(1992)18 Ιοννίου, 1992 [ΙΗΚΗΣ,ΚΟΥΡΡΗΣ,ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ/στές] ΚΥΠΡΙΑΚΗΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕΣΩΕΠΙΤΡΟΠΗΣΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Εφεοείογτες, ν. ΠΑΜΠΟΥΠΟΠΑΤΖΗ, Εφεσίβλητου. (ΑναθεωρητικήΈφεσηαρ. 1490). 'Εφεση— Περιεχόμενο καιΠροϋποθέσεις στοιχειοθέτησηςτηςέφεσης — Δ.35, θ.4 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας — Ακυρότητα έφεσηςκατάτηνομολογία — Η άσκησηεφέσεωςσυνεπάγεταιεπανακροαση της υπόθεσηςυπό την αίρεση και τον περιορισμό των λόγων τηςέφεσης,που συνιστούν ταεπίδικα θέματα. 5 Συνταγματικό Δίκαιο — Η συνταγματικότηταΝόμου — Συνιστά νο μικό θέμαιδιάζουσας σημασίας καισπουδαιότητας— Μπορεί να καταστείεπίδικο θέμαμόνον μετά τονεπακριβήπροσδιορισμό τον άρθρου ήάρθρων τουνόμου που αμφισβητούνταικαιτωνσυνταγ- JQ ματικών διατάξεωνπρος τις οποίες προσκρούουν. Σχέδια Υπηρεσίας — Συνταγματικότητα — Προσβολή ως αντισυ νταγματικού, μέρους σχεδίου υπηρεσίας,κατ'έφεσιν,από τηΔημο κρατία — Η Δημοκρατίαηοποία εξέδωσετασχέδιαυπηρεσίας δεν μπορεί νααμφισβητείτηνεγκυρότητατους σταπλαίσια τηςαναθε ωρητικήςδικαιοδοσίας του Ανωτάτου Διχαστηρίον βάσει του άρ- 15 θρου 146του Συντάγματος — Ανάλυση, σεσυνταγματικό επίπεδο, υπό το φως και τωνπορισμάτων τωνΧ "Παύλουν.ΑρχήςΗλεκ τρισμού Κύπρου, Minister of Finance v. Public Service Commission, Imp.BoardStrovolos v. Republic 20 Η παρούσααποτελεί ενδιάμεσηαπόφαση περί τηςεγκυρότητας τηςάσκησηςτηςεφέσεως, θέμαπουήγειρεο εφεσίβλητοςπριν απότηνέναρξητηςακρόασηςτης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, αποδεχόμενομερικώς την προδικα στικήένσταση,αποφάσισεότι: 1.ΗΔ.35 θ.4 τωνθεσμών ΠολιτικήςΔικονομίας ηοποίαδιέ- 25 πει τηνστοιχειοθέτησηέφεσηςορίζειότιηειδοποίησηέφεσηςπρέ πει: 196 3 AJLA. Δημοκρατίαv.Παγιατζή (α)νακαθορίζει το αντικείμενοτης έφεσης,δηλαδήανστρέφε ται εναντίον ολόκληρης ή μέρους της δικαστικής απόφασης η οποίαεφεσιβάλλεται, (β)τοβάθροτηςέφεσης(groundsof appeal),και 5 (γ) να έκθετα επακριβώς τους λόγους που θεμελιώνουν το βάθροτης. Η έφεσηήτο μέρος της έφεσης που δεναποκαλύπτει τους λό γους πουστοιχειοθετούν το βάθροτηςείναι άκυρη(βλ.και "ΑΛΗ ΘΕΙΑ"ΕκδοτικήΕταιρεία Λτδ. και Άλλος ν. Κύρρη). 1" 15 _Π ^υ 25 30 35 40 2.Οιενστάσειςστηνεγκυρότητατωνλόγωντηςεφέσεως 1,2,3, 4 και 6 δεν ευσταθούν. Κάθε ένας απ' αυτούς στοιχειοθετεί το βάθρο και προσδιορίζει τους λόγους που θεμελιώνουν τη βάση του.
