(1992)31Μαρτίου, 1992 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ.ΑΡΤΕΜΗΣ,Δ/στές] ΓΕΩΡΓΙΟΣ Κ. ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, Εφεοτίων-Εναγόμενος1, ν. ΝΙΚΟΛΑΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ. ΕφεσεΙοντα ·Ενάγοντα ν. ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΑΓΟΥ, Εφεσίβλητου-Εναγόμενου
- (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7615). Πολιτική Δικονομία — Ειδοποίηση για απαίτηση εναγομένουπρος συνεναγόμενο δυνάμει τηςΔ.10 θ.12των θεσμώνΠολιτιχήςΔικο νομίας— Πρέπειναακολουθείται παρόμοιαδιαδικασία με αυτή που ακολουθείται στηνπερίπτωσηέκδοσηςειδοποίησηςτριτοδια· δίκον—Δ.
- θΑ2
(2)τ(ονθεσμώνΠολιτικήςΔικονομίας. 5 Εφεση — Ενδιάμεσηαπόφασηεναντίον της οποίας δεν ασκήθηκε έφεση—Δεν εμποδίζει τοΕφετείο απότουναεκδόσει τέτοιααπό φασηπου θεωρεί δίκαιησεέφεση εναντίον τηςτελικήςαπόφασης —Δ.35, θ.16των θεσμώνΠολιτικήςΔικονομίας. Ο εφεσίβλητος 1 κίνησε αγωγή εναντίον τουεφεσείοντα χαι 10 του εφεσίβλητου 2 μετηνοποίαζητούσε αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη συνεπεία τροχαίου ατυχήματος που συνέβη στις 25.5.84 στον κύριο δρόμο μεταξύ Πόλης Χρυσοχούς χαιΠάφου. Στο δυστύχημα είχαν εμπλακεί το εμπορικό όχημα μεαριθμόεγ γραφήςΚΌ374 καιο ελκυστήρας μεαριθμόεγγραφήςΕΚ725, ίδιο- J5 χτησίας του εφεσίβλητου
- Ιδιοκτήτης του KD374 ήταν οεφεσείων καιοδηγός τουκατάτην ώρατης σύγκρουσης ο εφεσίβλητος
- Κατάτηνπρωτόδικηδιαδικασίαοεφεσείων εξέδωσεχαιεπέδω σε στον εφεσίβλητο 2 ειδοποίηση για απαίτηση εναντίον του για συνεισφορά ήαποζημίωσηκλπσύμφωναμετηνΔ.10, θ.12 τωνθε- 2 0 σμών Πολιτικής Δικονομίας καιακολούθως καταχώρησε αίτηση για έκδοση οδηγιών, ήτοι γιατηνανταλλαγή δικογράφων μεταξύ του εφεσείοντα καιτου εφεσίβλητου 2.ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο, σε ενδιάμεση απόφαση του, αποφάσισε ότι δεν χρειαζόταν η ανταλλαγήδικογράφωνμεταξύτων δύο συνεναγομένων καιότιη 25 επίδοση τηςσχετικής ειδοποίησης ήταν αρκετήγια νατεθούν όλα τα θέματα ενώπιον τουΔικαστηρίου γιααπόφαση, ερμηνεύοντας 558 1 ΑΛΛ. ΙοαννΙΑηςν.Χαραλάμπουςκαιάλλον την σχετική πρόνοια της Δ.10, θ.12
(2). Εναντίον της ενδιάμεσης αυτήςαπόφασηςδενκαταχωρήθηκεέφεση. 5 1U 15 Ηυπόθεσηπροχώρησε σε ακρόασηκαιτοπρωτόδικοΔικαστή ριο βρήκεόα αποκλειστική ευθύνηγιατο δυστύχημαείχε ο εφεσίβλητος 2, ότι ο εφεσείων ευθύνετο ex προστήσεως γιατην αμέλεια του εφεσίβλητου 2καιεξέδωσεαπόφασηεναντίον καιτων δύογια ΛΚ2.640πλέον έξοδα.ΣτηντελικήτουαπόφασητοπρωτόδικοΔι καστήριο δεν αναφέρθηκεκαθόλου στην ύπαρξητης ειδοποίησης δυνάμει της Α10, θ.12 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Κατ' έφεσηοεφεσείων ισχυρίσθηκε ότι λανθασμένατοπρωτόδικοΔικα στήριο είχε αρνηθεί να εκδόσει οδηγίες για την ανταλλαγήδικο γράφων μεταξύ αυτούκαι του εφεσίβλητου
