(1992)21Απριλίου. 1992 [ΠΙΚΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/σχές] ΝΙΚΟΣΣ. ΣΙΑΚΟΛΑΣ, Εφεσείων-Εναγόμενος, ν. FEDERAL BANK OFLEBANON (SAL), Εφεσίβλητων-Εναγόντων. (Πολιτική ΈφεσηΑρ.7804.) Ανταπαίτηση — Αίτηση για αποκλεισμό ανταπαίτησης δυνάμει της Δ21, θ.10 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας — Απαίτηση για εκτέλεση υποχρεώσεων δυνάμει εγγυητικής συμφωνίας — Ανταπαίτηση για αποζημιώσεις για δυσφήμιση — Κατά πόσο έπρεπε να αποκλεισθεί μεβάση τις πιο πάνωπρόνοιες των θεσμών. c Η εφεσίβλητη με αγωγή της εναντίον του εφεσείοντα αξίωνε ποσά εκατοντάδωνχιλιάδων δολλαρίων δυνάμει εγγυητικής συμ φωνίας αναφορικάμε τις υποχρεώσεις δύο εταιρειών στις οποίες ο εφεσείων είχε σημαντικό συμφέρον καιποσοστό συμμετοχής στο μετοχικό τους κεφάλαιο,σχετικά μετην μεταφοράποσότηταςτσι- 10 μέντου στη Νιγηρία. Στηνυπεράσπισητουοεφεσείων ισχυρίσθηκε ότι ηεγγυητική συμφωνία είχε καταστεί ανενεργή λόγω πράξεωνή παραλείψεων της εφεσίβλητης, και με ανταπαίτηση του αξίωσε αποζημιώσεις για δυσφήμιση από την εφεσίβλητη που προκάλεσε και την ακύρωση απότις Νιγηριανέςαρχέςτων συμφωνιών με τις 15 πρωτοφειλέτιδες εταιρείες. Ο μόνος συσχετισμός της ισχυριζόμε νης δυσφήμισης με την Κύπρο ήταν ότι η σχετική δυσφημιστική επιστολή είχεδακτυλογραφηθείστην Κύπρο.Κατάταάλλαηισχυ ριζόμενη δυσφήμιση είχε λάβει χώρα στην Νιγηρία. Μεαίτησητης δυνάμει της Δ.21, θ.10 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ηεφε- 20 σίβλητη ζήτησετον αποκλεισμό της ανταπαίτησηςαπότηνεκδίκα ση της απαίτησης στην αγωγή.Το πρωτόδικο Δικαστήριο δέχθηκε την αίτηση και διέταξε τον διαχωρισμό της ανταπαίτησηςαπότην αγωγή. 25 Αποφασίσθηκε ότι: (α) Τοκυριαρχικό στοιχείο στην άσκηση της διακριτικήςευχέ ρειαςτουΔικαστηρίου είναιτο πρόσφορο της εκδίκασηςτης αντα παίτησης συγχρόνως με την αγωγή και η πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απόαυτότο ενδεχόμενο. Παρόλοπουη συνάφεια των επίδικων θεμάτων της ανταπαίτησης με εκείνα της 30 αγωγής δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερση ανταπαίτησης, η 710 1 ΑΛΛ. Σιακόλαςv.Federal Bankof Lebanon πιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απότηνσυνεκδίκασητηςανταπαίτησης, λόγωτηςασυνάφειαςτωνεπίδικωνθε μάτωνκαι ιδίωςτοενδεχόμενοσημαντικής καθυστέρησης στηνεκ δίκαση της αγωγής, συνιστά λόγο για τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης. 5 10 (β)Στηνπροκειμένη περίπτωσηδενδιαπιστώθηκε οποιοδήπο τε