clr/1992/1992_1_817.pdf

(1992)γραφα,εισέπραττεταενοίκιακαιγενικάδιαχειριζότανταυποστα­ τικό.. ΜεαγωγήτηςστοΕπαρχιακόΔικαστήριοηεφεσείουσα 1ζήτη­ σεανάκτησητηςκατοχήςτωνεπίδικωνυποστατικών ισχυριζόμενη ότι ο μενεφεσίβλητος 1 είχεαπωλέσει τηνκατοχήαυτώνκαικατά 5 συνέπειαδεν είχεοποιοδήποτε δικαίωμα κατοχής ήπαραμονής σ* αυτά,η δε εφεσίβλητη 2 κανέναδικαίωμα είχεκατοχής τωνυπο­ στατικών,διότιουδέποτεη εφεσείουσα 1 τηνείχεδεχθείήαναγνω­ ρίσει σαν ενοικιαστή των υποστατικών. Το πρωτόδικο Δικαστή­ ριο, αφού αξιολόγησε την ενώπιον του μαρτυρία δέχθηκε την 10 μαρτυρίατου εφεσίβλητου 1 καιαπέρριψεαυτήτης εφεσείουσας1 καιβρήκεταγεγονόταόπωςπεριγράφονταιπιοπάνω,καιμεβάση αυτά έκρινε ότι η εφεσείουσα 1 με την συμπεριφορά της και τις πράξειςτηςαπότο 1977μέχριτηνέγερσητηςδιαφοράςείχεδεχβεί και αναγνωρίσει την εφεσίβλητη 2 σαν ενοικιαστή των επίδικων \ζ υποστατικών. Περαιτέρω βρήκε ότι ο σύζυγος της εφεσείουσας 1 ενεργούσε σεκάθεουσιώδηχρόνοσαναντιπρόσωποςτης. Τοπρω­ τόδικοΔικαστήριοαπόρριψετηναγωγήκαιη εφεσείουσα 1 υπέβα­ λεέφεση. 20 Αποφασίσθηκε ότι: (α) Αν και ήτανορθόότι ηαποδοχή ενοικίου δεν δημιουργεί αφ' εαυτής σχέσηιδιοκτήτηενοικιαστή,στηνπαρούσα περίπτωση η συμπεριφορά της εφεσείουσας 1, δηλαδή η για πολλά χρόνια αποδοχή της πληρωμής του ενοικίου απότηνίδιατην εφεσίβλητη 2 και η έκδοσηαποδείξεων στο όνομα της εφεσίβλητης 2,σε συν- " δυασμό μετηγνώσηπουπρέπειναείχεοσύζυγοςτηςεφεσείουσας 1,πουενεργούσεσαναντιπρόσωπος της,οδηγούσανστοσυμπέρα­ σμα ότι η εφεσείουσα 1είχεδεχθείή έπρεπε ναθεωρηθείότι είχε δεχθείκαι αναγνωρίσειτηνεφεσίβλητη2 σανενοικιαστήτωνυπο­ στατικών. (β)Ενόψειτηςαρχήςότιτο Εφετείοδενεπεμβαίνειστηναξιο­ λόγηση της μαρτυρίας από το πρωτόδικο Δικαστήριο, εκτός σε εξαιρετικές περιπτώσεις, ηαξιολόγηση καιταευρήματατου πρω­ τόδικου Δικαστηρίου φ α ν εύλογα επιτρεπτά και δεν υπήρχε οποιοδήποτε περιθώριο επέμβασηςτουΕφετείου. 30 35 Η έφεσηαπορρίφθηκεμεέξοδα, Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Πίτσιλοςν. Ευγενίου,