- (Προσέβαλε επίσης τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου σχετικά με το κατά πόσο ο εφεσίβλητος 2 ήτανυπάλληλος του εφεσείοντα, ως επίσης και το ύψος των ειδικών αποζημιώσεων, αλλά οι λόγοι αυτοί απορρίφθηκαν απότοΕφετείο). Αποφασίσθηκε ότι 20 25 (α)Εφόσονη απαίτησητουεφεσείοντα εναντίοντουσυνεναγομένου του εφεσίβλητου 2 βασιζότανστην μεταξύ τους σχέσηεργο°ότη-εργοδοτουμένου,καιόχι απλά στο ότι οι δύοήσανσυνυπεύ θυνοι για αστικό αδίκημα (Joint tortfeasors), ο εφεσείων είχε καθήκον και δικαίωμανα υπόβαλατην αίτησηγια οδηγίες και το πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να είχε δώσει οδηγίες για την ανταλλαγήδικογράφωνμεταξύτωνδυο συνεναγομένων. (β) Το γεγονός ότι εναντίον της ενδιάμεσης απόφασης του πρωτόδικουΔικαστηρίου δεν είχε ασκηθεί έφεση,δεν εμπόδιζε το Εφετείο απότου να εκδόσει τέτοια απόφασηστην παρούσαέφεση που έκρινε δίκαιη, εφαρμόζονταςτις πρόνοιες της Δ.35, Θ.16 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. 30 Η έφεσηέγινεαποδεκτή ενμέρει. Διατά χθηκεεπανεκδίκασημόνο των θεμάτων που είχαν εγερθείμεταξύ του εφεσείοντα και του εφεσίβλητου 2 σαν αποτέλεσμα τηςειδοποίησηςημερομηνίας26.3.
- Ο εφεσείων ναπλήρωσα ταέξοδα τουεφε σίβλητου
- Καμμιά διαταγή για έξοδαμε ταξύ εφεσείοντα και εφεσίβλητου
- 35 Έφεση. Έφεση από τον εναγόμενο 1 κατά της απόφασης του 40 Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (ΙωαννΙδης, Προσ. Α . Ε Λ ) που δόθηκε στις 9 Μαρτίου, 1988 (Αρ. Αγα>νής 1440/86) με την οποία αποφασίσθηκεότι αποκλειστική ευ θύνη για το δυστύχημα είχε ο εναγόμενος 2 και ότι ο ενα559 Ιοαννίδηςν.Χαραλάμπουςnew.άλλον
(1992)γόμενος 1 είχε ευθύνη εκ προστήσεως ως ιδιοκτήτης του οχήματος και εργοδότης του οδηγού κατά τον ουσιώδη χρόνο. Χρ. Γεωργιάδης,γιατονεφεσείοντα. Α Δημητριάδης,γιατονεφεσίβλητο
- Ε.Κορακίδης,γιατονεφεσίβλητο
- Cur.adv. vult. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ:Τηνομόφωνηαπόφαση τουΔικα στηρίουθαδώσειοΔικαστήςΙ.Πογιατζής. Π0ΓΙΑΤΖΗ2, Δ: Ηπαρούσαδιαδικασίααποτελεί τον 10 επίλογο οδικούδυστυχήματος πουσυνέβηστις 25ΜαΤόυ 1984 στον κύριοδρόμοπουοδηγεί από τηνΠόλη Χρυσοχούς στην Πάφο.Στοδυστύχημαείχανεμπλακεί τοεμπο ρικόόχημαμεαριθμόεγγραφήςKD374καιο ελκυστήρας με αριθμόεγγραφήςΕΚ725 οοποίοςέσυρεπίσωτουκα- 15 ρότσα. Ιδιοκτήτης του οχήματος KD 374 ήταν ο Εφε σείων,οδηγός του δε κατάτην ώρατης σύγκρουσης ήταν ο Εφεσίβλητος
- Ιδιοκτήτης και οδηγός του ελκυστήρα ήταν ο Εφεσίβλητος
