clr/1992/1992_1_949.pdf

(1992)μερών. Η ΔήλωσηΥποθήκης έγινε αποδεκτήαπότον Διευθυντή, χωρίς οποιαδήποτε ένσταση από τον εφεσείοντα Σε αγωγή της εφεσίβλητης εναντίον του εφεσείοντα δυνάμει της πιο πάνω συμ­ φωνίαςκαι υποθήκης,ο εφεσείων ισχυρίσθηκε ότι ηυποθήκη ήταν άκυρη,διότι η δήλωση υποθήκηςδεν συνήδε με τον σχετικό τύπο 5 που προβλέπει η νομοθεσία για την υποθήκευση ακινήτων και διότι δεν ήταν δυνατό, σύμφωνα με την εν λόγω νομοθεσία, να δοθεί υποθήκη από εγγυητή τρίτου προσώπου για ποσό ή χρέος που δενυπάρχειήδεν είναι γνωστό κατάτην στιγμή της δήλωσης τηςυποθήκης. Η αγωγή είχεορισθεί για μνεία στις 30.6.86καιγιαακρόαση στις 28.11.

1. Στις24.9.86καταχωρήθηκεαπότον εφεσείοντα αί­ τησηγια περαιτέρωκαικαλύτερες λεπτομέρειες της έκθεσης απαι­ τήσεως. Τον Σεπτέμβριο του 1987 η αγωγή επαναορίσθηκε για ακρόασητην 1.2.
2. Στις 6.11.87ο εφεσείων καταχώρησε αίτηση 15 για προκαταρκτικήεκδίκασητων πιο πάνωσημείων σαν νομικών σημείων δυνάμειτηςΔ.27 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας.Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση διότι έκρινε ότι τα εγειρόμενα θέματαήσανπολύπλοκα,ότι πιθανόνγιανα αποφασι­ σθούν εχρειάζετο μαρτυρίαπάνωσεγεγονότα πουμόνο κατάτην 2 0 ακρόαση μπορούσαν να δοθούν, και διότι εν πάσει περιπτώσει είχε υπάρξει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης. Κατάτηνακρόαση ταμόναεπίδικαθέματαπουπαρέμει­ νανγιααπόφασηαπό το πρωτόδικοΔικαστήριο ήσανταπιοπάνω νομικά σημεία, ταοποία απορρίφθηκαν απότο πρωτόδικο Δικά- 25 στήριο σαν αβάσιμα,καισαν αποτέλεσμα εκδόθηκε απόφασηενα­ ντίον του εφεσείοντα και υπέρ της εφεσίβλητης για ποσό ΛΚ21.28648 σεντ πλέον τόκους και διάταγμαγια εκποίηση της υποθήκης Επιπλέον,το Δικαστήριο επιδίκασευπέρτης εφεσίβλητης τα έξοδα των ακροάσεων μόνο, διότι ηακρόαση είχε αναβλη- 30 θεί επανειλημμένα χωρίς ένσταση απότον εφεσείοντα και με δια­ ταγέςόπωςτα έξοδαακολουθήσουν το αποτέλεσμα.Εναντίοντης "ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε η Π.Ε. 7563,και εναντίον της τελικής απόφασης τουΔικαστηρίου κατά- ^c χωρήθηκεηΠ.Ε.7896,οι οποίεςακούστηκαν συγχρόνως. ^ Αποφασίστηκε ότι: (α) Διαταγή για εκδίκαση συγκεκριμένων νομικών σημείων σαν προκαταρκτικώνθεμάτωνσυνάματηςΔ.27 των θεσμών Πο­ λιτικής Δικονομίας πρέπει να εκδίδεται με φειδώκαισε εξαιρετι­ κά απλέςκαι καθαρέςπεριπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκεί- 40 νες πουταεγειρόμενα θέματα,λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου,θαπρέπει να αποφασιστούνκατά την ακρόαση,ήσε περιπτώσεις όπου υπάρχουν αμφισβητούμεναγεγονότα. Επίσηςη αίτησηγια την έκδοση του σχετικού διατάγματοςπρέπει νακατα­ χωρείται κατάτον χρόνο που κλείνουν οι έγγραφες προτάσεις ή 45 πολύ σύντομα αργότερα. Στην προκειμένη περίπτωση, ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε κρίνει ότι τα εγαρόμενα θέματαδεν έπρεπε να εκδικασθούν προκαταρκτικά αλλά να αποφασισθούν 950 10 IAJCA. X N ΟΐΜονόριον V. Ελλ^νικ^Τράιιεζας κατά την ακρόαση, και ότι επιπλέον είχε υπάρξει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρησητηςσχετικής αίτησης. 5 10 15 (β)Ηορθήερμηνείατων άρθρων21 και22τουπερίΜεταβιβά­ σεωςκαι Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου,1965, (Ν.9/65)οδηγούσε στοσυμπέρασμα πωςείναι δυνατήηυποθήκευσηακινήτουυπό μορφήεγγύησης τρίτου προσώπουκαι σαν ενυπόθηκος οφειλέτης να εμφανίζεται ο εγγυητής. Περαιτέρω,δεν οπήρχεοποιαδήποτε ουσιαστική διαφοράαπό τον προβλεπόμενο από τον πιο πάνω νόμο τύποπουναοδηγεί σεακυρότητατης κατατεθείσαςδήλωσηςυποθήκης, ενόψει και του ότι ο Διευθυντής του Κτηματολογίου τηνείχεαποδεχθεί,χωρίςοποιαδήποτεένστασητου εφεσείοντα. (γ)Υπό τις περιστάσεις,το πρωτόδικοΔικαστήριο είχεασκή­ σει ορθά την διακριτική του ευχέρεια σχετικά με την επιδίκαση των εξόδων,ενόψεικαι τουότι ηακρόασητηςυπόθεσης είχε αναβληθεί επανειλημμένα χωρίς ένσταση απότον εφεσείοντα με δια­ ταγήόπωςταέξοδαακολουθήσουν το αποτέλεσμα τηςαγωγής. Οι εφέσειςαπορρίφθηκανμε έξοδα. Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: Mavromoustaki v. Yeroudes

