(1992)4Δεκεμβρίου1992 [ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ/στές] .ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΩΤΙΟΥ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Εφεσίβλητης. (Ποινική ΈφεσηΑρ.5651). Ο Περί ΜηχανοκινήτωνΟχημάτων και ΤροχαίαςΚινήσεως Νόμος, 1972 (Νόμος 86/72) — Αμελήςοδήγηση «ατάπαράβαση των άρ θρων8χαι
- Απόδειξη— Ένορκηκατάθεση ανηλίκουηλικίας8% χρόνωνκατάτη διάρκεια της δίκης —Ευρήματα που βασίζοντανστην κατάθεση 5 αυτή— Κατά πόσο εχραάζετοενισχυτικήμαρτυρία ήαπλήπροει δοποίηση — Ποια ηακολουθητέα διαδικασία γιααποδοχήμαρτυ ρίαςανηλίκου. Απόδειξη—Αξιοπιστία μαρτύρων— Ευρήματα τουπρωτόδικουΔι καστηρίου με βάση τηναξιοπιστία αυτή— Αξιολόγηση μάρτυρα 10 αναφορικά με την αξιοπιστία του — Είναι καθαράθέμα που αφορά τοπρωτόδικοΔικαστήριο. Απόδειξη— Δύο διαφορετικέςεκδοχέςωςπρος τιςσυνθήκεςτουδυ στυχήματος — Η μία ήτανη εκδοχή τον ανηλίκουη οποία έγινε αποδεκτήαπό το Δικαστήριο πάνωστηνοποίαβασίστηκε ηκατά- 15 δίκη. Το δυστύχημα συνέβηκε στις 27/9/90στηΛεωφόρο Μακαρίου Γ στη Λακατάμια, Ηεκδοχήτης Κατηγορούσας Αρχής βασιζόταν στη μαρτυρία ανηλίκου ο οποίος ήταν επτά χρόνων κατά την ημέρα τουδυστυχήματος καιο οποίος κατέθεσε ότι προτού δια- 20 σταυρώσει τοδρόμο που είχε πλάτος6μέτρα και20εκ.βεβαιώθη κε ότιδενυπήρχαναυτοκίνηταεκτός απότοαυτοκίνητοτουκατη γορουμένου που ερχόταν από πολύ μακουά και το οποίο τον κτύπησε σε απόσταση δύο μέτρων απότοάλλο άκροτου δρόμου. Η εκδοχή τουκατηγορουμένου ήταν ότι ο ανήλικος βγήκε πίσω 25 από έναδιπλοκάμπινοκαιπροσπάθησεναδιασταυρώσει το δρόμο τρέχοντας και ότι παρόλο που έκαμε ελιγμό για να τον απόφυγα δεντακατάφερε. Το πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι η ορατότητα πουείχε ο κατηγορούμενος ήταναρκετάμεγάλη,αλλάπαρόλαταύτααπέτυχε 30 να δειπιοέγκαιρα το μικρό και ναλάβει αποτρεπτικά μέτραπιο έγκαιρα. 430 2 ΑΛΛ. 5 Φωτίουν. Αστυνομίας Η έφεση εστρέφετο κυρίως εναντίον των ευρημάτων αξιοπι στίας των μαρτύρων από το πρωτόδικο Δικαστήριο. Ο εφεσείων ισχυρίσθηκε αντίφαση στη μαρτυρία του ανηλίκου και την ανα γκαιότητα για αναζήτησηενισχυτικής μαρτυρίας από το Δικαστήριοκαι όχιαπλήπροειδοποίηση τουΔικαστήπροςτονεαυτότου. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψετην έφεση και απεφάνθηκε ότι: Α. Υπό Κούρρη, Δ , συμφωνούντος και του Παπαδόπουλου, Δ.: ΙΛ
