(1992)30Νοεμβρίου, 1992 [ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ,ΔΜες] ΚΩΣΤΑΣΚΥΡΙΑΚΟΥ, Εφεσείων ν. ΔΗΜΟΥΕΓΚΩΜΗΣ, Εφεσίβλητου. (Ποινική ΈφεσηΑρ.5631). Έφεση — Ο περίΔικαστηρίωνΝόμοςτου 1960(Νόμος 14/60)Άρθρο 25
(2)— Δικαίωμαέφεσηςκατηγορουμένου στιςποινικές υποθέ σεις — Κατά πόσο το δικαίωμααυτό καλύπτεικαι ενδιάμεσες αποφάσειςΔικαστηρίουπου ασκείποινικήδικαιοδοσία. Έφεση—ΔικαιοδοσίατουΑνωτάτουΔικαστηρίουγιαεκδίκασηποι- 5 νικώνεφέσεων— Ο περί Ποινικής ΔικονομίαςΝόμος Κεφ.155 άρθρο131
(1). Σύνταγμα — Κατά πόσο διασφαλίζειδικαίωμα έφεσης ή αναθεώρη σηςτηςαπόφασηςπρωτοβάθμιουΔικαστηρίου. Κοινοδίχαιο —Δικαίωμα Έφεσης— Αρχή πον εφαρμόζεται στην ™ Κύπρο. Ευρωπαϊκή ΣύμβασιςγιατηνΠροάσπιση τωνΑνθρωπίνωνΔικαιω μάτων και των θεμελιωδώνΕλευθεριώνπον κυρώθηκε με τον περί τηςΕυρωπαϊκήςΣυμβάσεωςγια τηνΠροάσπιση τωνΑνθρω πίνων Δικαιωμάτων(Κυρωτικό) Νόμο του 1962(Αρ. 39/62). Το 15 Έβδομο ΠρωτόκολλοτηςΣύμβασης τοοποίο καθιερώνει δικαίω μα αναθεώρησης τηςκαταδίκης ή τηςποινής από ανώτερο Δικα στήριοδενέχεικυρωθεί καιγι'αυτόδεναποτελείμέροςτηςέννο μηςτάξηςτηςΚυπριακήςΔημοκρατίας. Διεθνές Σύμφωνον περί Αστικών και ΠολιτικώνΔικαιωμάτων— 20 Ποια ισχύέχεικαικατάπόσο διασφαλίζειτοδικαίωμαέφεσης. ΛέξειςκαιΦράσεις— "Δύναται"στοάρθρο25
(2)τουΝόμου 14/60. Λέξειςκαι Φράσεις— "Πάσα απόφασις"στοάρθρο25
(2)τουΝόμου 14/60. ΠοινικήΔικονομία— Ο περίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμοςΚεφ. 155 25 άρθρο 74
(1)(β)— Εισήγησηότι δεν αποδείχτηκε εκπρώτης 414 2ΛΛΛ. Κυριάκου ν.ΔήμουΈγκωμης όψεωςυπόθεσηεναντίονκατηγορουμένου. 5 10 15 2Q Τοπρωτόδικο Δικαστήριομεενδιάμεσηαπόφασητουαπέρριψε εισήγηση του κατηγορουμένου για μηαπόδειξη εχ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του σε δίκη' για πλανοδιοπώληση αγαθών χωο^ζ άδεια της Αρμόδιας Αρχής, ρήψη άχρηστων υλικών και ανοχή ρήψης άχρηστων υλικών κατά παράβασητων άρθρων 111
(1)και
(4)τουπερίΔήμωνΝόμου 111/85καιτωνΚανονισμών15S
(1), 153(Α) 1και221 των περί ΧωρίωνΔιοίκησις και Βελτίωσις Κανονισμών 1951 - 1985 του Συμβουλίου του Δήμου Έγκωμης που ισχύουν δυνάμει του άρθρου 140του Νόμου 111/85 και του άρθρου23τουΝόμου25/86. Το θέμαπουεγείρεται είναιανο κατηγορούμενος έχειδικαίω μα να εφεσιβάλει την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου με βάση το εδάφιο
(2)του άρθρου 25 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60,καιη έκτασητέτοιουδικαιώματος. Το ΑνώτατοΔικαστήριοαφούαναφέρθηκεεκτεταμέναστιςνοΜ**ές αρχές που ισχύουν στη Κύπρο, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Ανθρωπίων Δικαιωμάτων και θεμελιω δών Ελευθεριών καιστο Διεθνές ΣύμφωνοπερίΑστικώνκαι Πολιτικών Δικαιωμάτων έδωσε αρνητική απάντηση στο θέμα που εγέρθηκε καιαπεφάνθηκεότι: Α. Υπό ΣτυλιανίδηΔ.,συμφωνούντοςκαιτουΠαπαδόπουλου Δ.: 25 -« **" 35 40 1.Το Σύνταγμα δενπροβλέπει ούτεδιασφαλίζειδικαίωμαέφεσης ήαναθεώρησης της απόφασηςπρωτοβάθμιου Δικαστη ρίου. Το ίδιοκαιηΕυρωπαϊκήΣύμβαοτςγιατηνΠροάσπι ση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ελευθεριών του ΑνθρώπουπουκυρώθηκεμετονΝόμοτου 1962(Αρ.39/62). 2.Το ΔιεθνέςΣύμφωνονπερίΑστικώνκαιΠολιτικώνΔικαιωμάτωνπουκυρώθηκεμετο Νόμοτου 1969 (Αρ. 14/69) έχει σύμφωνα με το άρθρο 169.3 του Συντάγματος αυξημένη ισχύέναντι οποιουδήποτε ημεδαπούνόμουκαι διασφαλίζει τοδικαίωμαέφεσηςμετοάρθρο 14
(5). 3.Στοεσωτερικόδίκαιοτοδικαίωμαέφεσηςστιςποινικέςυπο θέσεις προσδιορίζεται απότο άρθρο25
(2)των περίΔικαστηρίων Νόμων εναντίον καταδικαστικών αποφάσεων ή αποφάσεωνπουεπιβάλλουνποινή. 4. Ηλέξη "δύναται" στο άρθρο25
(2)του Νόμου 14/60 καθιε ρώνει δικαίωμα έφεσης χωρίς την ανάγκη προηγούμενης άδειας. 5. Η συγκατάθεση του Γενικού Εισαγγελέα για καταχώρηση έφεσης εναντίον αθωωτικής απόφασης ΕπαρχιακούΔικα- 415 Κυριάκουν.ΔήμονΈγκωμιχ
(1992)στηρίου είναι αναγκαία,όπωςπροβλέπει το άρθρο 137του Κεφ. 155 -Αυτόπροκύπτειαπότηνπρώτηφράση του εδα φίου- "τηρουμένων τωνδιατάξεωντουπερίΠοινικήςΔικο νομίαςΝόμου" στοάρθρο25
(2)τουΝόμου 14/60. 6.Ηφράση"πάσααπόφασις" στοάρθρο25
(2)τουΝόμου14/ 5 60 πρέπει ναδιαβάζεται υπότην αίρεση "τηρουμένων των διατάξεων τουπερί ΠοινικήςΔικονομίας Νόμου"καιειδι κάτουάρθρου131τουΚεφ.
