαιδενπροέ βησε εύρημαπωςηαπώλειααυτήοφειλόταν στις σωματι κές βλάβες πουυπέστη ο εφεσίβλητος. Επίσης παραπονέ- ίο θηκε πως ο εφεσίβλητος άλλαζε συνεχώς δουλειές, χωρίς ναδώσει εξήγησηή ναδικαιολογήσει τοχρόνοπουδενερ γαζόταν και δεν ισχυρίστηκε ποτέ πως δεν μπορούσε, λόγω των τραυμάτων που υπέστη, να κάνει τις δουλειές αυτές. 15 Από την αδιαμφισβήτητηενώπιον τουπρωτόδικουΔι καστηρίου μαρτυρία,την οποίακαιτο Δικαστήριοαπεδέ χθη,προκύπτει πως, οεφεσίβλητος κατά τηδιάρκειατων πέντε καιπλέον ετώνπουαποζημιώθηκεγιααπώλειαημε ρομισθίων, άλλαξε αρκετές δουλειές και εργαζόταν κατά 20 διαστήματα.Αξίζεινασημειωθεί ότι,το 1983 δενεργάστη κε καθόλου, παρόλο που απότο 1980 μέχρι τις 17.11.86, που εκδόθηκε το κοινό ιατρικό πιστοποιητικό, δενχρειά στηκε οποιαδήποτε ειδικήθεραπεία.Μερικές απότιςδου λειές,στις οποίεςοεφεσίβλητος προσλήφθηκε,όπωςκαιο 25 ίδιος ανάφερε, ήταν ελαφρές και δεν ήταν αναγκαία η άρσηβαρών. Παρόλααυτάόμως,είναιγεγονός πωςοεφε σίβλητος δίνοντας μαρτυρία, δεν έδωσε καμιά εξήγηση γιατί εγκατέλειπε κάθελίγοκαιλιγάκι τις διάφορεςεργα σίεςπου έκαμνε και δεν πρόβαλε οποιοδήποτε ισχυρισμό 30 πως μια τέτοια συμπεριφορά οφειλόταν σε ανικανότητα προς εργασία λόγω των τραυμάτων που υπέστη. Ακόμα, δεν έδωσεκαμιάδικαιολογία για ταχρονικάδιαστήματα που δεν εργαζόταν,εκτός απότην περίοδο απότοΔεκέμ βριοτου 1979 μέχρι τις 7.4.80, πουανάφερεπωςδεν μπο- 35 ρούσεναβρει δουλειά καιπως δεν μπορούσε να εργαστεί σαν εργάτης.Δεν δικαιολόγησε όμως,γιατίεγκατέλειψε τη δουλειά του πωλητή που έκανε από τον Οκτώβριο του 1979 μέχριτοΔεκέμβριο του 1979. 506 1ΧΛΛ. Θεμιστοκλέουςν.Παρασχευά Χρυσοοτομής,Δ. Από τη φύσηκαιτηνέκτασητωντραυμάτωνπουυπέ στη ο εφεσίβλητος και λαμβάνοντας υπόψη την ιατρική μαρτυρία, όπως την αποδέκτηκε το Δικαστήριο, δεν θα αναμέναμεπωςοεφεσίβλητος, μετάτηνολική ανικανότη5 ταπρος εργασίατους πρώτους πέντε μήνες, θα μπορούσε αμέσως μετά νακάνει την ίδια εργασία που έκαμνε πριν από το ατύχημα. Όμως, οι ειδικές αποζημιώσεις πρέπει ναεξειδικεύονται στοδικόγραφοκαινααποδεικνύονται. Είναι νομολογημένοπωςτοΕφετείο δεν δικαιολογεί10 ταιναπαρέμβειμετηναπόφασηωςπροςταθεμελιακάευ ρήματα γεγονότων του πρωτόδικου Δικαστηρίου, εκτός εάν ταευρήματα αυτά είναι αυθαίρεταήλήφθηκανκατά παραγνώριση της μαρτυρίας. (Βλ., μεταξύ άλλων, Neocleous &Anotherv. Christodoulou
(1979)1CLR 714, 15 Epifamou v.Hadjieeorghiou
(1982)1CLR609, Polykaipou v.Polykaipou
(1982)1CLR182,Papadopoulos v. Stavrou
(1982)1CLR321,Kkaffa v.Kalorkotis
(1982)1CLR 372 και Μόδεστος Πίτσιλλος v. Αημ. Ευγενίου,
(1989)1 AAA (Ε) 691. Στην υπόκρίσηπερίπτωση,κρίνουμε πωςηεπέμβαση τουΕφετείου είναι αναγκαία,γιατίοεφεσίβλητος απέτυχε να αποδείξει ότι ήταν λόγω τωντραυμάτων πουυπέστη πουπαρέμεινε άνεργος κατά τιςδιάφορεςπεριόδουςπου αναφέρθηκαν πιο πάνω,ή ότι εγκατέλειπε τις διάφορες 25 εργασίες τουγι* αυτότολόγο. Η όλησυμπεριφοράτουδεν δικαιολογείται ούτε απότην ιατρική μαρτυρία. Οεφεσί βλητος είχε καθήκο να μειώσει τηζημιά του εφεσείοντα και δεντο έπραξε. Έφθασε μάλιστα στο σημείο, το 1983 να μη εργαστεί καθόλου και δεν έδωσε καμιά εξήγηση. 30 Αυτήησυμπεριφορά μόνο κοινωνική αστάθειαμπορείνα χαρακτηρισθεί καιόχι ανικανότηταπρος εργασία. Συνε πώς, η επιδίκαση τουποσού των £3.218 ειδικών ζημιών γιααπώλειααπολαβώνπρέπει ναπαραμερισθεί. Τα μελλοντικά ιατρικά έξοδα είναι ο δεύτερος λόγος 35 της έφεσης. Είναιη εισήγηση τηςδικηγόρουτουεφεσείοντα πωςτο 507 Χβνοοσΐομής, Δ. Θεμιστοκλέους ν.Παοασηβνά