- Ο ανήλικος πιθανό να μηνείχε αντιληφθεί το νόημα της τε λευταίας ερώτησης της αντεξέτασης που ήταν σύνθετη και δεν αποτελεί αυτό αντιφατική μαρτυρία ενόψει του ότι.οι απαντήσεις του στις σύντομες ερωτήσεις της αντεξέτασης υποστήριζαντηνεκδοχή του. 15 2.Είναικαθιερωμένη αρχήότι ηαξιολόγηση μάρτυρααναφορι κά με την αξιοπιστία του είναικαθαρά θέμα του πρωτόδι κου Δικαστηρίου και κατάκανόνα το Εφετείο σπάνιαεπεμ βαίνεισ*αυτότο θέμα. 20
- Ο εφεσείων απέτυχε να πείσει ότι ο πρωτόδικος Δικαστής έκανελάθος στηναξιολόγηση τηςμαρτυρίας. Β.Υπό Πογιατζή,Δ.: 25 30 35 4β
- Το έργο του εφεσείοντα για ανατροπή των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τηναξιοπιστίατων μαρ τύρων είναι πολύ δύσκολο λόγω της πλεονεκτικής θέσης του Δικαστηρίου αυτού να κρίνει την αξιοπιστία των μαρ τύρων σε σύγκριση με το Εφετείο. Ορισμένααποσπάσματα της μαρτυρίας του ανηλίκου στα οποία ανεφέρθη ο εφε σείων γιατεκμηρίωση του ισχυρισμού του γιατοαναξιόπι στο της μαρτυρίας αυτής, αν απομονωθούν από το σύνολο ττ Κ μαρτυρίας του δυνατόν να οδηγούν εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι ο ανήλικος δεν ήταν σε Θέση ναΘυμά ται ουσιώδη περιστατικά της επίδικης σύγκρουσης. 'Ομως τα ευρήματατου πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς τις συνΘήκες του ατυχήματος δικαιολογούνται από την ενώπιον του μαρτυρίαόπως τηνέχει αποδεχθεί.
- Κάτωυπό τις περιστάσεις της παρούσαςυπόθεσης, το πρω τόδικο Δικαστήριο είχε την ευχέρειαναβασίσει τα ευρήμα τα του ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος πάνω στην ένορκη κατάθεση του ανήλικου μάρτυρα κατηγορίας,παρά τηδεδομένη έλλειψη ενισχυτικής μαρτυρίας.
- Μεβάση τα ευρήματα αυτάηκατηγορία του εφεσείοντα για αμελή οδήγησηέχει επαρκώς αποδειχθεί και ως εκ τούτου η έφεσηαπορρίπτεται. Η έφεση απορρίπτεται. 431 Οστίουν.Αστυνομίας
(1992)Υποθέσειςπον αναφέρθηκαν ΜτσύΧος ν.Ευγενίου.
(1989)1ΑΛΛ. (Ε)691' Papadopouhs v.Stavrou
(1982)2CLR. 321· Fownidesv. TheRepublic
(1986)2CLR. 735 Psaras&Anotherv. TheRepublic
(1987)2CLR.
