(1992)14 Φεβρουαρίου,1992 [Α.ΛΟΙΖΟΥ, Π.. ΠΙΚΗΣ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ, ΠΟΠΑΤΖΗΣ. ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΑΡΤΕΜΗΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΉΝΙΔΗΣ,ΔΛπές] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων η Αίτηση. (Υποθέσεις Αρ. 416/88,445/88) Ο περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικιλαι Διατάξεις) Νόμος τον 1964(Ν. 33/64) — Ηαναθεωρητική δικαιοδοσία τον Ανωτάτου Δι καστηρίου βάσει τον Αρθρον 11
(2)— Ταντίζεται με την αναθεω ρητική δικαιοδοσία πον παρέχεται από το Αρθρο 146τον Συντάγ ματος και πον απονέμεται στο Ανώτατο Συνταγματικό 5 Δικαστήριο — Δεσμεντικότητα αποφάσεων — Αναστολή εκτελέσε ως τους μόνο βάσει της Δ. 35,θ. 18 της Πολιτικής Δικονομίας — Η σχετική νομολογία — Η ερμηνεία ότι ηδικαιοδοσία τον Ανωτά τον Δικαστηρίου βάσει του άρθρου 11
(2)του Ν. 33/64είναι αλλη λένδετη και δεν διασπάται από την υποδιαίρεση της σε πρώτο και 10 δεύτερο βαθμό (οπότε επί εφέσεως η πρωτόδικη απόφαση ατονεί και αναστέλλεται) είναι αδύνατον να συμβιβαστεί με το γράμμα του άρθρου 11
(2)— Επιπρόσθετα, τα πορίσματα των Attorney General v. Georghiouκαι Γενικός Εισαγγελέας ν. Ααζαρίδη και Άλλον και η συναρτώμενη με αυτά ερμηνεία της επιφύλαξης τον 15 άρθρον 11
(2)— Η απόφαση τον Ανωτάτον Δικαστηρίον της 6/8/64 περί ασκήσεως της δικαιοδοσίας τον από ένα μέλος τον — Η εναρμονιζόμενη, με αυτήν του άρθρου 11
(2), ερμηνεία τον άρ θρον 11
(3)τον Ν.33/64 — Διαφορετική ι^οσέγγιση θακαθιστούσε ^ Λ την δικαιοδοσία τον Ανωτάτον Δικαστηρίου βάσει τον άρθρον 11 ^
(2)ήτον 11
(3)διάφορη από εκείνη πον προβλέπεται στο Σύνταγμα και άγνωστη at αυτό. Ερμηνεία — Η ερμηνεία των νόμων ώστε να σννάδονν με το Σύνταγ μα, εφόσον δεν το αποκλείει το κείμενο τονς, αποτελεί κεφαλαιώ δη κανόνα ερμηνείας, ρητά αναγνωρισμένο από τη νομολογία — 25 Αποτελεί ερμηνευτικό αξίωμα πον απορρέει από το Αρθρο 179 τον Σνντάγματος — Δίκαιο της ανάγκης — Πρωταρχικό μέτρο κρίσεως της αναγκαιότητας υπαγόμενου σε αυτό νομοθετήματος 44 3 ΑΛΛ. ΟρφανΙδηςχ.α.ν.Δημοκρατίας είναιη ανάγκη ηοποίαοδήγησε στηθέσπιση τον σεσυνάρτησημε τη λειτουργικότητα των περιελθόντων σε αποτελμάτωση συνταγ ματικών θεσμών — Η περίπτωση του Ν. 33 164 ως δικαίου της ανάγκης. 5 Προσφυγήβάσειτουάρθρου146τουΣυντάγματος—Αναστολήεκτε λέσεως τηςπρωτόδικης απόφασης τον Ανωτάτου Δικαστηρίου — Εφόσονασκηθεί έφεσηη ακυρωτικήαπόφαση μπορεί να αναστα λεί στο πλαίσιοτηςΔ. 35,θ. 18— Ηαναστολή ανάγεται στη δια κριτική ευχέρεια τονΔικαστηρίου καιπαρέχεταιμόνονανσνντρέ10 Χονν εξαιρετικέςπεριστάσεις που τη δικαιολογούν — Τοσύνολο πλαίσιο τηςαναθεωρητικήςδικαιοδοσίας τουΑνωτάτου Δικαστη ρίου :προέλευση, τρόποςασκήσεως (σύνθεση), θεραπείες, δεσμευτικότητα αποφάσεων και η σχετική νομολογία καιπαραπομπές στη θεωρία. 15 Η παρούσα απόφαση εξεδόθη, μετά από επιφύλαξη της,επί τηςαιτή σεως του ΓενικούΕισαγγελέα της Δημοκρατίας περί αναστολής τηςαποφάσεωςτουΔικαστηρίου βάσει τηςοποίαςακυρώθηκεδιο ρισμός στη θέσηΕπιμελητή (ΚλάδοςΓυναικολογίας— Ιατρικές Υπηρεσίες) —Προηγουμένως το Δικαστήριο απέρριψε διάβημα 20 τουΓενικούΕισαγγελέαγια επανάνοιγμα τηςκύριας δίκης, ενόψει γνώσης που κτήθηκε στο μεταξύ,χαρακτηρίζοντας το άτυπο και μη θεμελιούμενοστο νόμο ενώδεν διαπιστώθηκε ύπαρξηβασίμον λόγον για τοεπανάνοιγματηςακρόασης. 25 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτονταςτην αίτηση γιααναστολήεκτελέσεως, αποφάσισε: 1. Σε σειρά πρόσφατων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστη ρίουαποφασίστηκεότι- 30 35 (α) Ηαναθεωρητική δικαιοδοσία που ασκεί δικαστής ήδικα στές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που ορίζονται βάσει του 'Αρθ6°υ 11
