2 ΑΛΛ. 2Απριλίου 1992 [Α.Ν. ΛΟΙΖΟΥ,Π., ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, Δ/στές] ALIHASSAIN KHALAF ALJIBOURI ΚΑΙΑΛΛΟΙ. Εφεσείοντες, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινικές Εφέσεις Αρ. 5591-5593). 5 Ποινή — Παραμονή στη Δημοκρατία μετά τηλήξη άδειας παραμονής κατά παράβαση των άρθρων 19(ΐχλ) τον Περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 106 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο αρ. 50 του 1988— Φυλάκιση ενόςμηνός για τον κάθε εφεσείοντα —Επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Ποινή — Αποτρεπτική ποινή — Προσωπικέςσυνθήκες που στηρίζο νται στη θεωρία τηςεξατομίκευσης — Μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα όταν υπεισέρχεται οπαράγων της αποτροπής. JQ 15 Οι τρεις εφεσείοντες παρέμειναν στην Κύπρο μετά τη λήξη της άδειας παραμονής τους. Αίτηση τους για παράτασητηςπαραμο νής τους είχε απορριφθεί.Παρεοέχθησαν τις κατηγορίες και τους επεβλήθησαν οι πιο πάνωποινέςφυλάκισηςτις οποίες εφεσίβαλαν σαν έκδηλα υπερβολικές και ισχυρίσθηκαν ότι η αρχή πουδιατυ πώθηκε από τον πρωτόδικο δικαστή ήταν εσφαλμένη και νομικά αντίθετη με την αρχήπουυιοθετήθηκε σε απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου στηνοποίααναφέρθηκεκατάτην επιμέτρηση τηςποι νής. ότι: 20 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψε την έφεση καιαπεφάνθηκε 1· Ηδιαφοράμεταξύτηςδιατύπωσηςτουπρωτόδικουδικαστή και του τι λέχθηκε στην πιο πάνω απόφασητου Ανωτάτου Δικα στηρίου δεν είναι ουσιαστική αλλάλεκτική. 2. Οι προσωπικές περιστάσας είναι περιορισμένης σημασίας σε υποθέσεις στις οποίες είναι αναγκαίο να επιβάλλονταιαποτρεπτικές ποινές. Οι εφέσεις απορρίπτονται. 143 AlJibouri &Άλλοιν.Αστννομίας
(1992)Υποθέσειςπουαναφέρθηκαν: Τσίκκον νΔημοκρατίας
(1989)2ΑΛ.Δ. 305· ΚωνσταντίνουνΔημοκρατίας
(1989)2ΑΛΛ. 224· ΤσονλόφταςνΑστυνομίας
(1990)2ΑΛΛ. 391· 5 Κανκαρής& ΆλλοινΑστυνομίας
(1990)2ΑΛΛ. 203ΓενικόςΕισαγγελέαςνBiscoLtd
(1991)2ΑΛΛ.16ΣολωμούνΑστυνομίας
(1991)2ΑΛΛ.324Atallah νΔημοκρατίας
(1992)2ΑΛΛ. 94- 10 GhaniΑ Άλλος νΔημοκρατίας
(1991)2ΑΛΛ.242AbdaUah νTheRepublic
(1987)2C.L.R. 164· HamdazνTheRepublic
(1988)2CLJi. 201. 'Εφεση εναντίον Ποινής. Έφεση εναντίον τηςποινής απόAli Hassain Khalaf ΑΙ !5 Jibouri και άλλους οι οποίοι βρέθηκαν ένοχοι στις 11 Μαρτίου, 1992 απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 2626/92) σε τρείς κατηγο ρίες για παραμονή στη Δημοκρατία μετά τη λήξη της άδειας παραμονής κατά παράβασητουάρθρου 19
(1)(λ) του Περί Αλλοδαπών καιΜεταναστεύσεως Νόμου, Κεφ. 20 105καικαταδικάστηκαναπό Μιχαηλίδη,Α.Ε.Δ.σεφυλά κιση ενόςμηνόςοκαθένας. Α. Γιωρκάτζης,γιατουςεφεσείοντες. Γ.Παπαϊωάννον, Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, γιατην 25 εφεσίβλητη. Α. Ν.ΛΟΙΖΟΥ,Π.ανάγνωσε τηναπόφασητουΔικα στηρίου. Οιτρεις εφεσείοντεςβρέθηκαν ένοχοι μετη δική τους παραδοχήστις κατηγορίες 2,3και4,αντίστοιχα,οι οποίες αναφέρονταιστηνπαραμονήτουςστηΔημοκρατία μετά τηλήξητηςάδειας παραμονής τους κατά παράβαση ™ των άρθρων 19
(1)(λ) τουΠερί Αλλοδαπών καιΜετανα144 2ΑΛΛ. ΑΙJibouri &Άλλοι ν.Αστυνομίας Α.Λοΐζου, Πρ. στεύσεως Νόμου, Κεφ. 105, όπως τροποποιήθηκε απότο Νόμο αρ.50 του