(1989)1 ΑΛΛ. (Ε) 691· Pepadopoulos v.St&vrou

(1982)1CLR 321· Fournides v.Republic

(1986)2 CLR 73Psaras v.Republic

(1987)2 CLR 132 818 40 1 AJLA. Λιμνατίτηκαιάλλην,Σύννον καιάλλον Clarkev. Grant[1949]1ΑΠER. 768· Scblza v. Gavrias21 CLR 177MaconochleBrosLtd v.Brand[1946]2AHEM. 778. Έφεση. 5 Έφεση από τις ενάγουσες κατά της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού (Χρυσοστομής, ILEA,Κληρίδης,Προσ.Ε.Δ.)πουδόθηκεστις30.11.1988 (Αρ. αγωγής7838/84)μετην οποίααπερρίφθηαγωγή των γιαδιάταγματουδικαστηρίουτοοποίοναδιατάσσειτους 10 εναγομένους ναεκκενώσουν καιπαραδώσουν τα υποστα­ τικάτουςστηΛεμεσόκαθώςκαιαποζημιώσειςμέχριεκκε­ νώσεωςκαιπαραδόσεωςτωνυποστατικών. Γ.ΠοταμίχηςμεΦ. Ποταμίτη,γιατις εφεσείουσες. Ρ.Μιχαηλίδτις,γιατουςεφεσίβλητους. Cur. adv. wit. 15 ΚΟΥΡΡΗΧ, Δ. ανάγνωσε την απόφασητουΔικαστη­ ρίου.Ηέφεσηστρέφεταιεναντίοντηςαπόφασηςτουπλή­ ρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, με την οποία απέρριψετηναγωγήτωνεφεσειουσών μετηνοποίαζητοΰ20 σ α ν διάταγμα του Δικαστηρίου το οποίο να διατάσσει τους εφεσίβλητους να εκκενώσουν και παραδώσουν στις εφεσείουσες ταυποστατικάτους στην οδό Ανεξαρτησίας αρ.90Α και90Β στηΛεμεσόκαιαποζημιώσεις μεβάση το ποσό των £600μηνιαία,από1/10/84 και μέχρι εκκενώσε25 ωςκαιπαραδόσεωςτωνυποστατικών. Οι ισχυρισμοί της εφεσείουσας 1 (για τους σκοπούς τηςπαρούσαςαπόφασης η"εφεσείουσα"),όπωςαυτοί πε­ ριέχονται στην ΈκθεσηΑπαιτήσεως της, μπορούν νασυ­ νοψιστούν στο ότι η εφεσείουσα ήτανκατάτον ουσιώδη 30 χρόνο ιδιοκτήτρια των πιο πάνω περιγραφομένων υπο­ στατικών τα οποία νοικίαζε ο εφεσίβλητος 1 μεΣυμβό­ λαιο ημερομηνίας 2/9/72,μετά τηλήξητου οποίουαυτός 819 Βούβ(Η£,Δ. Αιμνα?Ιΐτ)»αιόλλην.£ύννο«ηαιόλλσ7