(1965)1CLR 17& 20 Michaelides v.Diakou

(1968)1CLR 392· Michael v.UnitedSeaTransport

(1981)1CLR 322Papastratis v.Economou

(1970)1CLRIV Pavlpu v.Hellenic BankLtd, Π.Ε.7432, απόφαση22.6.90. Εφέσεις. 25 Εφέσεις απόεναγόμενο αρ.4κατάτηςενδιάμεσης από­ φασης του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Πάφου (Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ.) πουδόθηκεστις 14.1.1988 (Αρ.Αγωγής928/85) με την οποίααπερρίφθηαίτησητου εναγομένου αρ.4 μετην οποία ζητούσε όπως τα νομικά σημεία που εγείρονταν 30 στην έκθεση υπερασπίσεως εκδικαστούν και αποφασι­ στούνπροκαταρκτικάπριντηνακρόασητηςυπόθεσης. Ελ.Κοραχίδης, γιατονεφεσείοντα. Π. Σφιτανίδης, γιατονεφεσίβλητο. Cur. adv. wit. 951 ΧΜ Οιαονόμον v.EUqvwwSsΤφχξρς

(1992)ΠΙΚΗΣ,Δ.:ΤηναπόφασητουΔικαστηρίουθαδώσειο Δικαστής Χρυσοστομής. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΗΣ, Δ.: Ηαπόφασημας αυτήαφορά δυο πολιτικές εφέσεις, αρ. 7563και7896, που κατόπιν οδηγιώνμας,ακούστηκανσυγχρόνως. 5 Γιαναγίνουμε ευκολότερακατανοητοί,κρίνουμεσκό­ πιμονααναφερθούμεσ'αυτότοστάδιο,στααναγκαίαγια τηνκρίσημαςγεγονότα. Η εφεσίβλητη-ενάγουσα Τράπεζα (εφεσίβλητη),με την αγωγή της εναντίον του εφεσείονια-εναγόμενου αρ.4 10 (εφεσείοντα) καιάλλων, ζητούσε απόφασηγιατοποσό των £21.286,58σ, πλέον τόκους προς 9% ετησίως, επί £20.656,84σ. από 1.5.85 μέχρις εξοφλήσεως και εκποίηση του ακινήτουτου εφεσείοντα,το οποίουποθήκευσεπρος όφελοςτηςεφεσίβλητης. 15 Ηεφεσίβλητη είναι νόμιμαεγγεγραμμένη τράπεζακαι διεξάγειτραπεζικέςεργασίες. Στις27.5.82,ηεφεσίβλητη, κατόπινσυμφωνίας,άνοιξε τρεχούμενο λογαριασμόστο όνοματης εταιρείαςConsort Estates Ltd(η εταιρεία).Τον Ιούλιο του 1982, ηεταιρεία20 ζήτησε τραπεζικές διευκολύνσεις και ο εφεσείων στις 28.7.82,μετηνυποθήκη αρ.Υ968/83(Τεκμήρια3και3Α), τουκτήματοςτουμεαρ.εγγραφής 6014, ημερ. 5.6.81, φυλ/ σχ. XLV/58, τεμ.287/5/1, εκτάσεως 8 στρεμμάτων,στο Χλώρακα, προς όφελος της εφεσίβλητης, εγγυήθηκε τις25 υποχρεώσειςτηςεταιρείαςπροςτηνεφεσίβλητη,μέχρισυ­ νολικού ποσού μηυπερβαίνοντος τις £7.000, πλέοντό­ κουςπρος9% ετησίως. Επειδή μεταγενέστερα οι δανειοδοτικές ανάγκες της εταιρείαςαυξήθηκαν,η εφεσίβλητησυμφώνησενααυξήσει ™ το προς την εταιρείαδανειοδοτικόόριο και στις24.8.83, συστάθηκε απότον εφεσείοντα νέαυποθήκηπροςόφελος της εφεσίβλητης καιταυτόχρονη αύξηση της εγγύησηςτου μέχρι του ποσού των £30.000,πλέον τόκοι προς 9%ετη952 ΧΑΛΛ. Χ" Οικονόμουv.gttqvuufcΤράκεζρς Χονοοστομης,Λ. σίως. Ηυποθήκη αυτή,πουαποτέλεσε τοαντικείμενοτης αγωγής,φέρει αριθμόΥ1120/83και αποτελείται απόδυο έγγραφα, τη Σύμβαση καιΔήλωσηΥποθηκεύσεως Ακινή­ του,σύμφωναμετονενομισμένοτύπο(Τεκμήριο4)καιτο 5 ΈγγραφοΥποθήκης (Τεκμήριο4Α),τοοποίοεπισυνάφθη. κεστοΤεκμήριο4,σαναναπόσπαστομέρος. Στις26.4.85ητράπεζα, μεεπιστολήτηςπροςτηνεται­ ρεία και τους εγγυητές της (Τεκμήριο 5), τους πληροφο­ ρούσεότι έκλεισετολογαριασμότηςεταιρείαςκαιζήτησε 10 αποπληρωμήτων υπότης εταιρείαςοφειλομένων ποσών. Επειδήδενέγινετούτο,καταχωρήθηκεηπιοπάνωαναφε­ ρόμενηαγωγή. Ο εφεσείων, μετην Υπεράσπιση καιΑνταπαίτησήτου, ήγειρεδυοπροδικαστικέςενστάσεις. 15 Η πρώτη αφορά ισχυρισμό πως η υποθήκη είναι άκυρη,γιατί είναι αντίθετημε τις πρόνοιες του περίΜε­ ταβιβάσεωςκαιΥποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμουτου 1965 (Ν. 9/65),επειδή τα έγγραφαυποθήκης που κατετέθηκαν στο Επαρχιακό Κτηματολογικό ΓραφείοΠάφου,δενήταν 20 σύμφωνα με τον καθορισμένο απότο Νόμοτύπο υποθή­ κης. Ηδεύτερηένστασηαφορά ισχυρισμό ότι δεν είναινό­ μιμοιδιοκτήτηςακινήτουναεγγράψειυποθήκησανεγγυη­ τήςπροςόφελοςτρίτουπροσώπουκαιναείναιταυτόχρο25 να ενυπόθηκος οφειλέτης και μάλιστα για ποσά και λογαριασμούςπουδενλαμβάνειγνώση. Ακόμα ο εφεσείων.αρνήθηκε ότι όφειλε οποιοδήποτε . ποσό,αμφισβήτησε τους τόκους,ήγειρε θέμαψευδώνπα­ ραστάσεωνκαιαπάτηςκαιμετηνΑνταπαίτησήτου, ζήτη30 σετηνακύρωσητηςυποθήκης. Στις 6.Π.87και πριναπότην ακρόασητης αγωγής,ο εφεσείων, με αίτηση του, ζήτησε προκαταρτικήεκδίκαση τωννομικώνσημείων πουήγειρεστηνυπεράσπισητου,με τοδικαιολογητικό πωςαντανομικάαυτάσημείααποφα953 Χονσοστομή&Δ. Μ Κ Οικονόμονv. EUqvutt^Τοάπεζσς