(2)του περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλοι Διατά ξεις) Νόμουτου 1964 (Ν 33/64), είναιηαναθεωρητικήδικαιοδοσία πουπαρέχεται απότοάρθρο 146 τουΣυντάγματοςκαιεναποτίθε ταιστοΑνώτατο ΣυνταγματικόΔικαστήριο. (β) Οι αποφάσεις που εκδίδονται ενέχουν τη δεσμευτικότητα πουκαθορίζειηπαράγραφος5τουΑρθρου 146,και (γ) Η εκτέλεσητων αποφάσεων αυτών μπορεί να ανασταλεί μόνο εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ηΔ.35 Θ.18 τηςΠολιτικής Δικονομίας πουσυνιστούν τημόνηθεσμικήδιάταξη πουδιέπειτηναναστολήδικαστικώναποφάσεων. -Λ υ 2.Στηναπόφασηθαλασσινόςν.Δημοκρατίαςτο Ανώτατο Δικαστήριο,επί των αντιστοίχων απόψεωντου Γενικού Εισαγγελέα, επεσήμανε ότι: 45 ΟρφανΙδηςκ.α.ν.Δημοκρατίας
(1992)" Ηλογική προέκτασητων εισηγήσεων τουΓενικού Εισαγγελέα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρωτόδικες αποφάσεις,βάσει του άρ θρου 11
(2)του Ν33/64 στον τομέα της αναθεωρητικήςδικαιοδο σίας συνιστούν προκαταρκτική επίλυση της διαφοράς, θέση η οποία προσκρούει στο κείμενο και διατάξεις τωνπρονοιών του 5 άρθρουαυτούτης νομοθεσίας". 3.Ηερμηνεία των νόμων ώστενασυνάδουν μετο Σύνταγμα, εφόσον δεντο αποκλείει το κείμενο τους, αποτελεί κεφαλαιώδη κανόναερμηνείας οοποίος ρητάαναγνωρίστηκε στηSofraniouand othersv. Municipality of Nicosia andothers
(1976)3 CUR. 124, JO 159,καιPoUce v.EkdotikiEtena
(1982)2C.LR. 63,77&78.0κα νόνας αυτός τον οποίο επικαλέστηκε οΓενικός Εισαγγελέας απο τελεί ερμηνευτικό αξίωμα τοοποίο απορρέει απότοΆρθρο179 του Συντάγματος που καθιερώνει τοΣύνταγμα ωςτον υπέρτατο νόμο της Δημοκρατίας. Ηεπίκληση όμως αυτού του κανόνα στο 15 πλαίσιοαυτήςτηςυπόθεσης,παραγνωρίζει (α) ότιο Ν 33/64 θεσπίστηκε βάσει του δικαίου της ανάγκης γιαυποστήλωση τουΣυντάγματος,και (β) πρωταρχικόμέτρο κρίσης τηςαναγκαιότηταςτουνομοθετή ματος είναι ηανάγκηηοποία οδήγησε στηθέσπιση τουσεσυνάρ- 20 τησημετηλειτουργικότητα των συνταγματικών θεσμών πουείχαν περιέλθει σεαποτελμάτωση. 4.Το Ανώτατο Δικαστήριο πουσυγκροτήθηκε βάσει τουΝ 33/ 64 είναι,όπως επισημαίνει ο Γενικός Εισαγγελέας στην αγόρευση του,οφορέαςτωναρμοδιοτήτων καιδικαιοδοσιών τουΑνωτάτου 25 Δικαστηρίου. Οιεξουσίεςαυτέςπεριήλθαν στο Ανώτατο Δικαστή ριο ωςενιαίαοντότητα.Η προβλεπόμενη,όπως εισηγήθηκε απότο Άρθρο 11
(2)άσκησητηςαναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςαπόμέλοςή μέλητουΔικαστηρίου,όπωςήθελεοριστεί, δεναποτελεί υποκατά στατο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αλλά διαδι- 30 κασίαηοποίασυναρτάταιμετηνεπιφύλαξητουΆρθρου 11
(2)και τηδευτεροβάθμια δικαιοδοσία ηοποίαπαρέχεται μετιςδιατάξεις του.Ηδικαιοδοσίαη οποίαπροβλέπεται απότο Άρθρο 11
(2)δια τηρεί την αυθυπαρξία της μόνο ανδεν ασκηθεί έφεση. Εφόσον ασκηθεί έφεση, ηπρωτόδικη απόφασηατονεί και πρέπει να ανα- 35 στέλλεται μέχρι την ολοκλήρωσητης δευτεροβάθμιαςδιαδικασίας ενώπιον της ολομέλειας τουΑνωτάτου Δικαστηρίου προς επίλυση της διαφοράςηοποία αναφύεταιστο πλαίσιο της προσφυγής. Η ουσία της εισήγησης του Γενικού Εισαγγελέα είναι ότι η δικαιοδο σία τουΑνωτάτου Δικαστηρίου βάσειτουΆρθρου 11
(2)τουΝ 33/ 40 64-,είναι αλληλένδετη καιδεν διασπάταιαπότηνυποδιαίρεσητης σε πρώτο καιδεύτερο βαθμό.Ηερμηνεία αυτή είναι αδύνατο να συμβιβαστεί μετολεκτικό του Άρθρου 11
