1Λ.ΑΔ. 3Απριλίου, 1992 . [Α.ΛΟΙΖΟΥ.Π..ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΔΔ.] ΧΡΠΤΑΚΗΣ ΚΏΝΣΤΑΝΠΝΙΔΗΣΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, Εφεαείοντες-Εναγόμενοι, ν. ΑΝΔΡΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ, Εφεσίβληχου-Ενάγοντα (Πολιτιχή ΈφεσηΑρ. 7822). 5 10 15 20 Αμέλεια— Τροχαίο ατύχημα—Συντρέχουσα αμέλεια—Σύγκρουση μοχοσνκλέχαςμεπροπορευόμενο αυτοκίνητο τοοποίο σταμάτησε για ναστρίψει δεξιά, αφούέδωσετοσχετικόσήμακαι αφούχρησι μοποίησε ταφρένα του γιαναελαττώσει ταχύτητα και να σταματήοτι, προκαλώντας το άναμμα τωνκόκκινωνφώτωνστο πίσω μέρος του αυτοκινήτου — Κατά πόσο ο οδηγόςτου αυτοκινήτου ευθύνετο γιασυντρέχουσα αμέλεια. Ο εφεσείων οδηγούσε *οαυτοκίνητοτουστην οδό Γλάδστωνος στη Λεμεσό μεκατεύθυνση προς ανατολάς.Σεκάποιοσημείοτου δρόμου πάτησε ταφρένα του αυτοκινήτουτου γιανα ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει μεσκοπό ναστρίψει δεξιά.Το πάτη ματωνφρένωνείχεσαναποτέλεσμαναανάψουντακόκκιναφώτα στο πίσω μέρος τουαυτοκινήτου του. Έδωσε επίσης το σχετικό σήμα με τον φωτεινό σηματοδότη τουαυτοκινήτου. Επειδή απο απέναντιέρχονταν άλλααυτοκίνητασταμάτησε εντελώςστο μέσο του δρόμουγια να περάσουνκαινα μπορέσει ναστρίψει δεξιά.Ο εφεσίβλητος, ο οποίος τον ακολουθούσε οδηγόντας την μοτοσυκλέτα του,δεν κατόρθωσε νασταματήσει πίσω του και συγκρού σθηκε μετοπίσω μέρος του αυτοκινήτου.ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο εφαρμόζοντας τηνυπόθεση Goke v. Willett [1973] RTR 422, έκρινε ότιο εφεσείων ήταν ένοχος συντρέχουσας αμέλειας κατά 25% καιεπεδίκασε προς όφελος τουεφεσίβλητου ποσό ΛΧ4.250 μεέξοδα. .Αποφασίσθηκεότι: 25 ._ 30 Από τα ευρήματατουπρωτόδικουΔικαστηρίου δεν μπορούσε να εξαχθεί οποιοδήποτε συμπέρασμα ότιο εφεσείων είχε παραβεί τακαθήκοντατουπρος τον εφεσίβλητο, διότι σανλογικός οδηγός δεν μπορούσε ναείχε κάμει οτιδήποτε περισσότερο από ότι είχε κάμειγιαναεμποδίσει τοδυστύχημα. Ηυπόθεση Goke(πιοπάνω) διαφοροποιοτανουσιαστικά απότα γεγονότα της παρούσαςυπό θεσης. Η έφεσηέγινε αποδεκτήμεέξοδα, 601 Κονσταντινίδηςκαι άλλοςν.Ιωάννου
(1992)Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Michaelv.Katsikides
(1971)J.S.C 197· Nicolaou v.Zayer
(1974)1C.LR.