- Η συνταγματικότητα νόμου συνιστά νομικό θέμα ιδιάζουσας σημασίας και σπουδαιότητας. Η πραγματικότητα αυτή ανα γνωρίστηκε στην The Improvement Board of Eylenja v. Andreas Constantinou. To δικαστήριο υπέδειξε ότι η συνταγματικότητα νόμου ήκανονισμού μπορεί νακαταστεί επίδικο θέμα μόνον μετά τον επακριβήπροσδιορισμό του άρθρου ήάρθρων του νόμου που αμφισβητούνται και των συνταγματικών διατάξεων προς τις οποίες προσκρούουν. Και μετά τις επεξηγήσεις του Γενικού Ει σαγγελέα παραμένουνάγνωστοιοι λόγοιγιατους οποίουςησχετι κήπρόνοιατου σχεδίου υπηρεσίας προσκρούει στιςδιατάξεις των άρθρων3και 189τουΣυντάγματος. 4.Η άσκηση έφεσης συνεπάγεταιτηνεπανακρόασητης υπόθε σης (Δ.35Θ.3) υπό την αίρεση και τον περιορισμό των λόγων της έφεσηςπου συνιστούνταεπίδικαθέματα.
- Ο λόγος Sτης εφέσεως, όπως είναι διατυπωμένος, δενθέτει θέμα προς συζήτηση κατ1 έφεση διότι, (α)δεν εγείρει το θέμα της συνταγματικότητας μετον επιβαλλόμενο τρόπο,και (β)δεν προσ διορίζει τους λόγους που στοιχειοθετούν το βάθρο της έφεσης. Η ίδια ατέλεια χαρακτηρίζει και τους ισχυρισμούς για παρέκκλιση στηθέσπισητηςσχετικής πρόνοιαςτουσχεδίου υπηρεσίαςαπότις εξουσιοδοτικές διατάξειςτουΝ33/67οιοποίες δενκαθορίζονται. Συντρέχει όμως και ένας πλέον θεμελιακός λόγος για τον οποίο τα θέματα που εγείρονται μετο λόγο 5 δε μπορεί νααποτε λέσουν το αντικείμενοέφεσης.ΣτηνΧατζηπαύλου ν.ΑρχήςΗλεκ τρισμού Κύπρου αποφασίστηκε από την ολομέλεια ότι τα σχέδια υπηρεσίαςκαιο καταρτισμόςτους συνιστούνπτυχήτηςεκτελεστιχήςλειτουργίας στην αρμοδιότητα της οποίαςανάγεται καιηεκτί μησητων λειτουργικών αναγκών της δημόσιας υπηρεσίας. Λόγω της φύσηςκαιτου χαρακτήρατων σχεδίων υπηρεσίας,και ιδιαίτε ρα του προσδιορισμού των δικαιωμάτων τωνπολιτών γιααναζή- 197 Δημοκρατία ν.Παγιατζή
(1992)τησηθέσης στηδημόσια υπηρεσία, τασχέδιαενέχουνκαι νομοθετι κά γνωρίσματα. 'Οπως επισημαίνεταιστην Χατζηπαύλου,(ανωτέ ρω) τα σχέδια υπηρεσίας δημιουργούν δεσμεύσεις γιατηνΑρχή που τα εκδίδει απότις οποίες δενμπορεί νααποστεί ούτε έναντι των μελών τουπροσωπικού ούτε τρίτων, πουεπιδιώκουν διορι- 5 σμό σεδημόσια αρχήήόργανο. Η Δημοκρατία η οποία εξέδωσε τασχέδιαυπηρεσίας δενμπο ρεί να αμφισβητεί τηνεγκυρότητα τους, στα πλαίσια τηςαναθεω ρητικής δικαιοδοσίας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου βάσει του άρ θρου 146 του Συντάγματος. Παροχή τέτοιου δικαιώματος θα 10 ισοδυναμούσε με αναγνώριση δικαιώματος στη Δημοκρατία να προσβάλει βάσει τονάρθρου 146τις ίδιες τηςτις πράξεις, κατ' αντίθεση προς τιςπρόνοιες του άρθρου 146τουΣυντάγματος.Το δικαίωμα προσφυγής περιορίζεται,όπως καθορίζεται στην παρά γραφο2του άρθρον 146,σεπρόσωπα που επηρεάζονταιαπόέκτε- 15 λεστές πράξεις ή παραλείψεις δημόσιας αρχής ή οργάνου στην άσκηση εκτελεστικής ήδιοικητικής λειτουργίας και οιοποίες επε νεργούνστο πεδίο του δημοσίου δικαίου.