σφάλμαστηνπροσέγγισητουπρωτόδικουΔικαστηρίουωςπρος τα κριτήρια που διείπαν την άσκηση της διακριτικής του ευχέ ρειας. Η πιθανότητα καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής λόγωτης ανταπαίτησηςήταν μεγάλη καιγιααυτόδεν είχετεκμη ριωθεί λόγοςπουναδικαιολογούσε τηνεπέμβασητουΕφετείου. Ηέφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Grayv. Webb [1882]21 Ch. D. 802· 15 SaidGalipv. limit Suleyman
(1963)2 C.L.R. 129PHavachi &Co Ltdv.InternationalChemicalCompanyLtd
(1965)1CLR.97SouthAfrican Republic v. LaCompagnie Franco-Beige Du Cbemin deferduNord [189811 Ch. D 190- 20 Factories Insurance Company(Limited)v.Anglo-Scottish General CommercialInsurance Company Limited
(1913)T.L.R., Vol. XXDC 312LordKinnaird v.Field[1905J2 Ch.D361· Fendall v. O'Connell11885/T.L.R. 538· £e μάτωνΕ. ΣταυρινονΛτδ
(1991)1 AAA. 1059Re PelmakoDevelopmentLimited
(1991)1 AAA. 246" Αρέστη v. Ηλία
(1991)1 ΑΛΑ. 984. ι Έφεση. *" Έφεση από τον εναγόμενο κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας (Δημητρίου, Προσ. Π.Ε.Δ.καιΦωτίου, Ε.Δ.)πουδόθηκε στις 11 Ιανουαρίου, 1989(Αρ.Αγωγής 747/86)μετηνοποίαηανταπαίτησητου για αποζημιώσεις για δυσφήμιση αποκλείσθηκε από την 711 Σιακόλαςv. FederalBankof Lebanon
(1992)εκδίκασητηςαπαίτησηςπουαφορούσεεκτέλεσηυποχρεώ σεωνδυνάμειεγγυητικήςσυμφωνίας. Γ.Κακογιάννης καιΜ. Κονχχίδον (Δ/νις)γιατονεφεσείοντα. Κ.ΜιχαηλίδηςxatΡ. Μιχαηλίδης, για τους εφεσίβλη- 5 τους. Cur. adv. vult. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει οΔικαστής Γ.Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ,Δ.: Οιεφεσίβλητοι, Federal Bank of Lebanon 1 0 (SAL),είναιτραπεζικόςοργανισμός μεέδρατοΛίβανο. Ο εφεσείων, ΝίκοςΣιακόλας,είναιΚύπριοςεπιχειρηματίας η εμπορική δραστηριότητα τουοποίου επεκτείνεταικαι στο εξωτερικό. Οι εφεσίβλητοι ενήγαγαντονεφεσείοντα για τηναθέτηση προσωπικής εγγύησης που παρείχε για 15 την εκπλήρωση τωνυποχρεώσεων δυο ξένων εταιρειών τις οποίες αντιπροσώπευε, στην εμπορική επιτυχία των οποίων είχε μεγάλο προσωπικό συμφέρον. Οι εταιρείες αυτές είναι ηWORLDTIDESHIPPING CORPORATION καιηHELLASEUROTRADE LTD, τομετοχικόκεφάλαιο 2 0 της οποίας ανήκει κατά 40% στον εφεσείοντα. Οι δύο εταιρείες ανέλαβανσεσυνεργασία τηνπρομήθεια240 με τρικών τόνων τσιμέντου στην κυβέρνηση τηςΝιγηρίας έναντι μεγάλου χρηματικούανταλλάγματος.