(1992)σίζοντοαπότοΔικαστήριοπροςόφελοςτου,τότεη ενδιά­ μεση αυτήαπόφαση,βααποφάσιζεκαιτηντελικήέκβαση της όλης υπόθεσης. Η αίτηση του εφεσείοντα βασίστηκε στους Περί Πολιτικής Δικονομίας θεσμούς Δ.27, Θ.1 και 2, Δ.30 καιΔ.48 θ.1,2 και 3καικαταχωρήθηκεμετάπου 5 έκλεισαν οιέγγραφεςπροτάσεις. ΤοΔικαστήριο εκδίκασετηναίτησηκαιτηναπέρριψε. Στηνενδιάμεσηαπόφασητουανάφερε,μεταξύάλλων,τις νομικές αρχέςπουδιέπουντοθέμακαικατάληξεως ακο­ λούθως (βλ.σελ. 53τωνπρακτικών): 10 "Ερχόμενος τώραεις τηνπαρούσαναίτησινκαιέχο­ ντας υπόψιν ταςωςάνωαναφερόμενοςαρχάςκαιεξε­ τάζοντας τα εγειρόμενα νομικάσημεία, είμαι τηςγνώ­ μης ότι αυτά λόγω της πολυπλεύρου και πολύπλοκου φύσεως των πρέπεινααποφασισθούν κατάτηνακρόασιν τηςυποθέσεωςκαιουχίπροκαταρκτικά. Περαιτέρω διανααποφασισθούνταεγειρόμενα σημείαπιθανόννα χρειάζεται μαρτυρίαεπίγεγονότων πουμόνοκατάτην ακρόασιν μπορούνναδοθούν.Ανεξαρτήτως όμωςτων λόγων τούτων υπήρξεκαθυστέρησις εις τηνκαταχώρησιν της αιτήσεως και η ακρόασις της όλης υποθέσεως είναι ορισμένη την 1.2.88 δηλαδή πολύ σύντομα και είναι ορθόνδιατηνκαλυτέραναπονομήντης δικαιοσύ­ νης νααφεθείηόληυπόθεσιςναακουσθείτην ωςάνω ημερομηνία." Κατάτηνακρόασητηςαγωγήςκαιμετάπου ακούστη­ κε ένας μάρτυρας απόπλευράς εφεσίβλητης, ο εφεσείων εγκατέλειψε τους διάφορους ισχυρισμούς του, συμπερι­ λαμβανομένου και του ισχυρισμού για δόλο και εκ συμ­ φώνουκατετέθητο Τεκμήριο 7,το οποίο,όπως αναφέρει 30 το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφαση του,και οι δυο διάδικοι συμφώνησαν ότι δείχνει την κατάσταση των οφειλομένων ποσών προς την εφεσίβλητη. Έτσι,το μόνο σημείο τοοποίοπαρέμεινενααποφασιστείαπότο πρωτό­ δικο Δικαστήριο, ήταν οι προδικαστικές ενστάσεις του 35 εφεσείοντα, κατάπόσο δηλαδήηυποθήκητο αντικείμενο τηςαγωγής(Τεκμήρια4και4Α) ήτανάκυρηήόχι. 954 15 20 25 1AJLA. Χ" Οικονόμουv. ΕλλΗνικ*ςΤρά*«ζβς Χρνσοβνομής,Δ. ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο κατάληξεστην απόφασηότι τα έγγραφαΤεκμήρια4και4Α δεναντιβαίνουνμε οποια­ δήποτεπρόνοιατουΝ.9/65,ήμετοντύπουποθήκηςπου προνοεί οΝόμοςκαιότικανέναςπεριορισμός δεντίθεται 5 στοΝόμοωςπροςτοποιοςμπορείναείναιοενυπόθηκος δανειστής, λαμβάνοντας υπόψη τον ορισμό του όρου "υποθήκη" και "ενυπόθηκος δανειστής" και εξέδοσε από­ φασηυπέρ της εφεσίβλητης και εναντίον του εφεσείοντα, για το ποσό των £24.878,55σ.,πλέον τόκο προς 9% ετη10 σίως, επί £19.242,14σ. από 30.4.88, πλέον έξοδα για τις ημερομηνίες ακροάσεωςμόνο.Ηανταπαίτησήαπορρίφθη­ κεχωρίςέξοδα. ΈφεσηΑρ. 7563: Ηέφεσηαυτή προσβάλλει τηνενδιάμεσηαπόφαση του Δικαστηρίου να μηαποφασίσει προκαταρτικά τις προδι­ καστικές ενστάσεις του εφεσείοντα, που αναφέρθηκαν στηνΥπεράσπισητου. Είναι η εισήγησητου δικηγόρου του εφεσείοντα ενώ­ πιον μας,ότι τασημείαπουεγέρθηκανμετιςπροδικαστι20 κές αυτές ενστάσεις ήτανκαθαρά νομικά σημεία καιδεν ήτανούτεπολύπλευραούτεπολύπλοκα, όπωςταπερίγρα­ ψε το πρωτόδικο Δικαστήριο και αναποφασιζόντουσαν υπέρτουεφεσείοντα,ηαγωγή θααπορρίπτετο. . Ο δικηγόρος της εφεσίβλητης υποστήριξε τηνενδιάμε^ 5 σηαπόφασητουΔικαστηρίουκαιεισηγήθηκεπωςτανομι­ κά σημεία που εγέρθηκανστην Υπεράσπιση δενπροσδιο­ ρίζονται επακριβώς και πως για να αποφασιστούν θα έπρεπεναπαρουσιαστεί το έγγραφοτηςυποθήκηςκαινα ακουστεί μαρτυρία επί γεγονότων, δεδομένου ότι τοδεύ30 χερο σημείο που εγείρεται στην παράγραφο2 της Υπερά­ σπισης και που αφοράτον ισχυρισμό ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης δεν μπορεί ναείναι εγγυητής άλλουπροσώπου, υπάρχει ισχυρισμός ότιη ένστασηαυτήεξαρτάταικαιαπό το κατάπόσο ο ενυπόθηκος οφειλέτης λαμβάνειγνώσηή 3$ όχι του οφειλόμενου ποσού και των σχετικών λογαρια­ σμών. 955 Χονσοστομής,Δ. Χ" Οικονόμουν,Ελλςνικ^Τράπεζας