- Έφεσηεναντίον Kawdbtifc Έφεση εναντίον της καταδίκης απόΑνδρέα Φωτίου ο οποίος βρέθηκε ένοχος στις 19 Ιουνίου, 1992 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας (Αριθμός Ποινικής Υπόθεσης 23677/91) στην κατηγορία γιααμελή οδήγηση JQ κατάπαράβασητωνάρθρων8και 19τουΠερίΜηχανοκι νήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμο, 1972 (Νόμος86/72)καικαταδικάστηκεαπόΧαραλάμπους,ΕΛ. σε£60.-πρόστιμοκαι£7.- έξοδα. Π. Καχόπιερος,γιατονεφεσείοντα. ^ Α Δημητριάδου(δ/δα)ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας,για τους εφεσίβλητους. Cur. adv. wit ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ.: Ηαπόφαση είναι ομόφωνη. Η έφεση απορρίπτεται χωρίς έξοδα, θα εκδοθούν δύοαποφάσεις* 20 τη μίααπόφασηθαεκδώσω εγώκαιτηνάλληοδικαστής, κ. Πογιατζής. ΚΟΥΡΡΗΣ, Δ., Ηέφεσηστρέφεται εναντίον τηςκατα δίκηςτου εφεσείοντα απότο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας,σε κατηγορίαγιααμελήοδήγηση,κατά παράβαση των άρθρων8και 19τουπερί Μηχανοκινήτων Οχημάτων καιΤροχαίαςΚινήσεως Νόμου, 86/
- Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής βασιζόταν στη μαρτυρία τουΜάριου Μακρίδη,που κατά τον ουσιώδη χρόνο, δηλαδή στις 27/9/90που συνέβηκε το ατύχημα, 30 ήτανπερίπου 7ετών. Οπρωτόδικος Δικαστής αφούικα432 2ΑΛΛ. Qmrlovν.Αστυνομίας Κούρρης,Δ. νοποιήθηκε ότι ο ανήλικος αντιλαμβανόταν τη σημασία τουόρκου,τουεπέτρεψενακαταθέσει ενόρκως. Ο ανήλικος κατέθεσε στο Δικαστήριο ότι ενώ βρισκό ταν στο παγκέττοτηςΛεωφόρουΜακαρίουΓ στηΛακα5 τάμια,προτούδιασταυρώσει το δρόμο,κοίταξε δεξιάκαι αριστερά,είδεστααριστεράτουένααυτοκίνητοπολύμα κριά και προσπάθησε να διασταυρώσει περπατώντας. Αφού πέρασε το κέντρο του δρόμου, το πλάτος του οποίου ήταν6 μέτρακαι20 εκ.καιτουέμεναν δύομέτρα 10 να φτάσει στο άλλοάκροτου δρόμου,κτυπήθηκεαπότο αυτοκίνητοπουοδηγούσε οκατηγορούμενος μεκατεύθυν σηπρος την ΚάτωΛακατάμια.Δεν αμφισβητείται το ση μείοσυγκρούσεωςτοοποίοείναι2 μέτρααπό την αριστε ρή μεριά του δρόμου, με κατεύθυνση προς τη Κάτω 15 Λακατάμια. Ηεκδοχήτουκατηγορουμένου,είναιότι ενώ οδηγούσε κατά μήκος της Λεωφόρου Μακαρίου Γ, με ταχύτητα κάτωτων 28 χ.α.ω,με κατεύθυνση προςτην ΚάτωΛακα τάμιακαι ενώ απένταντί του ερχόταν ουράαυτοκινήτων, 20 ο μικρός βγήκε πίσω απόέναδιπλοκάμπινο καιπροσπά θησε να διασταυρώσει το δρόμο τρέχοντας. Αυτός έκανε ελιγμόδεξιάγιανατοναποφύγει, αλλάδενκατόρθωσενα τοναποφύγεικαιτονκτύπησεμετοαυτοκίνητοτου. Ο πρωτόδικος Δικαστής, αφού προειδοποίησε τον 25 εαυτό του κατάλληλα σε σχέση με την ένορκημαρτυρία του μάρτυρα κατηγορίας ανηλίκου 8 1/2 ετών κατά τη διάρκεια της δίκης έκρινε ότι μπορούσε με ασφάλεια να στηριχτεί πάνωσε αυτήτη μαρτυρίακαι αποδέχθηκετην εκδοχήτου.