Οι εφεσίβλη τοι παρείχαντραπεζικέςδιευκολύνσεις για χρηματοδότη-25 ση καθώςκαι ομόλογο για την εκτέλεσητου συμβολαίου (performance bond)έναντιχρηματικώνανταλλαγμάτωντα οποίακαθορίζονταισεγραπτήσύμβασηπουκαταρτίστηκε στο Λίβανο. Προϋπόθεσηγιατηνπαροχή τωντραπεζικών διευκολύνσεων και χρηματοδότησης αποτέλεσε ησυμφω-30 νία τουεφεσείοντα για τηνπαροχήπροσωπικής εγγύησης γιατηνεκτέλεση των συμβατικώνυποχρεώσεων τωνπρωτοφειλετών. Ηπαράλειψη εκπλήρωσης τωνσυμβατικών υποχρεώσεων πουανέλαβεοεφεσείων ωςεγγυητήςαποτε λεί το αντικείμενο της αγωγής των εφεσίβλητων. Σύμφω-35 712 \ 1ΑΛΛ. Σιακόλαςv. FederalBankof Lebanon Πιχής, Δ. να μετην έκθεση απαιτήσεως,η σύμβασηδιεπόταναπό το λιβανικό δίκαιο βάσει του οποίου στοιχειοθετείται καιη απαίτησητων εφεσίβλητων η οποίασυμποσούται σε εκα τοντάδεςχιλιάδεςδολλάρια. 5 Οεφεσείων αμφισβήτησετηναπαίτησηκαι μετην υπε ράσπισητουυποστήριξε ότι η εγγυητικήσυμφωνίαατόνισεήκατέστηανενεργός λόγω πράξεωνκαιενεργειών των εφεσίβλητων. Η υπεράσπισησυνοδεύεται και μεανταπαί τηση μετην οποία εγείρεται απαίτησηγια αποζημιώσεις 10 γιαδυσφήμισητουεφεσείοντα απότουςεφεσίβλητουςπου προκάλεσε και την ακύρωση απότιςαρχές τηςΝιγηρίας συμφωνιών μετιςπρωτοφειλέτιδες εταιρείεςπροςμεγάλη ζημίατωνσυμφερόντωντουεφεσείοντα.Ο μόνος συσχετι σμός της δυσφημιστικής επιστολής μετην Κύπρο πηγάζει 15 από τον ισχυρισμό ότι δακτυλογραφήθηκε στην Κύπρο και το περιεχόμενο της περιήλθε σεγνώση τωνδακτυλο γράφων. Κατάτα άλλα ηδυσφήμιση επέδρασε στηΝιγη ρία όπου πλήγηκαν και τα συμφέροντα των ξένων εται ρειώνστιςοποίεςοεφεσείων είχεσυμφέρον. 20 Οιεφεσίβλητοι αποτάθηκαν στο Επαρχιακό Δικαστή ριο γιατηδιαγραφήήαποκλεισμό της ανταπαίτησης από τηδίκη τηςαγωγής.Η αίτησηστηρίχθηκε κατάκύριο λόγο στις πρόνοιες τηςΔ.21 θ.10 των Θεσμών ΠολιτικήςΔικο νομίας. Οιεφεσίβλητοι αντέστησαν στην αίτησηκαι υπο25 στήριξανότι δεσυντρέχουν λόγοι γιατηδιαγραφή ήαπο κλεισμό της ανταπαίτησηςως θέματος της δίκηςη οποία τροχιοδρομήθηκε μετην αγωγήτων εφεσίβλητων. Η Δ.21 Θ.ΙΟπροβλέπει:"10. Where a defendant sets upa counterclaim, ifthe plaintiff, orany otherperson madeaparty toit,contends that the claim thereby raisedought not to be disposedof by way ofcounterclaim, butinanindependent action, the Court or a Judge may at any time order that such counterclaim beexcluded." 35 Σεελληνικήμετάφραση:713 Πικής,Δ. Σιαχόλας v. FederalBankof Lebanon