Παρενθετικάαναφέρου με όΐΐ στηMinister ofFinance v. Public Service Commission απο φασίστηκε,ότι δεν χωρείπροσφυγήβάσειτου άρθρου 146απόένα 2 0 όργανοτηςκεντρικής Διοίκησης έναντιάλλου. (Αναφορικά μεόρ γανα τοπικής διοίκησης βλ.Imp. Board Strovolos ν. Republic).Οι εφεσείοντεςδεννομιμοποιούνταιναπροσβάλουν τοσχέδιουπηρε σίαςπουαποτέλεσε τοβάθρογιατηνπλήρωση της επίμαχης θέσης. Προδικαστικήένσταση 25 επιτυγχάνειμερικώς. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Kyriakides r.Kyriatides
(1969)1CLR, 373· Omlros Courtisand Another (No.l) r. Panos Iasonides
(1972)1 CLR,56Τύμβος και Άλλος v. Αιβέρα
(1991)1AAA 615"ΑΛΗΘΕΙΑ"Εκδοτική Εταιρεία Ατδ και Άλλος ν.Κύρρη
(1992)1AAA. 130· hBssis (Νο2) v.TheRepublic
(1967)3CLR, 671· The Improvement BoardofEylenjav.AndreasConstantinou
(1967)35 1 CLR,167· Republicv.KMCMotors Ltd
(1986)3CLR, 1899Δημοκρατία v.Χατζηπαντελή A.E.827,απόφαση ημ. 25/4/89Δημοκρατία v.ΜατθαίουA.E.832,απόφαση ημ. 12/7/90 · 198 30 3ΑΛΛ. Δημοκρατίαν.Πογιατζή Republicv.LefkosGeotghiades
(1972)3CLR594GAT. EstatesLimitedv.Δημοκρατίας
(1991)3AAA. 449· Χατζηπαύλου v. Αρχής ΗλεκτρισμούΚύπρου Υπ. 927/88, ημ. 17/1/91
(1991)3 AAA.ll· 5 Minister of Finance v. PublicServiceCommission
(1968)3 CLR, 69V Impr. BoardStwvolos v.Republic
(1983)3OR, 434. Προδικαστικές ενστάσεις. Προδικαστικές ενστάσεις απότον εφεσίβλητο σχετικά 10 με το θεσμικό πλαίσιο που διέπει την έγκυρη έγερσηκαι βάσιμοπροσδιορισμό των επιδίκωνθεμάτωντης έφεσης. Ν. Παπαενσταθίον,γιατονεφεσίβλητο-αιτητή. 15 Λί. Τριανταφυλλίδης, ΓενικόςΕισαγγελέας τηςΔημο κρατίας, Π.Κληρίόης, ΑνώτεροςδικηγόροςτηςΔημοκρατίας, Τ. Πολυχρονίόον (6/νις)δικηγόρος της Δημοκρατίας,γιατουςεφεσείοντες- καθ'ωνηαίτηση. Α. Μαρκίδης και Ζ Νικολάου, για το ενδιαφερόμενο μέροςΑ.Γιαννάκη. ΠΙΚΉΣ,Δ.:ΑνάγνωσετηνακόλουθηαπόφασητουΔι20 καστηρίου. Η έφεση στρέφεται εναντίον απόφασης που εκδόθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας βάσει της οποίας ακυ ρώθηκε ο διορισμός του ενδιαφερόμενου μέρους, Ανδρέα Γιαννάκη, στη θέση Ανώτερου Ειδικού Ιατρού(Παθολο25 γία).Ηειδοποίηση έφεσης θέτει έξι λόγους πουκατ' ισχυ ρισμό καθιστούν τηναπόφασηεσφαλμένη και υποκείμενη σεπαραμερισμό. Πριντην έναρξητηςακρόασηςο εφεσίβλητος (οαιτητής στην προσφυγή) υπέβαλεότι ηέφεση αντίκειται προς 30 το θεσμικό πλαίσιο πουδιέπει την έγκυρηέγερση και βά σιμο προσδιορισμό των επιδίκων θεμάτων της έφεσης- η 199 Πικης,Α. ΛημοΜοατίαν. Πογιατζή
