(1992)9Ιουνίου,1992 [ΠΙΚΗΣ, ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ,ΧΡΥΣΟΠΌΜΗΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στές] ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ, Εφεσείων, ν. ΤΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΔΙΑΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥΕΣΟΤΕΡΙΚΟΝ, Εφεσίβλητων. (ΑναθεωρητικήΈφεσηΑρ. 1152) Προσφυγήβάσει τον άρθρου 146τονΣυντάγματος— Αντικείμενο — Διοικητικές Πράξεις εκτελεστούχαρακτήρα — Πράξειςπουανά γονταιστην εξουσία της δημόσιας αρχής για την προστασία του ταμιευτικού της συμφέροντος, δηλαδή πράξεις διαχείρισης, επε νεργούνστον τομέα τον ιδιωτικού δικαίουκαι δεν μπορούν να 5 αποτελέσουν αντιχείμενο προσφυγής βάσειτον άρθρον146 τον Συντάγματος. Μετην έφεσηαυτήπροσβλήθηκε ηνομιμότητα απόφασηςΔι χαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου, με την οποία απέρριψε την προσφυγή του εφεσείοντα, αποδεχόμενος προδιχαστιχή ένσταση 10 των εφεσίβλητων -χαθ'ων ηαίτηση ότι το αντικείμενο τηςπρο σφυγή? δεν ενέπιπτε στην αναθεωρητικήδικαιοδοσία του Ανωτά τουΔικαστηρίου αλλάανάγετοστοπεδίοτουιδιωτικούδικαίου. Μετηνπροσφυγήείχετεθείπροςαναθεώρησηειδοποίηση που -στάληχε στον εφεσείοντα απότουςχαθ'ωνη αίτησηγιαεγχατάλειψηκατοικίαςστην οποίαδιέμενεο πατέραςτου πριν τονθάνατο του και ηοποία του είχεπαραχωρηθείστα πλαίσια σχεδίου απο κατάστασης εκτοπισθέντων. ΤοΑνώτατο Δικαστήριο,απορρίπτονταςτηνέφεση,αποφάσισε Η ειδοποίηση που συνιστά το επίδικο θέμα της προσφυγής ανάγεταιστις εξουσίεςδημόσιας αρχήςγιατηνπροστασίατουτα μιευτικού της συμφέροντος (flscus), και συνιστά πράξηδιαχείρι σης. Ηειδοποίηση έλκειτοέρεισμα τηςαπόταπεριουσιακάδικαι ώματατου δημόσιου,τηδιασφάλισητων οποίων επιδιώκει. Ως εκ 25 τούτου,συνιστά πράξη διαχείρισης ηοποίαεπενεργεί στον τομέα τουιδιωτικούδικαίου. Η ειδοποίηση αφεαυτής,όπως επίσης ορθάδιαπίστωσε το Δι- 160 3Α.Α.Δ. c Θαλασσινόςν.Δημοκρατίας καστήριο, δενήταν γενεσιουργός δικαιωμάτων, ούτε καθοριστική των υποχρεώσεων τουεφεσείοντα,καιεμφανώς εστερείτοεκτελε στού χαρακτήρα. Δεν σκοπούσε στο μονομερή καθορισμό των δι καιωμάτων του εφεσείοντα σε οποιοδήποτε τομέα. Συνιστούσε πράξη συμπτωματική των περιουσιακών δικαιωμάτων τωνεφεσί βλητων, η οποία απέβλεπε vu γνωστοποιήσει στον εφεσείοντα τις προθέσειςτων αρχών για τιςσυνέπειες,που ενδεχομένως θα προέ κυπταν από την παραγνώρισητους. Έφεση απορρίπτεται μεέξοδα. 10 Αναφερόμενες Υποθέσεις: Achilleas Hadjikyriakouv. TheologiaHadjiapostolou,3 R.S.C.C., 89Sawas Yianni Valana v.Republic3R.S.C.C., 91· Antoniou andOthers v. Republic
(1984)3 CLR, 62315 Machlouzarides v.Republic