(1992)"10. Όπου οεναγόμενος εγείρει ανταπαίτηση, εάν ο ενάγων,ήοποιοδήποτε άλλο πρόσωπο το οποίο κατέ στη διάδικος,ισχυρίζεται ότι ηαπαίτησηηοποίαεγεί ρεται μετην ανταπαίτησηδενπρέπει νααντιμετω-πιστεί μέσο ανταπαιτήσεως,αλλά μεανεξάρτητηαγωγή,5 το δικαστήριο ήο Δικαστής ο οποίος επιλαμβάνεται τουαιτήματοςμπορείσεοποιοδήποτεστάδιονα διατά ξειη ανταπαίτησηνααποκλειστεί." ΠροκύπτειαπότοκείμενοτηςΔ.21 θ.10 ότιπαρέχεται διακριτικήευχέρεια στο δικαστήριο νααποκλείσει τησυ- ^ νεκδίκαση της ανταπαίτησης με την αγωγή εφόσον τούτο κρίνεται πρέπον. Ηυπό εξέταση δικονομική διάταξη δεν καθορίζει τα κριτήρια τα οποία διέπουν την άσκησητης διακριτικήςεξουσίας τουδικαστηρίου.Εξυπακούεται από τη φύση του κανόνα και του σκοπού που αποβλέπει να15 εξυπηρετήσει ότιηεξουσία του δικαστηρίου είναι συνυ φασμένη με την καλή απονομήτης δικαιοσύνης πουστην προκείμενη περίπτωση συναρτάται άμεσα μετηναπρό σκοπτηκατά το δυνατόδιεκπεραίωσητηςδίκης.Η αγγλι κήνομολογία, ερμηνευτικήτων αντίστοιχων αγγλικών δι- 20 κονομικών προνοιών στις οποίες η Δ.21 Θ.10 είναι προσαρμοσμένη, αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο δικαστήριο να αποκλείσει ανταπαίτηση οποτεδήποτε κρίνεται ότιη συνεκδίκαση τηςμετηναγωγή δενείναι πρόσφορος (expedient) ή θα προκαλέσει δυσχέρεια 25 (incovenience) στη διεκδίκηση των δικαιωμάτωντουενά γοντος. Ενδεχόμενο πρόκλησης σημαντικής καθυστέρησης στην εκδίκασητης αγωγήςσυνιστά δυσχέρεια πουπαρέχει έρεισμα γιατοναποκλεισμό τηςανταπαίτησης.(Gray ν. Webb [1882]21 Ch.D., 802). Ανάλογες θέσεις υιοθετήθη- 30 καν και απότο Ανώτατο Δικαστήριο αναφορικάμε την ερμηνεία και εφαρμογή της Δ.21 Θ.10στην Said Galip v. limit Suleyman
(1963)2C.L.R., 129. Στην υπόθεσηεκείνη τοΑνώτατοΔικαστήριοδιέταξετοναποκλεισμότηςαντα παίτησης σεαγωγήγιατηνοφειλήχρέους βάσει ομολόγου 35 παράτην συγγενικότητα τουθέματοςτηςανταπαίτησηςμε την απαίτηση, πουεπίσης συνίστατο στηδιεκδίκησηοφει λής βάσει ομολόγου για ισάξιο ποσό,ενόψειτης καθυστέ ρησης στην εκδίκασητης αγωγήςπουθαεπροκαλείτοαπό 714 1 ΑΛΛ. Σιακόλαςv.Federal Bankof Lebanon Πιχής, Δ. τον χρόνο που θα απαιτείτο για την επίλυση νομικώνθε μάτων που εγείρονταν από τηνανταπαίτηση.(Συνταγμα τικότητα νόμου και ενδεχόμενο παραπομπήςτου θέματος στο Ανώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο για επίλυση βάσει 5 του άρθρου 144). Διαφαίνεται απότην απόφασητου Ανω τάτου Δικαστηρίου ότι κατά τηνάσκηση τηςδιακριτικής του ευχέρειας συνεκτιμούνται όλα τασχετικά γεγονότα τα οποία τείνουν να διαμορφώσουν καιπροδιαγράφουν το πλαίσιο της δίκης σε συνάρτιση με ταχρονικά όριαγια 10 τηνεπίλυση τους. Καθοδηγητική επίσης είναι ηαπόφαση του Εφετείου στην Pilavachi & Co. Ltd. v. International Chemical CompanyLtd.