(1992)ατέλεια έγκειται στην παράλειψη αποκάλυψης και προσ διορισμού των λόγων που καθιστούν την εκκαλούμενη απόφασηεσφαλμένη. Η Δ.35 θ.4 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία διέπει τηνστοιχειοθέτηση έφεσης ορίζει ότι ηειδο- 5 ποίησηέφεσηςπρέπει: (α)Νακαθορίζειτο αντικείμενο της έφεσης,δηλαδή αν στρέφεται εναντίον ολόκληρης ή μέρους της δικα στικής απόφασηςηοποία εφεσιβάλλεται, (β)Τοβάθροτηςέφεσης (grounds of appeal),και 10 (γ)Ναεκθέτει επακριβώςτουςλόγους πουθεμελιώ νουντοβάθροτης. Σε σειρά δικαστικών αποφάσεων, ερμηνευτικών των προνοιών της Δ.35 θ.4, αποφασίστηκε ότι έφεση ή το μέρος της έφεσης που δεν αποκαλύπτει τους λόγους που 15 στοιχειοθετούν τοβάθροτης είναι άκυρη.(Βλ. Kyriakides v. Kyriakides
(1969)1 C.L.R., 373, OmirosCourtis and Another (No. 1) v.PanosIasonides
(1972)1 CLR., 56, Τύμβιοςκαι Άλλος v. Λφέρα
(1991)1Α.Α.Δ. 615. Στην "ΑΛΗΘΕΙΑ "Εκδοτική Εταιρεία Λτδ και Άλλος ν.Κύρρη 20
(1992)1 Α.Α.Δ.130 το Εφετείο συγκεφαλαιώνοντας τις σχετικές αρχές ανάφερε: "... ο επακριβήςκαθορισμός των λόγων της έφεσης, στην προβλεπόμενη από την Δ.35 θ.4 ειδοποίηση, αποτελεί συστατικό στοιχείο αυτής τούτης της έφεσης στην απουσίατου οποίουδενστοιχειοθετείται 25 έφεση προς ενεργοποίηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδο σίαςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου". Σεσχέση μετολόγο5τηςέφεσηςοδικηγόροςτουεφε σίβλητου πρόβαλε δύο πρόσθετους λόγους για τους οποίους υπέβαλεότιδεθεμελιώνεται θέμαπροςσυζήτηση 30 κατ'έφεση:
(1)Προσβάλλεται ησυνταγματικότητα σχεδίου υπηρε σίας (μέρους) που υπέχει θέση νομοθετήματος χωρίς να 200 3ΑΛΛ. Δημοκρατία ν.Πογιατζή Πιχής,Δ. προσδιορίζονται το άρθρο ή άρθρα του Συντάγματος προςταοποίααντίκειται, και
(2)Εγείρονται θέματατα οποία δεν ηγέρθησαν κατά την ακρόαση της προσφυγής, διαδικασία ανεπίτρεπτη 5 σύμφωνα μετις αρχές που υιοθετήθηκαν στην Nissis (No. 2)v.TheRepublic
(1967)3CLR.,
- Οι ενστάσεις στην εγκυρότητατων λόγων 1,2, 3,4 και 6 δεν ευσταθούν. Κάθε ένας απ'αυτούς στοιχειοθετεί το βάθροκαι προσδιορίζει τους λόγους πουθεμελιώνουν τη 10 βάσητου.Προσδιορίζεταισειράλόγων γιατουςοποίουςη έρευνα ως προς την κατοχήαπότο ενδιαφερόμενο μέρος τουπροσόντος τηςγνώσης τηςΑγγλικήςστο προβλεπόμε νο επίπεδοήτανάρτιακαικατάσυνέπεια εσφαλμένη η εκκαλούμενηαπόφασηπερί τουαντιθέτου.Γιατολόγο αυτό 15 εκαλέσαμε το Γενικό Εισαγγελέα να περιορίσει την απά ντηση του στην εγκυρότητα του λόγου 5 της έφεσης ο οποίοςέχειωςεξής:- 20 "
- Η πρόνοια του Σχεδίου Υπηρεσίας της θέσης Ανώτερου Ειδικού Ιατρούμετην οποία απαιτείται για προαγωγήστην ενλόγω θέση πολύκαλήγνώση της Αγ γλικής, αντίκειται στο Σύνταγμα και είναι άκυρος ως ultraviresτουπερί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμουως πα ράλογος." ΟΓενικός Εισαγγελέας αναγνώρισεότι ολόγος5είναι 25 σεκάποιοβαθμόασαφήςκαιδενπροσδιορίζει μετηνπρέ πουσα λεπτομέρεια το θέμασυνταγματικότητας το οποίο θίγεται. Εισηγήθηκε όμως ότι ηπαράλειψηαυτήδεν είναι μοιραία για την εγκυρότητα του λόγου 5 της έφεσης και έδωσε κάποιες λεπτομέρειες για το εγειρόμενο συνταγμα30 τικόθέμα.