(1992)26Ιουνίου, 1992 [ΔΗΜΗΙΡΙΑΔΗΣ,ΠΟΠΑΤΖΗΣ.ΚΩΝΣΤΑΝΠΝ1ΔΗΣ,ΔΜ<%] KYROSMANUFACTURING LTD., Βφεσζίοντες, v. ΚΑΠΉΣ ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ, Βφ3θ(βητης· ( Έφεση&' ΥπομνήματοςΑρ.281). ΤερματισμόςΑπασχόλφπ& — Ράπτρια σε εργοστάσιο ραψίματος κουρτινών καιάλλωνειδώνπροίκαςαπολύθηκε από τονεργοδό τη τηςδιότι είχεπροβεί σε απευθείαςδιευθέτηση με πελάτη που αγόρασε κουρτίνεςαπό τονεργοδότηκαιέραψεηίδιαμέροςτων κουρτίνωναυτών, γνωρίζονταςότιοι εργοδότεςείχανδώσει στον 5 πελάτηπροσφορά γιατοράψψότουςπου οπελάτηςείχεαπορρί ψεισανπολύ ψηλή, καιχρησιμοποίησε γιατο ράψιμο υλικάπου "αφαίρεσε"από τηναποθήκη τωνεργοδοτώνχωρίς να γίνει αντι ληπτή — Κρίθηκε ότι αποτελούσεδιαγωγή που δικαιολογούσε ι η ι υ τηνχωρίςπροειδοποίησηαπόλυσητης εργαζόμενης. Τερματισμός απασχόλησηςλόγω διαγωγήςτου εργοδοτουμένου που καθιστά αυτόν υποκείμενο σε απόλυσηχωρίς προειδοποίηση — Κατά πόσο ο εργοδοτονμενοςχάνει τόσοτο δικαίωμα του σε αποζημίωσηόσο καιτοδικαίωματουσεπροειδοποίηση— Άρθρο 5(ε)και (στ)του περί ΤερματισμούΑπασχολήσεωςΝόμου,1967 15 (Ν'24/67) καιάρθρο11τηςΣύμβασηςπερί Τερματισμού Απασχο λήσεως, 1982 (πουκυρώθηκεμε τονΝ. 45/85) — Το άρθρο 11 της Σύμβασης δενπροσθέτει οτιδήποτε σταδικαιώματα του εργοδο τουμένουπου προβλέπονται απότοάρθρο5 τουΝ.24/67. Έφεση με υπόμνημα — Εύρημα τουΔικαστηρίουΕργατικώνΔιαφο- 20 ρών ότι "η φύση τον παραπτώματος τηςαιτήτριας δεν είναιαπό εκείνεςπου θαεθεωρείτοπαράλογονααπαιτηθείαπο τουςεργο δότες νατην απασχολούν,αφούπροηγούμενατηςέδιδανλογική περίοδο προειδοποίησης" (αναφορικάμε το άρθρο11τηςΣύμβα σης περί ΤερματισμούΑπασχολήσεως του 1982, Ν45/85) - Κατά 25 πόσο υπόκειταιστον έλεγχοτουΑνωτάτουΔικαστηρίουσεέφεση με υπόμνημα. Ηεφεσίβλητη εργοδοτείτοαπότηνεφεσείουσασανραπτρωγια 5 1/2 χρόνιαστοεργοστάσιο τηςραψίματοςκουρτίνωνκαιάλλων ειδών προίκας. Η εφεσίβλητηήτανθυγατρικήεταιρεία της εται- 30 ρείαςΚύρος ΧρύσανθουΛτδ πουασχολείτομετοεμπόριοκονρ- 936 IAJLA. 5 10 15 20 2c 30 • KyroimanufacturingLtdτ.Κλεόβουλο* τίνωνχαιάλλωνειδώνπροίκας.Στις 17.1.91ηεφεσείουσατερμά τισετην απασχόλησητηςεφεσίβλητης άμεσακαι χωρίςοποιαδή ποτεπροειδοποίηση,διότιηεφεσίβλητηείχεπροβείσε απευθείας διευθέτηση μεπελάτηπουείχεαγοράσεικουρτίνεςαπότην μητρικήεταιρείατηςεφεσείουσαςκαιείχεράψειη ίδιαμέροςτων κουρ τίνων αυτών,γνωρίζονταςότι Μ εργοδότες είχανδώσειστονπε λάτη προσφορά για το ράψιμοτους τηνοποία ο πελάτης είχε απορρίψεισανπολύ ψηλή,καιείχεχρησιμοποιήσεινιατοράψιμο των κουρτίνωνυλικά που είχε "αφαιρέσει" απότηναποθήκητης εφεοείουσαςχωρίςναγίνει αντιληπτή.