Απορρίπτοντας τηνεκδοχήτουκατηγορουμέ30 νουστοσύνολοτης, κατέληξεωςεξής: 35 "Αυτήηπαράλειψητου κατηγορουμένου νααντιλη φθεί πιο έγκαιρα τον πεζό,κάτω απότις περιστάσεις ενώ η ορατότητα του δεν εμποδίζετο, δείχνει έλλειψη παρατηρητικότητας και κακήκατόπτευση του δρόμου. Η υπόθεση αυτή δεν ευρίσκω να είναι απότις υποθέ σεις εκείνες που ο πεζός ορμά απότομα καιαιφνίδια 433 KOVQOITC,Δ. Οον&ουv. Αστυνομίας
(1992)στο δρόμο μπροστά απότο αυτοκίνητο,δίδονταςέτσι στονοδηγόπολύλίγαπεριθώριααντίδρασης.". ΕπισημαίνεταιότιοπρωτόδικοςΔικαστής βρήκεότιη ορατότητα πουείχεοκατηγορούμενος ήταναρκετά μεγά λη, αλλά παρόλα ταύτα, απέτυχε να δει πιο έγκαιρατον 5 μικρόκαιναλάβειπιοέγκαιρααποτρεπτικάμέτρα. Κυρίως οι προβαλλόμενοι λόγοιέφεσης,επικεντρώνο νται εναντίον των ευρημάτωναξιοπιστίαςτωνμαρτύρων απότοπρωτόδικοΔικαστήριο. Είναι ο ισχυρισμόςτουδικηγόρουτου εφεσείοντα ότι JQ τοπρωτόδικοΔικαστήριο δεναξιολόγησεορθάτη μαρτυ ρίατουανήλικουπαραπονούμενου.Οδικηγόροςτου εφε σείονταπρόβαλετονισχυρισμόότιη μαρτυρία τουανήλι κου ήταν αντιφατική και ότι ο πρωτόδικος Δικαστής όφειλε να αναζητήσειενισχυτικήμαρτυρίαγια να αποδε- " χθείτημαρτυρίατουανήλικουκαιόχιαπλώςναπροειδο ποιήσει τον εαυτότου.Οδικηγόρος τουεφεσείοντα ειση γήθηκε ότι η αντιφατική μαρτυρία συνίσταται στην απάντηση του ανήλικου μάρτυρα που κατέθεσε ότι "δεν θυμάται" όταν του υποβλήθηκε στην αντεξέτασή του, η 20 εξής ερώτηση: "Ε: Εγώ να σου πω τι έγινε εκείνη την ημέρα. Τρέχονταςδιασταύρωσεςγιαναπρολάβειςτοφίλο σου καιπέρασες πίσω απόένα αυτοκίνητοπουείχεμουσιαμμάκαιδενπρόσεξεςότι ερχόταντο άλλοαυτοκίνητο απότην άλληπλευράκαισουκτύπησε.Δεν είναι έτσιπου 25 έγινε;" Δεν συμφωνούμε με την εισήγησητου δικηγόρου του εφεσείοντα. Ηερώτηση πουυπέβαλεοδικηγόροςτουεφε σείοντα είναι στο τέλος της αντεξέτασης του ανήλικου μάρτυρακαισυνίστατο στην εκδοχήτουκατηγορούμενου. 30 Προηγουμένως,όμως,οανήλικος μάρτυρας αντεξετάστηκε με σύντομες ερωτήσεις αναφορικά με το τι έκανεπρο τούδιασταυρώσει το δρόμοκαιαπάντησεσεκάθεερώτη ση του δικηγόρου, υποστηρίζοντας την εκδοχή τουόπως τηθέσαμεπιοπάνω. Η τελευταίαερώτηση πουτέθηκεστο 35 μάρτυραήτανσύνθετηκαισυνίστατοσεπολλέςερωτήσεις 434 2ΑΛΛ. ΦοτΙονν.Αστυνομίας Βούρφης,Δ. και είναι πολύπιθανόο μάρτυραςναμηναντιλήφθηκετο νόηματης ερώτησης. Αναφορικά μεταευρήματατουπρωτόδικουΔικαστη ρίου που βασίζονται στην αξιοπιστία των μαρτύρων, 5 είναι καθιερωμένη αρχή ότι η αξιολόγηση ενός μάρτυρα αν είναι αξιόπιστος ήόχι, είναι καθαράθέματουπρωτό δικου Δικαστηρίου και κατά κανόνα το Εφετείο σπάνια επεμβαίνει στο να αποφασίσει περί της αξιοπιστίας ενός μάρτυρα (Βλέπε, μεταξύ άλλων, ΜόδεστοςΠΙτσιλος ν. 10 Δημητράκη Ευγενίου,