Κατ'αρχή διευκρίνησε ότι δεν αμφισβητείται η συνταγματικότητα της εξουσίας για θεσμοθέτηση όρου σε σχέδιο υπηρεσίαςγιατηνκαλήγνώσηξένης γλώσσας. 'Οτι αμφισβητείται εξήγησεείναι η συνταγματική ευχέρειακα θορισμού της γνώσης της Αγγλικής ή άλλης ξένης γλώσ35 σας στο ψηλό επίπεδο που υποδηλώνει το επίρρημα "πολύ". Τα άρθρα του Συντάγματος τα οποία θίγονται s 201 ΠΙΗΙ&,Δ. Δημοκρατία ν.Πογιατζή
(1992)πρέπει ναείναι μαςανάφερε (ηειδοποίηση δενσυντάχθη κε απότον ίδιο) τοάρθρο 3 που καθορίζει τις επίσημες γλώσσεςτης Δημοκρατίας καιτοάρθρο 189που περιέχει μεταβατικέςδιατάξειςγιατην μετάφρασητων νόμων στις επίσημες γλώσσεςτηςΔημοκρατίας. Αναφορικά μετοδεύ- s τεροσκέλοςτουλόγου5,τηνπαρέκκλισηαπότις εξουσιο δοτικές διατάξειςτουπερί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου, η μόνη εξήγηση πουμας δόθηκε είναι ότι ο νόμος στον οποίογίνεται αναφοράείναι οΝ33/67καιόχιοπερίΔη μόσιας Υπηρεσίας Νόμος πουτοναντικατέστησε, ο Ν 1/ ίο 90. Ησυνταγματικότητανόμου συνιστά νομικό θέμαιδιά ζουσας σημασίας και σπουδαιότητας. Η πραγματικότητα αυτή αναγνωρίστηκε στην The Improvement Boardof Eyienja v.Andreas Constantinou
(1967)1C.L.R.,167. To 15 δικαστήριο υπέδειξε ότιησυνταγματικότητα νόμου ή κα νονισμού μπορεί νακαταστεί επίδικο θέμα μόνον μετά τον επακριβή προσδιορισμό του άρθρου ή άρθρωντου νόμου που αμφισβητούνται καιτωνσυνταγματικών δια τάξεωνπροςτις οποίεςπροσκρούουν. Καιμετάτις επεξη- 20 γήσεις τουΓενικού Εισαγγελέα παραμένουν άγνωστοι οι λόγοι για τους οποίους η σχετική πρόνοια του σχεδίου υπηρεσίας προσκρούει στις διατάξεις τωνάρθρων 3 και 189τουΣυντάγματος.Εξάλλου,οΓενικός Εισαγγελέαςει σηγήθηκε ότιηNissis(ανωτέρω)καισειρά μεταγενέστερων 25 αποφάσεων αναγνωρίζει ευχέρεια έγερσης θέματοςκατ' έφεση το οποίο δεν εξετάστηκε πρωτόδικα εφόσον έχει επιστρωθεί το υπόβαθρο των πραγματικών γεγονότων κατά τηνπρωτόδικη διαδικασία. (Βλ.Republic v. K.M.C MotorsLtd
(1986)3C.L.R., 1899,Δημοκρατίαν.Χατζηπα- 30 ντελή (Α.Ε. 827,αποφασίστηκε στις 25/4/89και θαδημο σιευτεί στους τόμους
(1989)3AAA), καιΔημοκρατία ν. Ματθαίον (Α.Ε. 832, αποφασίστηκε στις 12/7/90 και θα δημοσιευτεί στους τόμους
(1990)3 AAA)). Για την ολοκλήρωση της αναφοράςμαςστο θεσμικό 35 πλαίσιο της έφεσης πρέπει να επισημάνουμε ότιηάσκηση έφεσης συνεπάγεταιτηνεπανακρόασητηςυπόθεσης (Δ. 35 Θ.3)υπότην αίρεση καιτον περιορισμό των λόγων της 202 3ΑΛΛ, Δημοκρατίαν.Πογιαίζή Πιχής,Δ. έφεσης που συνιστούν τα επίδικα θέματα. (Βλ. μεταξύ άλλωνRepublic v.LefkosGeorghiades
(1972)3CLR., 594, και GJW. EstatesLimitedν. Δημοκρατίας