(2)πουαποδίδει χωρίς επιφύλαξητηναναθεωρητικήδικαιοδοσίατουΑνωτάτου Δικαστη ρίουστοδικαστήριοπουπροβλέπεταιαπότιςδιατάξειςτου. 45 5. Δέουσα είναι η αναφοράκαιστις Attorney -General r. 46 3ΑΛΛ. 5 ιQ 15 20 25 30 35 Ορφανίδηςκ.α.ν.Δημοκρατίας Georghiouκαι Γενικός Εισαγγελέας ν.Λαζαρίδη και Άλλου, όπου αναγνωρίστηκε ότι το Σύνταγμαδεν καθιερώνει δικαίωμα έφεσης και ότι η θεσμοθέτηση του ανάγεται στη νομοθετική λειτουργία Εξάλλου, έχει αναγνωρισθεί ότι ηδικαιοδοσίαηοποίαπαρέχεται απότηνεπιφύλαξητουΆρθρου 11
(2)(πρόβλεψη γιαέφεση),είναι δευτεροβάθμια και ασκείται βάσει και σύμφωνα με τις σχετικές διατάξειςπουπροβλέπουν καικαθορίζουνοι σχετικοί διαδικαστι κοί θεσμοί. 6. ΜεαπόφασητουΑνωτάτου Δικαστηρίου της6/8/64 που λήφθηκεαμέσως μετάτησυγκρότηση τουΑνωτάτου Δικαστηρίου(Ν 33/64),αποφασίστηκε ότι η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστη ρίουβάσειτου Άρθρου 11
(2), ασκείται απόέναμέλοςτου.Η από φασηαυτήυπόκειταισεαναθεώρησηοποτεδήποτετοΑνώτατο Δι καστήριο κρίνει ότι δικαιολογείται η αύξηση της αριθμητικής σύνθεσης του Ανωτάτου Δικαστηρίου που ασκεί τη δικαιοδοσία πουπροβλέπεταιαπότο Άρθρο 11
(2).Ενπάση περιπτώσει, ηολο μέλειατουΑνωτάτου Δικαστηρίου μπορεί,όποτεκρίνει τούτοεπι βεβλημένο, να αναλάβει απευθείας την εκδίκαση προσφυγής (βλ., μεταξύ άλλων, Georghiou and others v. Republic [1987] 3 C.L.R. 980). 7. To δικαστήριο το οποίο συγκροτείται βάσει του Άρθρου 11
(3)είναι φορέαςτης δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου (High Court)στους τομείς τουαστικούκαιτουποινικούδικαίου.Ό,τισυνάγεται απότιςαποφάσειςτουΑνωτάτου Δικαστηρίου στις Πρωτογενείς Εναρκτήριες Αιτήσεις 1/91 και 2/91, είναι ότι δεν είναι επιτρεπτός ο κατακερματισμός των δικαιοδο σιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και ότι οι αρμοδιότητες καιδι καιοδοσίες πουασκούνταιαπότοδικαστήριο τοοποίο συγκροτεί ται βάσει του Ν 33/64, είναι οι αντίστοιχες πουπροβλέπονταιαπό τ ο Σύνταγμα.Διαφορετικά ηδικαιοδοσίαηοποίαθαασκείτοαπό το Ανώτερο Δικαστήριο βάσει του Άρθρου 11
(2)ήτου 11
(3), θα ήταν διάφορη από εκείνη που προβλέπεται στο Σύνταγμα και άγνωστη σ' αυτό.Όπως η δευτεροβάθμιαδικαιοδοσίατου Ανωτά του Δικαστηρίου (High Court) εναποτίθεται στο Ανώτατο Δικαστήριο και ασκείται μετησύνθεση πουκαθορίζει το Άρθρο 11
(2), έτσικαι ηαναθεωρητικήδικαιοδοσία (Άρθρο 146) του Ανωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου εναποτίθεται στο Ανώτατο Δικαστή ριοκαιασκείταιόπωςπροβλέπεταιστοΆρθρο11
(2). 8.Τασυμπεράσματασταοποίακαταλήγουμε,είναι: 40 Α) Τ ο Άρθρο 11
(2)του Ν33/64 εναποθέτει την αναθεωρητική δικαιοδοσίατουΑνωτάτου ΣυνταγματικούΔικαστηρίου στοΑνώ τατοΔικαστήριο μεσύνθεσηπουήθελεκαθορίσει. Σύμφωναμετην υφιστάμενη απόφαση ηδικαιοδοσία αυτήασκείται απόέναμέλος τουΔικαστηρίου. 45 Β) Ηδικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου πουκαθορίζε ται στο Άρθρο 11
(2)είναι, όπως ρητά ορίζεται, εκείνη η οποία 47 ΟρφανίδηςΧΛ.ν.Δημοκρατίας
(1992)προβλέπεται απότοΆρθρο 146 τουΣυντάγματος.Οι θεραπείες οι οποίες μπορεί να εκδοθούν είναι εκείνες πουκαθορίζονται στην παράγραφο4τουάρθρουαυτούτου Συντάγματος. Γ) Η δεσμευτικότητα των αποφάσεων που εκδίδονται βάσει του Άρθρου 146.4, είναι εκείνηπουκαθορίζεταιστην παράγραφο 5 5 του ίδιου άρθρου. Οι ακυρωτικές αποφάσεις είναι δεσμευτικές έναντι πάντων όπως εξυπακούεται από τη φύση τους και όπως επιβάλλειηαρχήτουκράτουςδικαίου. Δ) Εφόσον ασκηθεί έφεση, η ακυρωτική απόφαση μπορεί να ανασταλεί στο πλαίσιο της Δ.35 θ.18. Ηαναστολή ανάγεται στη 10 διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου και παρέχεται μόνοεφόσον συντρέχουνεξαιρετικέςπεριστάσειςπουτηδικαιολογούν. Ε) Στην προκειμένηπερίπτωσηδε διαπιστώνονται λόγοι που δικαιολογούν τηναναστολή. Αιτήσειςαπορρίπτονταιχωρίςέξοδα. 15 Αναφερόμενεςυποθέσεις: Ρ.Ι.Κ. καιΑλλοι ν.ΚαραγιώργηκαιΑλλον