(1992)κατέστηθέσμιος ενοικιαστής. Επισημαίνεται ότι μετάτην καταχώρησητης παρούσαςέφεσης, η εφεσείουσα μεταβί­ βασετα υποστατικάστην ανεψιάτης ΜαίρηMoves,εφε­ σείουσα 2. Σεχρόνο άγνωστο στην εφεσείουσα καιχωρίς τη γνώση ή συγκατάθεση της, ο εφεσίβλητος 1 εκχώρησε 5 τηνκατοχήτων υποστατικώνστην εφεσίβλητη 2Εταιρεία καιο εφεσίβλητος 1 κατείχεταυποστατικά μόνοσανΔιε­ υθυντήςτηςεφεσίβλητης2καιγιαλογαριασμότης. Η εφεσείουσα ακόμα ισχυρίζεται ότι πληροφορήθηκε γιατηνεκχώρησηαυτήκατάτηνεκδίκασηαίτησηςτηςστο 10 Δικαστήριο ΕλέγχουΕνοικιάσεων,εναντίοντουεφεσίβλη­ του 1καιθεωρεί ότι οι εφεσίβλητοι επεμβαίνουνπαράνο­ μασταυποστατικάτης.Περαιτέρωη εφεσείουσα ισχυρίζε­ ται ότι ο εφεσίβλητος 1δεν προστατεύεται απότον περί Ενοικιοστασίου Νόμο, λόγω της εκχώρησης, η δε εφεσί- * 5 βλητη2 Εταιρείαπαράνομακατέχειταυποστατικάχωρίς τη γνώση, συγκατάθεση ήσυμφωνία της εφεσείουσας. Η ελεύθερη ενοικιαστική αξίατων υποστατικών,ανέρχεται κατά την εφεσείουσα σε £600μηνιαίωςκαι μετη στέρηση κατοχής τους, από την 1/10/84 η εφεσείουσα ζημιώνει 20 αυτάταποσά,ταοποίακαιδιεκδικεί. Οι ισχυρισμοί των εφεσίβλητων όπως εμφαίνονται στην Έκθεση Υπεράσπισης τους, μπορούν να συνοψι­ στούν σταακόλουθα: ΤοΕπαρχιακόΔικαστήριοΛεμεσούδενέχειδικαιοδο- 25 σίαναεκδικάσειτηναγωγήκαθότιταεπίδικαυποστατικά καλύπτονταιαπότονπερίΕνοικιοστασίου Νόμοτου 1983 (αρ. 23/83) με βάσητον οποίο οι εφεσίβλητοι τυγχάνουν θέσμιοι ενοικιαστές. Ηεφεσείουσα εμποδίζεται (estopped) να ισχυριστεί ότι οι εφεσίβλητοι διαπράττουνεπέμβασηή 30 ότι δεν τυγχάνουν ενοικιαστές των υποστατικών και η εφεσείουσα έχειαπεμπολήσει (waived)ταδικαιώματατης. Οι εφεσίβλητοι ισχυρίζονται ότι ημεταβίβασητης επιχεί­ ρησηςτουεφεσίβλητου 1 προςτηνοικογενειακή Εταιρεία, εφεσίβλητη 2, που συστάθηκε το 1977, έγινε με τη γνώση 35 και συγκατάθεση του συζύγου της εφεσείουσας, ο οποίος πάντοτε ενεργούσε ωςπληρεξούσιος αντιπρόσωποςτης, η μεταβίβαση αυτήήταν εμφανής ποικιλότροπα και ηεφε820 1ΑΛΛ. ΛιμνατΙτηκαιάλλην.Σνννονκαιάλλον Κουλής,Α. σείουσατηδέχτηκε. 5 Περαιτέρω, οι εφεσίβλητοι ισχυρίζονται ότι η εφεσί­ βλητη2 Εταιρεία,είναι ενοικιαστής με βάσητο Νόμο 23/ 83 και μετους όρους τουαρχικούσυμβολαίου ενοικιάσεωςκαιότι ο όροςπερί μηεκχώρησης δενκατέστηουσιώ­ δης όρος που να δίνει δικαίωμα εξώσεως σε.περίπτωση παράβασηςτου. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο αφούαξιολόγησε τη μαρτυ­ ρία των διαφόρωνμαρτύρωνπουείχε ενώπιον του,απο10 δέχτηκε τη μαρτυρίατου εφεσίβλητου 1και απέρριψε τη μαρτυρίατηςεφεσείουσας καιαποφάσισευπέρτων εφεσί­ βλητων.Τοσχετικό απόσπασματουπρωτόδικουΔικαστη­ ρίου,έχειωςεξής: 15 25 30 35 "Από την αξιολόγηση της ολότηταςτηςπροσφερθείσας μαρτυρίας,το Δικαστήριο ευρίσκει ότι ο εναγόμε­ νος 1ήτανθέσμιος ενοικιαστής των επίδικων υποστα­ τικών τα οποία ενοικίαζε από την ιδιοκτήτρια ενάγουσα και διεξήγαγε τις επιχειρήσεις του απότα υποστατικά αυτά. Τα θέματατης υπογραφήςενοικιαστηρίων εγγράφων και αργότερα όρων ενοικιάσεως, ύψους ενοικίου και συναφήθέματαχειριζόταν ο απο­ βιώσαςσύζυγοςτηςενάγουσας. Όταν κατά το έτος 1977 ο εναγόμενος 1 συνέστησε τηνεναγόμενη2εταιρεία, τηνόληδιεξαγωγήτωνεργααιών του απότα επίδικαυποστατικά ανάλαβεηεται­ ρεία στην οποία ήταν μέτοχος και διευθυντής και η οποία ανάλαβε επίσης την κατοχή των υποστατικών και την υποχρέωση καταβολής ενοικίου το οποίο και κατάβαλλεστηνενάγουσα. Ηενάγουσαυπόγραφετις σχετικές αποδείξειςεξο­ φλήσεως ενοικίου στο όνομα της εναγόμενης 2 Εται­ ρείαςκαιέλαβεγνώσητηςαλλαγήςαυτήςστηνενοικία­ ση των υποστατικών, αλλά δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το θέμα τούτο παρά όταν αργότερα, όπως ανάφερεκαι η ίδιατην απασχόλησε το θέματου 821 Κ6ύ$Η&Δ* AipvcrctoqWMάλλην.Συννου κβι άλλον