(1992)ποσότων£500,που επιδικάστηκεγιαμελλοντικήπλαστι κή εγχείριση,δεναποδείχθηκε.Δενσυμφωνούμεμετηνει σήγηση αυτή. Για το θέμα αυτό υπάρχει μαρτυρία που προέρχεται απότον εφεσίβλητο,ο οποίοςδεν αντεξετάστηκεκαιη μαρτυρίατουδεναντικρούστηκε. Επομένως,5 οδεύτεροςλόγοςδενευσταθεί. Όσον αφοράτοντρίτολόγοτηςέφεσης,είναιη εισή γηση της δικηγόρουτου εφεσείοντα,πως το ποσότων £4.000γιαμελλοντικήμείωσητης ικανότητας του εφεσί βλητου για εργασία(handicapin thelabour market),που ίο επιδικάστηκε απότοΔικαστήριο,είναιυπερβολικό.Αντί θετα,η δικηγόροςτουεφεσίβλητουυποστήριξετην άποψη πως οι αποζημιώσειςαυτέςείναιπολύχαμηλές.Το σχετι κό απόσπασμα της απόφασης πάνω στοθέμααυτό,βρί σκεταιστησελ.83τωνπρακτικώνκαιέχειωςακολούθως: 15 "As for the Plaintiffs future loss of earnings, on the evidence adducedbefore meIwouldnot bepreparedto awardthePlaintiff damagesonthebasisof specific years of purchaseandonspecific and steadymonthlyearnings. The Plaintiff, who graduated from a secondary school,20 hadnotqualified inanyrespectandwasnotskilledIn any line of work and hadworked at the flour mill for only threeweeks. As tohis expectedriseinincome,Ibelieve that the evidence given to the effect that the person employed in his place was employed at a muchhigher25 salary and has got a substantial increase today, is not reliable inthelight of thefact thathehasbeenshownto be theson of a shareholderin thecompany,although I wouldcertainly acceptthatthePlaintiffs earningswould have increasedfollowing thegeneral line of increases in 30 earnings over the yean without being in a position to specify, on the evidence before me,what such increase wouldhavebeen. There Is nodoubt, however, thatdue to theinjuries thePlaintiff suffered, his worthinthe labour market,duetohiscurtailedability,hasfallen andhehasa 35 handicapinthelabourmarket.Iam,therefore, prepared to award him a global amountfor his handicapin the labour market. Considering his age,his training andhis 508 1ΑΛΛ. Θεμιστοκλέουςν.Παοασκιυά Χ$υσοσ*ομής,Α. injuries, I feel that an amount of £4,000 would be adequate to compensate him for this handicap In the labourmarket." To θέματηςαποζημίωσης για μείωση της ικανότητας 5 γιαεργασίαστο μέλλον, έχειαναλυθείστηνυπόθεση Thia Industries v.Hadjikynacou
(1982)1CLR871,στηνοποία υιοθετήθηκε ηνομικήαρχήπουδιατυπώθηκε στηννποΟεοτ\ Moelikerν.Α.Reyrolle& CoLtd[1977] 1All E.R. 9καν ηοποίασυνοψίζεταιστηνεπικεφαλίδαως ακολούθως: 10 15 20 25 30 "In awarding damages for personal injury in a case where theplaintiff is still Inemployment atthe dateof the trial,thecourtshouldonlymakeanawardforlossof earning capacity if thereisasubstantialorreal,andnot merelyfanciful, risk thattheplaintiff willlosehis present employmentatsometimebeforetheestimatedendofhis working life. If there is such a risk, the court must,in considering the appropriate award, essess and quantify the presentvalue of therisk of thefinancial damagethe plaintiff will suffer if therisk materialises,havingregard to the degree of the risk, the time when it may