(1965)1 C.L.R. 97, ιδιαίτερα σε σχέσημετην ευχέρεια αποκλεισμού ανταπαίτησηςηοποία βασίζεται σε αστικό αδίκημα το οποίο διαπράχθηκεστο 15 εξωτερικό. Μετά απόαξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων καικα θοδηγούμενο απότιςπρόνοιες της Δ.21 θ.10και τωννο μολογιακών αρχών οι οποίες φωτίζουν τηνερμηνείακαι εφαρμογή τους, τοπρωτόδικο δικαστήριο αποφάσισεότι 20 ενδείκνυται ο αποκλεισμός τηςανταπαίτησης και διέταξε το διαχωρισμό της απότην αγωγή. Στην απόφαση γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην South African Republic v. La Compagnie Franco-Beige DuChemin defer duNord[1898] 1 Ch.D., 190,λόγω τηςσυνάφειας τηςανταπαίτησηςπου 25 αποκλείστηκε στην υπόθεση εκείνη με την ανταπαίτηση στην προκείμενη υπόθεση. Το δικαστήριο απέκλεισε την ανταπαίτησηγια δυσφήμιση για το λόγοότιδεν ήτανπρό σφορη ησυνεκδίκαση της με τηναγωγή. Ο κ. Κακογιάννης υπέβαλε ότιηυπόθεση εκείνη δια30 κρίνεται λόγω της ιδιότητας τωνεναγόντων, η κυβέρνηση κυρίαρχου κρήτους, ηοποία μετην προσφυγή της στο δι καστήριο δενέπρεπε ναθεωρηθεί ότιείχε αποποιηθεί το δικαίωμα να μην υποταγεί στηδικαιοδοσία του δικαστη ρίου στην ανταπαίτηση. Όμως η απόφαση τουδικαστη35 ρίου δε συναρτάται με οποιοδήποτε άμεσο τρόπο με την ιδιότητα των εναγόντων άλλα μετηνπρόσφορη διεξαγωγή της δίκης. Στη μεταγενέστερη απόφασηFactoriesInsurance Company (Limited)v.Anglo-Scottish General Commercial 715 Πικής,Δ. Σιαχόλας v.Federal Bankof Lebanon
(1992)Insurance Company (Limited) [1913] T.L.R.,Vol.XXDC, 312,τοΑγγλικόΕφετείοαπέρριψεέφεσηεναντίοναπόφα σης για τον αποκλεισμό ανταπαίτησης πουηγέρθη σε αγωγήαλλοδαπώνεναγόντωνπουαποκλείστηκε λόγωτης δυσχέρειας που θα προκαλούσε στην εκδίκαση της αγω-5 γής.Τογεγονός ότι οιενάγοντες ήτανξένηεταιρείακαι η έγερση ανεξάρτητης αγωγής εναντίον τους στοΗνωμένο Βασίλειοθαήτανδυσχερήςή αδύνατη δεναναιρούσεούτε μετέβαλλε τιςαρχές ήτοπλαίσιο εφαρμογής των σχετι κών δικονομικών διατάξεων που καθιστούν τηνευχερή 10 διεξαγωγή τηςδίκης τονβασικό άξονα γιατηνάσκηση των εξουσιών τουδικαστηρίουνααποκλείσουν τηναντα παίτησηαπότηνεκδίκασητηςαγωγής. Ο κ. Κακογιάννης εισηγήθηκε ότι οι πιόπάνω αποφά σεις δε θεμελιώνουν ανελαστικό κανόνα πουεπιβάλλει 15 τον αποκλεισμό ανταπαίτησης γιαδυσφήμισηαπότη δίκη αγωγής με την οποίαδιεκδικούνται συμβατικά δικαιώμα τα. Αντίθετα, ηυπόθεση Lord Kinnaird v.Field [1905]2 Ch.D. 361, υποστηρίζει, όπως υπέβαλε,ότι ανταπαίτηση για λίβελλο μπορεί νασυνεκδικαστεί μεαγωγή που έχει 20 ως αντικείμενο απαίτηση διαφορετικής φύσης. Το θέμα που εξετάστηκε και αντιμετωπίστηκε στην Lord Kinnaird (ανωτέρω)ήτανκατάπόσοανταπαίτησησεαγωγή,τοεπί δικοθέματηςοποίαςαναγότανστηδικαιοδοσίατουδικα στηρίου της Καγκελλαρίας (Chancery), δικαιολογούσε τη25 μεταφορά της υπόθεσης