(1992)χαμηλούύψουςτουκαταβαλλόμενουενοικίουτοοποίο δεν θεωρούσε ικανοποιητικόκαιότανσυνάμαήθελετα υποστατικάγιαανέγερση ισόγειας κατοικίαςκαιγιανα αποφυγήτον θόρυβοαπότην επιχείρηση των εναγομέ­ νων.". Οι προβαλλόμενοι λόγοι έφεσης επικεντρώνονται ενα­ ντίον των ευρημάτων αξιοπιστίας των μαρτύρων απότο πρωτόδικοΔικαστήριο καιτοότιταευρήματατουπρωτό­ δικουΔικαστηρίου ότι η εφεσείουσα αναγνώρισε ή δέχτη­ κε συμφωνία μισθώσεως του ακινήτου της με την εφεσί- 10 βλητη Εταιρεία και ότι ο σύζυγος της εφεσείουσας είχε γενική εξουσιοδότηση να ενεργεί εκ μέρους της επί όλων τωνζητημάτων,δενυποστηρίζονται απότη μαρτυρία. Αναφορικά με τα ευρήματατου πρωτόδικουΔικαστη­ ρίουπουβασίζονταιστηναξιοπιστίαμαρτύρων,είναικα- is θιερωμένη αρχή ότι η αξιολόγηση ενός μάρτυρα αν είναι αξιόπιστος ήόχι, είναι καθαράθέματου πρωτόδικου Δι­ καστηρίου, και κατάκανόνατο Εφετείο σπάνιαεπεμβαί­ νει στονααποφασίσειπερίτηςαξιοπιστίαςενόςμάρτυρα (Βλέπε, μεταξύ άλλων, ΜόδεστοςΠίτσιλος ν.Δημητράκη 20 Ευγενίου,