(1985)3 CLR, 2342Antoniou and Son and Another v. Municipality of Nicosiaand Others - Recourse501/84, απόφαση ημερ. 17/12/88
(1988)3 AAA. 2494. Έφεση. 20 Έφεση κατά της απόφασης του Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (Νικήτας, Δ. ), που δόθηκε στις 8 Ιουνίου, 1990 (Προσφυγή αρ. 679/89) με την οποία κρίθη κε προδικαστικά απαράδεκτηη προσφυγή του εφεσείοντααιτητή επειδή το αντικείμενο της εκφεύγει της αναθεωρη- 25 τικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Λ. Κληρίδης και Γρ. Θαλασσινός, για τον εφεσείοντα. Π. Κληρίδης, Ανώτερος δικηγόρος για τους εφεσίβλητους. της Δημοκρατίας Cur. adv. wit. 30 ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο Δικαστής Γ. Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ, Δ. : Η έφεση στρέφεται εναντίον απόφασης, με 161 Πικής, Δ. Θαλασσινόςv.AiBumQOvlag
(1992)την οποίακρίθηκε προδικαστικάαπαράδεκτη ηπροσφυγή επειδή το αντικείμενο της εκφεύγει της αναθεωρητικής δι καιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Με την προσφυ γή, τέθηκε προς αναθεώρηση ειδοποίηση που στάληκε στον εφεσείοντα για την εγκατάλειψη κατοικίας στην 5 οποίαδιέμενε οπατέραςτουπριντοθάνατοτου.Η κατοι κία είχεπαραχωρηθείστον αποβιώσαντασταπλαίσια του σχεδίου αποκατάστασηςεκτοπισθέντων. Μετηνειδοποίη σηεκαλείτο ο εφεσείων ν' απομακρύνειταπροσωπικάτου 1 0 αντικείμενα ταοποίαβρίσκονταν στηνκατοικία. Οι καθ'ων η έφεση αμφισβήτησαν τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου να επιληφθεί του επίδικου θέματος, διατυ πώνοντας τη θέση ότι η εγκυρότητα της ειδοποίησης και κάθεθέμαπουσχετίζεται μεαυτή,ανάγεταιστο πεδίο του ιδιωτικού δικαίου και,επομένως, εκφεύγει τηςαναθεωρη- 15 τικής δικαιοδοσίας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. ΤοΔικα στήριο εξέτασε την ένσταση προδικαστικά, παρέχοντας την ευκαιρίαστους διαδίκουςναυποστηρίξουν τις διιστα μένες θέσεις τους αναφορικάμετηδικαιοδοσία τουΔικα στηρίου ναεπιληφθεί τουεπίδικουθέματος.Επίδικο, πρέ- 20 πει να επισημάνουμε, είναι το θέμα το οποίο προσδιο ρίζεται με την προσφυγή ως το αντικείμενο της δικαστι κής αναθεώρησης. ΤοΔικαστήριο έκρινε ότι(α) Η προσβαλλόμενη πράξη ανάγεται στο πεδίο του 25 ιδιωτικού δικαίου,καιγιατολόγοαυτόοέλεγχοςτηςδεν υπάγεται στη δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και,ότι, ενπάση περιπτώσει, (β) το αντικείμενο της προσφυγής δε συνιστά εκτελε στή πράξηπου αποτελεί ένα απόταπροαπαιτούμενα για 30 την ανάληψηκαιάσκησητηςαναθεωρητικής δικαιοδοσίας πουπροβλέπει τοάρθρο 146τουΣυντάγματος. Ο μόνος λόγος της έφεσης είναι ότι δεν παρασχέθηκε ευκαιρία στον εφεσείοντα να διατυπώσει τις θέσεις του αναφορικά με το χαρακτήρα της πράξης, συγκεκριμένα, 35 162 iAJLA. θαλασσινόςv.