clr/1992/1992_2_403.pdf

(1)(α) τονΠοινικούΚώδικα, Κεφ.

1. 5 1Q 15 2ο 25 Ο περί ΕπιτάξεωςΙδιοκτησίαςΝόμος (Αρ.21/62 και50/66) — ΔιάτάγμαΕπιτάξεωςημερομηνίας 11Σεπτεμβρίου, 1975, Παράρτημα Τρίτον, ΜέροςΠ,AAJI, 671/75—Επίταξηγια τοδημόσιοσυμφέ­ ρον όλης τηςκινητής καιακίνητης ιδιοκτησίαςπου ανήκειστους Τουρκοκυπρίους— Διάταγμα Επιτάξεωςημερομηνίας 13 Νοεμ­ βρίου, 1975AAJI. 820/75—ΕπίταξηΟληςτηςκινητήςκαι ακίνητηςιδιοκτησίαςπον ανήκειστουςΤουρκοκυπρίουςγιαικανοποίη­ ση των αναγκών του προσφυγικού κόσμου — Διάταγμα Επιτάξεωςημερομηνίας22Δεκεμβρίον, 1988με ισχύαπό 9.1.1989 μέχρι8.1.1990, εξουσιοδοτείτηνΚεντρικήΕπιτροπή, γιατηνπρο­ στασίακαιδιαχείρισητωνπιο πάνω περιουσιώνπου εγχατελείφθηχανκαιεπιτάχθηκαν, ναενεργείκάθεπράξησχετικήμετηνπε­ ριουσία, γιατηνεπιτυχίατωνσκοπώντουΔιατάγματος. Σύνταγμαάρθρο54— ΊδρυσηΚεντρικήςΕπιτροπήςγια τηνπροστα­ σία καιδιαχείριση τωνεγκαταλελειμμένωνΤουρκοκυπριακώνπε­ ριουσιών από το Υπουργικό Συμβούλιο στην άσκηση των εξονοιών τον Υ10 γενικήδιεύθυνση καιέλεγχο τηςδιακυβέρνησης της Δημοκρατίας. Συνταγματικό Δίκαιο — Σύνταγμα άρθρο146— Αποκλειστικήδι­ καιοδοσίατονΑνωτάτουΔικαστηρίουγιαάσκηση αναθεωρητικού ελέγχου τωνατομικώνδιοικητικώναποφάσεων, πράξεωνκαιπαραλείψεωνμεβάσητουςπερίΑπονομής τηςΔικαιοσύνης (Ποικί­ λεςΔιατάξεις)Νόμουςτου 1964έως
2. ΔιοικητικόΔίκαιο—Ακυρωσίαδιοικητικήςπράξης— Πότεμπορεί οΠοινικόςΔικαστήςνατηδιαπιστώσει. Ο εφεσίβλητος παρά τις απαγορευτικές προειδοποιήσεις της 403 Γεν. Εισαγγελέας ν.Παπαντωνίου

(1992)ΕπιτροπήςΔιαχειρίσεωςΤουρκοκυπριακών Περιουσιών,καλλιέρ­ γησε γημέρος τηςοποίαςδεν συμπεριλαμβανότανστο συμβόλαιο πουυπέγραψε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απεφάσισεότι ηεφεσείουσαΑρχή δεν δικαιούται σε επίταξηπεριουσίας πάνω από τρία χρόνιακαι 5 ότι η Κατηγορούσα Αρχήαπέτυχενααποδείξειτοστοιχείο της έλ­ λειψης συναινέσεως του εγγεγραμμένου κυρίου και αθώωσε τον κατηγορούμενο. Σε έφεσητου ο Γενικός Εισαγγελέας επικαλέσθηκε το δίκαιο τηςανάγκηςγιατηνεγκυρότητατουΔιατάγματοςΕπιτάξεως,υπέ- \Q βαλεότι αυτό είναιατομικήδιοικητική πράξηπουδεν ακυρώθηκε ούτεανακλήθηκε,ότιη επιτάσσουσα αρχή,σύμφωναμετοάρθρο6 τηςπερίΕπιτάξεως Νομοθεσίας, έχειόλαταδικαιώματατουεγγε­ γραμμένου ιδιοκτήτη και ότι απεδείχθησαν όλα τα στοιχεία του αδικήματος. *5 Το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε τηναθωωτικήαπόφαση και απεφάνθηκεότι:

1. Σύμφωνα με τοΤεκμήριο της Νομιμότητας, η ατομική διοι­ κητικήπράξη συνεχίζει να είναι έγκυρη και ισχυρή μέχρις ακυρώσεως τηςαπότοαρμόδιο συντεταγμένοΔικαστήριο ή 20 ανακληθείαπότηναρχήπουτηνεξέδωσε.
2. ΟΠοινικός Διχαστής δεν έχει δικαιοδοσία και δεν μπορεί να διαπιστώσει παρεμπιπτόντως, ούτε αυτεπάγγελτα, ούτε ύστερα από ένσταση, την ακυρωσία διοικητικής πράξης, εκτόςστηνπερίπτωσηπουεξετάζειτηννομιμότητατηςατο­ μικής πράξης, προκειμένου να επιβάλει ποινή σ1 εκείνο προς τον οποίο απευθύνεται ηπράξηλόγωπαράβασηςτης συμπεριφοράς την οποία αυτήκαθορίζει. Ούτε και έχει δι­ καιοδοσία ναερευνήσειτηνεγκυρότητα τουΔιατάγματος. 3.Στηνπαρούσαυπόθεση ο εφεσίβλητος αντιμετώπιζεποινική 30 κατηγορία και όχι κατηγορία για παράβαση Διατάγματος Επιτάξεως.
3. Το Διάταγμα Επιτάξεως που εκδόθηκε τις 22.12.1988 με βάσητοδίκαιοτηςανάγκης,ήτανέγκυροκαιισχυρό. 5.Τααπαραίτηταστοιχείατου αδικήματος γιατοοποίο κατή- 35 γορείται ο εφεσίβλητος και που είναιηκαλλιέργεια γης εγ­ γεγραμμένηςστοόνομαάλλουχωρίςτη συναίνεσητουεγγε­ γραμμένουκυρίουαπεδείχθηκανπέρανπάσηςαμφιβολίας. 6.Γιαόλους τουςπιοπάνωλόγους η αθωωτική απόφαση ακυ­ ρώνεται χαι ο εφεσίβλητος βρίσκεται ένοχοςόπως κατηγο- 4 0 ρείται. Η έφεσηεπιτρέπεται. 404 2AAA. Γεν.Εισαγγελέαςν. Παπαντωνίου Υποθέσειςπου αναφέρθηκαν: Vassiadou νRepublic

(1986)3CUi. 955ArtstidesνRepublic

(1983)3C.LR.1507InreGeorghlou

(1983)2CLR. V r KritioUs νMunicipalityofPaphosandOthers

(1986)3CLR. 322· Attorney Generalv.Ibrahim 1964CUL.195. Έφεσηεναντίοναθωωτικήςαπόφασης. Έφεση απότο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας εναντίον αθωωτικήςαπόφασηςτουΕπαρχιακού Δικαστη10 ρίου Λάρνακας (Κραμβής, Α.ΕΑ.) ημερομηνίας 20.5.92 (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 11215/90) με την οποία αθώωσε τονκατηγορούμενο απότηνκατηγορίατης καλ­ λιέργειας γηςεγγεγραμμένης στοόνομα άλλου, χωρίςτη συναίνεσητουεγγεγραμμένου κυρίου,κατάπαράβασητου Αρθρου 281