- Η απόφασητουΑνωτάτου Δικαστηρίου στηνοποίαδέχτηκε έφεσηεναντίον ενδιάμεσης απόφασηςτου ΕπαρχιακούΔι- 10 καστηρίου για αναβολή της ακρόασης ποινικής υπόθεσης δενπρέπειναθεωρείταιότιαποτελείαυθεντικήδήλωσητου Νόμου.
- Έφεση μπορεί ναασκηθεί μόνο στις περιπτώσεις πουπρο- 1_ βλέπει ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος Κεφ. 155 καιη " δικαιοδοσία έφεσης είναι εκείνηπου προβλέπεται απότο Νόμο μόνο, όπως ρητάπρονοείται στο άρθρο 131
(1)του κεφαλαίου αυτού.
- Στις πολιτικές υποθέσεις έφεση σε ενδιάμεσες αποφάσεις 20 είναιεπιτρεπτήαλλάόχιεπιθυμητήγιατονλόγοότιανακό πτειτηνπορείατηςδίκηςενώστιςποινικέςυποθέσειςοιεν διάμεσεςαποφάσειςδενυπόκεινταισεέφεση. 10.ΤοΑνώτατο Δικαστήριοδενέχειδικαιοδοσίαναεκδικάζει απαράδεκτεςεφέσειςόπωςείναι γιατουςπιοπάνω λόγους «ηπαρούσαέφεση. ^ Β)Υπό ΠογιατζήΔ.,:
- Έχει τονισθεί απότο Εφετείο αρχικάτο ανεπιθύμητο της διακοπήςτης ακροαματικής διαδικασίας σε αστικέςυποθέ σεις με "piecemealappeals" εναντίον ενδιάμεσωναποφάσεωνσεενστάσεις αναφορικάμετηδεκτότητατηςμαρτυρίας. 30 Η άποψη αυτή φαίνεται να έχει υιοθετηθεί αργότερα όχι μόνο όσον αφορά τιςαστικές αλλάκαιτις ποινικέςυποθέ σεις. 2.Το θέμαπουεγείρεται θαμπορούσελόγωτηςμεγάληςσπουδαιότητος του και λόγω του ότι άπτεταιτηςδικαιοδοσίας 35 τουΔικαστηρίουναείχεεγερθείαυτεπάγγελτα απότοΔικα στήριο, καλύπτεται δε πλήρως απόσειρά αποφάσεωντου Ανωτάτου Δικαστηρίου. 3.ΤοΣύνταγμαδενκαθιερώνειδικαίωμαέφεσης στο Ανώτατο Δικαστήριο απόαποφάσειςτωνπρωτόδικωνΔικαστηρίων. Η κατ'έφεση δικαιοδοσίατουΑνωτάτου Δικαστηρίου που παρέχεται σ* αυτό από το άρθρο 155.1 του Συντάγματος 416 40 2ΑΛΛ. Κυριάκου ν.Δήμου Έγκωμης μπορείναρυθμιστεί μενομοθεσία.