(1991)3ΑΛΛ. 159Δημοκρατίαν.Σαμψών
(1991)1 ΑΛΛ. 744· Παπαϊωάννον ν. Δημοκρατίας, ΑΕ 891, απόφασηημερ. 26/11/91
(1991)3ΑΛΛ. 651· 20 θαλασσινός ν. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 345/88, 10/89, και 747/89, απόφασηημερ. 24/10/90Μανρομμάτη ν.Δημοκρατίας
(1991)3ΑΛΛ. 543Ευσταθίουν.Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 102/88, απόφαση ημερ. 8/5/91Sofroniou andOthersv. MunicipalityofNicosia andOthers
(1976)3 C.L.R. 124,159- 25 Police v.Ekdotiki ETERIA
(1982)2 CL.R. 63, 77και78· Attorney-General v.Ibrahim Mustafa
(1964)1CL.R. 95Aloupasv.NationalBank ofGreece
(1983)1C.L.R.55TheodoridesandOthers v.Ploussiou
(1976)3 CL.R. 319Αθηνήςν. Δημοκρατίας
(1989)2AAA. 71· Ιερωννμίδηςv. Δημοκρατίας, Υπ. Αρ. 944/88, απόφαση ημερ. 27/6/91- 48 30 3ΑΛΛ. ΟρφανίδηςΧΛ.ν.Δημοκρατίας Attorney-Generalv.Georghiou
(1984)2 CLR.251· ΓενικόςΕισαγγελέαςν. ΛαζαρίδηκαιΆλλον
(1992)2ΑΛΛ. 8Republicv.Vassiliades
(1967)3C.L.R. 82· BrancoSalvage Ltdv.Republic
(1967)3 C.L.R. 213· 5 Δί^οκρατία v. ΒιολάρηκαιΆλλης
(1991)3 ΑΛΛ.456· VeisandOthersv.Republic
(1979)3 CLR.537Republicv.Petrides
(1981)3 CLR.246Republicv. Hadjieftychiou
(1986)3 CLR. 2628Ouistoudiasv.Republic
(1985)3 C.L&. 1615- 10 GeorghiouandOthersv.Republic
(1987)3CLR. 980 Πρωτογενείς Εναρκτήριες Αιτήσεις 1/91 και 2/91, απόφαση ημερ. 16/4/91
(1991)2ΑΛΛ. 150 PapaMichaelν, Republic
(1987)3 CLR.
- Αιτήσεις. 15 Αιτήσεις από το Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας για την αναστολήτης απόφασης του Ανωτάτου Δικαστη ρίου ημερ.25.6.1990μετην οποία ακυρώθηκεοδιορισμός του Γ.ΚαλακουτήστηθέσηΕπιμελητήστον κλάδογυναι κολογίαςστις ΙατρικέςΥπηρεσίες. 20 Μ.Τριανταφυλλίδης, ΓενικόςΕισαγγελέας τηςΔημο κρατίαςκαιΠ.Χ"Δημητρίου, γιατουςαιτητές. Ε. ΕυσταθίουκαιΚ. Ευσταθίουγιατονκαθ'ουη αίτη ση - αιτητήστηνΠροσφυγή416/
- 25 Λ. Σ. Αγγελίδηςγια τον καθ' ου ηαίτηση - εφεσίβλητο Γ. Κόλοκο. Γ. Τριανταφυλλίδης, γιατονκαθ'ουη αίτηση- ενδιαφε ρόμενομέροςστηνπρωτόδικηδιαδικασία. 49 Ορφανίδης χ.α.ν. Δημοκρατίας
(1992)ΛΟΙΖΟΥ,Π.: ΤηναπόφασητουΔικαστηρίου θαδώσει οΔικαστής Γ. Μ. Πικής. ΠΙΚΗΣ, Δ. : Μετά την ολοκλήρωση της ακρόασης, ενώπιον της Ολομέλειας, της αίτησης τουΓενικού Εισαγ γελέα για την αναστολή της εκτέλεσης της πρωτόδικης 5 ακυρωτικής απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου της 25/6/90(με την οποία ακυρώθηκε ο διορισμός του ενδια φερόμενου μέρους) και την επιφύλαξη της απόφασηςτου Δικαστηρίου, ο Γενικός Εισαγγελέας, με επιστολή του στον Αρχιπρωτοκολλητή, εξαιτείται το επανάνοιγμα της 10 ακρόασηςώστεναδιαφοροποιήσειτην επιχειρηματολογία τουενόψει γνώσης η οποίακτήθηκε στο μεταξύ, αναφορι κά με την αντιμετώπιση παρόμοιων θεμάτων στη Γαλλία. Το διάβημα, όπως μπορεί να χαρακτηριστεί η επιστολή του Γενικού Εισαγγελέα, είναι άτυποκαι δεθεμελιώνεται 15 σε οποιοδήποτε άρθροτου νόμου ήδιαδικαστικόκανονι σμό. Δε διαπιστώνεται βάσιμος λόγος πουνα δικαιολογεί το επανάνοιγμα της ακρόασης της αίτησης (για σκοπούς καθοδήγησης βλ., μεταξύ άλλων, Ρ.Ι.Κ. &άλλοι ν.Καραγιώργη και άλλου
(1991)3 Α.Α.Δ. 159, Δημοκρατία ν. 20 Σαμψών