(1989)1 Α.ΑΔ. (Ε) 691, Papadopoulos ν. Stavrou

(1982)1 CLR 321,Foumides v. Republic

(1986)2 CLR73,Psaras&Anotherv.Republic

(1987)2CLR 132). Αναφορικά μετο θέματηςαξιολόγησης τηςμαρτυρίας της εφεσείουσας, το πρωτόδικο Δικαστήριο αναφέρει τα 25 εξής: "Σανγενική παρατήρηση γιατη μαρτυρίατηςΕνάγου­ σαςμπορεί ναλεχθήότιαυτήδενήτανθετικήκαιηενά­ γουσα δεν έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο σαν μάρτυρας. Η μαρτυρία της σε επίμαχα θέματα και ^0 ιδιαίτερα στις απαντήσεις της κατά την αντεξέταση έδειχνε πρόσωπο το οποίο επιχειρούσε να αποφυγή όπως δίνει ευθείες απαντήσεις ή έστω σχετικές με την ερώτηση,καταφεύγονταςσευπεκφυγέςκαιαοριστίες. Αναφορικά με το θέματης γνώσης ήμητης ενάγου- 35 822 ^ 1ΑΛΛ. Αιμνατίτηχοιύλη ν.Σύννονκαιάλλβν Ko^WK»Α. σας γιατη σύσταση της εναγόμενης2 εταιρείας και τη διεξαγωγή απόαυτήεπιχειρήσεων απόταεπίδικαυπο- στατικά και από την όλη πορεία των απαντήσεων της ενάγουσας,κυρίωςστηναντεξέτασησχετικά μετούψος 5 του καταβαλλόμενου ενοικίου, τις αποδείξεις τις οποίες υπόγραφεστο όνομα της εταιρείαςκαιτιςεπα­ φές του συζύγου της με τον εναγόμενο 1, εξάγεται το συμπέρασμαότιδεν μπορεί ναγίνηπιστευτός ο ισχυρι­ σμόςτης ενάγουσαςγια άγνοιατου θέματος τούτου. Ο 10 ισχυρισμός περαιτέρω της ενάγουσας ότι ο αποβιώσας σύζυγος της δεν ενεργούσε σαναντιπρόσωπος τηςσχε­ τικά με την ενοικίαση των επίδικων υποστατικών δεν μπορεί ναγίνειπιστευτός καθ'ότι τόσοαπόταενοίκιαστήρια έγγραφαΤΕΚΜΗΡΙΑ2,3 και4 όσο καιαπό το 15 ΤΕΚΜΗΡΙΟ 15 στο οποίο η ενάγουσα σαν Αιτήτρια στη διαδικασία ενώπιον του Δ.Ε.ΕΛ. ενόρκως επιβε­ βαίωσε ότι ο σύζυγος της υπόγραφε τα ενοικιαστήρια έγγραφα σαν αντιπρόσωπος της όπως επίσης και από τηνόληαναμφισβήτητησυμμετοχή τουσυζύγουτης στη 20 διαχείρηση των υποστατικών, προκύπτει το συμπέρα­ σμαότι αυτόςενεργούσε εκμέρους τηςσαναντιπρόσω­ ποςτηςμετηνομικήέννοιαστηνοποίαθααναφερθού­ μεαργότερα.". Αναφορικά δε με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του 25 εφεσίβλητου 1,το πρωτόδικοΔικαστήριο αναφέρεισχετι­ κά: 30 35 "Ο εναγόμενος 1Κώστας Σύννος, έκανε γενικάκαλή εντύπωση στο Δικαστήριο σαν μάρτυρας και ημαρτυ­ ρίατουστο μεγαλύτερο της μέρος ήτανθετικήκαιυποστηρίζεται από τα κατατεθέντα τεκμήρια και γίνεται αποδεκτή απότο Δικαστήριο. Ο ισχυρισμός όμως του εναγόμενου 1σύμφωνα μετον οποίο ο ίδιοςπαράλλη­ λα με την Εναγόμενη2 Εταιρεία εργάζεταικαι προσω­ πικά στα επίδικα υποστατικά και συνεχίζει ναέχειτην κατοχήτωνσανενοικιαστής δεν μπορεί ναγίνηαποδε­ κτός. 'Οπως προκύπτει και από την ένορκη μαρτυρία τουενώπιοντουΔ.Ε.ΕΛ.(ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1),ο ίδιοςθεω­ ρούσε μόνο την συσταθείσα εταιρεία σαν ενοικιαστή. Το γεγονός ότι μερικές συναλλαγές οι οποίες περιλαμ- 823 KstiQgftg,Α. Aipwretaiκαι άλλην.Σνννου tu» άλλον