(1991)3 AAA 449. Στην προκείμενη περίπτωση ο Γενικός Εισαγγελέας 5 εισηγήθηκε ότι δεν παρεμβάλλεται κανένα εμπόδιο λόγω απουσίας του πραγματικού βάθρου στην εξέταση κατ* έφεση καιτων δύο βάθρωνπουτίθενται μετο λόγο5 της έφεσης. Ηδιαπίστωση στηνοποίααγόμεθαείναι ότι ολόγος5, 10 όπως είναι διατυπωμένος, δεν θέτει θέμα προς συζήτηση κατ'έφεση διότι,(α) δενεγείρειτοθέματηςσυνταγματικό τητας μετον επιβαλλόμενο τρόπο,και (β)δεν προσδιορί ζει τους λόγους που στοιχειοθετούν το βάθροτης έφεσης (λόγος 5). Η ίδια ατέλεια χαρακτηρίζει και τους ισχυρι15 σμούς γιαπαρέκκλιση στηθέσπιση τηςσχετικής πρόνοιας του σχεδίου υπηρεσίας απότις εξουσιοδοτικές διατάξεις τουΝ33/67οιοποίεςδενκαθορίζονται. Συντρέχει όμως και έναςπλέον θεμελιακός λόγοςγια τον οποίο ταθέματαπουεγείρονται μετο λόγο5 δεμπο20 ρεί να αποτελέσουν το αντικείμενο έφεσης. Στην Χατζηπανλονν.ΑρχήςΗλεκτρισμούΚύπρου
(1991)3AAA. 11 αποφασίστηκεαπότηνολομέλειαότιτασχέδιαυπηρεσίας καιοκαταρτισμόςτους συνιστούν πτυχήτηςεκτελεστικής λειτουργίας στην αρμοδιότητα της οποίας ανάγεταικαιη 25 εκτίμησητων λειτουργικών αναγκώντηςδημόσιαςυπηρε σίας. Λόγω της φύσης και χαρακτήρατων σχεδίων υπηρε σίας,και ιδιαίτερα του προσδιορισμού των δικαιωμάτων των πολιτών για αναζήτησηθέσης στηδημόσια υπηρεσία, 30 τ α °χ£δια ενέχουν καινομοθετικάγνωρίσματα.Όπως επι σημαίνεται στην Χατζηπανλον (ανωτέρω) τα σχέδια υπη ρεσίας δημιουργούν δεσμεύσειςγιατηνΑρχή πουταεκδί δει από τις οποίες δεν μπορεί νααποστεί ούτε έναντι των μελών τουπροσωπικού ούτε τρίτων που επιδιώκουν διο ρισμόσεδημόσιααρχήή όργανο. Η Δημοκρατία η οποία εξέδωσε τα σχέδια υπηρεσίας 203 Πικής,Δ. Δημοκρατίαv.Πονυκζή
(1992)δεν μπορεί νααμφισβητεί την εγκυρότητατους σταπλαί σιατης αναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςτουΑνωτάτουΔικα στηρίου βάσει τουάρθρου 146 τουΣυντάγματος.Παροχή τέτοιου δικαιώματοςθαισοδυναμούσε μεαναγνώρισηδι καιώματος στη Δημοκρατία να προσβάλει βάσει του άρ- 5 θρου 146 τις ίδιες της τις πράξεις κατ'αντίθεση προς τις πρόνοιες του άρθρου 146 του Συντάγματος.Τοδικαίωμα προσφυγής περιορίζεται, όπως καθορίζεται στην παρά γραφο 2 του άρθρου 146, σε πρόσωπαπουεπηρεάζονται από εκτελεστέςπράξεις ήπαραλείψεις δημόσιας αρχής ή JQ οργάνουστην άσκησηεκτελεστικήςήδιοικητικής λειτουρ γίας καιοι οποίες επενεργούν στοπεδίοτουδημοσίουδι καίου. Παρενθετικά αναφέρουμε ότι στη Minister of Finance v.PublicService Commission
(1968)3 CL.R. 691, αποφασίστηκε ότι δενχωρεί προσφυγή βάσει του άρθρου 15 146 από ένα όργανο της κεντρικής Διοίκησης έναντι άλλου. (Αναφορικά μεόργανατοπικήςδιοίκησης βλ. Imp. BoardStrovolos v.Republic
(1983)3 CLR., 434). Οι εφεσείοντες δεν νομιμοποιούνται να προσβάλουν το σχέδιο υπηρεσίας που αποτέλεσε το βάθρογια την πλήρωση της 20 επίμαχηςθέσης. Για όλους τους λόγους που έχουμε εκθέσει ο λόγος 5 τηςέφεσηςδιαγράφεται. Προδικαστικήένστασηεπιτυγχάνειμερικώς. 204