(1)(α)τουΠοινικούΚώδικα, Κεφ. 154. 15 Γ. ϋαπαΐ'ωαννου,δικηγόροςτηςΔημοκρατίας, για το ΓενικόΕισαγγελέατηςΔημοκρατίας. Σ.Χατζηγιάννης,γιατονεφεσίβλητο. Cur. adv. vult. ΣΤΎΛΙΑΝΙΔΗΣ,Λ ανέγνωσετηνακόλουθηαπόφαση. 20 Ο εφεσίβλητος κατηγορήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ότι, μεταξύ 1ηςΝοεμβρίου,1989, και 30ής Νοεμβρίου, 1989,αμφοτέρων τωνημερομηνιών συμπεριλαμβανομένων,στοΚιβισίλιτηςεπαρχίαςΛάρνα­ κας, καλλιέργησε γη εγγεγραμμένη στο όνομα άλλου, 25 χωρίς τη συναίνεσητουεγγεγραμμένου κυρίου,κατά πα­ ράβαση του 'Αρθρου 281

(1)(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Δικαστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, ύστερααπόακροαματικήδιαδικασία,αθώωσετονκατηγο30 ρούμενο. 405 Στυλιανίοηε,Α, Γεν. Εισαγγελέαςν.Παπαντονίου

(1992)Με την παρούσα έφεση, ο Γενικός Εισαγγελέας ζητά τηνανατροπήτηςαθωωτικήςαπόφασης. Ταγεγονότα, όπως έγιναν αποδεκτά»σύμφωνα μετον περί Αποδείξεως (Τροποποιητικός) Νόμο του 1986, (Αρ. 86/86),καιτηνπροφορική μαρτυρία, έχουν:- 5 Γηπουσημειώνεται σταχωρομετρικά σχέδια ωςΤεμά­ χιο 4/2, Φύλλο/Σχέδιο 50/60, έκτασης δυο στρεμμάτων, και Τεμάχιο 2, Φύλλο/Σχέδιο 50/60,έκτασης 34 στρεμμά­ των,στοχωριό ΚιβισίλιτηςεπαρχίαςΛάρνακας,είναιεγ­ γεγραμμένη στοόνομαΤουρκοκύπριου. Ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης -Τουρκοκύπριος -όπως και οι άλλοι Τουρκοκύπριοι, μετά την Τουρκική εισβολή και κατάληψη της βόρειας Κύπρου από τα Τουρκικά στρατεύματα, εγκατέλειψετοχωριότουκαιτηνπεριουσία του και μεταφέρθηκε και εγκαταστάθηκε στο κατεχόμενο 15 βόρειο μέρος τηςΔημοκρατίας. Με Διάταγμα Επιτάξεως, που εκδόθηκε δυνάμει του 'Αρθρου 4 του περί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας Νόμου, (Αρ. 21/62 και 50/66),και δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημε­ ρίδα της ΔημοκρατίαςΑρ. 1218, ημερομηνίας 11 Σεπτεμ- 2 0 βρίου,1975» ΠαράρτημαΤρίτον, Μέρος Π, Α.