1ΑΛΛ. 2Απριλίου, 1992 [ΠΙΚΗΣ.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ,ΝΙΚΗΤΑΣ,Δ/σιές1 ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Εφεσείων, ν. ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΡΚΟΥ, Εφεσίβλητου. (Πολιτική ΈφεσηΑρ. 7943). 5 10 15 20 25 'Εφεση— Ανάλυσηαπό τοπρωτόδικοΔικαστήριο τηςμαρτυρίας— Αποδοχήμάρτυρα σαν ανεξάρτητουκαι αντικειμενικού— Ύπαρ ξη δύο διαφορετικώνεκδοχώνστημαρτυρίατουενλόγωμάρτυρα — ΥιοθέτησηαπότοΔικαστήριο τηςμιαςεκδοχήςχωρίςαναφορά στην άλλη εκδοχήκαιχωρίς παροχήοποιασδήποτε εξήγησης — Κατέστησετηναπόφασηακροσφαλήκαιοδήγησεσεακύρωσητης. Σε υπόθεση τροχαίου ατυχήματος,η εκδοχή του εφεσίβλητου ήταν ότιο εφεσείων, που ερχόταν απότηναντίθετηκατεύθυνση, έστριψεδεξιάκαιτουέφραξε τον δρόμο.Στηνπροσπάθειατουνα αποφύγει την σύγκρουση ο εφεσίβλητος έχασε τονέλεγχο τουαυ τοκινήτου τουκαικτύπησε σε παρακείμενο πάσσαλο. Ηεκδοχή του εφεσείοντα ήταν ότι,όταν έστριψε δεξιά,ο εφεσίβλητος βρι σκόταν ακόμησετέτοια απόσταση ώστενα μην μπορεί ναθεωρη θεί ότιτου έφραξετον δρόμο. Ενώπιον του πρωτόδικουΔικαστη ρίου υπήρχε, εκτός από την μαρτυρία των διαδίκων, και η μαρτυρίατουοδηγούαυτοκινήτουπουακολουθούσετοόχηματου εφεσίβλητου, τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο χαρακτήρισε σαν ανεξάρτητο καιαντικειμενικό μάρτυρα.Τμήματατης μαρτυ ρίας του έτειναν να υποστηρίξουν την εκδοχή του εφεσίβλητου, αλλάάλλο τμήμααυτήςέτεινεναυποστηρίξει την εκδοχήτουεφε σείοντα. Τοπρωτόδικο Δικαστήριο, αποδεχόμενο τηνεκδοχή του εφεσίβλητου,αναφέρθηκε στο μέρος εκείνο της μαρτυρίαςτουανε ξάρτητου μάρτυρα πουυποστήριζε τηνεκδοχή του εφεσίβλητου, χωρίς νακάμει οποιαδήποτεαναφοράστομέρος που υποστήριζε την εκδοχή τουεφεσείοντα ήναδώσει οποιαδήποτε εξήγηση για τηνπαράλειψητου αναφοράςστο μέρος εκείνο της μαρτυρίας, και εξέδωσε απόφαση μετην οποία βρήκε τον εφεσείοντα υπεύθυνο κατά60%γιατοδυστύχημα. Αποφασίσθηκεότι: 30 Ήταν γεγονός ότι στην μαρτυρία τουανεξάρτητου μάρτυρα υπήρχε τμήμαπου έτεινε ναυποστηρίξει τηνεκδοχή τουεφεσείο- 591 Αντωνίου ν. Μάρκου
(1992)ντα,στο οποίοτο πρωτόδικοΔικαστήριο δεν είχε αναφερθεί,ούτε είχε δώσει οποιαδήποτεεξήγησηγιατίδεναναφέρθηκε.Ηπαράλει ψη του πρωτόδικου Δικαστηρίου να προβεί στην σωστή εκτίμηση της μαρτυρίαςτουανεξάρτητουμάρτυρακαθιστούσε τοπραγματι κό βάθροστο οποίο είχε στηριχθεί ηαπόφασηακροσφαλέςκαιδεν 5 παρείχε άλλη επιλογή στο Εφετείο από του να διατάξει την επανεκοίκασητηςυπόθεσης. Η έφεσηεπιτράπηκεμεέξοδα. Διατάχθηκεεπανεκδίκαση. Έφεση. 