(1992)βάνονται στη δέσμη εντύπων -Τεκμήριο 10έγιναν στο όνομα του ιδίουπροσωπικά,κατά τηγνώμητουΔικα­ στηρίου δεν διαφοροποιείτηνόλη εικόναηοποία δια­ μορφώνεται απότην ΈκθεσηΥπερασπίσεως, τηνπρο­ φορική μαρτυρία και τα τεκμήρια όπως αναλύονται 5 πιοπάνω:" Εφαρμόζονταςτηνπιοπάνω αρχή στηνπαρούσαυπό­ θεση,καταλήγουμεστο συμπέρασμα ότι τίποτεδε δικαιο­ λογείτηνεπέμβασημαςσταευρήματατουπρωτόδικουΔι­ καστηρίου, αναφορικάμε την αξιοπιστία των μαρτύρων ίο που είχε ενώπιον του. Το πρωτόδικο Δικαστήριο,έδωσε πειστικούς λόγους για την προτίμηση της μαρτυρίαςτων συγκεκριμένων μαρτύρωνκαιο ισχυρισμός της εφεσείου­ σαςότιτοπρωτόδικοΔικαστήριοδεναξιολόγησε ορθάτη μαρτυρία,δενευσταθεί. 15 Θα εξετάσουμε τώρα το δεύτερο λόγο εφέσεως, ότι όσον αφορά τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι ηεφεσείουσα αναγνώρισεήδέχτηκε συμφωνία μισθώ­ σεως του ακινήτουτης μετην εφεσίβλητη 2 Εταιρείακαι ότι ο σύζυγος της εφεσείουσας είχεγενικήεξουσιοδότηση 20 να ενεργεί εκ μέρους της επί όλων των ζητημάτων,δεν υποστηρίζονταιαπότη μαρτυρία. Αναφορικά με το κατάπόσο ο σύζυγος της εφεσείου­ σας ενεργούσε ως αντιπρόσωπος της σχετικά με ταυπό 25 κρίσηυποστατικά,τοπρωτόδικοΔικαστήριοείχεενώπιον του αρκετήμαρτυρίαγιανακαταλήξειστο εύρηματου.Ο σύζυγος της εφεσείουσας ήταν δικηγορικός υπάλληλος και είναι εκείνος ο οποίος ετοίμασε το ενοικιαστήριο έγ­ γραφο,υπέγραψετο ενοικιαστήριο έγγραφοεκμέρουςτης εφεσείουσας, διαπραγματεύτηκεγια το ενοίκιο και το ει- 30 σέπραττε.Υπό τις περιστάσεις, ορθάκατέληξε τοπρωτό­ δικοΔικαστήριο ότιοσύζυγοςτηςεφεσείουσαςενεργούσε ως αντιπρόσωπος της αναφορικά με τα υπό κρίσηυπο­ στατικά. Οσυνήγορος τηςεφεσείουσαςυποστήριξεπωςαπότην ^ αποδοχήτουενοικίου εκμέρουςτηςεφεσείουσας,απότην εφεσίβλητη 2 Εταιρεία, δεν μπορεί νασυναχθεί ότι η εφε824 1AJLA. 5 ΑιμνατΙτηκαι άλλην.Σύννον χαιάλλ«ν ΚσύρρΚιΔ. σείουσα αναγνώρισε ήδέχτηκε συμφωνία μισθώσεως του ακινήτουτηςμετηνεφεσίβλητη 2Εταιρεία Προςυποστή­ ριξητηςθέσεως του,αναφέρθηκεστις υποθέσεις Qarke ν. Grantand Another

(1949)1 All E.R. 768, Schiza and Anotherv. Gaviias and Others 21 CLR 177, Maconochie BrosLtdv. BrandandOthers