- Αποτέλεσμα της σύγκρουσης ήταν να υποστεί σωματικές κακώσεις ο Εφεσίβλητος 1και να 20 υποστούνζημιέςοελκυστήραςκαιηκαρότσατου.Μικρές ζημιέςυπέστηκαιτοόχηματουΕφεσείοντα. Στις 18Σεπτεμβρίου 1986 ο Εφεσίβλητος 1 καταχώρη σεστοΕπαρχιακόΔικαστήριοΠάφουτηναγωγήαρ. 1440/ 86 τόσο εναντίον του Εφεσείοντα όσο και εναντίον του 25 Εφεσίβλητου2,μετηνοποίααξίωνεαποζημιώσειςγιατις σωματικές κακώσειςκαιτιςζημιέςπουείχευποστεί.Ισχυ ρισμός του ήταν ότι αποκλειστική ευθύνη για την σύγ κρουση είχε ο Εφεσίβλητος 2 (Εναγόμενος 2 στην αγωγή) ως οδηγός του οχήματος αρ. KD 374 και ότι ευθύνη εκ 30 προστήσεως έναντι του είχεκαιοΕφεσείων (Εναγόμενος 1 στηναγωγή)ως ιδιοκτήτηςτουίδιουοχήματοςκαιεργο δότηςτουοδηγούτου,εφεσίβλητου 2.Ηαξίωσητου Εφε σίβλητου 1στην εν λόγωαγωγήαμφισβητήθηκεστο σύνο560 1ΑΛΛ ΙωαννΙΛης ν.Χαραλάμπους καιάλλον Πογιατζής,Δ. λό της. Επιπρόσθετα ο Εφεσείων ήγειρε ανταπαίτηση κατά του Εφεσίβλητου 1για τα έξοδα επιδιόρθωσης και τηναπώλειαχρήσηςτουαυτοκινήτουτουαρ. KD374,συ νολικού ύψους £125,00 ισχυριζόμενος ότι η σύγκρουση 5 οφειλόταν στην αμέλεια του Εφεσίβλητου
- Ταυτόχρονα ο Εφεσείων επέδωσε στον συνεναγόμενο του Εφεσίβλητο 2 Ειδοποίηση ημερομηνίας 26 Μαρτίου 1987, προφανώς κάτωαπό τη Δ.10, θ.12 τωνΚανονισμών ΠολιτικήςΔικο νομίας, στο περιεχόμενο της οποίας θα αναφερθούμε σε 10 μεταγενέστεροστάδιο. Ακολούθησε η ακρόαση τόσο της απαίτησης στην αγωγή όσο και της ΑνταπαΙτησης, στη διάρκεια της οποίας ακούστηκαν μάρτυρες εκ μέρους όλων των πλευ ρών.Στις 9Μαρτίου 1988 τοπρωτόδικοΔικαστήριοεξέ δωσε τηναπόφασητουμετηνοποίααποφάνθηκεότιαπο 15 κλειστικήευθύνηγια το δυστύχημα είχε ο Εφεσίβλητος 2 ως οδηγός του οχήματος αρ. KD374 και ευθύνη εκπρο στήσεως είχεο Εφεσείων ως ιδιοκτήτης τουενλόγωοχή ματοςκαιεργοδότηςτουοδηγούκατάτονουσιώδηχρόνο. 20 Επεδίκασε, ως εκτούτου,εναντίοντους αλληλεγγύως και υπέρτουΕφεσίβλητου 1γενικές καιειδικέςαποζημιώσεις συνολικού ύψους £2.640,00 περιλαμβανομένου ποσού £400γιατηζημιάστησυρόμενη καρότσα.Ταυτόχρονατο πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την Ανταπαίτηση και 25 επεδίκασεόλατα έξοδαεναντίοντουΕφεσείοντα καιτου Εφεσίβλητου 2 αλληλεγγύως. Στηναπόφασητου τοπρω τόδικο Δικαστήριο δεν αναφέρεται καθόλου στην Ειδο ποίησηημερομηνίας26 Μαρτίου 1987 την οποίαείχεεπι δώσει οΕφεσείων στον Εφεσίβλητο 2ούτεκαιασχολείται 30 καθόλουμε τα θέματαπου εγείροντα σ'αυτή. Εναντίοντηςπιοπάνωαπόφασηςστρέφεται ηπαρού σαΈφεση.ΣτιςπέντεδακτυλογραφημένεςσελίδεςτηςΕι δοποίησης Εφέσεως εκτίθενται επτά συνολικά λόγοι για τους οποίους προσβάλλεται η πρωτόδικη απόφαση. Οι 35 λόγοι αυτοίστρέφονται εναντίονόλων τωνουσιωδώνευ ρημάτων και συμπερασμάτων του πρωτόδικου Δικαστη ρίουπουσυνθέτουν το πραγματικόκαινομικόυπόβαθρο της απόφασης.Στηδιάρκειαόμως της ακρόασηςτηςέφε σης ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Εφεσείοντα απέσυρε 561 Ώογιατζής,Δ. ΙωαννΙοης ν.Χαράλαμπουςηαιάλλον
(1992)τους λόγους εφέσεως με αρ. 3 και 4 στην ολότητα τους καθώς και μεγάλο μέρος του λόγου εφέσεως αρ.