Το ΔικαστήριοΕργατικών Διαφορώνδέχθιριεότιηδιαγωγήαυτή τηςεφεσίβλητηςδικαιολο γούσε τηνάμεσηκαιχωρίς προειδοποίηση απόλυση τηςδυνάμει του άρθρου 5 (ε)τουπερί Τερματισμού ΑπασχολήσεωςΝόμου, 1967 (Ν24/67),αλλάπροέβηεπίσης στο εύρημαότι "ηφύσητου παραπτώματοςτης αιτήτριαςδεν είναιαπόεκείνες πουθαεθεω ρείτο παράλογονααπαιτηθείαπότους εργοδότεςνασυνεχίσουν να την απασχολούν,αφούπροηγούμενατηςέδιδανλογική περίο δο προειδοποίησης" και επιδίκασε,σαναποτέλεσμα,στηνεφβσίβλητηποσό ΛΚ198σαν αποζημιώσεις αντίπροειδοποίησης σύμφωνα με το άρθρο 11 της Σύμβασης περί Τερματισμού Απασχολήσεωςτου 1982 (πουκυρώθηκε μετον Ν45/85).Η εφε σείουσα ισχυρίσθηκε ότι λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι είχεεφαρμογήτοάρθρο 11τηςΣύμβασης,εφόσονείχε κρίνειότι η απόλυσηχωρίςπροειδοποίηση εδιχαιολογείτοδυνάμα του άρθρου5(e)του Νόμου24/67.Ηεφεσίβλητη ισχυρίστηκε μεταξύάλλων,ότιτοεύρηματου πρωτόδικουΔικαστηρίουσχετι κά μετολογικόή μητης συνέχισηςτης απασχόλησηςτηςεφεσί βλητηςκατάτηνδισοχειατηςπεριόδου προειδοποίησης,ήταν εύ ρημα γεγονότος και σαν τέτοιο εξέφευγε του ελέγχου του ΑνωτάτουΔικαστηρίουστηδιαδικασίαέφεσηςμευπόμνημα. Αποφασίσθηκεότι: 35 40 45 (α) θέματα πουαφορούν τηνερμηνεία καιεφαρμογήτου νόμου πάνω στα γεγονότα, όπως ήταν ηπαρούσα περίπτωση, είναι θέματααποκλειστικά νομικής φύσηςκαι μπορούνσαν αποτέλεσμανααποτελέσουντοαντικείμενο έφεσηςμευπόμνημα. (β) Παράτηνδιαφορετικήλεκτική τους διατύπωση,ησύγκρι σητουάρθρου 5(ε)και(στ)τουπερίΤερματισμούΑπασχολήσεως Νόμου, 1967(Ν24/67) καιτουάρθρου 11 τηςΣύμβασηςπερίΤερ ματισμού Απασχολήσεως, 1982 (που κυρώθηκε μετον Νόμο45/ 85) οδηγεί στοσυμπέρασμα ότι ουσιαστικά εκφράζουν το ίδιο νόημακαικαθορίζουνταίδιακριτήρια. Διαγωγή εργοδοτουμένου η οποία, αντικειμενικά κρινόμενη, δικαιολογεί τηνάμεση και χωρίςπροειδοποίηση απόλυσητου,μέσαστηνέννοια τουάρθρου 5 (ε) τουΝόμου 24/67,και καθιστά σαφέςότιησχέσηεργοδότη και εργοδοτουμένου δενμπορεί εύλογανααναμένεταινα συνεχι στεί,δεν μπορείλογικάνααξιολογηθεί ότιδεν ενέχεισοβαρό πα. ράπτωματέτοιας φύσηςπουθαήτανπαράλογονααπαιτηθεί από τον εργοδότη να συνεχίσει να απασχολεί τον εργοδοτούμενο 937 Eyroocaoaofoetarino lUd 7.Κλβοβούλοο
(1992)αυτόν κατά την περίοδο της προειδοποίησης,μέσα στην έννοα του άρθρου 11 της Σύμβασης.Κατά συνέπεια, το Δικαστής» Ερ γατικών Διαφορών δχν μπορούσζ από τη μια να &χ(& ση η άμεση και χωρίςπροειδοποίηση απόλυση της εφεσίβλητης eftutov ολογείτο δυνάμει του άρθρουS (ε) του Νόμου24/67ΗΟΑαπότην 5 άλληναεπιδικάσειαποζημίωση αντίπροειδοποίησηςδυνάμει του άρθρου 11 τηςΣύμβασης. Η έφεσηεπιτράπηκεχωρίςέξοδα. Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Alouet ClothingMeaufecturen Ltd v. Athanasiou
(1988)1 CLR. \Q 626Re Hedficostes
(1984)1CLR. 513· StyUanides v.PasohaMou