(1992)Οι αρχές που διέπουν την προκαταρτικήεκδίκασηνο­ μικών σημείων που εγείρονται στις έγγραφες προτάσεις, έχουν νομολογηθεί. (Βλ., μεταξύ άλλων, Castas Mavromoustaki v.IacovosΝ. YeroudssasExecutorofthe Willof the deceasedSpyros Michaelides

(1065)1CLR 176, 5 MaroulJa Athanassi Michaelides (Wife of Aiistotelis Gregoriades) v.Pinelopi HjiMichaeJ Diakou

(1968)1 CLR 392, Michael v.UnitedSeaTransport(mi) 1 CLR322). Οι αρχές αυτές που καθορίζουνταπλαίσια τηςάσκη­ σης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, μπορούν 10 νασυνοψισθούν ωςακολούθως: Η σχετικήαίτησηπρέπεινακαθορίζειτοσυγκεκριμένο νομικόσημείοπουεγείρεται καινακαταχωρείταικατάτο χρόνο πουκλείνουνοιέγγραφεςπροτάσειςή πολύσύντο­ μααργότερα.Κανονικάη προκαταρτικήεκδίκαση θαπρέ­ πει ναζητείται στην Αίτηση γιαΟδηγίες (Summons for Directions). Η έκδοσητέτοιαςδιαταγήςγίνεταικατάκανό­ να, όταν τοΔικαστήριο κρίνει ότιτοκρινόμενο νομικό σημείοεγείρεισοβαρόνομικόθέμα, τοοποίοαν αποφασι­ στείυπέρτου αιτητή, αποφασίζεται ηόληυπόθεση,ή ένα ουσιώδες θέματηςαγωγής.Μιατέτοιαδιαταγήθαπρέπει να εκδίδεταιμε φειδώκαισε εξαιρετικά απλέςκαικαθα­ ρές περιπτώσεις και όχιστις περιπτώσεις εκείνες πουτα εγειρόμενα θέματα,λόγωτης ασάφειαςτων γεγονότων ή του νόμου, θαπρέπει να αποφασιστούνκατάτην ακρόα­ ση. Ακόμα, ηδιαταγήαυτήδεν εκδίδεται ότανυπάρχουν αμφισβητούμεναγεγονότα. Λαμβάνοντας υπόψητιςαρχές που διέπουν το θέμα, συμφωνούμε μετηνεισήγηση τουδικηγόρουτηςεφεσίβλη­ της και κρίνουμε πως τοπρωτόδικοΔικαστήριο άσκησε 30 ορθά τη διακριτική τουευχέρεια. Οι τρεις λόγοι, πάνω στους οποίουςβασίστηκετοΔικαστήριογιανακαταλήξει στην ενδιάμεση απόφασητου, είναι ορθοί και δενέχουμε πεισθεί ότι θαπρέπειναπαρέμβουμε. Τέλος, κρίνουμε σκόπιμο ναπαρατηρήσουμεπωςστην 35 υπόθεσηαυτή,εκτόςτωνάλλων,υπήρξεπράγματιαδικαι956 Ι ΑΛΛ. Χ" Οιχονόμονν. ΕλληνικέςΤράΜζας Χουσοοχομης,Δ. ολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης. Μετά που έκλεισε η δικογραφία,η αγωγή ορίστηκε για Μνεία στις 30.6.86 και στις 28.11.86 για Ακρόαση. Στις 24.9.86καταχωρήθηκεαπό τον εφεσείοντα αίτησηγια Πε5 ραιτέρωκαι Καλύτερες Λεπτομέρειεςτης 'Εκθεσης Απαι­ τήσεως και σαν αποτέλεσμα, η υπόθεση αφαιρέθηκε από το Πινάκιο Ακροάσεων του Δικαστηρίου. Το Σεπτέμβριο του 1987, επαναορίσθηκε για Ακρόαση για την 1.2.88. Όμως ο εφεσείων καταχώρησετην υπόκρίση αίτησητου 10 στις 6.11.87.Αυτήητακτική,όπως εξάλλου έχει νομολογηθεί,θαπρέπει νααποφεύγεται.Αιτήσειςγιαπροκαταρ­ τικήεκδίκασηνομικών σημείων, όπωςκαιάλλες ενδιάμε­ σες αιτήσεις, θα πρέπει να καταχωρούνται νωρίτερα, όπως έχουμε αναφέρει και όχι σε μεταγενέστερο στάδιο, 15 πουμόνο καθυστέρηση στην εκδίκασητηςυπόθεσης μπο­ ρούν ναεπιφέρουνκαιόχι διευκόλυνση ή συντόμευση της διαδικασίας. Για τους πιο πάνωλόγους, η Έφεσηαπορρίπτεται με έξοδαειςβάροςτουεφεσείοντα. 20 ΈφεσηΑρ. 