(1946)2All ER. 778καιυπέ­ βαλε στο Δικαστήριο ότι δεν αποδείχτηκε ότι η πρόθεση αμφοτέρων των μερών ήτανναδημιουργηθεί νέαενοικία­ ση. Συμφωνούμε με τον κανόνα δικαίου ότι η αποδοχή ενοικίου δεν καταδεικνύει ότι δημιουργεί νέα ενοικίαση. Τοκατάπόσοηαποδοχή ενοικίουδημιουργεί νέαενοικία­ ση, εξαρτάται απότην πρόθεση των μερών και τα περι­ στατικά κάθε υπόθεσης. Στο Σύγγραμμα Halsbury'sLaws 15 of England, 3ηΈκδοση,Τόμος 23,παράγραφος 1417,ανα­ φέρεται: 10 20 "Receipt of rent from a person in possession maybe evidence of the landlord's acceptance of him as tenant, whether he is a stranger, or whether he was already in possessionas subtenant.". Τα γεγονότα στην υπόθεση Maconochie (ανωτέρω), στηνοποίααναφέρθηκεοευπαίδευτοςσυνήγορος τηςεφε­ σείουσας, διαφοροποιούνται σημαντικά απότα γεγονότα στην παρούσααγωγή,καθότιστην υπόθεση εκείνηο ιδιο25 κτήτηςκατάστησε σαφήτηνπρόθεσητουγιαανάκτησηκα­ τοχής δίδοντας σχετική ειδοποίηση και το Δικαστήριο βρήκε ότι η μετέπειτα παραλαβή ενοικίου και κατάθεση τουστην Τράπεζα,έγινεαπόλάθος.Το ίδιο ισχύεικαιγια την υπόθεση Clarke (ανωτέρω), όπου και πάλι κατόπιν 30 επιδόσεως ειδοποίησης ανακτήσεως κατοχής, οαντιπρό­ σωποςτουιδιοκτήτηεκπλάνηςπαρέλαβετο ενοίκιο. Από τα γεγονότα της παρούσας έφεσης και σύμφωνα με τα ευρήματατου πρωτόδικου Δικαστηρίου, προκύπτει ότι η εφεσείουσα αποδεχόταν τα ενοίκια τα οποία πρό35 σφερεη εφεσίβλητη 2Εταιρείαγιαπολλάχρόνια,τα ενοί­ κιαπληρώνονταν στην ίδιαόχι μέσωΤράπεζαςκαιμεεπι­ ταγή που εκδιδόταν από την Εταιρεία και η ίδια 825 ΑιμναΐΙτηκαιάλλην.Σύννονκαιaiicw