- Έφεση. Έφεσηαπότους εναγομένους κατάτης απόφασης του 5 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Καλλής, Α.Ε.Δ.)που δόθηκεστις 31.1.89(Αρ.Αγωγής8833/86)μετηνοποίαο εναγόμενος - εφεσείωνβρέθηκεένοχοςσυντρέχουσαςαμέ λειαςσετροχαίοατύχημα. Ρ.Μιχαηλίόης,γιατουςεφεσείοντες. 10 Ν.Πιριλλίδης,γιατουςεφεσίβλητους. Cur. adv. vult. Α. ΛΟΙΖΟΥ, Π. ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση: Στις'5 το απόγευμα της 6ης Φεβρουαρίου 1985, και ενώ υπήρχεακόμη φωςτηςμέρας, οεφεσείωνοδηγούσετοαυ- ^ τοκίνητό του στην οδόΓλάδστωνος στηΛεμεσόμε κατεύ θυνσηπρος ανατολάς.Αφού πέρασετηδιασταύρωση της οδούαυτήςμετις οδούς Β. ΟυγκώκαιΜυκηνών, πάτησε ποδόφρενο και σταμάτησε δίπλα από ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητοτου εφεσείοντα ήτο καινούρ-20 γιο καιλειτούργησαν σεσυνάρτηση μετοπάτημα του ποδόφρενουταπίσω φώτατωνφρένωντουαυτοκινήτου, το άναμα των οποίων υποδηλοί πρόθεση σταματήματος και σταμάτημα. Ταυτόχρονα επειδή ήταν η πρόθεση του να στρίψει 25 δεξιά σε κάποια απόσταση από τον τόπο αυτό σε ένα χώρο σταθμεύσεως έδωσε μετο φωτεινό σηματοδότητου σήμα για την πρόθεσητου αυτή. Κατάτο χρόνο εκείνο ο εφεσείων ακολουθείτο σε απόσταση είκοσι έως τριάντα περίπου μέτρων από τημοτοσυκλέτα τηνοποίαοδηγούσε 30 ο εφεσίβλητος και πιο πίσω απόέναβάν. Ο εφεσίβλητος προσέκρουσε στοπίσωμέροςτουαυτοκινήτουκαιυπέστη τραύματακαιζημιάημοτοσυκλέτατου.Τοβάναυτοκίνη602 1 AAA. ΚώνσταντινΙΑηςκαιάλλοςν.Ιωάννου Α. ΑοΤζου,Πρ. το σταμάτησε κανονικά. Ησύγκρουση αυτήέγινε ενώ το αυτοκίνητοτουεφεσείοντα είχεήδησταθμεύσει καιανέμε νετην εξαντιθέτουδιέλευσηαριθμούοχημάτων,ώστενα τουδοθείευκαιρίαναπάειστονπροορισμότου. 5 10 15 20 25 Ο εφεσείων δεν αμφισβήτησε τα πιο κάτω ευρήματα τουΔικαστηρίου: "Σεαπόστασηπερίπου20-30 μέτρων,απότο σημείο Χ στοΤεκ. 1 πάτησεγιαπρώτηφοράταφρένατουκαι άναψαν τα πισινά φώτατων φρένων. Την ίδια στιγμή έβαλε σε λειτουργία τον δεξί σηματοδότη του. Διάνυσε απόστασηπερίπου20-30μέτρων και σταμάτησε δίπλα από το αυτοκίνητο Γ. Έμεινε σταματημένος για ελάχι στοχρονικόδιάστημακαιπερίμενε νακαθαρίσειοδρό μοςαπότααυτοκίνηταπουέρχονταναπότηναπέναντι κατεύθυνση -υπήρχαν 5 αυτοκίνητα -για να.