(1989)1 Α. Α Λ (Ε) 691, Papadopoulos v. Stavrou
(1982)1 CLR 321, Fournides v. Republic
(1986)2 CLR 73,PsorasandAnotherv. Republic
(1987)2CLR 132). Εφαρμόζονταςτιςπιοπάνωαρχέςστηνπαρούσαυπό15 θέση,καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τίποτε δεδικαιο λογείτηνεπέμβασημαςσταευρήματατουπρωτόδικουΔι καστηρίου, αναφορικά με την αξιοπιστία της μαρτυρίας τωνμαρτύρωνπουείχεενώπιοντου. Μετάαπόσυνεκτίμηση τουσυνόλου τωνγεγονότων σε 20 συνάρτηση με τους λόγους της έφεσης, καταλήγουμε ότι στην παρούσαέφεση οεφεσείοντας απέτυχεναμας πείσει ότι οπρωτόδικος Δικαστής έκανελάθοςστην αξιολόγηση τηςμαρτυρίαςπουήτανενώπιοντου. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ,Δ: Η έφεσηαυτή στρέφεται εναντίον της 25 καταδίκηςτουεφεσείοντα,απότοΕπαρχιακόΔικαστήριο Λευκωσίας, για αμελή οδήγηση, κατά παράβασητων άρ θρων 8 και 19 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και ΤροχαίαςΚινήσεως Νόμουτου 1972 (Νόμοςαρ.86/72). Η εκκαλούμενη απόφασηεκδόθηκε στις 19/6/1992στην ποι3 0 νικήυπόθεσηαρ.23677/91. Στις27/9/1990, ενώοεφεσείων οδηγούσε τοαυτοκίνη το με αριθμόεγγραφήςMW098, στηΛεωφόρο Μακαρίου, στην Κ. Λακατάμια, κτύπησε καιτραυμάτισε τον ανήλικο Μάριο Μαρκίδη,μαθητήτης τρίτης τάξης του Δημοτικού 35 σχολείου Κ. Λακατάμιας,ηλικίας 71/2 χρόνων, ενώ δια σταύρωνε τοδρόμοαπό τηδεξιάπροςτηναριστερήπλευ435 Πογιατζής, Δ. Oovlovν.Αστυνομίας
(1992)ράτουδρόμου,σύμφωναμετηνκατεύθυνσητου εφεσείο ντα.ΗΛεωφόρος Μακαρίουέχειμεγάληκυκλοφορίαοχη μάτων και πεζών και ελέγχεται με ανώτατοόριοταχύτη τας 50 χιλιομέτρων την ώρα. Βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχήτουχωριούκαιέχειπλάτος6,20 μέτρακαιχρησι- 5 μοποιήσιμαπαγκέτταπλάτους1,15 μέτραστηνκάθεπλευ ρά. Είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης και χωρίζεται, παρά το σημείο συγκρούσεως, με διακεκομμένη άσπρη γραμμή.Οανήλικος είχεκαλύψει 4,20 μέτρααπότο πλά τος του δρόμου καικτυπήθηκε σε σημείο 2 μέτρα απότο 10 αριστερό άκρο της ασφάλτου, σύμφωνα πάντοτε με την κατεύθυνσητου εφεσείοντα. Ενώπλησίαζετοσημείο συγ κρούσεως ο εφεσείων είχε ορατότητα300 ή 400 τουλάχι στον μέτρων. Ο εφεσείων δεν έκαμε χρήση των φρένων του οχήματοςτου όταναντιλήφθηκετον ανήλικοναδια- 15 σταυρώνει το δρόμο.