(1985)1CJJL. 49· Prousi v.RedundantEmploeesFund
(1988)1CXJ*. 363 KEM (Taxi)Limitedv. Tryphonos
(1969)1CLR. 52. IS Έφεσηδι'υπομνήματος. Έφεσηδι'υπομνήματοςαπότον ΔικαστήτουΔικαστη ρίου ΕργατικώνΔιαφορών(Κ.Καλλή) αναφορικάμετην απόφασητουστην υπόθεση αρ. 90/91 πουδόθηκε στις 25 Οκτωβρίου, 1991 με την οποία η αξίωση της αιτήτριας - 2 0 εφεσίβλητης για καταβολήαποζημιώσεων απότους εργο δότες της απορρίφθηκεκαι η αξίωση της για πληρωμή ημερομισθίων αντίπροειδοποίησηςεπέτυχε. Λ.Πωταμιχαήλ,γιατους εφεσείοντες. Αρ. Γεωργίου,γιατηνεφεσίβλητη. 25 Cur.adv.vult ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ: Την απόφασητου Δικαστηρίου θαδώσειοΔικαστής L Πογιατζής. ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ:ΟΠρρεδρεύσαςτου ΔικαστηρίουΕρ γατικώνΔιαφορώνπουεξέδωσε τηνεκκαλουμενηαπόφα- 30 ση ημερομηνίας 25 Οκτωβρίου 1991, εναντίον των εφε938 1ΑΛΛ Kyrogmanufacturing Ltdτ.Κλεοβούλου Πογιατζής, Δ. σειόντων στηνΑίτησητης εφεσίβλητης αρ. 90/91,υπέβαλε για γνωμοδότηση στο Ανώτατο Δικαστήριο το ακόλουθο "σύνθετο",όπωςτοχαρακτήρισε.Ερώτημα: 5 10 15 "Σωστά ερμηνεύσαμε τιςπρόνοιες του άρθρου 5(ε) και (στ)(ι)και (ιι)τουπερίΤερματισμού Απασχολήσε ως Νόμου,σεσυνάρτηση με τις πρόνοιες του Κυρωτι κούΝόμου45/85;'Αλλωςπώς:Μεβάσητοεύρημαμας, ότι το παράπτωμα της αιτήτριαςδεν ήταντέτοιαςσο βαρής μορφής πουνατην αποστερήσει του δικαιώμαχ 0 ς ναλάβει λογική περίοδο προειδοποίησης, σωστά αποφασίσαμενατηςεπιδικάσουμε4εβδομάδωνημερο μίσθιαωςαποζημιώσεις;Δηλαδή, λάθοςκρίναμεότι οι πρόνοιες του Κυρωτικού της Σύμβασης περί Τερματι σμού Απασχολήσεως του 1982 Νόμου 45/85, υπερισχύουν εκείνωντουεσωτερικούΝόμου24/67-90;" Τοιστορικότηςυπόθεσηςέχειωςεξής: ΗεταιρείαKYROSMANUFACTURINGLTD, είναιθυ γατρική εταιρεία τηςΚΥΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΥ ΛΤΔ. Συ στάθηκε μεαποκλειστικό σκοπότοράψιμοκουρτίνωνκαι 20 άλλων ειδών προίκαςπουπελάτεςαγοράζουν απότη μη τρική εταιρεία. Η εφεσίβλητη εργοδοτήθηκε από την KYROS MANUFACTURINGLTD (στησυνέχεια θαανα φέρεται ως"οι εργοδότες"), ωςράπτριατονΙούνιο του 1985 και συνέχισε να εργάζεται μέχρι τις17 Ιανουαρίου 25 1991, ότανοιεργοδότες επέδωσανσ'αυτήεπιστολή τους ταυτόσημης ημερομηνίας, μετηνοποία τερμάτισαντην απασχόληση της άμεσα και χωρίς οποιαδήποτεπροειδο ποίηση. Η εφεσίβλητη προσέφυγε στο Δικαστήριο Εργατικών 30 Διαφορών. Καταχώρησε την αίτηση αρ.90/91 με την οποία ζητούσε απότους εφεσείοντες την ακόλουθη θερα πεία: 35 "(α)Διεκδίκησηαποζημιώσεωνγιααδικαιολόγητοτερ ματισμό απασχόλησης, σύμφωνα με το άρθρο 3
(1)του περίΤερματισμούΑπασχολήσεως Νόμου24/67-90. 939 ΒΗβγτβ3ζή&Δ. Kyireomaaufocitirlns Ltd v.EUcopoti&v .