μπορέσει να στρίψει δεξιά καινα πάειστο χώρο στάθμευσης Δ. Ενώήτανσταματημένος η μοτοσυκλέττα τουΕνάγοντα συγκρούσθηκε με το πίσω μέρος του αυτοκινήτουτου. Κοίταξε στον εσωτερικό καθρέπτητου ότανβρισκόταν οε απόσταση περίπου 100 μέτρων από το σημείο Χ. Κοίταξε ξανάστον καθρέπτητουότανο ίδιος - οΕνα γόμενος - βρισκόταν σε απόσταση περίπου 2 μέτρων από τη σημείο Χ και ο Ενάγοντας τον ακολουθούσε απόαπόστασηπερίπου20-30 μέτρων.Δεν κοίταξε στον καθρέπτη του όταν πρωτοπάτησε τα φρένα ούτε και όταν έδωσεσήμα μετον σηματοδότη του.Το αυτοκίνη το ανήκε στον Εναγόμενο 2 και ο Εναγόμενος 1 ήταν εργοδοτούμενος του. Το οδηγούσε για τους σκοπούς τηςεργοδότησης του." 30 Μεβάση αυτά ταευρήματακαι μεαναφοράστηνυπό θεση Goke v. Willett and Another[1973] R.T.R. 422, ο πρωτόδικος Δικαστής κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο . εφεσείων ήτο ένοχος συντρέχουσας αμέλειας κατά 25% καιοεφεσίβλητος ένοχος αμέλειας κατά75%καιεπεδίκα35 σε προς όφελος του εφεσίβλητου το ποσό των £4.250 με έξοδαπάνωστηνκλίμακα£3.000-£5.
- θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ο πρωτόδικος Δικα603 Α. ΑοΤζου, Πρ. Κώνσταντινίοηί και άλλοςν.Ιωάννου
(1992)στης έκαμετηδιαπίστωσηότι,στην Κύπρο σεαντίθεσημε τονΑγγλικόΚώδικαοδικήςκυκλοφορίαςστουςπερίΜη χανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονι σμούς 1984 καιειδικάστον Κανονισμό 58
(1)(β)και(θ), Σή ματα δια Χειρός που αναφέρονται στο Τέταρτο 5 ΠαράρτηματωνΚανονισμών δενείναιαπαραίτηταενόψη της επιφύλαξης τηςπαραγράφου (θ).Σαναποτέλεσμα στο σημείο αυτόήτανδιαφορετικήηπροσέγγιση τουςαπότην υπόθεση Goke, όπου βρέθηκε ότι έπρεπε ο προπορευόμε νος οδηγός να πάρει κάθεπροφύλαξηγια να μηθέσει σε 10 κίνδυνο είτετην εξ αντιθέτου ερχόμενη, είτετην ακολου θούσατροχαία,καιναμηκάμειέναεπικίνδυνοελιγμόστη μεσαία λωρίδα και ότι έπρεπε να είχε δώσει σήμα με το χέρι. Το Δικαστήριο τούτο, όσο απρόθυμο και αν είναι 15 βάσειτηςνομολογίας ναεπέμβει μεταευρήματαπουστη ρίζονται πάνω στην αξιοπιστία των μαρτύρων έχει μεγα λύτερη ευχέρεια μεβάση ταευρήματααυτάναεξάξειδικά τουσυμπεράσματαωςπροςτοθέματηςευθύνης. Έχοντας κατάνου τηνπιοπάνωαρχήθαθέλαμε στην 20 περίπτωση να παρατηρήσουμε ότι η υπόθεση Goke (πιο πάνω), διαφοροποιείται απότην παρούσαυπόθεση.