- Είναι βασική αρχή του χοινοδικαίου, όπως εφαρμόζεται στην Κύπρο ότιτο δικαίωμα έφεσης υπάρχει μόνο στιςπε ριπτώσεις πουπαρέχεταιρητάμενομοθετικήδιάταξη. 5 10 15 20 5.Τοδικαίωμα έφεσης εναντίοναπόφασης ΕπαρχιακούΔικα στηρίου που ασκεί ποινικήδικαιοδοσία ρυθμίζεται από τον περίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμο Κεφ. 155άρθρο 133
(1)και από τον περί Δικαστηρίων Νόμο αρ. 14/60άρθρο 25
(2). Το δικαίωμα που παρέχειτοάρθρο 25
(2)περιορίζεται από τις διατάξειςτουΜέρους "V" τουΚεφ. 155περιλαμβανομένης της πρόνοιας του άρθρου 133
(1),εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στο κείμενο τουάρθρου 25
(2)τουΝόμου αρ. 14/60. Όμως στο κείμενο του άρθρου αυτού δενυπάρχει πρόβλεψη διαφορετική απόεκείνη τουάρθρου 131
(1)του Κεφ.135.Αντίθετα ηπρόβλεψη πουυπάρχει συνάδει από λυτα μετην εν λόγω πρόνοιατουάρθρου 131
(1)του Κεφ. 155. 6.Γιατουςπιοπάνωλόγους,ηενδιάμεσηαπόφασηδεν υπόκει ται σε έφεση με βάση το Σύνταγμα ή οποιοδήποτε άλλο Νόμο καιτοΑνώτατο Δικαστήριο δεν έχειως εκτούτουδι καιοδοσία ναεπιληφθείτηςουσίαςτωνλόγων για ακύρωση της. Η έφεση απορρίπτεται. Υποθέσειςπον αναφέρθηκαν: „ Attorney-Generalv. Georghiou
(1984)2C.LR. 251· Malachtou v.Annefti
(1987)1C±.R.207· Shourris v. TheRepublicandKazantzis v. ThePolice, 1961 CJ~R. 11XenopboDtos v.Charalambous, 1961CUc. 122· 30 Attorney-Generalof theRepublicv. Enimerotis Publishing Co. Ltd andOthers
(1966)2 CJJL.25· Christoev. ThePolice
(1970)2 CLR. 117· GeorghadfiandAnotherv. lie Republic
(1971)2CLR. 229· Attorney-Generalv.Pouris& Others
(1979)2CLJt. 15· 35 Coraihsv. ChristoforouandOthers
(1957)22CLR. 159· Charalambousv. TheMunicipalityofNicosia
(1966)2C.LJi. 34- All Κυριάκουν.ΔήμουΈγκομης
(1992)Christophidouv.Nimitsas&Others
(1963)2C.LJt.269Healeyv.MinistryofHealth
(1954)3AllEJl.449· Δημοκρατίαv.Ερμογένουςκαιάλλων
(1990)2ΑΛΛ 459· ΓενικόςΕισαγγελέαςν.Ααζαρίση&άλλον
(1992)2Α.Α.Λ. 8. Έφεση. Έφεση απότον Κώστα Κυριάκου εναντίον ενδιάμεσης απόφασης με την οποίαβρέθηκε εκ πρώτηςόψεως ένοχος στις 15/5/92 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Φ. Χαραλάμπους, Ε.Δ.) (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 3142/91) στην κατηγορία της πλανοδωπώλησης αγαθών 10 εντός των Δημοκρατικών ορίων χωρίς άδεια απότην Αρ μόδια Αρχή κατά παράβασητου άρθρου 111
(1)και
(4)του περί Δήμων Νόμου 111/85 και των κανονισμών 155
(1)και221 τουπερίΧωρίωνΔιοίκησης καιΒελτίωσηςκα νονισμών 1951 - 1985 του Συμβουλίου του Δήμου Έγκω- 15 μης,της ρήψης αχρήστων υλικών και της ανοχής ρήψεως αχρήστων υλικών κατά παράβασητων κανονισμών 153 (Α) 1και 221 των περί Χωρίων Διοίκησης και Βελτίωσης Κανονισμών 1951 - 1985 του Συμβουλίου του Δήμου Έγκωμης που ισχύουν δυνάμει του άρθρου 140 του 20 Νόμου 111/85καιτου άρθρου23 τουΝόμου25/86. Ε. Οδνσσέ(ος, γιατονεφεσείοντα. Γ. Κορφιώτης, γιατον εφεσίβλητο. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ, Δ. ανάγνωσετηνακόλουθηαπόφαση. Ο εφεσείων διώχθηκε ποινικά στην Υπόθεση Αρ. 3142/91 ^5 του ΕπαρχιακούΔικαστηρίου Λευκωσίας για πλανοδιοπώληση αγαθών χωρίς άδεια της Αρμόδιας Αρχής, ρίψη άχρηστωνυλικών καιανοχήρίψηςάχρηστων υλικών. Μετά το τέλος της υπόθεσης για την κατηγορία,ο δι κηγόρος του εφεσείοντα, με βάση το Άρθρο 74
(1)(β) του 30 περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον τουεφεσείοντα, επαρκώς,ώστεναυποχρεούταιναπροβά418 5 2 ΑΛΛ. Κυριάχον ν. ΔήμουΈγκωμης ΣτυλιανίΛης,Δ. λει την υπεράσπισητου. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφαση του,δε δέχτηκε την εισήγηση αυτήκαι κάλεσε τον κατηγο ρούμενο ναπροβάλειτηνυπεράσπισητου. 5 Μετην έφεση αυτήπροσβάλλεται ηπιο πάνωενδιάμε σηαπόφασητουπρωτόδικου Δικαστηρίου. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου Δήμου εισηγήθηκε ότι η έφεση είναι απαράδεκτη, γιατί, σύμφωνα με το 'Αρθρο 25
(2)των περί Δικαστηρίων Νόμων του 1960 έως (Αρ. 3) 10 του 1991, (Αρ. 14/60,50/
- 11/
- 8/69, 40/70.58/
- 1/80, 35/82,16/83,29/83,91/83, 51/84,83/84,93/84, 18/85, 71/85, 89/85,96/86,317/87,49/88,64/90, 136/91, 149/91, 237/91), μόνο καταδικαστική απόφαση μπορεί να εφεσιβληθεί και δεχωρεί έφεσησε ενδιάμεση απόφασηστην ποινικήδίκη. 25 Οδικηγόρος τουεφεσείοντα επιχειρηματολόγησε ότι η πρώτηπαράγραφοςτου εδαφίου
(2)του 'Αρθρου 25 καλύ πτει κάθεαπόφασηΔικαστηρίου που ασκεί ποινική δικαι οδοσία. Έφεση στις επί μέρους ή/και ενδιάμεσες αποφά σεις είναι επιτρεπτή, παρόλο ότι δεν είναι επιθυμητή. 20 Το ζήτημα που εγείρεται αφοράτο δικαίωμα έφεσης κατηγορουμένου στις ποινικές υποθέσεις και την έκταση του. Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προ βλέπει, ούτε διασφαλίζει δικαίωμαέφεσης ήαναθεώρησης 25 της απόφασηςπρωτοβάθμιουΔικαστηρίου. Το ίδιο και η ΕυρωπαϊκήΣύμβασιςδιάτην Προάσπισιν των Δικαιωμά των τουΑνϊθρώπου και των θεμελιωδών Ελευθεριών, που κυρώθηκε με τον περί της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως διά τηνΠροάσπισιντων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Κυρωτι30 κος) Νόμοτου 1962, (Αρ. 39/62). Το 'Αρθρο 2 του Εβδόμου Πρωτοκόλλου της Σύμβα σης, που έγινε στις 22 Νοεμβρίου, 1984, προνοεί (στο Αγ γλικόπρωτότυπο):- 419 ΣτνλτανΙδης, Δ. Κυριάκουν.Δήμου Έγκωμης