(1992)(β) Πληρωμή ημερομισθίων αντί προειδοποίησης σύμφωνα μετοάρθρο 9
(1)(στ), όπως έχειτροποποιη θεί,τουίδιουΝόμου." Οι εργοδότες ισχυρίστηκαν ότιο άμεσος και χωρίς προειδοποίηση τερματισμός της απασχόλησης της εφεσί- 5 βλητης ήτανδικαιολογημένος καιαπώλεσε,ωςεκτούτου, το δικαίωματηςσεοποιαδήποτε αποζημίωση.Ισχυρίστη καν ότιεφαρμόζονται οι πρόνοιες των παραγράφων(ε) και (στ)(ι) του άρθρου 5 των περί Τερματισμού Απασχο λήσεωςΝόμων του 1967 έως
- Παρουσίασανεπί του 10 προκειμένου μαρτυρίαπουικανοποίησετοπρωτόδικοΔι καστήριοότιηεφεσίβλητηείχεπροβείσεαπ'ευθείαςδιευ θέτηση μεπελάτηπουαγόρασεκουρτίνες απότους εργο δότες και έραψε ή ίδια μέρος των κουρτίνων αυτών, γνωρίζοντας ότιοι εργοδότες είχαν δώσει στον πελάτη 15 προσφοράγιατο ράψιμοτουςτηνοποίαοπελάτηςαπέρ ριψεωςπολύψηλή. Χρησιμοποίησεδεγιατοράψιμοτων κουρτίνων υλικά που "αφαίρεσε" απότην αποθήκη των εργοδοτώνχωρίςναγίνειαντιληπτή. Ηεφεσίβλητη ισχυρίστηκε ότιηπράξητηςήτανμιαμε- 20 μονωμένη πράξηπου στερείτο σοβαρότητας ενόψει του γεγονότος ότιείχεεπιδείξει καλήδιαγωγήστα51/2χρόνια τηςαπασχόλησηςτηςκαιότι οπελάτηςείχε,ενπάσηπερι πτώσει, αποφασίσει ναμην αναθέσει τοράψιμο εκείνων των κουρτίνων στους εργοδότες της τους οποίουςηίδια 25 δενανταγωνίστηκε μετηνπράξητης αφούδενείχεχρεώ σει τονπελάτητουοποίουη σύζυγος ήτανφίλητης.Ειση γήθηκε,ως εκτούτου,ότι η πράξητηςδενσυνιστάδιαγω γή που να δικαιολογεί τερματισμό της απασχόλησης της χωρίς προειδοποίηση μεεπακόλουθο τηστέρησητου δι- 30 καιώματοςτηςσεαποζημιώσεις. Το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δέχτηκε τους ισχυρισμούς τωνεργοδοτών και απέρριψε εκείνουςτης εφεσίβλητης. Είπε επίσης επί τουπροκειμένου ότι θεωρεί την επίδικηαπόφασητων εργοδοτών νατερματίσουν την 35 απασχόληση της ως απόφασηπουθαλάμβανεένας συνε τός μέσος εργοδότης. Έκρινε,ωςεκτούτου,ότι η άμεση 940 1ΑΛΛ Kyroemanufacturing Ltd τ.KUoftoiOo* Πογιαιζής Δ. και χωρίς προειδοποίηση απόλυση της εφεσίβλητηςήταν δικαιολογημένη και ότι συντρέχουν οι λόγοι των παρα γράφων(ε)και(στχι)τουάρθρου5.Εύλογα θαμπορούσε ναλεχθεί ότι μεταπιοπάνωευρήματακαισυμπεράσματα 5 του πρωτόδικου Δικαστηρίου, ή τύχη της απαίτησης της εφεσίβλητης εναντίοντων εργοδοτών είχεήδηκριθείΠα ρόλα αυτά,το πρωτόδικο Δικαστήριο προχώρησε σε πε ραιτέρω εξέταση της απαίτησης της εφεσίβλητης υπό το φως του άρθρου 11της Σύμβασης περί του Τερματισμού 10 της Απασχολήσεως του 1982, η οποία κυρώθηκε με το Νόμο αρ.45/85 και κατέληξε στα συμπεράσματαπουπε ριέχονταιστοπιοκάτωαπόσπασματηςαπόφασηςτου: 15 _. 2 0 25 30 35 "Όμως αν η νομοθετική ρύθμιση παρέμενε εκείνη που αναφέρεται στο Νόμο 24/67, τότε οι εργοδότες εκτός από την υποχρέωση να καταβάλουναποζημιώ σεις,θααπαλλάσσοντανκαιαπότηνυποχρέωσησεκα ταβολή ημερομισθίων αντί προειδοποίησης. Στην κρι νόμενηπερίπτωση οι ίδιοι οι εργοδότεςπαραδέχθηκαν ότι η αιτήτρια ήταν μια πάρα πολύ καλή υπάλληλος. Δεναπέρριψαντον ισχυρισμότης ότι συνέβαλε στονα "ψωνίσει"ο κ.Στέφανουτιςκουρτίνεςτου σπιτιούτου από τηνΚΥΡΟΣΧΡΥΣΑΝΘΟΥ.Ούτεκαι αμφισβήτη σαν τις στενές φιλικές σχέσεις της αιτήτριαςμε τησύ ζυγοτουπελάτη. Λέμε όλα αυτάγιατί θα αναφερθούμεστο Νόμο45/ 85 που είναι κυρωτικός της σύμβασης περί τερματι σμού απασχολήσεως του