- Τους επιβλήθηκε δε ποινή άμεσης φυλάκισης ενός μηνός και εάνήσανυπόκράτησηηποινή να αρχίζειαπό τηνημέρακράτησηςτων. 5 Η προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή γιααδικήματα του είδος αυτού είναι ένας χρόνος φυλάκιση και £1,000 πρόστιμο. Οι εφεσείοντες ήλθαν στην Κύπρο με άδεια παραμο νής, οι δύο πρώτοι, μέχρι τις 9 Ιανουαρίου 1992, και ο 10 τρίτος μέχρι τις 10 Ιανουαρίου
- Παρέμειναν όμως εδώ μετάτις πιο πάνωημερομηνίες, καίτοι ηαίτηση τους για παράταση τηςπαραμονήςτουςείχεαπορριφθεί. ^ Το Δικαστήριο στην επιμέτρηση της ποινής έλαβε υπόψη,όπως μπορούσε νακάμει σύμφωνα με τη νομολο γία, την πληθώρα υποθέσεων όπου επισκέπτες στη Δημο κρατία καταχρώνται της άδειας τους και παραμένουν μετά από τη λήξη της και τόνισε τη συχνότητα με την οποίαδιαπράττονται τααδικήματα αυτά. 20 Κατάτην επιμέτρηση της ποινής αναφέρθηκεσε αριθ μόαποφάσεωντουΔικαστηρίου αυτούόπωςτην Ανάστα σης Τσίκκον ν.Δημοκρατίας
(1989)2Α.Α.Δ.305, Κωνστα ντίνου ν.Δημοκρατίας
(1989)2Α.Α.Δ. 224, Τσονλόφτας ν. Αστυνομίας,
(1990)2 Α.Α.Δ. 391, Καυκαρής και άλλοι ν. Αστυνομίας,
(1990)2 Α.Α.Δ.203, Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζ:> ΕταιρείαςBISCOΑτδ κ.α.
(1991)2 Α.Α.Δ. 16, καιΜιχά λης Σολωμού ν.Αστυνομίας,
(1991)2 Α.Α. Δ. 324, και σε σχέσημεαυτέςτιςαποφάσειςείπε ότι, "όταν τα αδικήμα τα διαπράττονταιτόσο συχνά όπως αυτό,τα Δικαστήρια επιβάλλουν ποινές που όχι μόνο τιμωρούν αλλά ταυτό™ χρονα αποτρέπουν άλλους να διαπράττουν αυτάτααδι κήματα- καιότανυπεισέρχεται οπαράγωντηςαποτροπής, οιπροσωπικές περιστάσεις τωνκατηγορουμένων που στη ρίζονται στη θεωρία της εξατομίκευσης της ποινής μπαί35 νουνσεδεύτερημοίρα." Επιχειρηματολογώντας οδικηγόρος των εφεσειόντων, 145 Α. Αοΐζου,Πρ. ΑΙ Jibouri&Άλλοιν.Αστυνομίας
(1992)υποστήριξε ότι οι ποινές ήσαν υπέρμετρα υπερβολικές κάτω απότις περιστάσεις, και ότι ηπιο πάνωαρχή που διατυπώνεταιαπότοπρωτόδικοΔικαστήείναι εσφαλμένη νομικάκαιαντίθετημετοτι λέχθηκε στηνΥπόθεση Κων σταντίνου(πιοπάνω). Δεν βλέπουμε ουσιαστική διαφορά αλλά μόνο λεκτική τέτοια μεταξύ της διατύπωσης του πρωτόδικου Δικαστή και του τί λέχθηκε στην υπόθεση Κωνσταντίνου (πιο πάνω),όπουλέχθηκε ότι "ηδιαδικασία εξατομίκευσης της ^ ποινήςδενσυνεπάγεται εξουδετέρωση ούτετης σοβαρότη τας του εγκλήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής ότανσυντρέχουν λόγοι γιατηναπόδοσηκαι αποτρε πτικούχαρακτήραστηνποινή". Επιπλέον θαθέλαμεναυποδείξουμε ότι στην πρόσφα- ^ τηαπόφασητου Δικαστηρίου, Gaby TouficAtallah ν.Της Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ.94, το Δικαστήριο πραγματευόμενο το ίδιο θέμαανέφερετην αρχήότι "οι προσωπι κέςπεριστάσεις τωνκατηγορουμένωνόσοκαιαν,όπωςσε κάθε περίπτωση,είναι παράγοντεςσχετικοί με την επιμέ- 20 τρηση της ποινής, είναι περιορισμένης σημασίας και σί γουρα δεν μπορούν νααφεθούνναοδηγήσουν σε αναπο τελεσματική εφαρμογή του νόμου σε υποθέσεις όπως η παρούσα, στις οποίες οι ποινές είναι αναγκαίονα είναι αποτρεπτικές". Έγινε δε αναφοράστις υποθέσεις Ghani 25 και Αλλος ν. Της Δημοκρατίας,
(1991)2 Α.Α.Δ. 242, Abdallah v. TheRepublic
(1987)2 C.L.R. 164 Hamdaz v. TheRepublic
(1988)2C.L.R. 201,204. Κρίνονταςτις εφέσεις αυτέςστοσύνολοτους καιέχο ντας κατάνου την ανώτατηπροβλεπόμενη ποινή,έχουμε 30 καταλήξει στοσυμπέρασμα ότι οι επιβληθείσες ποινέςδεν ήτανέκδηλαυπερβολικές,ούτεκαιεσφαλμένεςνομικά. Γιατολόγοαυτόοι εφέσειςαπορρίπτονται. Οι εφέσειςαπορρίπτονται. 146 5