(1992)"
- Everyone convicted of a criminal offence by a tribunal shall have the right to have his conviction or sentence reviewedby ahigher tribunal. Theexerciseof this right, including the grounds on which it may be exercised,shallbegovernedbylaw. 5
- This right may besubjecttoexceptions in regard tooffences of aminorcharacter,as prescribed bylaw, or in casesin which the person concerned was tried in the first instance by the highest tribunal or was convicted following anappeal against acquittal." *» To Πρωτόκολλο, όμως, αυτόδεν αποτελεί μέρος της έννομης τάξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, επειδή δεν έχεικυρωθεί. Το Διεθνές Σύμφωνον περί Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, που κυρώθηκε με τον περί των Διεθνών 15 Συμφώνων (Οικονομικά,Κοινωνικά καιΠολιτιστικά Δι καιώματα καιΑστικά και ΠολιτικάΔικαιώματα) (Κυρω τικός) Νόμο του 1969, (Αρ. 14/69), και έχει, σύμφωνα με το 'Αρθρο 169.3 του Συντάγματος, αυξημένη ισχύ έναντι οποιουδήποτεημεδαπούΝόμου-(βλ.Attorney-General ν. Georghiou
(1984)2 CLR. 251,287, 302-303*Malachtou v. Armefti
(1987)1 CLR. 207) - διασφαλίζει τοδικαίωμα έφεσης μετο 'Αρθρο 14
(5),πουέχει:"5. Πας καταδικαζόμενος επί ποινικώ αδικήματι, δέονόπωςκέκτηταιτοδικαίωμαόπως εκκαλήτηνενα- 25 ντίον αυτούκαταδίκην ήτην επιβληθείσαν αυτώποινήν,ενώπιονανωτέρου δικαστηρίου,συμφώνωςτη νομίμωδιαδικασία." Στο εσωτερικό δίκαιο το δικαίωμα έφεσης στις ποινι κές υποθέσεις προσδιορίζεται από το 'Αρθρο 25
(2)των περίΔικαστηρίωνΝόμων,πουέχει:"
(2)Τηρουμένων των διατάξεωντουπερί Ποινικής Δικονομίας Νόμουπλην ως άλλως προβλέπεται ειςτο εδάφιον τούτο, πάσα απόφασις δικαστηρίου ασκού420 3 0 2ΑΛΛ. Κυριάκουν.Δήμου Έγκωμης ΣτυλιανΙΑης,Δ. ντος ποινικήν δικαιοδοσίαν θα υπόκειται εις έφεσιν εις το Ανώτατον Δικαστήριον. Πάσα τοιαύτη έφεσις δύναταιναασκηθήκατά τηςκαταδικαστικήςαποφάσε ωςήτηςεπιβαλλούσης ποινήντοιαύτηςδι*οιονδήποτε λόγον." Στην υπόθεση Theodoras Panayioti Shourris v. The Republic and Gregoris N. Kazantzis v. ThePolice, 1961 CLR. 11,τοΑνώτατοΔικαστήριοαποφάσισεότιη Ελλη νική λέξη "δύναται" και η αντίστοιχη Τουρκική φράση 10 "hak olarak", στο κείμενο της δεύτερης παραγράφου του 'Αρθρου 25
(2),δίδουνδικαίωμαέφεσης χωρίς την ανάγκη προηγούμενης άδειαςκαι η πρόνοιαστα σχετικά 'Αρθρα του Μέρους V του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμουδεν εφαρμόζεται. ΟΠρόεδροςO'Obrialn, εκδίδονταςτηνομό φωνηΑπόφασητουΔικαστηρίου,είπεστησελ. 13:- 20 25 "In theresult, this Courtis of opinion that inthecase of appeal against conviction or sentence the section in question, section 25
(2), gives a convicted person the light to appeal from every such decision and leave by this Court or any judgethereof is nolonger a requisite. We shall placethesetwo applications for leaveto appeal onthelist for hearing at anearly date as appeals. Any other applications for leave to appeal already lodged with theRegistrar willbe listedsimilarlyat anearlydate for hearing as appeals. Infuture, no such applications for leave to appeal should be made. A person convictedmaylodgeanoticeof appeal inallcases." Στην υπόθεση MarouUa Xenophontosv. Panayiota Chaialambous, 1961 CLR. 122, αποφασίστηκε ότι το δι30 καίωμαέφεσης, με βάσητο 'Αρθρο 25
(2)των περίΔικα στηρίων Νόμων, προσδιορίζεται από την πρώτη φράση του εδαφίου-"τηρουμένων των διατάξεωντουπερίΠοι νικήςΔικονομίας Νόμου"- και,ως εκτούτου,η συγκατά θεσητουΓενικού Εισαγγελέα γιατηνκαταχώρισηέφεσης 35 εναντίον αθωωτικήςαπόφασης ΕπαρχιακούΔικαστηρίου, όπωςπροβλέπειτο'Αρθρο 137,είναιαναγκαία. 421 Στυλιανίοης,Δ. Κυ^άκουν.ΔήμουΈγ«<ομης
(1992)Στην υπόθεση The Attorney-General of theRepublic v. Enimerotis Publishing Co. Ltd and Others
(1966)2 CLR. 25,τοΑνώτατο Δικαστήριοδέχτηκεέφεσηεναντίονενδιά μεσης απόφασης Επαρχιακού Δικαστηρίου για αναβολή τηςακρόασηςποινικήςυπόθεσης. 5 Πρέπει να σημειωθεί ότι δεν ηγέρθηκε θέμα παραδε κτούτης έφεσης και,σε μεταγενέστερες υποθέσεις,τοίδιο Δικαστήριο είπε ότι ηυπόθεση Enimerotis δεν πρέπει να θεωρείταιότιαποτελείαυθεντικήδήλωσητουΝόμου. ΣτηνυπόθεσηEvangelos ChristoQ v. ThePolice
(1970)10 2 CL.R. 117, έγινεκαθαρόότι η φράση"πάσα απόφασις", στο Άρθρο 25
(2)πρέπει να διαβάζεται υπό την αίρεση "τηρουμένων των διατάξεων του περί Ποινικής Δικονο μίας Νόμου",και,ειδικά,του 'Αρθρου 131 του Κεφ. 155, - 5 πουέχει:"131.