- Ο μεταγενέστερος και, εν πάση περιπτώσει, επικρατέστερος του 24/67 αυτός Νόμος στο άρθρο 11προβλέπει πως: Εργαζόμενος του οποίου ηαπασχόλησηπρόκειται νατερματισθεί δικαι ούται σε λογικήπερίοδο προειδοποίησης ή αντ*αυτής σεαποζημιώσειςεκτόςεάνείναιένοχοςσοβαρούπαρα πτώματος τέτοιας φύσης που θα ήταν παράλογο να απαιτηθεί απότον εργοδότη νασυνέχισηνααπασχολή τον εργζόμενο αυτό κατά την περίοδον της προειδο ποίησης. (Ηυπογράμμισηδική μας). Υπό το φωςτηςπιο πάνωρύθμισης εκτιμούμε πως ηφύσητου παραπτώματος της αιτήτριαςδεν είναι απ' 941 HHoYBCKESfeΔ. KyroonaaaufcttarimoLtd v.Κλεο^ούλοβ
(1992)εκείνες πουθα εθεωρείτο παράλογονα απαιτηθεί από τους εργοδότες να συνεχίζουν να την απασχολούν, αφούπροηγούμενατηςέδιδανλογικήνπερίοδονπροει δοποίησης. Και ηαιτήτριαστους εργοδότες εργάσθηκε 51/2 χρόνια. Ως λογική περίοδο προειδοποίησης θεω- 5 ρούμεπωςθαέπρεπενατηςδώσουν4εβδομάδεςήαντί προειδοποίησης νατηςκαταβάλουν4 εβδομάδωνημε ρομίσθια πριν τον τερματισμό. Η αιτήτρια ελάμβανε Έ49.47εβδομαιαίως. Έχοντας όλα ταπιο πάνωστο νουκαι υπότοφως ίο τωνπρονοιώντουΝόμου24/67-90καιεκείνων τουΚυ ρωτικού της σύμβασης περί τερματισμού απασχόλησης Νόμου45/85και ειδικώτερατοάρθρο 11 αποφασίζου με: (α)Ηαξίωσητηςαιτήτριαςγιακαταβολήαποζημιώ- 15 σεωναπότουςεργοδότεςαπορρίπτεται. (β)Ηαξίωση της όμως γιαπληρωμή ημερομισθίων αντί προειδοποίησης επιτυγχάνει. Οιεργοδότες να κα ταβάλουν στην αιτήτρια£198 πουαποτελούντοσύνο λοτωνημερομισθίων τηςγια4εβδομάδεςπροειδοποίη- 20 ση,πουλογικάθαέπρεπενατηςδοθεί. Υπό τις περιστάσεις, όμως, δενεκδίδεταιδιαταγή γιαέξοδα." Μεγραπτήαίτησητουςστον Πρωτοκολλητήημερομη νίας 7Νοεμβρίου 1991,κάτωαπότον Κανόνα 17
(1)*των 25 Δικονομικών Κανόνων** (Παράρτημα συνημμένο * 17
(1)Διάδικος επιΒυμών ναεφεσφάλη απόφασιντουΔικαστη ρίου ΕργατικώνΔιαφορώνδιυπομνήματοςδυνάμει του άρθρου12
(2)(γ)τουπερί ΕτησίωνΑδειώνμετ'ΑπολαβώνΝόμου του 1967, δέον όπως, εντός21 ημερώναπό τηςτοιαύτηςαποφάσεως, υποβάληένγραφον αίτησιντωΠρωτοκολλητή, εκθέτωνάμακαι τανομικάσημεία εφ' ων στηρίζει τηνέφεσίν του. *° Ενώ οι περί ΔιαιτητικούΔικαστηρίου Κανονισμοί του1968 έχουν καταργηθεί με το άρθρο 7του Νόμου αρ.5/73, Μ Δικονομικοί Κανόνες os ενσωματωμένοι στο Παράρτημα εξακολουθούν να ισχύουν ωςαποτέλεσμα τηςπρώτηςεΜφύλαξηςτουενλόγωάρθρου. 942 ΧΑΛΛ 5 Kyrotmanufacturlnf Ltdτ.ΚλεοΜλον ΠογιβκζήςΔ. στους περί Διαιτητικού Δικαστηρίου Κανονισμούς του 1968), οι εργοδότες εφεσίβαλαντο πιοπάνω μέροςτης απόφασηςτου πρωτόδικου Δικαστηρίου μετοοποίο επι δικάστηκε στην εφεσίβλητη ποσό ισάξιο των ημερομισθίων της για4 βδομάδες. Αποτέλεσμα της αίτησης εκεί νης ήταν η σύνταξη και κατάθεση του παρόντος Υπομνήματος απότονΠροεδρεύσαντα του πρωτόδικου Δικαστηρίου. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος τωνεργοδοτών υπεστήριξε 10 ενώπιονμαςτηνάποψηότι οιπρόνοιεςτωνπαραγράφων (ε)και(στ)(ι)τουάρθρου5τουΝόμουαρ.24/67είναιου σιαστικά ταυτόσημες μετιςπρόνοιες τουάρθρου 11 της Σύμβασης που κυρώθηκε μετο Νόμο αρ. 45/85 και ότι, εφόσο τοπρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκεότι εφαμό15 ζονταιστην παρούσα εργατική διαφοράοιπρόνοιες των ενλόγωπαραγράφωντου άρθρου5του Νόμου αρ.24/67, εσφαλμένα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εργοδότες όφειλαν ναείχανδώσει προειδοποίηση στην εφεσίβλητη πριν την απολύσουνήνατης καταβάλουνλογική αποζη20 μίωσησύμφωναμετοάρθρο 11τηςενλόγωΣύμβασης. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της εφεσίβλητης αμύνθηκε της απόφασηςτου πρωτόδικου Δικαστηρίου. Ισχυρίστηκε επίτουπροκειμένουότι- (α)υπάρχει διαφοράμεταξύτων αντίστοιχωνπρονοιώντωνδυο επίδικων νομοθετημάτων· 2 5 (β)οι πρόνοιες τηςΣύμβασης περί τουΤερματισμούτης Απασχολήσεως του 1982,εφόσονκυρώθηκαν μετοΝόμο αρ.45/85,έχουνηυξημένηισχύ,σύμφωναμετοάρθρο169 τουΣυντάγματος,έναντιτωνημεδαπώνΝόμωνπερίΤερ ματισμού Απασχολήσεως του1967έως 1990*(γ)τοπρω30 τόδικο Δικαστήριο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε το άρθρο 11της Σύμβασης σταγεγονότατηςπαρούσαςυπό θεσης ενόψειτουευρήματος τουότι "ηφύσητου παρα πτώματος τηςαιτήτριαςδενείναιαπόεκείνεςπουθαεθε ωρείτο παράλογο νααπαιτηθεί από τους εργοδότες να 35 συνεχίσουν νατηναπασχολούν, αφού προηγούμενατης έδιδαν λογική περίοδο προειδοποίησης"' και (δ) το εν λόγω εύρηματου πρωτόδικου Δικαστηρίουδεσμεύει τους εφεσείοντεςκαιδεν υπόκειταιστον έλεγχο του Ανωτάτου 943 flHoyacK|&> Δ. KyrcoGonafctterimo Ltd v. E&CC&O&OU
(31992)Δικαστηρίουστηνπαρούσαέφεσηδι*Υπομνήματος. ®αεξετάσουμε πρώτααντοτελευταίο επιχείρηματου ηΧεωργίουότιηεκτίμηση τηςδιαγωγήςτης εφεσίβλητης "'απότοπρωτόδικοΔικαστήριο εκφεύγει του ελέγχουτου Ανωτάτου Δικαστηρίου είναιορθόήόχι.Δενυπάρχειαμτ 5 ςκ£ολία ότι, όπως πάγια έχει νομολογηθεί, εφέσεις δι' Υπομνήματος, όπως είναι η παρούσα,περιορίζονται σε νομικά μόνο θέματα, ταδεευρήματατουπρωτόδικουΔι καστηρίου πάνωσταγεγονότα τηςυπόθεσης δενελέγχο νται από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά αναφέρω 10 επί του προκειμένου την υπόθεση Alouet Clothing Manufacturers Ltd v. Athanasiou and Another
(1988)1 GLR. 626. Σχετικές είναι επίσης οι υποθέσεις Μ Re Hadjicostas
(1984)1CLR.513, καιStratis Styiianides v. PhaedraPaschatidou
(1985)1CLR. 49,στις οποίες,όμως, 1 5 τονίστηκε ότι θέματα που αφορούν την ερμηνεία και εφαρμογή του νόμου πάνω στα γεγονότα είναι θέματα αποκλειστικά νομικής φύσης και μπορούν,ωςεκ τούτου, ν' αποτελέσουν το αντικείμενο,έφεσης δι' Υπομνήματος. Στην υπόθεση Avraam Prousiv. Redundant Employees 20 Fmd
(1988)1CLR. 363,τοΑνώτατο Δικαστήριουπέδειξβ ότι τασυμπεράσματα (toffeseaces) που τοΔικαστήριο Ξ$γατ&ών Δ&α$α$^δξάγει απόταγεγονότααποτελούν wpg/k §ί?τήματα^&0Φ&ίμενα στον έλεγχο του Ανωτάτου Δ&καστη$ίου. 25 Αναφορά μπορεί επίσης ναγίνει στην υπόθεση ΚΕΜ (Taxi)Limited v.AnasSassis Tryphonos
(1969)1CLR.52, στην οποίαοι εργοδότες είχαν εφεσιβάλει δι* Υπομνήμα τος την απόφασητουτότε Διαιτητικού Δικαστηρίου με την οποίαεπεδίκασεστον εφεσίβλητο αποζημιώσειςκάτω 30 από το άρθρο 3