Στην υπόθεση εκείνηοοδηγός τουαυτοκινήτουπροχωρούσε σε μια υπεραστική οδό με τρεις λωρίδες κυκλοφορίας και καίτοι οδηγούσε δίδοντας μετο σηματοδότη τουσήματης 25 πρόθεσης τουνααλλάξει λωρίδακινήσεως γιαναστρίψει δεξιά απότη μεσαία λωρίδα και καίτοι πάτησε ταφρένα με τρόπο που άναψαντα φώτατων φρένων, κρίθηκε ότι έπρεπε να είχε πάρει,κάνοντας τον "άκρως ανεπιθύμητο ελιγμό", μεγαλύτερη φροντίδαγιατους οδηγούς οι οποίοι 30 τον ακολουθούσαν ή και οδηγούσαν στην τρίτη λωρίδα και έτρεχαν μεμεγαλύτερηταχύτητα. Στην προκειμένη περίπτωση οδρόμος δεν ήτουπερα στικός αλλά ένας συνηθισμένος δρόμος μεδύοκατευθύν σεις στο κέντρο της πόλεως με πολύ αργήκίνηση. Ο εφε- 35 σείων προχωρούσε με μικρή ταχύτητα,έδωσεέγκαιρατα σχετικά σήματα μετο πάτηματων φρένων μεεπακόλουθο να ανάψουνταπίσω κόκκινα φώτατουαυτοκινήτου, κα604 1 ΑΛΛ. ΚώνσταντινΙΛηςκαι άλλοςν.Ιωάννου Α ΑοΤζου,Πρ. θαρά υποδηλώνοντας σ' αυτούς που ακολουθούσαν την πρόθεση του να ελαττώσει ταχύτητα και να σταματήσει. Επίσης έδωσε σήμα με το σηματοδότη του αυτοκινήτου τουότιθαέστριβε δεξιάπουήτανμιαεπιπρόσθετηπροει5 δοποίηση μια και υπήρχε τροχαία κίνηση ερχόμενη από την αντίθετη πλευρά και μετά σταμάτησε αφού κοίταξε στον καθρέφτηκαι είδε νατον ακολουθεί ο μοτοσυκλετιστής,οοποίοςβρισκότανσεαπόστασηείκοσιέωςτριάντα περίπου μέτρων την ώρα εκείνη, αρκετά κατά την κρίση 10 μας για να δώσει τη δέουσα λογική προειδοποίηση σ' αυτόν και οποιοδήποτε άλλο που τον ακολουθούσε, ότι εσκόπευε νασταματήσει.Επιπλέονδενυπήρχεστη μαρτυ ρία τίποτε πουναυποδηλοί ότι δεν μπορούσε να γίνουν έγκαιρα αντιληπτάτα σήματατουήότι θα εδυσκολεύετο 15 νασταματήσει ο μοτοσυκλετιστής, αν εκοίταζεκαιπαρα κολουθούσε, όπωςείχεκαθήκονναπράξει,τοαυτοκίνητο πουπροηγείτο. Επομένως ταπεριστατικάτης υπόθεσης αυτής καιτα συμπεράσματαπουμπορούσανναεξαχθούνβρίσκουνπε20 ρισσότερο έρισμα στις υποθέσεις Michael v. Katsikides
(1971)J.S.C. 197, Nicolaou v. Zayer
(1974)1 C.L.R. 156, που επικαλέσθηκε ο δικηγόρος του εφεσείοντα και στις οποίες καθιερώθηκε η αρχή σχετικά με το καθήκο ενός οδηγούπουακολουθεί άλλοπροπορευόμενο,ωςπροςτου 25 πόσοπρέπειναπαρακολουθείτιςκινήσεις τουπροπορευ όμενου και την πιθανότητανα σταματήσει. Πρέπει δενα λεχθεί ότι χάτω απότις περιστάσεις,,δεν υπήρχε τίποτε περισσότερο πουθαέπρεπε ο εφεσείων σαν λογικός οδη γόςναείχε επιτελέσει. 30 Για όλους τους πιο πάνω λόγους έχουμε καταλήξει στηναπόφαση,μεβάσηταευρήματα τουΔικαστηρίου,ότι τοορθόσυμπέρασμαείναιότι οεφεσείων δενήτο υπεύθυ νος οποιασδήποτεσυντρέχουσας αμέλειαςκαιως εκτού του η έφεση επιτρέπεται και ακυρώνεται η πρωτόδικη 35 απόφαση, σε όση έκταση αποδίδει συντρέχουσα αμέλεια στονεφεσείοντα, με έξοδα. Ηέφεσηεπιτρέπεταιμεέξοδα. 605