(1991)1 Α.Α.Δ. 744 και Παπαιωάννονν. Δημο κρατίας
(1991)3Α.Α.Δ.) 651. Θα προχωρήσουμε στην έκδοση της επιφυλαχθείσας απόφασης μας, στην αίτηση του Γενικού Εισαγγελέα για την αναστολή της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου 25 βάσειτηςοποίαςακυρώθηκεοδιορισμός τουΓ. Καλακουτή, ημερομηνίας 25/6/90στη θέση Επιμελητή στον κλάδο τηςγυναικολογίας στις ιατρικέςυπηρεσίες. Σεσειρά πρόσφατων αποφάσεωντουΑνωτάτου Δικάστηρίου αποφασίστηκεότι- ft (α)Ηαναθεωρητική δικαιοδοσίαπουασκείδικαστήςή δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που ορίζονται βάσει του Άρθρου 11
(2)τουπερίΑπονομής τηςΔικαιοσύ νης (Ποικιλαι Διατάξεις)Νόμουτου 1964 (Ν33/64),είναι ηαναθεωρητικήδικαιοδοσίαπουπαρέχεταιαπότοάρθρο ^5 50 3 ΑΑΛ. ΟςφανΙδης χ,α.ν.Δημοκρατίας Πικής, Λ. 146τουΣυντάγματοςκαιεναποτίθεταιστοΑνώτατοΣυν ταγματικόΔικαστήριο. (β)Οιαποφάσειςπουεκδίδονται ενέχουν τη δεσμευτικότητα πουκαθορίζει ηπαράγραφος 5του'Αρθρου 146, 5 και (γ)Ηεκτέλεση των αποφάσεωναυτώνμπορεί ναανα σταλεί μόνο εφόσο συντρέχουν οιπροϋποθέσειςπουθέτει ηΔ.35 θ.18 τηςΠολιτικής Δικονομίας πουσυνιστούν τη μόνη θεσμική διάταξηπου διέπει τηναναστολήδικαστι10 κώναποφάσεων. (Βλ. θαλασσινός ν.Δημοχρατίας - Συνεκδιχαζόμενες ΠροσφυγέςΑρ.345/88,10/89και747/89 αποφασίστηκαν στις 24/10/90 καιθαδημοσιευθούν στους τόμους των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου
(1990)3 ΑΛΑ, Μανρομμάτης ν.Δημοχρατίας
(1991)3 15 AAA 543,καιΕυσταθίου ν.Δημοκρατίας-Υπόθεση Αρ. 102/88 - αποφασίστηκε στις 8/5/91 και θα δημοσιευθεί στους τόμους των αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστη ρίου
(1991)4 AAA. Εναντίον τωνπιοπάνωαποφάσεωνοΓενικός Εισαγ20 γελέας άσκησε έφεση, επικαλούμενος τους ίδιους λόγους που πρόβαλε ενώπιον τουΑνωτάτου Δικαστηρίου κατά την ακρόαση των αιτήσεων, η οποία δεν έγινε δεκτή.Η επιχειρηματολογία που πρόβαλε ο Γενικός Εισαγγελέας στις προαναφερθείσεςυποθέσεις συνοψίζεται ωςεξής,σε 25 μια απ' αυτές, στη θαλασσινού ν. Δημοκρατίας της 24/10/90 (ανωτέρω): 30 35 'Τοάρθρο 146εναποθέτειτηνάσκησητης αναθεωρη τικής δικαιοδοσίαςστο Ανώτατο Συνταγματικό Δικα στήριο. Ηδικαιοδοσίααυτήπεριήλθε μετά τη θέσπιση του Ν33/64 στην ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστη ρίου. Η άσκηση της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας σε πρώτο βαθμό απόένα μέλος τουΑνωτάτου Δικαστη ρίου δεν αναιρεί την αρμοδιότητατης ολομέλειας ως του ουσιαστικού φορέατηςδικαιοδοσίας-έπεται ότιη απόφασητου πρωτόδικου Δικαστή δεν αποτελεί την 51 Πικής, Δ. Ορφανίδης χ.α.ν.Δημοκρατίας
(1992)οριστική επίλυση της εγερθείσας διαφοράς, δεσμευτι κής γιακάθε όργανο καιαρχήτηςΔημοκρατίας όπως προβλέπεται στην παράγραφο5του άρθρου 146. Μετά την άσκηση έφεσης ηαπόφαση χάνει τον τελεσίδικο της χαρακτήρα καιηδιαφορά τίθεται ενώπιον του αρμό- 5 διου οργάνου (της ολομέλειας) για οριστική επίλυση. Αφετέρου το άρθρο30του Συντάγματος κατοχυρώνει την απρόσκοπτη προσφυγή στα δικαστήρια ταοποία καθορίζει το Σύνταγμα. Μετά τηθέσπιση τουΝ 33/64 αρμόδιοδικαστήριο γιατην επίλυση θεμάτων πουανά- *0 γονται στηδικαιοδοσία του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου βάσει τουάρθρου 146 είναι η ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Καιεφόσονη διαφοράδεν επιλύεται απότην ολομέλεια το θέμα παραμένει σε εκ κρεμότητα, διαπίστωση που καθιστά τηναναστολή της 15 απόφασης ουσιαστικό συνεπακόλουθο της έφεσης." ΣτηνπιοπάνωυπόθεσητοΔικαστήριο επεσήμανε ότι, "ΓΙ λογική προέκταση των εισηγήσεων του Γενικού Εισαγγελέα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρωτόδικες αποφάσεις, βάσει του άρθρου 11