(1)Subject to the provisions of any other enactment inforcefor thetimebeing, no appealshalllie from any judgment or order of a Court exercising criminaljurisdictionexceptas providedfor by this Law." 'Εφεση μπορεί ναασκηθεί μόνοστις περιπτώσεις που 20 προβλέπειτοΚεφ.155. Στην υπόθεση PhotiniPolycarpou Georghadji and Anotherv. TheRepublic
(1971)2CLR. 229, αποφασίστη κε ότι ηδικαιοδοσίαεφέσεως είναι εκείνηπουπροβλέπε ται απότοΝόμο μόνο,όπωςρητά προνοείταιστο 'Αρθρο 25 131
(1)του Κεφ. 155,καιτο Εφετείο δεν μπορεί να ασκή σει δικαιοδοσία,εκτός όπουκαι όπως ο Νόμος ή το Σύ νταγμαορίζουν. Στην υπόθεση Attorney-General v. Pouris & Others
(1979)2 CLR. 15,τοΑνώτατο Δικαστήριο επαναβεβαίω σε την προηγούμενη νομολογία, ότι έφεση χωρεί μόνο όπου και όπως προβλέπει ο περί Ποινικής Δικονομίας Νόμος. Στις πολιτικές υποθέσεις το θέμα πήρεδιαφορετική 422 2 ΑΛΛ. 5 Κυριάχουν.ΔήμουΈγκαμης Στυλιανίοης,Δ. κατεύθυνση. Έφεσηαπόενδιάμεσες αποφάσειςείναι επι τρεπτή,αλλάδενείναι επιθυμητή, γιατίανακόπτειτηνπο ρεία της δίκης, αφού ένα Δικαστήριο, στη διάρκεια της διαδικασίας,μπορείναεκδώσειμιαήπερισσότερεςενδιάμέσες αποφάσεις -(βλ., μεταξύ άλλων, Costas KoraBis v. OeanthisChristoforouandOthers
(1957)22 CLR. 159). Κάθεκατηγορούμενος έχει δικαίωμα μόνο ναεφεσιβάλει την καταδικαστική εναντίον του απόφαση, χωρίς περιορισμό ήπροηγούμενηάδεια,ήτηνποινήπουεπιβλή10 θηκε. Ενδιάμεσες αποφάσεις στην ποινική δίκη δενυπό κεινται σε έφεση. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο δεν έχειδικαιοδσία να εκδικάζει απαράδεκτες εφέσεις, γιατί η εφετειακήδικαιοδοσίαοριοθετείται απότηνπροεκτεθείσα νομοθεσία. Ηπαρούσαέφεση,πουπροσβάλλει ενδιάμεσηαπόφα σησεποινικήδίκη,είναι,γιατουςπιοπάνωλόγους, απα ράδεκτη. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ: Η έφεση αυτή στρέφεται εναντίον εν20 διάμεσης απόφασηςημερομηνίας 15/5/1992, τηνοποίαΔι καστής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, κατά την άσκηση της συνοπτικής ποινικής δικαιοδοσίας του, εξέδωσεστηδιάρκειατηςακροαματικήςδιαδικασίαςστην ποινική υπόθεση αρ. 3142/91, η οποία είχε καταχωρηθεί 25 απότον εφεσίβλητο ΔήμοΈγκωμηςεναντίοντου εφεσείο ντα. Μετην εκκαλούμενη απόφασητου το πρωτόδικο Δι καστήριο αποφάσισε,μετάτοπέραςτηςυπόθεσης γιατην κατηγορία,καιπαράτηνπερίτουαντιθέτουεισήγηση που - 0 ο δικηγόρος του εφεσείοντα είχε υποβάλει κάτω από το άρθρο 74
(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 154, ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση κατάτουεφεσείοντα επαρκώςώστενακληθείναπροβάλει την υπεράσπιση του στις ακόλουθες τέσσερις κατηγορίες τουκατηγορητηρίου: 35 "Πρώτη Κατηγορία: Πλανοδιοπώλησις αγαθών εντός των Δημοτικών ορίων άνευαδείαςπαρά τηςαρ μοδίας Αρχής,κατάπαράβασιντου άρθρου 111
(1)και
(4)τουπερίΔήμων Νόμου 111/85. 423 ΣτυλιανΙ&ικ,Δ. Κυφίάκον ν.ΔήμουΈγηομης
(1992)Δεύτερη Κατηγορία: Πλανοδιοπώλησις αγαθών εντός τωνΔημοτικών ορίων άνευαδείαςπαρά της Αρ μοδίαςΑρχής, κατάπαραβασιντωνκανονισμών 155
(1)και221 του περίΧωρίων Διοίκησις καιΒελτίωσις κα νονισμών 1951-1985τουΣυμβουλίουτουΔήμουΈγκω- 5 μηςΤρίτηΚατηγορία:Ρήψιςαχρήστωνυλικώνκατάπα ραβασιν των κανονισμών 153(A) 1 και 221 των περί Χωρίων Διοίκησις και Βελτίωσις Κανονισμών 19511985 τουΣυμβουλίουτουΔήμουΈγκωμηςπουισχύουν \Q δυνάμειτων αρ.140τουΝόμου 111/85καιτουάρθρου 23τουΝόμου25/86. Τέταρτη Κατηγορία:Ανοχή ρήψεως αχρήστων υλι κών κατά παραβασιντων κανονισμών 153(A)1και221 του Περί Χωρίων Διοίκησις και Βελτίωσις Κανόνι- " σμών 1951-1985 του Συμβουλίου του Δήμου Έγκωμης που ισχύουν δυνάμειτου αρ.140 τουΝόμου 111/85 και τουάρθρου23τουΝόμου25/86." ΤοπρωτόδικοΔικαστήριο ενήργησε επί τουπροκειμέ νου σύμφωνα μετο άρθρο74
(1)(γ) τουΚεφ.