- Επι πρόσθεταο λόγος εφέσεως αρ.6 έχεισιωπηράεγκαταλει φθεί εφόσο κανένα επιχείρημα δεν έχει προβληθεί προς υποστήριξη του. Ο λόγος εφέσεως αρ. 7 στρέφεται ενα-5 ντίον του μέρους της πρωτόδικηςαπόφασηςμετο οποίο επιδικάστηκαν τα έξοδα της διαδικασίας σε βάρος του Εφεσείοντα αλληλεγγύως με τον Εφεσίβλητο
- Οευπαίδευτος δικηγόρος του Εφεσείοντα διευκρίνισε, εντούτοις, ότι επιδιώκει την ακύρωση της διαταγής για τα έξοδα 10 μόνοσεπερίπτωσηεπιτυχίαςσεέναή περισσότερους από τουςάλλους λόγους εφέσεως.Αν έτσιέχουνταπράγματα, ο λόγος εφέσεως αρ. 7 έχει εγερθεί ως εκ του περισσού εφόσοηεπιτυχίατηςέφεσηςκαιηακύρωσητηςπροσβαλ λόμενης απόφασηςεναντίον κάθε εφεσείοντα περιλαμβά- 15 νει κατά κανόνακαιταέξοδαπουαναφέρονταισ'αυτήν. Ως χωριστός λόγος έφεσης ο λόγος αρ. 7απορρίπτεται εφόσοδενέχειτεκμηριωθεί ωςέχει. Από τουςλόγους εφέσεωςπουέχουναπομείνειθα εξε τάσουμε στο παρόν στάδιο το λόγο εφέσεως αρ. 2 ο 20 οποίος στρέφεται εναντίον του συμπεράσματος του πρω τόδικουΔικαστηρίουότιοΕφεσείων φέρειευθύνηεκπρο στήσεως γιατηναμέλειατουΕφεσίβλητουαρ.2.Η εισήγη ση του ευπαίδευτου δικηγόρου του Εφεσείοντα είναι ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο ενήργησε επί του προκειμένου 25 κάτω από το βάρος πλάνης αναφορικά με το βάροςτης αποδείξεως το οποίο μετέθεσε στους ώμους τουΕφεσείο ντα και ότι το σχετικό εύρηματου πρωτόδικουΔικαστη ρίου δεν υποστηρίζεται από την ενώπιον του μαρτυρία. Προς υποστήριξη των ισχυρισμών του παρέπεμψε το Δι- 30 καστήριο στο πιο κάτω απόσπασμα απότην πρωτόδικη απόφασηστιςσελίδες 46και47τωνπρακτικών: "Η μαρτυρίατων δυο Εναγομένων είναιδιαφορετι κήεις το θέμαποιος είναι οεργοδότης του2ουΕναγό μενου, αλλάοφείλω νααναφέρωότι ο 1οςΕναγόμενος ^5 ώφειλε να έφερνε εις το Δικαστήριο κάποια γραπτή μαρτυρία που να ενίσχυε την θέσιν του ότι εργοδότης του 2ου Εναγόμενου είναι ηεταιρείακαι ουχί ο ίδιος. Τέτοια μαρτυρίαόμωςόχι μόνονδενέφερεαλλάπεραι562 1 ΑΛΛ. ΙωαννΙοηςν.Χαραλάμπουςκαιάλλον Πογιατζής, Δ. τέρω ισχυρίσθηκε ότι το αυτοκίνητοτο έχει δώσει εις την εταιρεία ενώ εις την Έκθεσιν υπερασπίσεως όχι μόνοδέχεταιότιτοαυτοκίνητοείναιδικότουαλλάκαι αξιοί ανταπαιτητικώς ζημιές πουπροεκλήθησαν εις το 5 αυτοκίνητο του. Έχοντας υπόψιν μου τα ως άνω ως και το γεγονός ότι ο 1ος Εναγόμενος εάν βρεθεί ότι είναι ο εργοδότης του 2ου Εναγομένου θα βρεθεί και συνυπεύθυνος δια το δυστύχημα και επομένως έχει λόγο να μηνπει την αλήθεια,δεν δέχομαι καιαπορρί10 πτω την μαρτυρίατου και δέχομαι την μαρτυρίατου 2ου Εναγόμενου καιβρίσκω ότι ο2ος Εναγόμενοςήτο υπάλληλοςτου ΙουΕναγόμενουκαιοδηγούσετοαυτο κίνητοωςυπάλληλοςτουκαικατάτηνδιάρκειατηςερ γασίαςτου.Τοαναφερθένυπότου2ουΕναγόμενουότι