(2)τουΝ33/64 στον 20 τομέα της αναθεωρητικήςδικαιοδοσίαςσυνιστούν προ καταρκτική επίλυση τηςδιαφοράς,θέσηηοποίαπρο σκρούει στο κείμενο καιδιατάξεις τωνπρονοιών του άρθρουαυτούτης νομοθεσίας." Εκτός από τις εφέσεις που έχουν ασκηθεί, εκκρεμεί 25 ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου καιαριθμός άλλων αιτήσεων για αναστολή ακυρωτικών αποφάσεων που εκ δόθηκαν στην άσκηση της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Για τηναποφυγήτης πολλα πλότητας των διαδικασιών, τοΑνώτατο Δικαστήριο έκρι- 30 νε ορθό τον ορισμό, ενώπιον της ολομέλειας, τηςυπό κρίση αίτησης πουυποβλήθηκε στο πλαίσιο της έφεσης (Α.Ε. 1139)πουασκήθηκε εναντίον τηςακυρωτικής από φασης. ΟΓενικός Εισαγγελέας πρόβαλεανάλογηεπιχειρη ματολογία μεεκείνη στη Θαλασσινός, καιυπέβαλε ότιοι 35 διατάξεις τουΝ33/64 πρέπει ναερμηνεύονται και εφαρ52 3Α.Α.Δ. Ορφανίδης χ.α.ν.Δημοχρατίας Πιχής,Λ. μόζονται μετρόπο που ναεναρμονίζονται μετο Σύνταγ μα. Ηερμηνεία τωννόμων ώστε νασυνάδουν μετο Σύ νταγμα, εφόσον δεν τοαποκλείει το κείμενο τους,αποτε λεί κεφαλαιώδη κανόνα ερμηνείας ο οποίος ρητά 5 αναγνωρίστηκε στηSofroniou andothers v.Municipalityof Nicosia andothers
(1976)3C.L.R.124,159, και Police v. EkdotikiEtena
(1982)2 C.L.R. 63,77 &78.Οκανόνας αυτός τον οποίο επικαλέστηκε ο Γενικός Εισαγγελέας αποτελεί ερμηνευτικό αξίωμα το οποίο απορρέει από το 10 Αρθρο 179 του Συντάγματοςπουκαθιερώνει το Σύνταγ μα ωςτονυπέρτατο νόμο τηςΔημοκρατίας. Η επίκληση όμως αυτούτου κανόναστο πλαίσιο αυτήςτης υπόθεσης, παραγνωρίζει (α) ότι ο Ν33/64 θεσπίστηκε βάσει τουδικαίουτης 15 ανάγκης γιαυποστήλωση τουΣυντάγματος,και (β) πρωταρχικό μέτρο κρίσης της αναγκαιότητας του νομοθετήματος είναιη ανάγκηη οποίαοδήγησε στηθέσπι ση του σεσυνάρτηση μετηλειτουργικότητα των συνταγ ματικών θεσμών πουείχαν περιέλθει σε αποτελμάτωση 20 (βλ. μεταξύ άλλων, Attorney- General v. Ibrahim Mustafa, 1964 1 C.L.R. 95, Aloupasv. National Bank of Greece
(1983)1CL.R. 55,και Theodondes andothers v. Ploussiou
(1976)3C.L.R.319). To Ανώτατο Δικαστήριο που συγκροτήθηκε βάσει του 25 Ν33/64 είναι, όπως επισημαίνει ο Γενικός Εισαγγελέας στην αγόρευση του, οφορέας τωναρμοδιοτήτων καιδι καιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, όπωςδιαπιστώ θηκε και στην ΑΘηνής ν.Δημοκρατίας
(1989)2AAA 71. Οι εξουσίες αυτέςπεριήλθαν στο Ανώτατο Δικαστήριοως 30 ενιαία οντότητα. Ηπροβλεπόμενη, όπως εισηγήθηκε, από το Άρθρο 11
(2)άσκηση τηςαναθεωρητικής δικαιοδοσίας από μέλος ήμέλη τουΔικαστηρίου, όπως ήθελε οριστεί, δεν αποτελεί υποκατάστατο της δικαιοδοσίαςτου Ανωτά τουΔικαστηρίου,αλλάδιαδικασίαη οποίασυναρτάται με ^g την επιφύλαξητου Άρθρου 11
(2)καιτηδευτεροβάθμιαδι καιοδοσία ηοποία παρέχεται μετιςδιατάξεις του. Η δι53 Πι*ήε,Δ. ΟρφανίΑικ«.α.ν.Δη)ΜΒΐ$αϊίας
(1992)καιοδοσία ηοποίαπροβλέπεται απότο Άρθρο 11
(2)δια τηρεί τηναυθυπαρξίατης μόνο ανδενασκηθείέφεση. Εφόσον ασκηθεί έφεση, η πρωτόδικη απόφασηατονεί και πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας διαδικασίαςενώπιον της ολομέλειας του 5 Ανωτάτου Δικαστηρίου προς επίλυση της διαφοράς η οποία αναφύεται στο πλαίσιο της προσφυγής. Η ουσία της εισήγησης τουΓενικού Εισαγγελέα είναι ότι η δικαιο δοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 11 10
(2)του Ν33/64,είναι αλληλένδετη και δε διασπάταιαπό τηνυποδιαίρεσητηςσεπρώτοκαιδεύτεροβαθμό.Η ερμη νείααυτήείναι αδύνατονασυμβιβαστεί μετο λεκτικό του Άρθρου 11