ΔΙΙ.671/75, σελ. 611, "άπασα ηκινητήκαιακίνητος ιδιοκτησία, οπου­ δήποτε ευρισκομένη, ηανήκουσα εις Τουρκοκυπρίους και εγκαταλειφθείσα υπ' αυτών κατά την μεταφορά των εις τας υπό των Τουρκικών στρατευμάτων κατεχομένας πε- 25 ριοχάς"επιτάχθηκεγιατοδημόσιο συμφέρον. Στις 13Νοεμβρίου, 1975, εκδόθηκεΔιάταγμαΕπιτάξε­ ως,πουδημοσιεύτηκε στηνΕπίσημηΕφημερίδατηςΔημο­ κρατίας AQ. 1236, ημερομηνίας 14 Νοεμβρίου, 1975, Πα- - 0 ράρτημαΤρίτον, Μέρος Π, ΑΑΠ. 82Q/75, σελ. 779, μετο οποίο "άπασα ηκινητή και ακίνητος ιδιοκτησία, οπουδή­ ποτεευρισκομένη,ηανήκουσαειςΤουρκοκυπρίουςκαιμη προσωπικώς χρησιμοποιούμενη υπ' αυτών" επιτάχθηκε γιασκοπούςδημόσιαςωφέλειας,ήτοι:406 10 2 ΑΛΛ. Γεν. Εισαγγελέαςν.Παηαντονίον ΣτνλιανΙδης,Δ. "(α)διάοικιστικούςσκοπούς* 5 (β) διά την προμήθειαν ή διατήρησιν ήανάπτυξιν προμηθειών καιυπηρεσιών αίτινες είναι αναγκαίαι εις την ζωήν ήπροάγουσι την ευημερίαν ή αναψυχήντου κοινού* 1Q (γ) διά την καλυτέραν διά την δημοσίαν ωφέλειαν χρησιμοποίησιν της ιδιοκτησίας ταύτης,ή οιονδήποτε των ρηθέντων σκοπών,ηδε επίταξιςταύτης επιβάλλε­ ταιδιάτηνεπίτευξιντωνάνωσκοπώνπροςικανοποίησιντωναναγκώντουπροσφυγικούπληθυσμού." ΤοΥπουργικό Συμβούλιο,στην άσκησητων εξουσιών του,μεβάση το'Αρθρο54τουΣυντάγματος, γιατηγενική διεύθυνση και έλεγχο της διακυβέρνησης της Δημοκρα­ τίας, ίδρυσε Κεντρική Επιτροπή για την προστασία και 15 διαχείρισητωνεγκαταλελειμμένων Τουρκοκυπριακών πε­ ριουσιών - (βλ. Απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, Αρ. 14.202,της 18ης Αυγούστου, 1975,που δημοσιεύτηκε στο ΠαράρτημαΤέταρτον της Επίσημης Εφημερίδαςτης Δημοκρατίας,Αρ. 1216,ημερομηνίας29Αυγούστου, 1975, 20 Αρ.51,σελ. 47). Το Διάταγμα Επιτάξεως ανανεώνετο κάθε χρόνο, με τηνέκδοσηνέουΔιατάγματος Επιτάξεως. Τοτελευταίο ΔιάταγμαΕπιτάξεωςτων ιδίωνΤουρκο­ κυπριακών περιουσιών εκδόθηκε στις 22 Δεκεμβρίου, 25 1988, μεισχύαπό9Ιανουαρίου, 1989, μέχρι τις 8 Ιανουα­ ρίου, 1990, μεβάση τουςπερί Επιτάξεως Ιδιοκτησίας Νό­ μουςτου 1962 έως 1986, (Αρ.21/62,50/66,61/75,43/86). Το Διάταγματούτο,περαιτέρω,εξουσιοδοτεί την Κε­ ντρική Επιτροπή,για την προστασία και διαχείριση των 30 περιουσιώνΤουρκοκυπριακήςιδιοκτησίαςπουεγκαταλεί­ φθηκαν και επιτάχθηκαν, να ενεργεί κάθεπράξη σχετική με την περιουσία,γιατην επιτυχίατων σκοπών τουΔια­ τάγματος. 407 Σννλιανίδΐ£, Α. ΙΓεν. Εισαγγελέαςν.ΠαπαντωνΙοϋ