materialise, and the factors, both favourable and unfavourable, which, in a particular case, will or may affect theplaintiff's chancesof getting ajob atalloran equally well paid job if the risk should materialise. No mathematical calculation is possible in assessing and quantifying therisk in damages.If,however,therisk of the plaintiff losinghisexistingjob,orofhisbeingunable toobtainanotherjob oranequallygoodjob, orboth, are onlyslight, alowaward,measuredinhundreds ofpounds, willbeappropriate." (Βλ.,επίσης,Telemachou v.Papakyriakou
(1986)1CLR 705, Φοινιχαρίδης v. Λάμπρουκαι άλλη,
(1991)1 A.AA 475). Με βάσητιςπιο πάνωαρχές,εξετάσαμετα γεγονότα 35 που περιβάλλουν την υπό κρίση υπόθεση στον τομέα αυτό. Ιδιαίτερα επισημαίνουμεπωςο εφεσίβλητος, κατά 509 Χβυσοστομής,Δ. Θεμιστοκλέουςν.Παοασηευά
(1992)το χρόνο του ατυχήματος,ήτανηλικίας21 ετών, απόφοι τοςγυμνασίουκαιανειδίκευτοςγιαοποιοδήποτεεπάγγελ μα.Κατάτο χρόνο της ακρόασηςτηςυπόθεσης,ήταν πω λητής εξαρτημάτων με ψηλώτερο μισθό από εκείνο που έπαιρνεκατάτοχρόνοτουατυχήματοςκαιτοΔικαστήριο * κατάληξεστοεύρημαπως,παρόλοπουανάμενεπωςτοει σόδημα του εφεσίβλητου θα αυξανόταν εάν έμενε στην προτουατυχήματοςεργασίατου,εντούτοις απότηνενώ πιον του μαρτυρία δεν μπορούσε να καταδείξει ποιαθα ήτανηαύξησηαυτή. 10 Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα περιστατικά τηςυπόθε σης,υπότοφωςτηςνομικήςθέσηςπουέχουμεεκθέσειπιο πάνω, έχουμε τη γνώμη πως η πιθανότητα να χάσει στο μέλλοντηδουλειάτουοεφεσίβλητος ή ναμημπορέσεινα βρει εξίσου καλή εργασία, ενόψει της σωματικής βλάβης 15 που υπέστη είναι μικρή και όχι ουσιαστική. Κατά συνέ πεια,κρίνουμε πωςτοποσότων£4.000πουεπιδικάστηκε στον τομέα αυτό,είναι πράγματιυπερβολικό. Θεωρούμε ότι τοποσό των£1000είναι δίκαιοκαιεύλογονααποζη μιώσειτονεφεσίβλητο μεβάσητηνπλήρη ευθύνη. 20 Τέλος, ηδικηγόρος τουεφεσείοντα εισηγήθηκε πωςτο ποσό των £5.000 για γενικές αποζημιώσεις για πόνοκαι οδύνη,πουεπιδικάσθηκε,είναιυπερβολικό. Τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως προς τη φύσηκαι την έκταση των σωματικών βλαβών που υπέστη ο εφεσί- 25 βλητος, παρατίθενται στο αρχικό στάδιο τηςαπόφασης μας και δεν θα τα επαναλάβουμε.Οι αρχές πουδιέπουν την επιδίκασηγενικών αποζημιώσεων έχουν νομολογηθεί και θαπρέπει ιδιαίτερανατονισθεί πως,απότηνομολο γία του Ανωτάτου Δικαστηρίου διαπιστώνεται μια τάση 30 για αύξηση των αποζημιώσεων σε σύγκριση με το ύψος των αποζημιώσεων που επιδικαζόταν στο παρελθόν. (Βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltdv.Christofi
(1982)1CLR 789 καιPolycarpou v.Adamou
(1988)1 CLR727). Με βάση τις αρχές αυτές,καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως, δε συντρέχουν λόγοι για ανατροπή. Κρίνουμε 510 35 1 ΑΛΛ. Θεμιστοκλέουςν.Παοασχκώ Χονοοστομής, Λ πωςτο επιδικασθένποσότων £5.000, μεβάση τηνπλήρη ευθύνη, είναιεύλογοκαιδίκαιο. Κατά συνέπεια η έφεση επιτυγχάνει μερικώς και η πρωτόδικηαπόφασηυποκαθίσταται μεαπόφασηυπέρτου 5 εφεσίβλητου για το ποσό των £5.316.-, πλέον τόκοιπρος 6% ετησίως επίτουποσούτων £4.650.- από25.6.79μέχρι 13.3.87 καιεπίτουποσούτων £5.316.- από13.3.87μέχρι εξοφλήσεως,πλέονταέξοδατηςπρωτόδικηςδιαδικασίας. Κάτωαπότιςπεριστάσειςτηςυπόθεσης, δεν εκδίδεται 10 διαταγήγιαέξοδα. Ηέφεσηεπιτυγχάνει μερικώςχωρίςέξοδα. 511