(1)τουΝόμουαρ.24/67.Ηαπασχόληση του εφεσίβλητου είχε τερμαστιστεί χωρίς προειδοποίηση από τους εργοδότες τουγιατίσυνέτρεχαν, κατάτην εισή γησητους,οιπροϋποθέσειςτου άρθρου5(ε) και(στ) του εν λόγω Νόμου. Στομεμονωμένο επεισόδιο πουσυνέβη 35 στηνπαρουσίαπελατώνστηναίθουσααναμονήςτωνγρα φείων των εργοδοτών,οεφεσίβλητος είχεπροβεί σεπολύ προσβλητικά καιδυσμενή σχόλια γιατους εργοδότεςτου 944 1AJLA. Kyroimanafacfagimg LUτ.ΚΙτο^οίΛον IIoYMRtfc»Δ. καιτηνασφάλειατων αυτοκινήτωντης επιχείρησηςτους. Το πρωτόδικο Δικαστήριο,αφούδιαπίστωσε ταπιοπάνω γεγονότα,συμπέρανεότιησυμπεριφοράτου εφεσίβλητου δενήταντέτοιαώστεναμπορείεύλογα νααναμένεταιότι 5 η σχέση εργοδότη καιεργοδοτουμένου δενμπορούσενα συνεχιστεί καιότιη χωρίς προειδοποίηση απόλυσητου εφεσίβλητου δεν ήταν,ωςεκτούτου, δικαιολογημένη.Οι εργοδότες εφεσίβαλανδι'Υπομνήματος τηνεπίτουπρο κειμένου απόφαση. Το Ανώτατο Δικαστήριο ομόφωνα 10 ανέτρεψετοπιοπάνωσυμπέρασματουπρωτόδικουΔικα στηρίου καιτο αντικατέστησε με δικό του συμπέρασμα σύμφωνα μετοοποίο ηεπίδικη συμπεριφοράτου εφεσί βλητουήταντόσο σοβαρήςμορφήςώστεησχέση εργοδότη και εργοδοτουμένου δεν μπορούσε εύλογα να αναμένεται 15 νασυνεχιστεί.Πρέπει,εντούτοις,ναλεχθεί ότιοτότεΔι καστής τουΑνωτάτου Δικαστηρίου,Μ. Τριανταφυλλίδης, είπεότι το,αντικείμενοτης έφεσης ενώπιοντους άφορουσετηνεφαρμογήτουνόμουσταγεγονόταόπως είχανδια2 0 πιστωθεί από τοπρωτόδικο Δικαστήριο και αποτελούσε, ως εκ τούτου, θέμα νομικό καισυνάμα πραγματικό(an issue of mixediaw andfact). Ανεξάρτητα, όμως, απότον πιοπάνωχαρακτηρισμόπουέδωσεοκ.Τριανταφυλλίδης στο αντικείμενο της έφεσης εκείνης, γεγονός παραμένει ότιτοΑνώτατοΔικαστήριοομόφωναανέτρεψετοεπίδικο 25 συμπέρασματουπρωτόδικουΔικαστηρίου. Ενόψειτων ανωτέρωκρίνουμε ότιτοεπιχείρημα του ευπαίδευτουδικηγόρουτηςεφεσίβλητηςαναφορικάμετην αρμοδιότητα τουΑνωτάτου Δικαστηρίου ναελέγξει στην παρούσαδιαδικασία το επίδικο συμπέρασματουπρωτό30 δικού Δικαστηρίου δεν ευσταθεί, θα προχωρήσουμε, ως εκτούτου,στηνεξέτασητουπαρόντοςΥπομνήματος σύμ φωνα μετοΔικονομικό Κανόνα 17
(4)* καιυπότο φως * "17
(4)ΤοΑνώτατονΔιχαστήριονθααποφασίση τονομααόνσημείον τοεγειρόμενον υπό τουυποβληθέντος δυνάμειτου παρόντος Κανόνοςυπομνήματοςχαι θαεπιστρέψη τηνυπόθεσινειςτονΠρόεδρον, ομούμετάτηςεπ'αυτούγνωμοδοτήσεως του, ήθαεχδώσηδιά ταγμακατάτοδοκούν. " 945 ι Πογιανζής,Δ. Kyroemanufacturing Ltdτ.Κλβοβούλβν
(1992)των επιχειρημάτων των διαδίκων. Οιπρόνοιεςτωννομο θετημάτων τωνοποίων ηερμηνείακαιηεφαρμογήσταγε γονότατηςπαρούσαςυπόθεσης αποτελούντοαντικείμενο τηςπαρούσαςέφεσηςδι'Υπομνήματος, έχουνωςεξής: "5. Τερματισμός απασχολήσεως δι' οιονδήποτε των5 ακολούθων λόγων δενπαρέχειδικαίωμα ειςαποζημίωσιν: (α) ,(β) (γ) (δ) (ε)ότανοεργοδοτούμενος επιδεικνύητοιαύτηνδιαγωγήν ώστε νακαθιστά εαυτόν υποκείμενον εις 1 0 απόλυσιν άνευ προειδοποιήσεως: Νοείται ότι ότανοεργοδότης δενασκήτοδικαίωματου προς απόλυσιν εντός λογικού χρονικού διαστήματος από του γεγονότος τοοποίον του παρέσχετο δι καίωματούτο, θεωρείται ούτος ωςεγκαταλείψας 15 το δικαίωμα τουνααπόλυση τον εργοδοτούμενον (στ) άνευ επηρεασμού της γενικότητος τηςαμέσως προηγουμένης παραγράφου,ταακόλουθα δύνα νται, μεταξύ άλλων, νααποτελέσωσι λόγον απο λύσεως άνευ προειδοποίησεως, λαμβανομένων υπ' όψινόλων των περιστατικών της περιπτώσε ως: (ι) διαγωγή εκ μέρους του εργοδοτουμένου η οποία καθιστά σαφές ότι η σχέσις εργοδότου " και εργοδοτουμένου δεν δύναται ευλόγως να αναμένηταιόπωςσυνεχισθή*" Το άρθρο 11της Σύμβασης περί του Τερματισμούτης Απασχολήσεωςτου 1982προνοείότι"Εργαζόμενος τουοποίου ηαπασχόληση πρόκειται 30 να τερματισθεί δικαιούται