Δημοκρατίας Πικής,Δ. αν ήταν εκτελεστήήόχι.Ηθέση αυτή προβλήθηκε παρά την κοινή διαπίστωση ότιτο Δικαστήριο και αυτεπάγγελ τα μπορεί ναπροβεί στηθεώρηση τουπαραδεκτούτης προσφυγής μεαναφοράστην εκτελεστότητα της πράξηςη 5 οποίαπροσβάλλεται, καιχωρίς ν'αναπτυχθεί οποιαδήπο τε επιχειρηματολογία ότι ηπράξηείναι εκτελεστή. Οικαθ' ων η αίτησηυπέβαλανότιη υπόστασητηςπράξηςήταντο αντικείμενο τηςπροδικαστικήςδιαδικασίας,καιότιπαρα σχέθηκε κάθε ευκαιρία στον εφεσείοντα να αναπτύξειτις 10 θέσειςτουγιατοπαραδεκτότηςπροσφυγής. Αποτελεί αξίωμα ότιμόνο πράξεις εξουσίας που επε νεργούν στο πεδίο τουδημόσιου δικαίουυπόκεινται στον αναθεωρητικό έλεγχοτουΑνωτάτου Δικαστηρίου [βλ. με ταξύ άλλων, Achilleas HadjiKyriakou v. Theologia 15 Hadjiapostolou, 3 R.S.C.C. 89; Sawas Yianni Valana v. Republic, 3 R.S.C.C. 91;Antoniou and Others v. Republic
(1984)3C.L.R. 623, καιMachlouzarides v. Republic
(1985)3 C.L.R. 2342]. Η ειδοποίηση που συνιστά το επίδικο θέμα της προ20 σφυγής ανάγεται στις εξουσίες δημόσιας αρχής για την προστασία του ταμιευτικού της συμφέροντος (fiscus),και συνιστά πράξη διαχείρισης. Η ειδοποίηση έλκει τοέρει σματηςαπόταπεριουσιακάδικαιώματατουδημόσιου,τη διασφάλιση των οποίων επιδιώκει. Ωςεκτούτου, συνιστά 25 πράξηδιαχείρισης η οποίαεπενεργεί στον τομέατουιδιω τικού δικαίου για τους ίδιους λόγους που στηνAntoniou andSon andAnotherv.MunicipalityofNicosia andOthers -
(1988)3C.L.R. 2494αποφασίστηκε ότι ειδοποίηση βάσει του άρθρου 139τουπαλαιού περί Δήμων Νόμου - Κεφ. 30 240, γιατοντερματισμό οχληρίας,αφορούσετααστικάδι καιώματα του επηρεαζόμενου, και δενμπορούσε να ανα θεωρηθεί βάσει του άρθρου 146.Ηειδοποίηση αφεαυτής, όπωςεπίσης ορθάδιαπίστωσε τοΔικαστήριο,δενήτανγε νεσιουργός δικαιωμάτων,ούτε καθοριστικήτων υποχρεώ35 οίων του εφεσείοντα καιεμφανώς εστερείτο εκτελεστού χαρακτήρα.Δεσκοπούσε στο μονομερή καθορισμό τωνδι καιωμάτων τουεφεσείοντα σε οποιοδήποτε τομέα. Συνι στούσε πράξη συμπτωματική τωνπεριουσιακών δικαιω163 Πικής, Δ. θαλασσινός ν. Δημοκρατίας
(1992)μάτων των εφεσίβλητων, η οποία απέβλεπε να γνωστο ποιήσει στον εφεσείοντα τις προθέσεις των αρχών για τις συνέπειες, που ενδεχομένως θα προέκυπταν από την πα ραγνώριση τους. Καταλήγουμε ότι ορθάκρίθηκε ότι το επίδικο θέματης 5 προσφυγής δεν μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο ανα θεώρησης βάσει του άρθρου 146. Η έφεση απορρίπτεται - Κατάλογος εξόδων θα υπο βληθεί σε 15 μέρες. Η έφεση απορρίπτεται με έξοδα. 164