1 0 Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Αρεστής, ΒΑ.) που δόθηκε στις 17 Ιουνίου, 1989 (Αρ. Αγωγής 6710/86)με την οποία διατάχθηκε να πληρώσει στον ενάγοντα το ποσό των £1.288 για ζημιές που υπέστει λόγω αυτοκινητικού ^ ατυχήματος. Π.Λιβέρας,για τον εφεσείοντα. Μ. Ιακώβου, γιατον εφεσίβλητο. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσειοδικαστήςκ. Γ. Μ.Πικής. 20 ΠΙΚΗΣ, Δ. : Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι ο εφεσείων έστριψε το αυτοκίνητο του δεξιά και έφραξε το δρόμο όταν τον χώριζε μόνο μικρή απόσταση από το όχημα που οδηγούσε ο εφεσίβλητος από την αντίθετηκατεύθυνση.Η παρεμπόδιση της πορείας που δικαιωματικά 25 ακολουθούσε ο εφεσίβλητος συνιστούσε πράξη αμέλειας που καθιστούσε τον εφεσείοντα υπόλογο για τηζημιάπου υπέστη ο εφεσίβλητος λόγω της σύγκρουσης του οχήματος του με παρακείμενο πάσσαλο στην προσπάθεια του να αποφύγει σύγκρουση με το όχημα του εφεσείοντα.Η απο- ^0 ζημίωση η οποία επιδικάστηκε υπέρ του εφεσίβλητου πε ριορίστηκε στο 60% της ζημιάς του ενόψει και της δικής του συνδρομής στη ζημιά την οποία υπέστη λόγω συντρέ χουσας αμέλειας πουυπολογίστηκε σεποσοστό 40%. 592 1 ΑΛΛ. Αντωνίουν.Μάρκου Πικής,Δ. Το συμπέρασμα ότι ο εφεσείων ευθύνεται για αστική αμέλεια,προσβάλλεται γιαένακαι μοναδικόλόγο, τούτο, ότι είναι αντινομικό προς τα πρωτογενή ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου.Το Δικαστήριο έκρινε ωςαξιό5 πιστούς μάρτυρες τον εφεσίβλητο καιτη σύζυγο τουπου ταξίδευε ως επιβάτηςστο αυτοκίνητοτου,και τον οδηγό του αυτοκινήτου το οποίο ακολουθούσε εκείνο του εφε σείονταοοποίοςκατέθεσεωςμάρτυραςυπερασπίσεως.Το δικαστήριο χαρακτήρισε τον οδηγό του τρίτουαυτοκινή10 τουωςανεξάρτητοκαιαντικειμενικό μάρτυρα, προσδίδο ντας ιδιαίτερο κύρος στη μαρτυρία του η οποία,όπως άνευρε,ενίσχυε την εκδοχήτου εφεσιβλήτου,Σύμφωνα με την κρινόμενη απόφαση συμπίπτει η εκδοχή και των τριών μαρτύρων ως προς ταουσιώδη γεγονότα τα οποία 15 προηγήθηκαν και περιβάλλουν το δυστύχημα στο οποίο ενεπλάκη ο εφεσίβλητος.Η εκδοχή του εφεσίβλητου, που έγινε δεκτή,ήταν ότι ο εφεσείων έφραξε την πορείατου, οπόταν στην προσπάθεια τουνααποφύγειτην επικείμενη σύγκρουση, φρενάρισε ελαφράκαι έδωσεδεξιάκλίσηστο 2ο αυτοκίνητο του,πορείατην οποίααναγκάστηκεκαιπάλι να μεταβάλει μόλις έγινεαισθητήηπαρουσίατουοχήμα τος του μάρτυρα,και πάλι για νααποφύγειπιθανήσύγ κρουση.