- ειςτατιμολόγια ανεφέρετοτοόνομαΓεώργιοςΙωαννίδης Λτδ υπόταςπεριστάσεις δεν δίδωοιανδήποτεση μασία διότι είναι δυνατόν τιμολόγια νααναφέρονται εις το όνομα του Γεώργιου Ιωαννίδη Λτδ και ο 2ος Εναγόμενος να είναι υπάλληλος του Ιου Εναγόμενου 20 καιναοδηγείτοαυτοκίνητοτουωςυπάλληλος τουκαι κατάτηνδιάρκειατηςεργασίαςτου. Ηευθύνητου Ιου Εναγόμενουυπόταςπεριστάσεις έχειαποδειχθείκαιευθύνεταικαι εκείνος διατο δυστύ χημα." 25 Έχουμε εξετάσει με προσοχή τους ισχυρισμούς του κΤεωργιαδη σε συσχετισμό με το πιο πάνω απόσπασμα της απόφασηςκαι τη μαρτυρία όπως την έχειαποδεχτεί τοπρωτόδικοΔικαστήριο. Έχουμεκαταλήξει στο συμπέ ρασμα ότι ηεισήγησητου κ. Γεωργιαδη δεν ευσταθεί. Το 30 πιο πάνω απόσπασμα δε μαρτυρεί οποιαδήποτε πλάνη τουπρωτόδικουΔικαστηρίου αναφορικά μετο βάροςτης αποδείξεως του επίδικου γεγονότος της ταυτότητας του εργοδότη του Εφεσίβλητου 2 κατά τον ουσιώδη χρόνο. Όσα ειπώθηκαν στο εν λόγω απόσπασμα αποτελούν 35 μέροςτηςαιτιολογίαςπουδίδειτοπρωτόδικοΔικαστήριο γιατί δεναποδέχτηκετημαρτυρίατουΕφεσείοντα επίτου προκειμένου ωςαξιόπιστηκαιπροτίμησε ναδεχτείεκείνη του Εφεσίβλητου
- Εκείνο το οποίο στην ουσία λέγει το πρωτόδικοΔικαστήριο είναιότι οΕφεσείων είχετη δυνα563 ΕΗογΜϊΏζήε,Δ. ΙωαννΙόης ν. Χαραλάμβονςnot άλλον
(1992)τότητα να παρουσιάσει γραπτή μαρτυρία προς ενίσχυση της εκδοχής του, ότι θα ανέμενε απότον Εφεσείοντα να παρουσιάσει τέτοια μαρτυρίαανέλεγετην αλήθειαπάνω στο επίδικοπραγματικόγεγονός καιότι η παράλειψητου Εφεσείοντα ναπαρουσιάσειτημαρτυρίαπουείχεστηδιά- 5 βεσητου επηρεάζει δυσμενώς την αξιοπιστία του.Κατα λήξαμε επίσης στο συμπέρασμαότι,μετάτηναποδοχή της μαρτυρίας του Εφεσίβλητου 2 ως αξιόπιστης πάνω στο επίδικο αυτό θέμα,ήταν εύλογογια το πρωτόδικο Δικα στήριο να προβεί στο προσβαλλόμενο εύρημα σχετικά με 10 την ταυτότητατου εργοδότητου Εφεσίβλητου 2 κατά τον ουσιώδηχρόνο.Τοεύρημααυτόυποστηρίζεται απότοσύ νολοτης μαρτυρίας όπωςείχεγίνειδεκτήαπό τοπρωτό δικοΔικαστήριο. Ολόγοςεφέσεως αρ.2απορρίπτεται. Ο λόγοςεφέσεως αρ.5 αφοράτον υπολογισμό των ει- \$ δικών αποζημιώσεων και έχειπεριοριστεί απότον κ. Γεωργιαδηστην ζημιάπουπροκλήθηκε στη συρόμενηκαρό τσα του Εφεσίβλητου 1 στον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο επεδίκασε ποσό £
- Τοπαράπονο τουΕφε σείοντα είναι ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο εφάρμοσε 20 λανθασμένο μέτρο υπολογισμού τουύψουςτηςαποζημίω σης επιδικάζονταςστον Εφεσίβλητο 1το κόστος αντικα τάστασης τηςκαρότσας.Τοπαράπονοδενείναιδικαιολο γημένοούτευποστηρίζεται απόταγεγονότα. Ενώπιοντου πρωτόδικου Δικαστηρίου υπήρχε σαφής μαρτυρία ότι η 25 καρότσακαταστράφηκεολοσχερώςκαιότιηαξίατηςαμέ σως πριν το δυστύχημα ήταν £
- Το γεγονός ότι ανα φέρθηκε επίσης στο Δικαστήριο ότι οΕφεσίβλητος 2αγό ρασε άλλη καρότσα για £400 δε τον αποστερεί του δικαιώματοςτου νααποζημιωθεί μεποσό ίσο μετηναγο- 30 ραίατης αξίαπριν το δυστύχημα. Ολόγος εφέσεως αρ.5 επίσηςαπορρίπτεται. Παραμένει να εξεταστεί ο λόγος εφέσεως αρ. 1 ο οποίος αφορά την παράλειψη του πρωτόδικου Δικαστη ρίου να εκφράσει την ετυμηγορία του πάνω στα θέματα ^ που εγείρονται ως αποτέλεσμα της Ειδοποίησης ημερομη νίας 26 Μαρτίου 1987 την οποία επέδωσε ο Εφεσείων στον συνεναγόμενο τουΕφεσίβλητο