(2)πουαποδίδειχωρίς επιφύλαξητηναναθεω ρητικήδικαιοδοσίατου Ανωτάτου Δικαστηρίου στοδικα στήριο πουπροβλέπεταιαπότις διατάξειςτου. 15 Τα λειτουργικά προβλήματα που προκύπτουν απότη διαίρεση της αναθεωρητικής δικαιοδοσίας σε δύοστάδια, εκτός αν υιοθετηθεί ηερμηνεία πουυποστήριξε ο Γενικός Εισαγγελέας, είναι τόσο μεγάλα, μας πληροφόρησε, που σε ορισμένες περιπτώσεις οδηγούν σεπαράλυσητηςδημό σιας υπηρεσίας μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης. Οι ιδιαίτεροι λόγοι πουσυνηγορούν υπέρτης αναστολής της εφεσιβληθείσας απόφασης,αναφέρονται στην ένορκηδή λωση της ΜάρωςΚυπριανού,λειτουργού στηΓραμματεία τηςΝομικήςΥπηρεσίας τηςΔημοκρατίας. Ο κ. Ευσταθίου εκ μέρους του αιτητή στην Προσφυγή 416/88 -εφεσίβλητου, διαφώνησε μετις εισηγήσεις τουΓε νικού Εισαγγελέα, καιυποστήριξε τηναπόρριψητηςαίτη σης.Οι θέσεις τουσυνοψίζονται ωςεξής : (α) Το άρθρο 11
(2)δεν αφήνειαμφιβολίες ωςπροςτην οριστικότητα καιτοντελεσίδικο χαραχτήρατωναποφάσε ων που εκδίδονται βάσει του άρθρουαυτού του Ν 33/64. Ο δικαστήςήοι δικαστέςπουορίζονταιγιατην ενάσκηση της δικαιοδοσίας αυτήςπεριβάλλονται με όλες τις αρμο διότητες και δικαιοδοσίες που προβλέπει το Άρθρο 146 35 54 3 ΑΑΔ. Ορφανίδης κ,α.ν.Δημοκρατίας Πιχής,Δ. τουΣυντάγματος. (β) 'Οχι μόνο ως θέμα ερμηνείας τωνδιατάξεων του Άρθρου 11
(2)προκύπτειωςαυτοτελήςηδικαιοδοσίαπου παρέχεται απότιςδιατάξειςτου,αλλάκαιωςθέμα πρα5 κτικήςυιοθέτησητων εισηγήσεων τουΓενικού Εισαγγελέα θαοδηγούσε σεανατροπή καιαναστάτωσηενός συστήμα τος πουέχειλειτουργήσει με επιτυχίαγιατριάντασχεδόν χρόνια. _(γ)Αναστολήμπορείναεγκριθεί μόνο στιςπροβλεπόμενες απότηΔικονομίαπεριπτώσεις (Α35θ.18). Αναστο 10 λή μπορεί να διαταχθεί μόνο εφόσον διαπιστώνονται εξαιρετικές περιστάσεις, όπως καθορίστηκαν στην Ιερωνυμίδης ν.Δημοκρατίας -Προσφυγή 944/88 -αποφασί στηκε στις 27/6/91και θαδημοσιευθεί στους τόμουςτων 15 αποφάσεωντουΑν. Δικαστηρίου
(1991)4AAA, απότην οποίαπαρέθεσετοπιοκάτωαπόσπασμα: 20 25 30 "Τι συνιστά εξαιρετικές περιστάσεις, είναι δύσκολο να προκαθορισθεί και ανεπιθύμητο να προσδιοριστεί εξαντλητικά. Οι περιστάσεις πρέπει να συσχετίζονται με τιςσυνέπειες εφαρμογήςτηςπρωτόδικης απόφασης στη συγκεκριμένη περίπτωση,καινακαταφαίνονταιοι ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες σεπερίπτωσηεπιτυχίας της έφεσης. Τοεξαιρετικό τωνπεριστάσεων πρέπει να προκύπτει απότοσυσχετισμό, αφενός, τωνσυνεπειών της άμεσης εφαρμογής της ακυρωτικής απόφασης και των δυσχερειών, αφετέρου, αποκατάστασηςτης προη γούμενης κατάστασηςπραγμάτωνσεπερίπτωσηεπιτυ χίας τηςέφεσης. Σ' αυτάπρέπει να προστεθεί ότι οπο τεδήποτε αναστέλλεται πρωτόδικη ακυρωτική απόφαση,δικαιολογείταιηεπιτάχυνσητης ακρόασηςτης έφε σης γιατί γιαόσοχρόνο διαρκείηαναστολήαιωρείται η νομικότητα στη λειτουργία της Δημόσιας Υπηρε σίας". Οκ.Αγγελίδης,εκμέρουςτου επιτυχόντααιτητήστην 35 Προσφυγή445/88,υιοθέτησε τοσκεπτικότηςθαλασσινός 55 uiHife Α. Ορ<ρανΙδης Η,Ο. ν.ΔημοΗρατΙας
(1992)ν.Δημοκρατίας(ανωτέρω),απότηνοποίαπαραθέτειεκτε ταμένα αποσπάσματα.Γιατους λόγους που εκτίθενται στη θαλασσινός, πρέπεινααπορριφθεί,όπως εισηγήθηκε, καιαυτήηαίτησητουΓενικούΕισαγγελέα. Γιατην ολοκλήρωση της εικόναςηοποίαδιαγράφεται 5 από τη νομολογία ως προςτο δικαιοδοτικόπλαίσιο των εξουσιών και αρμοδιοτήτωντου Ανωτάτου Δικαστηρίου, πρέπει να αναφερθούμε και στις :Attorney - General v. Georghiou
(1984)2C.L.R.251,και Γενικός Εισαγγελέας 1 0 ν.Λαζαρίδη και άλλον