(1992)Στονεφεσίβλητο παραχωρήθηκε,μεσυμβόλαιο ενοικιά­ σεως,κλήρος Τουρκοκυπριακήςπεριουσίας,οοποίος κα­ θορίστηκε καιπεριορίστηκε από 1η Οκτωβρίου, 1988. Ο εφεσίβλητος, παρά τις απαγορευτικέςπροειδοποιή­ σεις της Επιτροπής Διαχειρίσεως Τουρκοκυπριακών Πε- 5 ριουσιών, μεταξύ 1ης Νοεμβρίου, 1989, και 30ής Νοεμ­ βρίου, 1989, καλλιέργησε το Τεμάχιο 4/2, Φύλλο/Σχέδιο 50/60, εκτάσεως δύο στρεμμάτων, και το Τεμάχιο 2, Φύλλο/Σχέδιο 50/60,μέρος του οποίου δενπεριλαμβανό­ τανστοσυμβόλαιο τοοποίοοίδιοςείχευπογράψει. 10 Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού αναφέρθηκε στην υπόθεση Vassiadou v.Republic

(1986)3 C.L.R. 955, είπε ότι η εφεσείουσα Αρχήδε δικαιούται σε επίταξηπεριου­ σίας πάνωαπότρία χρόνια. Η ανανέωση τουΔιατάγμα­ τος Επιτάξεως Τουρκοκυπριακών Περιουσιών πάνωαπό 1 5 τρίαχρόνια,χωρίς νομοθετική ρύθμιση,δενπαράγειέννο­ μα αποτελέσματα. Κατέληξε ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχενααποδείξει τοστοιχείοτης έλλειψης συναινέσε­ ωςτου εγγεγραμμένου κυρίουκαιαθώωσετονκατηγορού­ 2 0 μενο. Ο δικηγόρος,πουεμφανίστηκε γιατο Γενικό Εισαγγε­ λέα,υπέβαλεενώπιον μαςότι:1.ΤοΔιάταγμαΕπιτάξεωςήτανέγκυρο καιισχυρό,με βάση το δίκαιο της ανάγκης, όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση Aiistides v. Republic

(1983)3 CLR. 25

2. Το Διάταγμα Επιτάξεως είναι ατομική διοικητική πράξη, που δεν ακυρώθηκε από το μόνο αρμόδιο Δικαστήριο -το Ανώτατο Δικαστήριο -ούτε ανα­ κλήθηκε απότηνΕπιτάσσουσαΑρχή,και,σύμφωνα 30 με το Τεκμήριο της Νομιμότητας,ήταν έγκυρο και ισχυρό. Ο ποινικός Δικαστής του ΕπαρχιακούΔι­ καστηρίου δεν έχει δικαιοδοσία να αποφασίσει τη νομιμότητα τηςατομικήςδιοικητικήςπράξης. 408 2AJLA. Γεν.Ε«ιαγγελίοίγ.Παπαντονίοΐ) ΣτνλιανΙδης, Δ.
3. ΗΕπιτάσσουσαΑρχή,σύμφωναμε το 'Αρθρο 6της περίΕπιτάξεωςΝομοθεσίας,έχειόλαταδικαιώμα­ τα καισυμφέρονταπουέχει ο εγγεγραμμένος ιδιο­ κτήτης. 5
4. Όλα ταστοιχείαπουσυνθέτουν το αδίκημα,γιατο οποίο ο εφεσίβλητος κατηγορείται, έχουναποδει­ χθεί. Οδικηγόροςτουεφεσίβλητουπρόβαλεότι:- 10
5. Τοδίκαιοτηςανάγκηςισχύει μόνοεάνπεριβληθείμε νομοθετικό μανδύα-νόμο, ο οποίος να ψηφιστεί απότη Βουλήκαιναεκδοθεί*και
6. Το Διάταγμα ήταν άκυρο και, ως εκ τούτου, δεν αποδείχθηκε το στοιχείο "χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένουκυρίου". 15 Τοσχετικό μέροςτουΆρθρου,στοοποίοστηρίζεταιη κατηγορία,έχει:-. "281.

(1)Οιονδήποτεπρόσωπονόπερκατέχει,καλλιερ­ γεί,νέμεταιήχρησιμοποιεί καθ'οιονδήποτετρόπον (a)anylandregisteredinthenameof anyotherperson; 20 (b) 25 without theconsent of suchregisteredowner or his heirs orpurchaser of hisheirs,asthecasemaybe,isguiltyof a misdemeanour and is liable to Imprisonment for six months ήεις πρόστιμον μηυπερβαίνοντας £450 ή εις αμφοτέραςταςποινάςταύτας." Το Διάταγμα Επιτάξεως είναι ατομική διοικητική πράξη. Σύμφωναμετο'Αρθρο 146τουΣυντάγματος, τοΑνώ­ τατοΣυνταγματικόΔικαστήριοέχει αποκλειστική δικαιο409 ΣτυλιάνίΑης,Δ. Τεν.Εισαγγελέαςν.Παηαντννίου