- 564 1 ΑΛΛ ΙωαννΙδηςν.Χαράλαμπουςκαιάλλον Πογιατζής,Δ. Ενδείκνυται νααναφερθούμεστο στάδιοαυτόστηνεν διάμεση αίτηση για έκδοση οδηγιών πουκαταχώρησε ο Εφεσείων σχετικά μετην ενλόγωΕιδοποίηση.Το συγκε κριμένο αίτημα του Εφεσείοντα στην αίτηση εκείνη ήταν 5 ναδοθούναπότο Επαρχιακό Δικαστήριο οδηγίες γιατην ανταλλαγή δικογράφων μεταξύ τωνσυνεναγομένων,δη λαδήτου Εφεσείοντα καιτου Εφεσίβλητουαρ.2,αναφο ρικά μετα θέματαπου εγείρονταν ωςαποτέλεσμα τηςεν λόγωΕιδοποίησης. Οκ.Κορακίδης,εκμέρουςτουΕφεσί10 βλητου2, έφερεένστασηστηνπιοπάνωαίτηση.Μετηνεν διάμεση απόφαση πουεξέδωσεστις 19Νοεμβρίου 1987 το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τηναίτηση δίδονταςτη δικήτου ερμηνεία στο κείμενοτηςΔ.10, θ.12* των Κανο νισμών Πολιτικής Δικονομίας. Παραθέτω αυτούσιο το 15 απόσπασμα της πρωτόδικης ενδιάμεσης απόφασηςπου περιέχει το αιτιολογικό της απόρριψης της αίτησης *Δ.10, θ.12
(1)Whereadefendantdaimsagainstanotherdefendant (
- a)thatheisentitledtocontributionorindemnity, or (
- b)that he is entitled to any relief or remedy relating to or connected with the original subject matter of the action and substantiallythe same as some relief or remedy claimed by the plaintiff, or (
- c)thatanyquestion or issue relating to or connected with the saidsubject matter is substantially the same as some question or issuearisingbetween theplaintiffandthedefendantmakingtheclaim andshouldproperlybedeterminednot onlyasbetweentheplaintiff and thedefendantmakingtheclaim butasbetweentheplaintiffand the defendant andanotherdefendant or between any or eitherof them, . the iefendant making the claim may withoutany leave issue and serve onsuch otherdefendantanoticemakingsuch claim orspecifying suchquestion orissue.
(2)So appearance to such notice shall benecessary and the same procedureshallbeadoptedfor the determinationofsuch claim, question or issue between the defendants as wouldbe appropriateunderthis Orderifhe were'athirdparty.
(3)Nothinghereincontainedshallprejudice therightsof theplaintiff againstanydefendantto theaction." 565 .*?. Εογιβτζής,Δ. ΙωαννΙδης ν.Χαραλάμπουςκαιάλλοο
(1992)εκείνης. Στις σσ. 22 και23 των πρακτικώντοπρωτόδικο Δικαστήριοείπεταεξής: "Είναι φανερόαπότηΔ.10 θ.12 ότι τοτι χρειάζεταιο Εναγόμενος να κάμει εις τας περιπτώσεις που ζητεί αποζημίωσηήάλλη θεραπεία,από τον άλλο συνεναγό- 5 μενο του είναι να του επιδόσει ειδοποίηση κάτι που έχει ήδη κάμει εις τηνπραγματικότητα ο 1οςΕναγόμε νος. Αυτό είναι αρκετό και το Δικαστήριο κατά την ακρόασητης υποθέσεως αποφασίζει ταεγειρόμεναδια της ειδοποιήσεως θέματα.Επομένως,δενείναι ανάγκη, 10 και ούτε προνοείται εις τη Δ.10 θ.12 νακαταχωρηθεί Έκθεση Απαιτήσεως από τον Ιον Εναγόμενο εις τον 2ον ΕναγόμενοκαιΥπεράσπιση απότον2ονΕναγόμε νο εις τον Ιον Εναγόμενο.Το Δικαστήριοαποφασίζει το θέμα της ευθύνης των Εναγομένων χωρίς να κατά- 15 χωριθούν οιαδήποτε δικόγραφα. Η ειδοποίηση του ενόςσυνεναγομένου προςτονάλλονείναιαρκετή. Ηπαρούσααίτησηεπομένως κακώςέχει καταχωριθεί και δεόν όπως απορριφθείωςκάτιπουδενπρονο είταιειςτουςθεσμούς. ^0 Είναι δυνατόν να υπήρξε κάποιαπαρανόησητων προνοιώντουΔ.10 θ.12