στο Τμήμα Βασιλικής Δικαιοδο σίας (King's Bench Division) τοοποίο κατάκανόνα επι λαμβάνεταιυποθέσεων γιαδυσφήμιση. Στοεπίκεντροτωνεισηγήσεων τουεφεσείονταέγκειται ηθέση ότιη ανταπαίτησηαποτελείθεμιτό μέροςτηςδιαδι κασίαςη οποίαεγείρεται μετηναγωγήκαιότικατάκανό ναεξυπηρετούνται τασυμφέροντατηςδικαιοσύνης μετην εκδίκασηκατάτον ίδιο χρόνο της αγωγήςκαιανταπαίτη σης. Η ανταπαίτησηωςδικονομικό μέσοσκοπείστηναπο φυγήπολλαπλασιασμού των αγωγών και πρόσφορο μέσο35 για τηδιεξοδικήεπίλυση τωνδιαφορών μεταξύτωνδιαδί κων. 716 1 ΑΛΛ. Σιακολαςv. Federal Bankof Lebanon Πιχής, Δ. Διαπιστώνουμε ότιοιδικονομικοί κανόνες δεν περιο ρίζουν τα επίδικα θέματαπου μπορεί νααποτελέσουν το αντικείμενο ανταπαίτησης, ούτε επιβάλλουν τηνύπαρξη συνάφειας μετα επίδικα θέματατης αγωγής. ΗΔ.21Θ.10 5 αποβλέπει στην εξισορρόπιση του δικαιώματος αυτού με το δικαίωμα τουενάγοντος γιααπρόσκοπτη διεξαγωγή τηςδίκης. Ηανταπαίτησηωςδικονομικό μέτροθεσμοθετήθηκε με το Judicature Actτου 1875. 'Οπως εξηγείται στην Fendall 10 ν.Ο'Conneli[1885] T.L.R. 538,ηευχέρεια για αποκλεισμό ή διαχωρισμό της ανταπαίτησης έχει ωςαντικείμενο την εξισορρόπιση τουδικαιώματος γιατηνέγερση ανταπαίτησης στο πλαίσιο της διαδικασίας πουεγείρεται με την αγωγήπρος το σκοπό αποκλεισμού της πιθανότηταςπρο15 κλήσης δυσχέρειας (embarassment) στον ενάγοντα στη διεκδίκηση των δικαιωμάτωντου. Συγκεφαλαιώνοντας, η θέσητου εφεσείοντα είναιότι τοπρωτόδικο δικαστήριο παραγνώρισε: (α) την ιδιότητα των εναγόντων στην South African 20 (ανωτέρω), (β) την αιτιώδη σχέση μεταξύ της αγωγής των εναγό ντωνκαιτης ανταπαίτησηςτωνεναγομένων καιότικαιοι δυο πηγάζουν από το ίδιο πλέγμα εμπορικών σχέσεων, και 25 (Υ)οτι το περίπλοκο των νομικών θεμάτων πουεγείρει ηανταπαίτηση δεν αποτελεί αφεαυτούλόγογια τον απο κλεισμόαπότηνεκδίκασητηςσυγχρόνως μετηναγωγή. Η εσφαλμένη καθοδήγηση τουπρωτόδικου δικαστη ρίου κατέστησε, σύμφωνα μετον εφεσείοντα, την απόφα30 σητρωτήκαιυποκείμενη σεπαραμερισμό. Οι εφεσίβλητοι υπέβαλαν ότι ηδιακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ασκήθηκε μέσα στο σωστό δικονομικό πλαί σιο καιβάσει των αρχώνπουδιέπουν την άσκησητηςδια717 Πικής, Δ. Σιοκόλαςv. FederalBank of Lebanon
(1992)κριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου βάσει της Δ.21 Θ.10. Τονίστηκε ότι η ανταπαίτησηεγείρει σημαντικά και περί πλοκα θέματα δικαιοδοσίας και ότι η συνεκδίκαση της με την αγωγή θα οδηγήσει σε μεγάλη καθυστέρηση στην εκδί καση της αγωγής των εναγόντων. (Βλ. Safarino Shoes$ Industry & TradingCo. Ltd. v. Βιομηχανίας Υποδημάτων Ε. Στανρινον Λτδ.,