Περιορίστηκε νακάμει ελιγμόπρος ταδεξιάτου. Ηκαταδίκητουεφεσείοντα ήταναποτέλεσματηςαπο δοχήςαπότο πρωτόδικοΔικαστήριο της εκδοχής της κατηγορούσας αρχής ως αξιόπιστης και της απόρριψηςτης 20 εκδοχής του εφεσείοντα. Εκτός απότον αστυνομικό που διερεύνησε τοατύχημακαιετοίμασετοσχεδιάγραμμαπου κατατέθηκε ως τεκμήριο, οι μόνοι μάρτυρες πουκατέθε σαν κατάτην ακρόαση της υπόθεσης ήτανο εν λόγω ανή λικος,ηλικίας τότε 81/2 χρόνων,καιο εφεσείων. Τοπρω- 25 τόδικο Δικαστήριο επέτρεψε στον ανήλικο να προβεί σε ένορκηκατάθεσημετάπουέκρινε ότι είχεεπαρκή αντίλη ψητηςσημασίαςτουόρκου. Ο ευπαίδευτος πρωτόδικος Δικαστής, αφούπροειδο ποίησε τον εαυτότου κατάλληλα σε σχέσημε την ένορκη 30 κατάθεση τουανήλικου,έκρινε ότι μπορούσε με ασφάλεια ναστηριχθεί πάνωσ'αυτή,παράτηνέλλειψη οποιασδήπο τε ενισχυτικής μαρτυρίας.Ηεκδοχήτου εφεσείοντα,που απορρίφθηκε ως αναξιόπιστη,είχε ως άξονατον ισχυρι σμό του ότι δεν μπορούσε να αντιληφθεί την παρουσία 35 τουανήλικουέγκαιρα,επειδήυπήρχεουρά15περίπου αυ τοκινήτων που προχωρούσαν προς το μέρος του και εμπόδιζαντηνορατότητατουπροςτοδεξιότουπαγκέττο, από το οποίο ο ανήλικος άρχισε να διασταυρώνει το 436 2ΑΛΛ. Φωτίουν.Αστυνομίας Πογιατζής,Δ. δρόμο πίσω απότοτελευταίο αυτοκίνητοτης ουράς, ένα κλειστόεμπορικό αυτοκίνητο, ότανοεφεσείωνβρισκόταν σεαπόστασηαναπνοήςαπότονανήλικο. Αφούαπέρριψετην πιοπάνωεκδοχήτου εφεσείοντα, το πρωτόδικο Δικαστήριο απέδωσε την παράλειψη του εφεσείοντα νααντιληφθεί έγκαιρατηνπαρουσίατουανή λικουκαιάλλων μαθητώνσταπαγκέττατουδρόμουκαι, στη συνέχεια, τον ανήλικο να διασταυρώνει το δρόμο, στηνέλλειψητηςαπαιτούμενηςπαρατηρικότητοςκαιστην 10 κακήκατόπτευση του δρόμου εκ μέρους του εφεσείοντα. ΣύμφωναμετοπρωτόδικοΔικαστήριο,η παράλειψη αυτή είχεωςσυνέπειαναστερήσειτονεφεσείοντα απότηδυνα τότηταπουάλλωςπωςθαείχε,ναλάβει έγκαιρατααπαι τούμενα μέτρα, περιλαμβανομένης της χρήσης των φρένων του αυτοκινήτου του, για την αποφυγή του 15 δυστυχήματος. 5 -_ 2* 30 35 Όλοι οι λόγοι εφέσεως, όπως έχουν αναπτυχθεί από τονευπαίδευτοδικηγόροτουεφεσείοντα,στρέφονταιεναντίον των ευρημάτων του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστίατων μαρτύρων πουκατάθεσανενώ πιοντου. Οευπαίδευτοςδικηγόροςτουεφεσείοντα παρα δέχτηκε ότι υπάρχουνπεριπτώσεις στις οποίεςτοπρωτό δικο Δικαστήριο, αφού προειδοποιήσει κατάλληλα τον εαυτότου, μπορεί ναβασίσει τα ευρήματατουπάνω στα γεγονότα, αποκλειστικά στη μαρτυρίαανήλικου πουκρί θηκεότι αντιλαμβάνεταιτησημασίατουόρκου, παράτην παντελή έλλειψη οποιασδήποτε ενισχυτικής μαρτυρίας. Εκείνο πουισχυρίζεται είναι ότι ηπαρούσαυπόθεσηδεν είναι ηκατάλληληπερίπτωση για