(2)πουαναφέρειότι: 'No appearance to such notice shallbe necessaryand the same procedure shall be adopted for the determination of suchclaim,question orissuebetween 25 the defendants as would be appropriate under .this Orderif hewereathirdparty.' -' 'Οταν αναφέρει εκεί "the same procedure shall be adopted" αναφέρεται εις το "procedure for the determination of such claim" υπότουΔικαστηρίουκατά 30 την ακρόαση της υποθέσεως και δεν αναφέρεται εις αναγκαιότητα καταχωρήσεως επιπρόσθετων δικογρά φωνμεταξύτων συνεναγομένων." Αποτέλεσμα της πιοπάνωενδιάμεσης απόφασης ήταν 566 1 ΑΛΛ Ιωαννίδηςν.Χαραλάμπουςκαιάλλον Πογιατζής, Δ. να προχωρήσει το πρωτόδικο Δικαστήριο στην ακρόαση τηςαγωγήςχωρίςτηνανταλλαγήδικογράφωνμεταξύτων συνεναγομΐνων. Όπωςέχουμε ήδηαναφέρει,στηντελική τουαπόφαση τοπρωτόδικοΔικαστήριο παρέλειψεπαντε5 λώς να εκφράσει τη δικαστικήτου ετυμηγορία πάνωστα θέματαπουηγέρθησανμετηνΕιδοποίησητουΕφεσείοντα ημερομηνίας26 Μαρτίου1978,ταοποίαμέχρισήμεραπα ραμένουνεκκρεμή. Οι ευπαίδευτοισυνήγοροι τωνδύοΕφεσίβλητωνκατέ-10 βαλαν προσπάθεια να δικαιολογήσουν την παράλειψη αυτήτου πρωτόδικου Δικαστηρίου ισχυριζόμενοι ότι τα συμφέροντατου Εφεσείονταδεν έχουν επηρεαστείδυσμε νώς απόαυτήεν όψει του ότι η αξίωσητου Εφεσείοντα εναντίον του Εφεσίβλητου 2 ήταν, εν πάση περιπτώσει, 15 καταδικασμένησε αποτυχία.Ο κ.Κορακίδης προχώρησε, εντούτοις, να δηλώσει ότι είναι σήμερα πεπεισμένος ότι χωρίς την ανταλλαγήδικογράφωνήταν αδύνατηόσοκαι απαράδεχτη η εκδίκαση των θεμάτων που εγείρονταν με την Ειδοποίησηημερομηνίας 26 Μαρτίου 1987 και ότι το 20 πρωτόδικο Δικαστήριο έσφαλε αποδεχόμενο τη δικήτου ένσταση και απορρίπτοντας την ενδιάμεση αίτηση του Εφεσείονταγιαέκδοσηοδηγιών. Η ερμηνεία που έδωσετο πρωτόδικο Δικαστήριο στη φράση "the same procedure shall be adopted for the 25 determination of suchclaim"στοκείμενο τηςπάρα.
(2)του θ.12 της Δ.10 είναι προφανώςλανθασμένη. Η ακολουθη τέαδιαδικασίαπουπρονοεί η επίδικη παράγραφοςαφορά τόσοταπροδικαστικάστάδιαόσοκαιτοστάδιοτης ακρό ασης. Ηδιαδικασίααυτήδεν είναι άλλη απόεκείνηπου 30 καθορίζεταιστους θεσμούς 7και 8τηςΔ.10. Στηνπαρού σαπερίπτωσηοΕφεσείων είχεκαθήκονόσοκαι δικαίωμα ναυποβάλειτηναπορριφθείσα αίτησηγιαοδηγίες ενόψει τουγεγονότος ότι η απαίτησητουεναντίοντουσυνεναγομένουτουαφορούσεπλήρηκάλυψητουποσούτηςαποζη 35 μίωσης αναφορικάμετοοποίο εκκρεμούσε απαίτηση ενα ντίοντουόχιυπότηνιδιότητατουαδικοπραγήσανταμαζί με το συνεναγόμενό του,αλλά λόγω ευθύνης του εκπρο στήσεως που πήγαζε από τη σχέση εργοδότη - εργοδο567 ΠογΜϊϊζής,Δ. ΙωαννΙδηςν.Χαραλάμπουςηα&άλλον