- Στοστά- 20 διοαυτότο πρωτόδικοΔικαστήριο,αποδεχόμενο σχετικό αίτηματουεφεσείοντα,ανέβαλετηνυπόθεσηγια συνέχιση τηςακρόασηςστις10/6/
- Στις 25/5/1992 ο εφεσείων καταχώρησε τηνπαρούσα έφεση,ως αποτέλεσματηςοποίαςδιακόπηκεη περαιτέρω 25 διαδικασία στην εν λόγω ποινικήυπόθεση.Οι λόγοι εφέ σεωςπουπροβάλλονταιείναιοιακόλουθοι: "
- Η ερμηνεία που έκαμε ήπου απέδωσε ο Έντιμος Δικαστής στους όρους"πλανοδιοπώλης" "πλανοδιοπώλησης" όπως χρησιμοποιούνται στο άρθρο 111
(1)του *0 περί Δήμων Νόμου,Ν.111/85 και στον Κανονισμό 155 των περί Χωρίων (Διοίκηση και Βελτίωση) Κανονι σμών του Συμβουλίου Βελτιώσεως Έγκωμης 19511985,είναιεσφαλμένηκατάΝόμο. 2.ΤοεύρηματουΔικαστηρίουότι μετηνπροσαχθεί- 35 424 2 ΑΛΛ. Κυριάκουν.ΔήμουΈγκαμης ΣνυλιανΙΑης,Δ. σανενώπιοντουμαρτυρίαεστοιχειοθετήθη "πλανοδιοπώληση εντός της εννοίας του όρου του στις προανα φερθείσεςνομοθετικέςδιατάξεις"είναιεσφαλμένονκαι είναιαντίθετοπροςτηνενλόγωμαρτυρία". 5 10 ^5 20
- ΗαπόφασητουΔικαστηρίουότι οι Κανονισμοί 153(a) 155 και 221 των περί Χωρίων (Διοίκηση και Βελτίωση) Κανονισμών του Συμβουλίου Βελτιώσεως Έγκωμης 1951-1985 εφαρμόζονται στην παρούσαν υπόθεσηδυνάμειτουάρθρου140τουΝόμου111/85 και τουάρθρου23τουΝ.25/86, είναικατάνόμονεσφαλμέ νη.
- ΗαπόφασητουΔικαστηρίου ότι "η παράλειψη" που εμφανίζεταιεις την ΈκθεσηΑδικήματος εκάστης τωνκατηγοριών3και4 ναγίνει αναφοράστονΝόμον ή στους Νόμους οι οποίοι καθιστούν τους Κανονι σμούς 153Α, 155 και 221 των περί Χωρίων (Διοίκηση και Βελτίωση) ΚανονισμώντουΣυμβουλίου Βελτιώσε ως Έγκωμης,εφαρμόσιμους στην παρούσαν υπόθεση, είναιεσφαλμένηκατάΝόμον.
- Περαιτέρω η απόφασητου Δικαστηρίου ότι η προαναφερθείσαπαράλειψις δενείναι "θανάσιμη ώστε να καθιστάτις κατηγορίες3και4άκυρεςή ανυπόστα τες"είναιεσφαλμένηκαιαντίθετηπροςτονπερίΠοινι κήςΔικονομίαςΝόμονκαιήτοΣύνταγμα.' 25 Κατάτηνακροαματικήδιαδικασίατης έφεσης στις 19 Νοεμβρίου 1992, μετάτησυμπλήρωση της αγόρευσηςτου ευπαίδευτουδικηγόρουτου εφεσείοντα προςυποστήριξη όλων των ως άνωλόγων εφέσεως, οευπαίδευτος δικηγό ροςτουεφεσίβλητουΔήμουισχυρίστηκε ότιηεκκαλούμε30 νηαπόφασηδενμπορείναπροσβληθείμεέφεσηεφόσοδεν συνιστά ούτε καταδίκηούτε επιβολήποινής. Η αυθεντία που επικαλέστηκε προς υποστήριξη της εισήγησης του αυτής είναι η υπόθεση Nedi Qiaralambous ν The Municipality ofNicosia
(1966)2 CLR. 34. Ο ευπαίδευτος 35 δικηγόροςτουεφεσείοντααντέκρουσετονισχυρισμόαυτό του εφεσίβλητου, λέγοντας ότι όσα ειπώθηκαν στην εν λόγωαυθεντίααποτελούνέκφραση αποθάρρυνσηςκαιόχι απαγόρευσης υποβολής εφέσεων, όπως η παρούσα,που 425 Στυλιανίθης,Δ. Κυο,ιΟΛουν.ΔήμουΈγκωμικ
(1992)χαρακτηρίζονται ως "piecemeal" και ότι ο εφεσείων έχει δικαίωμα,συνταγματικά κατοχυρωμένο, νακαταχωρήσει τηνπαρούσαέφεση. Στην υπόθεση Qiaralambous (ανωτέρω),το αντικείμε νο της ποινικής έφεσης ήταν η ενδιάμεση απόφασητου ' πρωτόδικου Δικαστηρίου, βάσει του άρθρου 69
(2)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου,με την οποίαδεν είχε γίνει δεχτήηειδικήαπολογίατου εφεσείοντακατηγορού μενουότιείχεπροηγουμένωςαθωωθείβάσειτωνίδιωνγε γονότων για το ίδιο ποινικό αδίκημα.Η εν λόγω ειδική \Q απολογία είχε προβληθεί σύμφωνα με το άρθρο69
(1)(β) του ίδιου Νόμου.Ο εφεσείων απέσυρε την έφεσητου.Το Εφετείο, αφούπροέβησε ορισμένα ευμενήσχόλια για το γεγονός αυτό,αναφέρθηκεστην Πολιτική Έφεση αρ.4418 Pinelopi Demetriou Christofidou γ Elli P.Nemitsas and3 15 Others