ναδικαιολογείται ηως άνωενέργεια τουΔικαστηρίου, ενόψειτωνπολλώναντι φάσεωνπουυπάρχουνστημαρτυρίατουανήλικουσεσύγ κρισημεεκείνητουεφεσείοντα. Εν όψειτωνπιο πάνω,η εισήγησητουευπαίδευτουδικηγόρουτουεφεσείονταείναι ότι η μαρτυρία του ανήλικου δεν έπρεπε σε καμιάπερίπτώση να είχε προτιμηθεί απότο πρωτόδικο Δικαστήριο αντίεκείνηςτουεφεσείοντα. Έχει επανειλημμένα λεχθείότι τοπρωτόδικοΔικαστή ριο,μετηνευκαιρίαπουέχειναβλέπεικαιναακούειτους 437 Πογιατζής, Δ. Φωτίου ν.Αστυνομίας
(1992)μάρτυρες ενώ καταθέτουνενώπιον του,βρίσκεται σεπλε ονεκτική θέσηνακρίνει τηναξιοπιστία τους,σε σύγκριση μετοΕφετείοπουβλέπει τη μαρτυρίατουςκαταγραμμένη στα πρακτικά και τίποτε πέραν αυτού. Είναι γι* αυτό ακριβώςτο λόγοπουοδιάδικοςπουπροσβάλλει ενώπιον ^ του Εφετείου ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου ως προς την αξιοπιστία των μαρτύρων, έχει να επιτελέσει έργο πολύδύσκολο. Στη δύσκολη αυτή θέση βρίσκεταικαι ο εφεσείων στην παρούσαυπόθεση.Στηνπροσπάθειατου να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του τόσο για το αναξιόπι- 10 στο της μαρτυρίας του ανήλικου, όσο και για το αξιόπι στο της μαρτυρίαςτουεφεσείοντα, ο ευπαίδευτοςδικηγό ρος του εφεσείοντα μας παρέπεμψε σε ορισμένα αποσπάσματα από τη μαρτυρία του ανήλικου τα οποία, αναπομονωθούν απότοσύνολοτης μαρτυρίαςτου, δυνα- 15 τό να οδηγούν, εκ πρώτης όψεως, στο συμπέρασμα ότι ο ανήλικος δενήτανσεθέση ναθυμάταιουσιώδηπεριστατι κά πουπεριβάλλουν την επίδικησύγκρουση. Έχω μελετή σει με προσοχή τα πρακτικάπου περιέχουν τη μαρτυρία τόσο του ανήλικου όσο και του εφεσείοντα, υπό το φως 20 των επιχειρημάτων των ευπαιδεύτωνδικηγόρων των δια δίκων,καιτης αιτιολογίας την οποίαδίδει τοπρωτόδικο Δικαστήριο για τα προσβαλλόμενα ευρήματα του. Το συ μπέρασμα στο οποίο έχωκαταλήξει είναι ότι δεν έχωπει σθείότι δικαιολογείται ηεπέμβαση μαςγιατην ανατροπή 25 των ευρημάτωναυτών. Κάτωαπό τιςπεριστάσεις τηςπαρούσαςυπόθεσης,πι στεύω ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχετην ευχέρεια να βασίσει τα ευρήματατουως προς τις συνθήκες τουεπίδι κου ατυχήματος,πάνω στην ένορκη κατάθεση του ανήλι- 30 κου μάρτυρα κατηγορίας,παρά τη δεδομένη έλλειψηενι σχυτικής μαρτυρίας. Τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικασηρίου ωςπροςτις συνθήκες τουατυχήματοςδικαιο λογούνται απότην ενώπιον του μαρτυρία,όπως την έχει αποδεχτεί. Με βάσηταευρήματα αυτά,δε χωρεί αμφιβο- 3 ^ λία ότι η κατηγορία εναντίον του εφεσείοντα για αμελή οδήγηση έχει επαρκώςαποδειχτεί. Η έφεση,ως εκτούτου, απορρίπτεται. Ηέφεσηαπορρίπτεται. 438