σελογικήπερίοδο προειδο ποίησης ή αντί αυτής σε αποζημίωση, εκτός ανείναι ένοχος σοβαρού παραπτώματος τέτοιας φύσης που θα 946 20 1ΑΛΛ Kyrosmanufacturing Ltdτ. Κλεοβούλον Πογιατζή^ Λ. ήτανπαράλογονα απαιτηθείαπότον εργοδότη νασυ νεχίσει νααπασχολεί τονεργαζόμενο αυτό κατά την περίοδοτης προειδοποίησης." Παράτηδιαφορετικήλεκτική τους διατύπωση,ησύγ5 κρίση των πιο πάνω διατάξεων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά εκφράζουν το ίδιο νόημα καικαθορίζουν τα ίδιακριτήρια.Διαγωγή εργοδοτουμένου ηοποία, αντι κειμενικά κρινόμενη, δικαιολογεί τηνάμεση και χωρίς προειδοποίηση απόλυση του εργοδοτουμένου, μέσα στην 10 έννοιατουάρθρου5(ε), καικαθιστάσαφέςότιησχέση ερ γοδότηκαι εργοδοτουμένου δεν μπορεί εύλογα νααναμέ νεταινασυνεχιστεί, μέσαστην έννοιατουάρθρου5(στ)(ι), όπωςορθάσυμπέρανε τοπρωτόδικοΔικαστήριο στηνπα ρούσα υπόθεση, με επακόλουθο την απώλεια τουδικαιώ15 ματος τουσε αποζημίωση βάσει τουάρθρου 3
(1)του Νόμου,δενμπορεί λογικά να αξιολογηθεί ότιδεν ενέχει σοβαρόπαράπτωματέτοιαςφύσηςπουθαήτανπαράλογο να απαιτηθεί απότον εργοδότη νασυνεχίσει να απασχο λεί τον εργοδοτούμενο αυτόνκατάτηνπερίοδοτηςπροει20 δοποίησης, μέσα στην έννοια του άρθρου 11 της ενλόγω Σύμβασης. Ορθά ερμηνευόμενες, οιεπίδικες αυτέςδιατά ξεις προνοούν διαγωγή που ενέχει εξίσου σοβαρό παρά πτωμα ώστε να οδηγεί σεαπώλεια του δικαιώματος του ένοχου εργοδοτουμένου είτε σεαποζημίωση στην πρώτη 25 περίπτωση, είτε σελογικήπροειδοποίηση και αντί αυτής σε αποζημίωση στηδεύτερη περίπτωση. Έπεται ότι το θέμα της αυξημένης ισχύος του άρθρου 11της Σύμβασης έναντι τουάρθρου5τουΝόμουείναιχωρίς σψασία στην παρούσα υπόθεση, εφόσο δεν έχουμε διαπιστώσει οποια30 δήποτε διαφορά ή σύγκρουση μεταξύ των αντίστοιχων προνοιών των επίδικων διατάξεων. Έπεται ακόμαότι η απάντησημαςστο ερώτημα τουπρωτόδικου Δικαστηρίου κατά πόσο ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης τις πρόνοιες του άρθρου 11 της 35 Σύμβασης πουκυρώθηκε με το Νόμο45/85,είναι αρνητι κή. Στο στάδιο αυτόκαι ενόψειτου τρόπουμε τον οποίο . οΠροεδρεύσας του πρωτόδικου Δικαστηρίου διατύπωσε 947 ΠογιατζήςΑ. Kyroamanufacturing ΙΛάτ.Κλκοφούλον
(1992)το "σύνθετο"νομικόερώτημαστοΥπόμνημα του, κρίνου μεαναγκαίονα επαναλάβουμετηνυπόδειξηεπίτουπρο κειμένουπουτοΑνώτατοΔικαστήριοέκαμεστηνυπόθεση Stytianides v.Paschalides (ανωτέρω),καιναυπενθυμίσου μεότι στιςπεριπτώσειςπουκρίνεταιορθήηυποβολήστο 5 Ανώτατο Δικαστήριο πέραν του ενός νομικού ερωτήμα τος,τοκαθένααπόαυτάπρέπειναδιατυπώνεταιχωριστά με αριθμητική σειρά, μεσαφήνεια και με τρόπο πουνα αποκαλύπτει τη νομικήτου φύσηκαι τη σχετικότητα του προςτηνέκβασητηςυπόθεσης. Εν όψει των πιο πάνω, ηέφεση επιτρέπεται καιτο προσβαλλόμενο μέρος τηςεπίδικης απόφασηςακυρώνε ται.ΗυπόθεσηεπιστρέφεταιστονΠροεδρεύσαντατουΔι καστηρίου Εργατικών Διαφορών μαζί μετην παρούσα γνωμοδότηση μαςσύμφωνα μετο Δικονομικό Κανόνα 1715
(4).Δεν εκδίδουμε, εντούτοις, οποιαδήποτεδιαταγήανα φορικά μεταέξοδατηςπαρούσαςδιαδικασίας, λαμβάνο ντας ιδιαίτεραυπόψη ότιτοΑνώτατο Δικαστήριοδενείχε προηγουμένωςτηνευκαιρίαναασχοληθεί μετηνερμηνεία του άρθρου 11της Σύμβασης περί του Τερματισμού της 20 Απασχολήσεωςτου 1982. Ηέφεσηεπιτρέπεταιχωρίςέξοδα. 948