7896: 'Οπωςέχουμεαναφέρει, τομόνοσημείο που παράμεινε για απόφαση από το πρωτόδικο Δικαστήριο ήτανκατά πόσοηυποθήκη Τεκμήριο 4και4Α ήτανάκυρη ήόχικαι έχουμε παραθέσεινωρίτερατασυμπεράσματατου πρωτό25 δικούΔικαστηρίου και την κατάληξητου πως η υποθήκη ήτανκαθόλαέγκυρη. Αυτή την απόφασητου Δικαστηρίου ο εφεσείων την εφεσιβάλλει και ζητάτην ανατροπήτης,βασιζόμενος στα νομικά σημεία πουζήτησε να εκδικαστούν προκαταρτικά 30 καιταοποία παραθέσαμενωρίτερακαιδεν θατα επανα­ λάβουμε. Οδικηγόροςτουεφεσείοντα,αγορεύονταςενώπιο μας, διευκρίνισε τηθέση τουκαιπεριόρισε τηνέκτασητωνεπι­ χειρημάτωντου. Είναιη εισήγηση τουπως,ησυμμόρφωση 35 με τον τύπο της υποθήκης, που προνοεί το άρθρο 21

(2)957 Χονσοστομής,Δ. Χ" Οικονόμουν. ΕλλςνικςςΤράπεζας

(1992)τουΝ.9/65 καιπουπαρατίθεταιστοΔεύτεροΠαράρτημα, σαν τύπος "Β", είναι όρος επιτακτικός. Η άποψη αυτή, ανάφερε πως ενδυναμώνεται από τις πρόνοιες του άρ­ θρου 3 του Νόμουκαι δεδομένου ότι υπήρξε ουσιαστική διαφοράως προςτοντύπο,κατάπαράβασητουάρθρου3 5

(1)(β), η υποθήκευση του ακινήτουκατέστη άκυρη, όπως προνοείτοάρθρο5

(1),γιατίδενέγινεσύμφωναμετιςδια­ τάξεις του Νόμου. Ο λόγος που οδήγησε στην εισήγηση αυτή,είναι ηπροσθήκητου ΕγγράφουΥποθήκης (Τεκμή­ ριο 4Α) στηΔήλωσηΥποθήκης (Τεκμήριο4),σαναναπό- ^ σπαστό μέρος της και η διατύπωσηστο Τεκμήριο 4, στο χώρο.έναντι του γράμματος (ε),της ακόλουθηςεπιφύλα­ ξης: "Νοείται ότι 1) Απαγορεύεται ημεταβίβασιςτωνακι­ νήτων υποκειμένων εις την υποθήκηνταύτηνάνευ της 15 γραπτήςσυγκαταθέσεωςτωνενυπόθηκωνδανειστών. 2) Η παρούσα συμφωνία θα διέπηται υπό τους όρους του επισυναπτομένου εγγράφουημερομηνίας 24 AUG1983." Οι παράγραφοι 1) και 2) δακτυλογραφήθηκαν στον LKi κενό χώρο του Τεκμηρίου 4, όπου στο περιθώριο, όπως αναφέραμε,υπάρχειγραμμένο το γράμμα(ε).Γι' αυτότο γράμμαυπάρχειηακόλουθη επεξήγησηστην τελευταίασε­ λίδα του εγγράφου(Τεκμήριο 4),στη σελ. 88 των πρακτι-25 κών: "(ε) Παραθέσατεοιονδήποτε έτερον όρον αφορώντα εις το οφειλόμενον ποσόν, τόκον ή τρόπον πληρωμής π.χ. διακύμανση'χρέους επί τρέχοντος λογαριασμού, διακύμανσιν τόκου ήπροκαταβολήν,ή πληρωμήν διά δόσεων£επίσηςεάνυπάρχηόροςπερίμημεταβιβάσεως 30 τουακινήτουτουυποκειμένου ειςτηνυποθήκην.Εάν ο χώρος δεν επαρκή διά τους τοιούτους προσθέτους όρους, αναφερθείτε εις πρόσθετον φύλλον χάρτουεφ' ου αναγράφονταιούτοι, νοουμένου ότι τούτουπεγρά­ φη υπότουΕνυπόθηκουΟφειλέτου." 35 958 1 ΑΛΛ. Χ" Οικονόμουν.ΕλληνικήςΤράπεζας Χονσοστομής, Λ.. Είναιο ισχυρισμός τουδικηγόρουτουεφεσείονταότιη αναφορά στο Τεκμήριο 4Α πουαναφέραμε,στο χώρο(ε) του Τεκμηρίου 4; συνιστά ουσιώδη απόκλιση από τον τύποτηςυποθήκηςπουπρονοείοΝόμος,γιατίσεαυτότο 5 χώρο,είπε,μπορούννααναγραφούν μόνοόροιπουαφο­ ρούν το οφειλόμενο ποσό, τους τόκους·και τον τρόπο πληρωμής,όπως αναφέρειηεπεξήγηση και δενμπορούν να περιληφθούν άλλοι όροι που δεν αναφέρονται,όπως συνέβη στην προκειμένη περίπτωση με το Τεκμήριο 4Α, 10 που είναι εγγυητήριο έγγραφο προς εξασφάλιση χρέους άλλουπροσώπου. Επίσης ανάφερεπως,ησημείωση(ε) είναι αντιγραφή από το άρθρο21