(1992)υπόγραφε πάντα αποδείξεις εξοφλήσεως ενοικίων στο όνομα της Εταιρείας, γνωρίζοντας,όπως είπε,τίυπέγρα­ φε. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο ορθάανάφερεότισεκανένα στάδιοη εφεσείουσα έθεσεοποιοδήποτε θέμαγιατην αλ- S λαγή αυτή, παρά μόνο όταν συνειδητοποίησε την ανάγκη όπως διεκδικήσει δικαιώματα λόγω του χαμηλού ύψους του ενοικίου και του γεγονότος ότι αποφάσισεαργότερα ναανακτήσει τηνκατοχήτων υποστατικώνγια οικοδομι­ κέςεργασίες καιιδιοκατοίκηση. 10 Το συμπέρασμα στοοποίοκατέληξε το πρωτόδικοΔι­ καστήριο απότημαρτυρία, όπωςτηνέχειαποδεχτεί, μετο οποίο συμφωνούμε, είναι ότι η εφεσείουσα έλαβε γνώση της αλλαγής στην ενοικίαση, αδιαφόρησεπλήρως γιατην αλλαγή αυτή, τη νομική της σημασία και τα επακόλουθα 15 της,καιαπότο 1977 οπότεανάλαβετηνκατοχή καιευθύ­ νη καταβολής ενοικίου η εφεσίβλητη 2 Εταιρεία, η εφε­ σείουσα δέχτηκετηνΕταιρείασαννέο ενοικιαστή. Έχοντας υπόψηόλαταανωτέρω,τοπρωτόδικοΔικά- 20 στήριο απέρριψε τηθέση της εφεσείουσας ότι ο μεν εφεσί­ βλητος 1προσωπικά εγκατέλειψε και αποξένωσε τηνκα­ τοχή των υποστατικών, την οποία είχε ως θέσμιος ενοικιαστής καιτηνκατοχήαυτή τηνπαράδωσεστηνεφε­ σίβλητη 2 Εταιρεία, η οποία και την παρέλαβε χωρίς τη 25 γνώσηκαισυγκατάθεσητηςεφεσείουσας. Κατέληξε δεστο συμπέρασμα ότι ο πρώτος εφεσίβλητος έπαυσε να είναι θέσμιος ενοικιαστής των επίδικων υποστατικών από το έτος 1977 και κατάτον ίδιο χρόνο η εφεσίβλητη 2 Εται­ ρείακατέστη νέος ενοικιαστής των υποστατικών. Συμφω- 30 νούμε με ταανωτέρω συμπεράσματατουπρωτόδικου Δι­ καστηρίου. Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους,ηέφεσηαποτυγχάνει καιαπορρίπτεταιμεέξοδα. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Λίγα λόγια θαπω αναφορικάμε το 35 ζήτημαπουήγειρακατάτηνακρόασητηςέφεσης,καιπου 826 1 ΑΛΛ. ΛιμνατΙτηκαιάλλην.Σβννονκαιάλλον Αφζμί&ης,Α. δεναπασχόλησε τοδίκασανΔικαστήριο, ούτεκαιτουςδι. κηγόρους των διαδίκων. Το άρθρο27 τουπερί Ενοικιο­ στασίουΝόμουτου 1983 (23/83)προβλέπει ταεξής: "Ενοικιαστής όστις, δυνάμει των διατάξεωντουπαρόντος Νόμου, διατηρείκατοχήνοιασδήποτεκατοικίας ή καταστήματος, εν όσω διατηρεί την τοιαύτην κατο­ χήν,τηρείπάνταςτουςόρουςκαιπροϋποθέσεις τουαρ­ χικούενοικιαστηρίου συμβολαίουκαιδικαιούταιειςτα εξ αυτώναπορρέονταοφέλη,εφ'όσονούτοι είναι σύμ10 ' φωνοι προςταςδιατάξειςτουπαρόντοςΝόμου, δικαι­ ούται να παραιτηθήτης κατοχής της κατοικίας ή του καταστήματοςμόνον κατόπινεπιδόσεως τοιαύτηςειδο­ ποιήσεως οία θα απητείτό δυνάμει του αρχικού ενοι­ κιαστηρίου συμβολαίου: 5 Είναι παραδεκτόγεγονόςότι ο εφεσίβλητος 1δεναπέ­ δωσετην προβλεπόμενη από το ενοικιαστήριο συμβόλαιο ειδοποίηση παραιτήσεως του από την κατοχή του επίδι­ κουκαταστήματος. 20 Έχω τη γνώμη πως οι πιο πάνω πρόνοιες διασφαλί­ ζουν το δικαίωμα του ενοικιαστή, και προνοούν και τον τρόπο,παραιτήσεωςτουαπότομίσθιο.Ταυτόχροναόμως επιβεβαιώνουν καιστον ιδιοκτήτητον τερματισμό τηςθέσμιαςενοικίασηςτουυποστατικούτου. 25 Για τους λόγους όμως που εξηγούνται στην απόφαση που εξέδωσεο δικαστής Κούρρης, οι ιδιοκτήτριες παραι­ τήθηκαν οποιουδήποτε δικαιώματος των που απορρέει απότηνπιοπάνωδιάταξη τουΝόμου. Η έφεσηαπορρίπτεταιμεέξοδα. 827