(1992)δοσία άσκησης αναθεωρητικού ελέγχου των ατομικών διοικητικών αποφάσεων,πράξεων και παραλείψεων. Η αποκλειστική αυτή δικαιοδοσία ασκείται, με βάση τους περίΑπονομής τηςΔικαιοσύνης (ΠοικίλεςΔιατάξεις) Νό­ μουςτου 1964 έως 1991,(Αρ.33/64, 35/75, 72/77,59/81, 3/ 5 87,158/88,109/91), απότοΑνώτατο Δικαστήριο. Ηατομικήδιοικητικήπράξη,σύμφωναμετοΤεκμήριο τηςΝομιμότητας,συνεχίζει ναείναιέγκυρηκαιισχυρήμέ­ χρις ότου ακυρωθεί απότο αρμόδιο συντεταγμένο Δικα­ στήριο, ήανακληθείαπότην αρχήπουτην εξέδωσε -(βλ. 10 ΠορίσματαΝομολογίας τουΣυμβουλίουτηςΕπικρατείας 1929-1959,σελ. 155). ΣτηνυπόθεσηL·re Georghiou

(1983)2 C.L.R. 1 - (Ποι­ νικήΑίτησηΑρ. 1/82) -τοΔικαστήριοείπεστησελ.5:"...,itis notopentothisCourtinaproceeding suchas 15 the present one to examine, incidentally and in an ancillary manner, the validity or expediency of the appointment of Mr. L. Loucaides to thepost of Deputy Attorney-General oftheRepublic." Ο Ποινικός Δικαστής δεν έχει δικαιοδοσία και δεν 2 0 μπορεί να διαπιστώσει παρεμπιπτόντως, ούτε αυτεπάγ­ γελτα, ούτε ύστερα απόένσταση, την ακυρωσίαδιοικητι­ κής πράξης,εκτός στην περίπτωσηπουεξετάζει τη νομι­ μότητα της ατομικής πράξης, προκειμένου να επιβάλει ποινή σ* εκείνο προς τον οποίο απευθύνεται η πράξη, 25 λόγω παράβασηςτηςσυμπεριφοράςτηνοποίααυτήκαθο­ ρίζει. Ερευνάταιτο κύρος της διοικητικής εκείνης επιτα­ γής,πουηπαράβασητηςσυνιστά το αδίκημαπουαποδί­ δεταιστοδικαζόμενο. (Βλ. θ . Τσάτσου - "Η Αίτησις Ακυρώσεως Ενώπιον 30 του Συμβουλίου της Επικρατείας" - Εκδοση Τρίτη, σελ. 344-346* Επ.Σπηλιωτοπούλου - "Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου"-ΠέμπτηΈκδοση,1991,σελ. 106.) ΣτηνΥπόθεσηAJI. 782/79, ΤοΣύνταγμα 1979, Τόμος 410 2 ΑΛΛ. Γβν.Εισαγγελέαςν.ΠαπαντονΙον ΣτυλιανΙοης, Δ. Πέμπτος,σελ. 642,αποφασίστηκε:- 5 10 "Η συμμετοχή εις απαγορευθείσαν δημοσίαν συγκέντρωσιν καιηπροβολήαντιστάσεως κατάτηςεπιχειρηθείσης διαλύσεως της, δεν συνιστά τα υπό των αρθρ. 167και 170Π.Κ. προβλεπόμενα αδικήματα, ειςήνπερί­ πτωσιν ηπερί απαγορεύσεως απόφασιςδεν είναι νόμι­ μος.ΤαΠοινικάΔικαστήρια εξετάζουνπροςτούτοπα­ ρεμπιπτόντως την νομιμότητα της τοιαύτης αποφάσεως, της ερεύνης ταύτης μη αποκλειόμενης εκ του ισχύοντος επί διοικητικών πράξεωντεκμηρίου της νομιμότητος." Στην παρούσα υπόθεση, ο εφεσίβλητος αντιμετώπιζε κατηγορίαγια παράβασητου Άρθρου 281