(2)του Νόμου,του οποίου οι πρόνοιες πρέπει να ερμηνεύονται αυστηράόσον αφορά τοντύπο, 15 όπωςσυμβαίνεικαιμεταγραμμάτιασυνήθουςτύπου και αναφέρθηκε στην υπόθεση Loukis Papastratis v. Takis G: Economou

(1970)1CLR 11,καθώςεπίσηςκαιστην πολι­ τικήέφεσηαρ.7432,VarnavasPavlou &Others v. Hellenic Bank Ltd, ημερ.απόφασης22.6.90.Συνεχίζονταςτηνεπι20 χειρηματολογία του, διευκρίνισε πως το Τεκμήριο 4Α είναι εγγυητήριο προς εξασφάλιση χρέους άλλουπροσώ­ πουκαιανυπήρχευποχρέωσητουεφεσείοντα μεάλλοέγ­ γραφοαπό το έγγραφοΤεκμήριο 4Α, δυνατόναήταν νό­ μιμη η σύσταση υποθήκης, με την υπογραφήεγγράφου 25 όπως το Τεκμήριο 4, χωρίς όμως να επισυνάπτεται σ' αυτόάλλο έγγραφο.Μεάλλαλόγια,ηεισήγησηείναιπως δεν μπορείνασυσταθεί υποθήκη υπόμορφή εγγύησηςκαι να φαίνεταιο εγγυητής σανενυπόθηκοςοφειλέτης καινα επισυνάπτεται στη σύμβαση υποθήκης, που προνοεί ο 30 Νόμος,καιάλλοέγγραφο. 'Αλλη εισήγηση του δικηγόρου του εφεσείοντα είναι πωςτοΤεκμήριο4Α θέτειόρουςέξωαπότιςπρόνοιεςτου Νόμουκαιεμποδίζειτησύστασηάλλωνυποθηκώνκαιπα­ ραπονέθηκε πως στο Τεκμήριο 4 αναφέρθηκεότι ο εφεν35 σείων όφειλε τοποσό των£30.000,ενώτην ημέρατηςεγ­ γραφήςδενόφειλετοποσόαυτό. Επίσης αμφισβήτησε την ορθότητα της σύνταξης της 959 Χ#νσοσ«ομής,Δ. Χ" Οικονόμουν.ΕλληνίΗςςΤ^άβεζας

(1992)απόφασης, η οποία, όπως ανάφερε, δεν συνάδει με την απόφασητουΔικαστηρίου.Αμφισβήτησεακόματηνορθό­ τητα του ποσού της απόφασης και τον τόκο και ισχυρί­ στηκε πως υπήρξε ανατοκισμός καιζήτησε να μειωθεί το ποσό της απόφασης,σε περίπτωση που ηυποθήκηκρίνε- 5 ται έγκυρη, στο ποσό των £19.942,πλέον τόκοι προς 9% ετησίως από 1.1.85 μέχρι εξοφλήσεως. Τέλος, ζήτησε ακύρωση τουδιατάγματος για ταέξοδα εναντίον του εφεσείοντα,γιατί,όπως ισχυρίστηκε, οιανα­ βολές των ακροάσεων οφείλονταν στην υπαιτιότητα του 10 Μ.Ε.1Νικόλα Ζηνιέρη,οοποίος παράλειψεναπαρουσιά­ σει τουςλογαριασμούς πουτουζήτησετοΔικαστήριο. Ο δικηγόρος της εφεσίβλητης αντέκρουσε τους ισχυρι­ σμούς του δικηγόρου του εφεσείοντα και μεταξύ άλλων ανάφερεπως οι περιπτώσεις πουαναφέρειη σημείωση(ε) " δενείναι εξαντλητικές καιότι αυτέςδίδονταιχάρινπαρα­ δείγματος, όπως εξάλλου αυτό αναφέρεταικαι στην επε­ ξηγηματικήσημείωση(ε). Επίσης ανάφερε πως η ερμηνεία της λέξης υποθήκη στο άρθρο 2 του Νόμου δεν αποκλείει την εγγύηση και 20 πως στο άρθρο 22