(1963)2 CLR. 269,στην οποίατοΑνώτατοΔικα στήριο είχε τονίσει το ανεπιθύμητο της διακοπής της ακροαματικής διαδικασίας σε αστικές υποθέσεις, με "piecemeal appeals" εναντίον ενδιάμεσων αποφάσεων σε ενστάσεις αναφορικά με τη δεκτότητα μαρτυρίας. Στην ^° ίδια υπόθεση ο Δικαστής Βασιλειάδης (όπως ήταν τότε) είχε επίσης εκφράσει την άποψηότι τέτοιες εφέσεις είναι εξ ίσου ανεπιθύμητες σε ποινικές όπως είναι σε αστικές, υποθέσεις. Την άποψη όμως αυτή δεν είχαν δεχτεί οι άλλοι 3 Δικαστές του τότε Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην 25 υπόθεση Qiaralambous(ανωτέρω), τοΕφετείοφαίνεταινα είχευιοθετήσει την πιοπάνωάποψηπουοΔικαστής Βα σιλειάδης είχε εκφράσει στην υπόθεση Christofidou (ανω τέρω). Όπωςκαιναέχουνταπράγματα,πιστεύω ότι όλα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Qiaralambous (ανωτέρω)δεν 30 αποτελούνμέροςτουοποιουδήποτεσκεπτικού. Συνιστούν απλώς σχόλια και παρατηρήσεις που ακολούθησαν την απόσυρσητηςέφεσης απότοδικηγόροτουεφεσείοντα.Εν όψει των πιο πάνω,δεδιστάζωναπω ότι ηυπό εξέταση ένσταση του δικηγόρου της εφεσίβλητης κατηγορούσας « αρχής στην παρούσαυπόθεσηδεν υποστηρίζεται από την απόφασηπου ο ίδιος έχει επικαλεστεί. Αυτό όμως δεση μαίνει ότι πρέπει να απορριφθεί.Το θέμα που εγείρεται ενέχειμεγάλησπουδαιότητακαιάπτεταιτηςδικαιοδοσίας του Δικαστηρίου αυτού ναεπιληφθεί της παρούσας έφε- 40 σης.θα μπορούσε,ωςεκτούτου,ναείχεεγερθείαυτεπάγ426 2ΑΛΛ. ΚυοιΔχου ν.ΔήμουΈγχωμης Στυλιανίοης,Δ. γελτααπότοΔικαστήριο. Είναι,εξάλλου,θέμαπουκαλύ πτεται πλήρως από σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δι καστηρίου, μεταγενέστερων της υπόθεσης Qiaralambous (ανωτέρω). Ο ευπαίδευτος δικηγόρος τουεφεσείοντα ισχυρίζεται ότι τοδικαίωμακάθεκατηγορούμενου ναυποβάλει έφεση εναντίον ενδιάμεσης απόφασηςσεσυνοπτική ποινικήδια δικασία,η οποίαδεναποτελεί ούτεκαταδικαστική απόφα σηούτε απόφαση επιβολής ποινής,πηγάζειαπότο ίδιοτο Σύνταγμα. Ο ευπαίδευτος συνήγορος είχε, προφανώς, υπόψη τουτοάρθρο 155.1* τουΣυντάγματος. Διαφωνώ πλήρως μετον ισχυρισμό αυτότουεφεσείοντα. Στηνυπό θεσηPhotini Georghadji andAnotherνRepublic
(1971)2 CLJl. 229, αποφασίστηκε ότι η κατ' έφεση δικαιοδοσία τουΑνωτάτου Δικαστηρίου πουπαρέχεταισ' αυτόαπότο άρθρο 155.1 τουΣυντάγματος, ωςτο ανώτατο δευτερο βάθμιοΔικαστήριο στη Δημοκρατία, μπορεί να ρυθμιστεί μενομοθεσία. Στην ίδιαυπόθεση τοΑνώτατο Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό ότι τοάρθρο25
(2)** τουπερί Δι καστηρίων Νόμου του 1960είναι αντισυνταγματικό επει δή αντίκειται στην πρόνοια τουάρθρου 155.1ήτου άρ θρου 30.1τουΣυντάγματος. Ακολούθησαν οι αποφάσεις στις υποθέσεις ΔημοκρατίανΣτέφανου Ερμογένους χαι άλλων
(1990)2 Α.Α.Δ. 459,καιΓενικόςΕισαγγελέας ν. Χριστάκη Ααζαρίδηχαι άλλου
(1992)2 Α.Α.Δ. 8 στις οποίες αποφασίστηκε ευθέως ότιτοΣύνταγμαδεν καθιε* 155.1 ΤοΑνώτατονΔικαστήριονείναι τοανώτατονδεντεροβάθμιον δικαστήριον εν τηΔημοκρατία και κέκτηταιδικαιοδοσία* να κρίνηκαιαποφασίζηκατάταςδιατάξειςτουΣυντάγματοςκαι τονδυ νάμειτούτον σνντασσόμενον διαδικαστικόν κανονισμόν επί χάσης εφέσεως κατ' αποφάσεως οιονδήποτε άλλονδιχαστήριον, πληντον ΑνωτάτουΣυνταγματικούΔικαστηρίου. ** 25.2 Τηρουμένων των διατάξεων του περί Ποινικής Δικονο μίαςΝόμουπλην ως άλλωςπροβλέπεται ειςτοεδάφιοντούτο, πάσα απόφασιςδικαστηρίου ασκούντοςποινικήνδικαιοδοσιαν θα υπόκει ταιειςέφεσινεις τοΑνώτατονΔικαστήριον. Πάσα τοιαύτη έφεσιςδύναταιναασχηθήκατά τηςκαταδικαστι κής αποφάσεως ή τηςεπφαλλσύσης ποινήν τοιαύτης δι'οιονδήποτε λόγον. All Στνλ&αν(Αΐ& Δ. Kvg&ataroν.Δήμο«Τ2γ«4ομι&