(1)(α) τουΠοι­ νικού Κώδικα και όχι για παράβαση του Διατάγματος 15 Επιτάξεως.Διώχτηκε ποινικά,όχι γιασυμπεριφορά αντί­ θετηπροςτοΔιάταγμα,αλλά αντίθετηπρος καθορισμένο 'Αρθρο τουΠοινικούΚώδικα. Οποινικός Δικαστής δεν είχε δικαιοδοσία να ερευνή­ σειτηνομιμότητατουΔιατάγματος. 20 ΣχετικάμετηνεγκυρότητατουΔιατάγματοςΕπιτάξε­ ως, αναφερόμαστε στις πιο κάτωΑποφάσεις του Ανωτά­ του Δικαστηρίου, στην Αναθεωρητική του Δικαιοδοσία, τιςοποίεςκαιυιοθετούμε. Στην υπόθεση Arisudes, (ανωτέρω), ο τότε Πρόεδρος 25 τουΑνωτάτου Δικαστηρίου είπεστις σελ. 1522-1523:- 30 "...had Ifound that therequisition orders in question were in conflict with any one of the Articles of the Constitution ..., Iwouldnot haveany hesitation, having taken judicial notice of the exceptional and tragic circumstances for our country in the context of which such orders weremade,tofindthat theirvalidityissaved by virtue of the law of necessity',as expounded in The Attorney-General v. Ibrahim, 1964 CLR. 195, which coincides withthedoctrine of 'permissibledeviation from 411 ΣτνλιανΙδικ, Δ. Γβν.Ξισαγγβλέας v. Παααντονίον

(1992)legality in the strict sense of the ground of paramount public interest',..." Στην υπόθεση Kritiotis v. Municipality of Paphos and Others

(1986)3 GLU. 322, ένα από τα επίδικα θέματα ήτανη ισχύςτουιδίουΔιατάγματοςΕπιτάξεωςτωνΤουρ- 5 κοκυπριακών περιουσιών. Το Δικαστήριο είπε στις σελ. 332-333:"Forty per cent of the country was run over by the invading forces of Turkey. The Turkish Cypriote were movedtotheTurkish occupiedareasintheNorthandthe 1 0 2/5ths of the Greek Cypriot population were forced to flee to the South,leaving their houses, their properties and belongings behind. These were the special circum­ stances in the context of which' the requisition orders 15 weremade. Thesecircumstances stillcontinue. These requisition orders arevalidinvirtue of the law ofnecessity*,..." ToΔιάταγμαΕπιτάξεως,πουεκδόθηκεστις22 Δεκεμ­ βρίου, 1988, με βάσητο δίκαιοτης ανάγκης,ήτανέγκυρο καιισχυρό. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου γεγονότα, ο εφεσί­ βλητος έκαμετην πράξηπουείναι αναγκαίαγια τηστοι­ χειοθέτηση του αδικήματοςγια το οποίο κατηγορείταικαλλιέργησε γη εγγεγραμμένη στο όνομα άλλου προσώ- „_ που. Δεύτερο απαραίτητο στοιχείο είναι να γίνει ηπράξη "χωρίςτη συναίνεσητουεγγεγραμμένουκυρίου". Το στοιχείο αυτό αποδείχθηκε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Οεφεσίβλητος δενείχετη συναίνεση,ούτετουΤούρκο- 30 κύπριου εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη, ούτε της Επιτάσσουσας Αρχής, ηοποία,σύμφωνα μετο 'Αρθρο 6

(2)τηςπερί 412 20 2AAA. Tev. Εισαγγελέαςv. ΠαηαντανΙον ΣτνλιανΙδης,Δ. ΕπιτάξεωςΝομοθεσίας,έχει όλαταδικαιώματακαισυμ­ φέροντατουεγγεγραμμένουιδιοκτήτη. 5 Γιατουςλόγουςπουαναπτύξαμε,ηαθωωτική απόφα­ ση ακυρώνεταικαιο εφεσίβλητος βρίσκεται ένοχος όπως κατηγορείται. Το Δικαστήριο θα προχωρήσει να επιβάλει ποινή. Καλεί τους δικηγόρους των μερών να αγορεύσουν, εάν επιθυμούν,γιατοθέματηςποινής. Η έφεσηεπιτρέπεται. 413