(1)γίνεται ρητά μνεία για τρεχούμενο λογαριασμό. Αναφερόμενος στην επιφύλαξη του άρθρου 21

(1)(γ), υποστήριξε τηνάποψη πως η αναγραφή στο Τεκ­ μήριο 4 του μεγίστου ποσού τηςπιθανήςυποχρέωσης του εφεσείοντα, είναι ορθή και σύμφωνα με το Νόμο. Τέλος 25 ανάφερεπωςηυποθήκηέγινεαποδεκτήαπότο Διευθυντή του Κτηματολογίου καισύμφωνα με τοάρθρο23,τοακί­ νητο του εφεσείοντα βαρύνεταιμε την υποθήκηεφόσον η υποθήκηδιαρκεί. Γιατο θέματων εξόδων ανάφερεπως,ο μάρτυραςτης 30 Εφεσίβλητης παρουσίασεκατάσταση λογαριασμούστοΔι­ καστήριο, το.οποίο όμως δεν ικανοποιήθηκε καιακολού­ θωςτουζήτησε καιπαρουσίασεάλλους λογαριασμούς,τα Τεκμήρια 6 και 7 και υποστήριξε την ορθότητα του δια­ τάγματοςπουεξέδοσετοΔικαστήριο. 35 960 1 ΑΛΛ. Χ" Οικονόμουν.ΕλληνικήςΤράπεζας Χουσοοτομής,Δ. 'Οσοναφοράτοποσότηςαπόφασηςκαιτοντόκο, ειση­ γήθηκε πως η απόφαση είναι ορθή, εκτός από τον τόκο προς 6% ετησίως, που αναγράφεται στην απόφασηπου συντάχθηκεαπότο Πρωτοκολλητείο. 5 Έχουμε μελετήσει τα θέματα που εγέρθηκαν ενώπιο μαςκαι έχουμετηνάποψηπως οι σημειώσειςπου αναφέ­ ρονται στο έντυπο της υποθήκηςπράγματιείναι επεξηγη­ ματικές. Ο τύπος της υποθήκης,που καθορίζεται απότο άρθρο21

(2)τουΝόμου, διέπεταιαπότιςπρόνοιες τουάρ10 θρου 21

(1), όπου καθορίζονται τα στοιχεία εκείνα που πρέπει να διαλαμβάνουν οι έγγραφες δηλώσεις. Μεταξύ αυτών των στοιχείων είναι ησύμβαση υποθήκηςκαιη βε­ βαίωση αποδοχήςτης. Οόρος "υποθήκη"μετάτωνγραμ­ ματικών του όρου παραλλαγώνκαι συγγενών εκφράσεων 15 σημαίνει "επιβάρυνσιν συσταθείσαν επί ακινήτου τηβουλήσειτουκυρίου προς εξασφάλισιν οριστικού, μέλλοντος ήυπό αίρεσιν χρηματικού τίνος χρέους ή υποχρεώσεως"* και σύμφωνα με το άρθρο 22

(1), "υποθήκη" δύναται να συσταθεί "προς εξασφάλισιν μελλούσης ή υπό αίρεσιν 20 υποχρεώσεως, περιλαμβανομένης και υποχρεώσεως αφορώσης ειςχρηματικόντιποσόνκαταβλητέονδιαδόσεων ή αφορώσηςεις τουπόλοιπον τρέχοντος λογαριασμού".Συ­ νεπώς, ησύστασηυποθήκης δεν προϋποθέτει την ύπαρξη χρέους, γιατί, σύμφωνα με τα πιο πάνω, είναι δυνατή η 25 σύστασητης προς εξασφάλιση και μελλούσηςή υπόαίρε­ ση υποχρέωσης, περιλαμβανομένης και υποχρέωσης αφο­ ρώσης ειςχρηματικόν τιποσόνκαταβλητέονδιαδόσεων ή ειςτουπόλοιπον τρέχοντος λογαριασμού.Ακόμα,σύμφω­ να με το άρθρο 22, ησύστασηυποθήκης μπορεί ναγίνει 30 ως ασφάλεια υφιστάμενης, μελλούσης ήυπό αίρεσηυπο­ χρέωσηςκαιλαμβάνονταςυπόψηπωςοενυπόθηκος οφει­ λέτης καθορίζεται στο άρθρο 2, σαν ο κύριος ακινήτου πουσυνιστά υποθήκη επίτουακινήτουτου,χωρίς να ανα­ φέρεται σε πραγματικούςοφειλέτες, καταλήγουμε στο συ35 μπέρασμα πως είναι δυνατή ηυποθήκευση ακινήτου υπό μορφή εγγύησης τρίτου προσώπου και σαν ενυπόθηκος οφειλέτης ναεμφανίζεταιοεγγυητής. ΤοΤεκμήριο 4 είναιηΣύμβασηκαιΔήλωση Υποθήκης - 961 Χονσοστομής,Δ. Η Χ Οικονόμουν.Ελλςνι«ςςΤραβεζας