(1992)ρώνει δικαίωμα εφέσεως στο Ανώτατο Δικαστήριο από αποφάσειςτωνπρωτόδικωνΔικαστηρίων. Είναιβασική αρχή τουχοινοδικαίου,όπωςεφαρμόζε ται στην Κύπρο,ότιδικαίωμαεφέσεως υπάρχειμόνο στις περιπτώσεις που παρέχεται ρητά με νομοθετική διάταξη, s (Βλ. HealeyνMinistryofHealth
(1954)3All E.R.449,The Attorney General ν AndreasPouris and6 Others
(1979)2 CLR. 15, και Δημοκρατίαν Στέφανου Ερμογένους χαι άλλων(ανωτέρω). Στηνπερίπτωσηεφέσεως εναντίοναπο φάσεωνΔικαστηρίων πουασκούνποινικήδικαιοδοσία,η 1 0 εν λόγω αρχή ενσωματώθηκε στην πρόνοια του άρθρου 131
(1)τουπερίΠοινικήςΔικονομίαςΝόμου,Κεφ.155,το οποίοέχειωςεξής: "131
(1)Subject to the provisions of any other enactment inforce for thetimebeing, noappealshalllie 1 5 from any judgment or order of a Court exercising criminaljurisdictionexceptasprovidedfor by this Law." Η μόνη πρόβλεψη που υπάρχει στον περί Ποινικής Δικονομίας Νόμο,Κεφ. 155,αναφορικάμεδικαίωμαεφέ σεως εναντίον αποφάσεωςΕπαρχιακούΔικαστηρίου που 20 ασκεί ποινική δικαιοδοσία, είναι η πρόνοια τουάρθρου 133
(1), σύμφωνα με την οποία,η έφεση στρέφεται απο κλειστικά εναντίον της καταδίκηςτου εφεσείοντα ή της ποινής. Η μόνηάλληπρόβλεψηπουυπάρχειεναντίον αποφά- ^5 σεωνΔικαστηρίωνπουασκούνποινικήδικαιοδοσία, είναι εκείνη τουάρθρου25
(2)τουπερίΔικαστηρίων Νόμουτου 1960. Το δικαίωμα εφέσεωςπουπαρέχειητελευταία αυτή πρόνοια περιορίζεται απότις διατάξεις του Μέρους "V" τουπερί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, περιλαμβανομένης 30 της πρόνοιας του άρθρου 133
(1), εκτός αν προβλέπεται διαφορετικά στο κείμενο του άρθρου25
(2)(Βλ.Attorney General ν Andreas Pouris (ανωτέρω), και Δημοκρατία ν Στέφανου Ερμογένους(ανωτέρω)). Στο κείμενο τουάρ θρου 25
(2)του Νόμου αρ. 14/60,δεν υπάρχει πρόβλεψη 35 διαφορετικήαπόεκείνητουάρθρου 131
(1)τουΚεφ. 155. 428 2ΑΛΛ. 5 Κνρ«άκον ν.ΔήμουΈγκωμης Στυλιανίοης,Α. Τουναντίον,ηπρόβλεψηπουυπάρχεισυνάδει απόλυταμε τηνενλόγω πρόνοιατουάρθρου131
(1), εφόσοτοδικαίω μα εφέσεως πουπαρέχειπεριορίζεται εναντίονκαταδικα στικής μόνο απόφασηςΔικαστηρίων πουασκούν ποινική δικαιοδοσία, ως και απόφασης με την οποία επιβάλλεται ποινή. Με βάση τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω, καταλήγω στοσυμπέρασμαότι ηεκκαλούμενη μετηνπαρούσα έφεση ενδιάμεση απόφασητουΕπαρχιακούΔικαστηρίουΛευκω10 σίας στην ποινικήυπόθεση αρ. 3142/91,δεν υπόκειται σε έφεση με βάση τις πρόνοιες είτε του Συντάγματος είτε οποιουδήποτε Νόμουκαιότι τοΑνώτατο Δικαστήριο δεν έχει,ως εκ τούτου, δικαιοδοσία να επιληφθεί της ουσίας των λόγων που επικαλείται ο εφεσείων για την ακύρωση 15 της. Η έφεση απορρίπτεται.Αναμένεται δε ότι η ακρόαση της υπόθεσης εναντίον του εφεσείοντα θα επαναρχίσει ενώπιον τουπρωτόδικουΔικαστηρίου απότο σημείο στο οποίο είχε ανασταλεί και θα συνεχιστεί μέχρις ότου συ20 μπληρωθεί χωρίςάλληκαθυστέρηση. Η έφεσηαπορρίπτεται. 429