(1991)1Α.Α.Δ. 1059)).Το μη πρόσφο ρο της συνένωσης και η αποτίμηση της δυσχέρειας η οποία θα προκληθεί στον ενάγοντα λόγω της ανταπαίτη σης, ανάγονται στη διακριτική ευχέρεια του πρωτόδικου 10 δικαστηρίου. Περιορισμένη μόνο ευχέρεια παρέχεται στο Εφετείο ναεπέμβει μετηνάσκησητης,όπωςεπαναβεβαιώ νουν και οι δύο πρόσφατες αποφάσειςτου Εφετείου, στις οποίες έγινε αναφορά. {In Re Pehnako Development Limited, aCompany v.InRe TheCompaniesLaw, Cap. 113 15 (
(1991)1 Α.Α.Δ. 246) και Τάσου Αρέστη v. Άντρης Ηλία
(1991)1Α.Α.Δ. 984). Στηντελευταία απόφασηγίνονται οι εξής διαπιστώσεις:'"Οπου η επίλυση επίδικου θέματος επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αποκλειστικός 20 κριτής της άσκησης της εξουσίας είναι ο δικαστής στον οποίο εναποτίθεται η δικαιοδοσία. Η άσκηση της δια κριτικής ευχέρειας του πρωτόδικου Δικαστηρίου δεν αναθεωρείται με γνώμονα την ορθότητα της απόφασης κατά την υποκειμενική κρίση των μελών του Εφετείου, 25 αλλά με αντικειμενικά κριτήρια που περιορίζουν την ευχέρεια επέμβασης σε δυο μόνο περιπτώσεις: (α) Όπου διαπιστώνεται ότι η διακριτική ευχέρεια ασκήθηκε έξω από το πλαίσιο που παρέχεται από το νόμο, όπως όταν διαπιστώνεται ότι υπεισήλθαν στην 30 άσκηση της εξωγενείς παράγοντες,και (β) όπου η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας οδηγεί σε πασιφανή αδικία, όπως είναι η περίπτωση απόφα σης στην οποία δε θα μπορούσε να προέλθει κανέναδι καστήριο." Εξετάσαμε τα θέματα που εγείρονται υπό το φως των 718 35 1 ΑΛΛ. Σιακόλαςv. FederalBankof Lebanon Πιχής,Δ. εισηγήσεων καιτηςεπιχειρηματολογίαςπουανέπτυξαντα δυο μέρη. Συνάγεται απότιςπρόνοιες της Δ.21 Θ.10 και τη νομολογία ότι η διαπίστωσηλόγων που δικαιολογούν τον αποκλεισμό της ανταπαίτησης επαφίεταιστοπρωτό5 δικόδικαστήριο.Τοκυριαρχικόστοιχείο στηνάσκηση της διακριτικήςευχέρειαςτουδικαστηρίουείναιτοπρόσφορο τηςεκδίκασηςτηςανταπαίτησηςσυγχρόνως μετηναγωγή και ηπιθανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απ' αυτότοενδεχόμενο. Παρόλοπουη συνάφειατωνεπί10 δικώνθεμάτωντηςανταπαίτησηςμ'εκείνατηςαγωγήςδεν αποτελεί προϋπόθεση για την έγερσηανταπαίτησηςη πι θανότητα πρόκλησης δυσχέρειας στον ενάγοντα απότη συνεκδίκασητηςανταπαίτησης,λόγωτηςασυνάφειαςτων επίδικων θεμάτων και ιδίως το ενδεχόμενο σημαντικής ^ καθυστέρησης στην εκδίκαση τηςαγωγής, συνιστά λόγο γιατοναποκλεισμότηςανταπαίτησης. Δε διαπιστώνουμε οποιοδήποτε σφάλμαστην προσέγ γιση τουπρωτόδικου δικαστηρίου ωςπρος τα κριτήρια που διέπουν τηνάσκηση τηςδιακριτικής τουευχέρειας 20 χαιτο πλαίσιο μέσα στοοποίο ασκείται. Η πιθανότητα καθυστέρησης στην εκδίκαση της αγωγής λόγω της αντα παίτησης είναι μεγάλη για τους λόγους που επισημαίνο νταιστηνπρωτόδικη απόφαση.Η εκτίμησητωνεπιπτώσε ων τηςκαθυστέρησης ανάγεται στηδιακριτική ευχέρεια 25 τουπρωτόδικουδικαστηρίου.Διαπιστώνουμε ότι δενέχει τεκμηριωθεί λόγοςπουναδικαιολογεί τηνεπέμβαση μας. Ηέφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 719