(1992)τούμενου που υφίοτατο μεταξύ του και του οδηγού του αυτοκινήτουκατά τον ουσιώδηχρόνο.Στηνπαρούσαπε ρίπτωση είχαν εφαρμογήόλεςοι πρόνοιες τηςΔ.10 εκτός εκείνων που προβλέπουν για άδειατου Δικαστηρίου για την έκδοση της Ειδοποίησης Τριτοδιαδίκου,η οποίαπε-5 ριττεύει εφόσο ο Εφεσίβλητος 2 ήτανήδηδιάδικοςστην αγωγή.Τοκείμενο τηςΔ.10, θ.12τωνΚανονισμώνΠολιτι κήςΔικονομίας αντιγράφειπλήρωςτο κείμενο τηςαντί στοιχηςΑγγλικήςΔιάταξης 16Α,θ.12.ΣτοσύγγραμμαThe Annual Practice 1962, Τόμος 1,σ.390, ηεφαρμογή τουπιο 10 πάνωθεσμούοριοθετείταιωςεξής: "Application of the Rule. Except where the two defendants axe suedas tortfeasors liableInrespectof the samedamage, it is necessaryfor a defendant whoclaims against his co-defendant relief of any of the kinds 15 mentioned intheruletoissueandserveuponhimathird party notice under this rule and a summons for third party directions underr.7." Toγεγονός τηςέκδοσης απότοπρωτόδικοΔικαστήριο της προσβαλλόμενης απόφασηςτου ημερομηνίας 9 Μαρ- 20 τίου 1988 δεν αποτελεί κώλυμα για την επίλυση στο παρόν στάδιο απότο ίδιο Δικαστήριο των θεμάτωνπου όφειλε να είχε ήδηεπιλύσει καιπου είχανεγερθεί μετην Ειδοποίησητηνοποίαο Εφεσείων είχεεκδόσει και επιδο θεί στον Εφεσίβλητο 2 κάτω απότη Δ.10, θ.12
(1). Είναι 25 γεγονός ότι εναντίον της εν λόγω ενδιάμεσηςαπόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν ασκήθηκε έφεση από τον παρόντα Εφεσείοντα. Όμως η Δ.35, Θ.16* επιτρέπει στο Εφετείο ναπαρακάμψειτογεγονός αυτόκαινα εκδώ σει τηδιαταγήπουτο ίδιοκρίνει δίκαιη.Κρίνουμε ότι οι 30 παρούσεςπεριστάσεις επιβάλλουντηνέκδοσηδιαταγήςμε την οποίαναπαραπέμπεταιη παρούσαυπόθεσηγιαεκδί καση από τον ίδιο Δικαστή στο ΕπαρχιακόΔικαστήριο Πάφου,των θεμάτων πουέχουν εγερθεί μεταξύτουΕφε* Δ.35.θ.
- No interlocutoryorderfrom which therehas been no appealshall operateso as to bar orprejudice the CourtofAppeal from giving such decision upon the appealas may bejust." 568 1Α-ΑΛ. Ιωαννίδηςν.Χαραλάμπουςκαιάλλον Πογιατζής,Δ. σείοντα καιτου Εφεσίβλητου 2 ως αποτέλεσματηςΕιδο ποίησης ημερομηνίας 26 Μαρτίου
- Ο Εφεσείων να καταχωρήσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου εντός ενόςμηνόςαπόσήμεραΑίτησηδιακλήσεως(Summons for 5 Directions)κάτωαπότηΔ.10, θ.7των ΚανονισμώνΠολι τικήςΔικονομίαςγιαέκδοσηαπότοΔικαστήριοτωνοδη γιών εκείνων που θα κρίνει ότι επιβάλλεται η έκδοση τους.Η αίτησηδιακλήσεωςναεπιδοθείμόνοστονΕφεσί βλητο
- Ηπαρούσαδιαταγήδεν επηρεάζει την εξουσία 10 του πρωτόδικου Δικαστηρίου να αποφασίσει μεταξύ άλλωνκαικατάπόσοοι συγκεκριμένες αξιώσειςτου Εφε σείοντα εμπίπτουνστιςπρόνοιεςτηςΔ.10, θ.12τωνΔικα στικώνΘεσμών. Εκτός από την έκδοση της πιο πάνω διαταγήςπου 15 αφορά μόνοτον Εφεσίβλητο 2, ηέφεσηεναντίονκαιτων δυο Εφεσίβλητων απορρίπτεται.ΟΕφεσείωνκαταδικάζε ταιστηνπληρωμή τωνεξόδωντουΕφεσίβλητου 1.Δενεκ δίδουμεοποιαδήποτε διαταγήαναφορικά μεταέξοδαμε ταξύΕφεσείοντακαιΕφεσίβλητου
- Η έφεσηέγινεαποδεχτήενμέρει. Διαταγήγιαέξοδα(οςανοιτέρω. 569