Στηνπροσπάθειατουνααποφύγεικαιτηδεύτερη επαπειλούμενη σύγκρουση ο εφεσίβλητος έστριψεαριστε25 ρά,οπόταν έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου,εξετράπη απότοδρόμοκαι συγκρούστηκε μεπάσσαλοπουβρισκό τανέξωαπότο δρόμο. Στην απόφασητου πρωτόδικου Δικαστηρίου παρατί θενται αποσπάσματααπότημαρτυρίατου τρίτουοδηγού 30 τα οποία πράγματι τείνουν να υποστηρίξουν την εκδοχή του εφεσίβλητου. Παραγνωρίστηκε όμως, καιπροφανώς αγνοήθηκε απότο Δικαστήριο άλλο μέρος τηςμαρτυρίας τουστοοποίοδίδεταιδιαφορετική εικόναγιαουσιώδηγε γονότα. Το μέρος της μαρτυρίας που αγνοήθηκε,αφορά 35 χην κατάθεσητου μάρτυραότι το αυτοκίνητο του εφεσί βλητου εμφανίστηκε απέναντιμετάπουο εφεσείων έστρι ψε δεξιά και εγκατέλειψε το δρόμο. Λαμβάνοντας υπόψη τη μεγάλη ορατότηταπουπαρεχόταν,αποδοχήτης θέσης αυτής θα έθετε τον εφεσίβλητο πολύ μακρύτερα απ' ό,τι 593 Πικής,Δ. Αντωνίουν.Μάρκου
(1992)κρίθηκε ότι ήταν όταν ο εφεσείων έστριψεδεξιά,καιου σιαστικά θααποσύνδεε τιςπράξειςτουτελευταίου απότη φαινομενικά ασταθή πορεία και οδήγηση του οχήματος του εφεσίβλητου. Είναι γεγονός ότι το μέρος αυτό της μαρτυρίαςτουτρίτου οδηγούδεσυμβαδίζει,καιχωρίς να 5 δοθεί άλληεξήγηση, έρχεται σε αντίθεση με το μέρος της μαρτυρίας του το οποίοπαρατίθεταιστην απόφαση,από το οποίο προκύπτει ότι μικρή μόνο απόστασηχώριζε τα οχήματατουεφεσείοντα καιτουεφεσίβλητου ότανοπρώ τοςέστριψεδεξιά,καθιστώνταςτησύγκρουση μεταξύτωνJQ δύοοχημάτωνπραγματικήπιθανότητα. Ηπαράλειψητου πρωτόδικου Δικαστηρίου ναπροβεί σε σωστή εκτίμηση της μαρτυρίας του "ανεξάρτητου και αντικειμενικού"μάρτυρα, καθιστά το πραγματικό βάθρο στο οποίο στηρίχθηκε η απόφαση ακροσφαλές και δη-15 μιουργεί ρήγμα στα ευρήματατου δικαστηρίου το οποίο είναιεξαντικειμένου αδύνατοναπληρωθεί μετηνεπίκλη σητων εξουσιώνπουπαρέχονταιστο Εφετείο.Ταευρήμα τατουδικαστηρίουκαθίστανταιακόμαπιοτρωτά,αναλο γιζόμενοι ότι το μέρος της μαρτυρίας (του μάρτυρα)που 20 παραλήφθηκε συνάδει με την εκδοχή του εφεσείοντα η οποίααπορρίφθηκεωςαναξιόπιστη. Υπό το φως αυτών των διαπιστώσεων δεν παρέχεται άλληεκλογήαπότουναδιατάξουμετηνεπανεκδίκασητης υπόθεσης από άλλο μέλος του Επαρχιακού Δικαστηρίου 25 Λευκωσίας,τηνοποίακαιδιατάσσουμε. Η έφεσηεπιτρέπεται με έξοδα.Ηαπόφαση τουπρωτό δικου Δικαστηρίου παραμερίζεται.Διατάσσεται ηεπανεκ δίκαση της υπόθεσης.Τα έξοδα της πρωτόδικηςδιαδικα σίας θαακολουθήσουν τοαποτέλεσματηςνέαςδίκης. 30 Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. Διαταγή γιαεπανεκδίκαση. 594