(1992)Ακινήτου σύμφωνα μετον τύποπουπρονοεί οΝόμοςκαι ηαναφοράστη Σύμβασηκαι τηΔήλωση πως "η παρούσα συμφωνία θαδιέπεταιυπότους όρους τουεπισυναπτομέ­ νου εγγράφου ημερομηνίας 24.8.83", ορθά αναγράφηκε και ορθά επισυνάφθηκε το έγγραφο αυτό, που είναι το 5 Τεκμήριο 4Α, που αποτελεί αναπόσπαστομέρος τηςΣύμ­ βασης Υποθήκης. Ακόμα, ορθάαναγράφηκετο ποσό των £30.000σαντοοφειλόμενο ποσόπουείναι φανερόαπό το περιεχόμενο των δυοαυτώνεγγράφων,πως ήταντομέγι­ στο της πιθανής υποχρέωσης του εφεσείοντα προς εξα­ σφάλισητουοποίουσυνεστήθη ηυποθήκη,παρόλοπουαν αναγραφότανη διευκρίνιση αυτή,θαήτανπροτιμότερο. Η αναφορά της μεγίστης πιθανής υποχρέωσης, έπρεπε να γίνειστηΣύμβασηΥποθήκης, σύμφωναμετοάρθρο21. Ακόμα, έχουμε την άποψηπως οι όροι της υποθήκης δεν περιορίζονται από το άρθρο 21 μόνο στον τύπο της υποθήκηςπουτοάρθροαυτόκαθορίζει,αλλάσύμφωναμε το άρθρο 3

(1)(β), "ο Διευθυντής δύναταινα επιτρέψη την χρήσιν ετέρων παρόμοιαςφύσεως τύπων,ωςκαιτηναναγκαίανυπόταςπεριστάσεις τροποποίησιν των εντωΔευ­ τέρα) Παραρτήματι εκτεθεμένων τοιούτων· οιαδήποτε δε απόκλισις τοιούτου ήτροποποιημένου τύπουεκτωναντι­ στοίχων τύπωντων εκτιθεμένων εντωΔευτέρω Παραρτή­ ματι,εφ' όσον δεν πρόκειται περί ουσιαστικής διαφοράς, ουδόλως επηρεάζει το έγκυρον ή το κανονικόν τουτοιού­ τουτύπου". Έχουμετηγνώμη πως ηεπισύναψη τουΤεκμηρίου 4Α ήταναναγκαίαγιαναπροσδιορίσει επακριβώςτησυμφω­ νία των μερών και δεν αποτελεί απόκλιση ουσιαστικής διαφοράς απότον καθορισμένο τύπογιαναεπηρεάσει το 30 έγκυρο ήτο κανονικό του τύπουτηςυποθήκης. Εξάλλου, η δήλωση υποθήκης έγινε αποδεκτή από το Διευθυντή Κτηματολογίου καιτο ακίνητοτου εφεσείοντα βαρύνεται δια της πληρωμής του εξασφαλισμένου ποσού, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 23. Ο εφεσείων δεν υπόβαλε 35 έφεση κατά της απόφασηςτου Διευθυντή του Κτηματολο­ γίου νααποδεκτεί την υποθήκησύμφωνα με τις πρόνοιες τουάρθρου51τουΝόμου. 962 15 20 25 ΙΑΛ^λ. Χ" Οικονομούν.ΕλληνικήςΤράπεζας Χρυοοστομής,Λ. ΤοθέματηςπρόνοιαςστοΤεκμήριο4Α περίτηςμη πε­ ραιτέρω επιβάρυνσης του ενυπόθηκου κτήματος, δεν θα μαςαπασχολήσει,γιατίδεν εγέρθηκε καιούτεσυζητήθηκε ενώπιοντουπρωτόδικουΔικαστηρίου. 5 'Οσοναφοράτοποσότηςαπόφασηςκαιτοντόκο, πα­ ρόλοπουτοπρωτόδικοΔικαστήριο ανάφερεπωςδεν αμφιοβητείτο, εμείς εξετάσαμε με προσοχή τα ενώπιο μας τεκμήριακαι ιδιαίτερατο Τεκμήριο 7 μετις επιουνημμένες καταστάσεις λογαριασμών Ά* και "Β' και βρίσκουμε 10 πως ηαπόφαση, όπως εκδόθηκε, είναι απόλυτα ορθή.Η σύνταξη όμως της απόφασης από το Πρωτοκολλητείο είναι λανθασμένηκαιπρέπει ναδιορθωθεί το λάθοςέτσι πουνασυνάδειμετηναπόφασητουπρωτόδικουΔικαστη­ ρίου. Όσοναφοράταέξοδα, δενέχουμεπεισθεί πωςσυντρέ­ χει λόγος να ανατρέψουμε τη διαταγήτου Δικαστηρίου, γιατίοι αναβολέςγιατις οποίεςοδικηγόροςτουεφεσείο­ ντα αμφισβητείτην ορθότητατης διαταγής,έγιναν για να δοθείη ευκαιρίαστοΜ.Ε.1ΝικόλαοΖηνιέρηναετοιμάσει 20 τουςλογαριασμούς πουτουζήτησετοΔικαστήριο. Πέραν τούτου, το Δικαστήριο ανάβαλετην περαιτέρω ακρόαση της υπόθεσης, χωρίς ένσταση από το δικηγόρο του εφε­ σείοντα και για κάθεαναβολή,ηδιαταγήτου ήτανόπως ταέξοδαακολουθήσουν τηνέκβασητηςαγωγήςκαι πάνω 25 στοθέμααυτό δενυπήρξεένσταση σεοποιοδήποτεστάδιο της διαδικασίαςαπό μέρους του δικηγόρου του εφεσείο­ ντα. Είναι οκανόνας,πως ταέξοδα ακολουθούν το απο­ τέλεσματης δίκηςκαιυπότις περιστάσεις, κρίνουμε πως τοπρωτόδικοΔικαστήριο άσκησε ορθάτηδιακριτική του 30 ευχέρεια. 15 Γιαόλους τους πιοπάνωλόγους,καταλήγουμεπωςη απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου είναι ορθή και κατά συνέπεια, ηέφεσηαπορρίπτεταιμε έξοδα ειςβάρος τουεφεσείοντα. Ηεφέσειςαπορρίπτονταιμεέξοδα. 963