(1992)2AAA 8,όπουαναγνωρίστηκε ότιτοΣύνταγμα δεν καθιερώνει δικαίωμα έφεσης και ότι ηθεσμοθέτηση του ανάγεταιστη νομοθετικήλει τουργία. Εξάλλου,έχειαναγνωρισθεί ότι ηδικαιοδοσίαη οποία παρέχεται από τηνεπιφύλαξη του Άρθρου 11
(2)(πρόβλεψη για έφεση), είναι δευτεροβάθμια και ασκείται \$ βάσεικαισύμφωνα μετις σχετικές διατάξειςπουπροβλέ πουν καικαθορίζουν οι σχετικοί διαδικαστικοί θεσμοί (βλ.,μεταξύάλλων,Republic v.Vassiliades [196η 3 C.L.R. 82,BrancoSalvageLtdv. Republic
(1967)3CL.R. 213,και Δημοκρατία v.Βιολάρη &άλλης(1991] 3AAA 456). 20 Εκτός απότις πρόσφατεςαποφάσεις(πουμνημονεύο νται στο προοίμιο της απόφασης),και σειρά προγενέστε ρων αποφάσεων τουΑνωτάτου Δικαστηρίου καθορίζει ότι η αναστολή αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου που εκδίδονται βάσει και στο πλαίσιο της δικαιοδοσίας 25 πουπαρέχεταιαπότο Άρθρο 146 καιασκείταιαπό δικα στήριο πουσυγκροτείταιβάσειτουΆρθρου 11
(2),υπόκει ται στις πρόνοιες της Δ.35 θ.18, και μπορεί να εγκριθεί μόνο εφόσον συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις (βλ. με ταξύ άλλων, Veisandothersv.RepubUc
(1979)3CL.R. 3 0 390, Veis andothersv. RepubUc
(1979)3 C.L.R.537, RepubUc v. Petrides [1981] 3 C.L.R. 246, RepubUc v. Hadjieftychiou
(1986)3 C.L.R. 2628, και Christoudias v. RepubUc
(1985)3CLR. 1615). Με απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου της6/8/64 35 που λήφθηκε αμέσως μετά τη συγκρότηση του Ανωτάτου 56 3 Α.ΑΛ. Ορφανίδης χ.α.ν.Δημοκρατίας Πιχής,Δ. Δικαστηρίου (Ν33/64),αποφασίστηκε ότι ηδικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει του Άρθρου 11
(2), ασκείται από ένα μέλος του. Ηαπόφασηαυτή υπόκειται σεαναθεώρηση ο,ποτεδήποτετοΑνώτατο Δικαστήριοκρί5 νει ότι δικαιολογείταιη αύξησητηςαριθμητικήςσύνθεσης τουΑνωτάτουΔικαστηρίουπουασκείτηδικαιοδοσίαπου προβλέπεται απότο Άρθρο 11
(2). Εν πάσηπεριπτώσει,η ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου μπορεί,όποτεκρί νει τούτο επιβεβλημένο, να αναλάβει απευθείαςτην εκδί1 καση προσφυγής (βλ.,μεταξύάλλων,Georghiouandothers v.RepubUc[1987]3CL.R. 980). Ανάλογες εισηγήσεις μ' αυτές που προβλήθηκαν σ' αυτήτηνυπόθεση,αναφορικά μετοδικαιοδοτικόπλαίσιο και λειτουργία τουΑνωτάτου Δικαστηρίου βάσειτου Άρ15 θρου 11
(2)του Ν33/64,υποβλήθηκαν αποτο Γενικό Ει σαγγελέα καιστις Πρωτογενείς εναρκτήριεςαιτήσεις 1/91 &2/91
(1991)2AAA. 150),σεσχέσημετη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αστικές και ποινικές υποθέσεις πουπροσδιορίζεται στο Άρθρο 11
(3). 20 Ο Γενικός Εισαγγελέας υπέβαλε,σ' εκείνες τις υποθέσεις, ότι το Εφετείο το οποίο συγκροτείται βάσει του Άρθρου 11
(3), δενπεριβάλλεται μετην ολότητα των εξουσιών και αρμοδιοτήτων που παρέχονται από το Σύνταγμα στο Ανώτατο Δικαστήριο (High Court), και ότι αυτοτέλεια 2 5 στην άσκησητης δευτεροβάθμιαςδικαιοδοσίαςπουπαρέ χει το Άρθρο 152.1 του Συντάγματος ενυπάρχει μόνο στην ολομέλεια τουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Και στηνπε ρίπτωσητουΆρθρου 11
(3),όπωςκαιστηνπερίπτωση του Άρθρου 11
(2),ηαριθμητικήσύνθεση τουδικαστηρίουστο 30 οποίο εναποτίθεταιηάσκησητων αντίστοιχωνδικαιοδο σιών, επαφίεται στο Ανώτατο Δικαστήριο. Το Ανώτατο Δικαστήριο απέρριψετηνεισήγηση,επισημαίνονταςότιτο δικαστήριο το οποίο συγκροτείται βάσει του Άρθρου 11
(3)είναι ο φορέας της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίαςτου 35 Ανωτάτου Δικαστηρίου (High Court) στους τομείς του αστικούκαιτουποινικούδικαίου. Ό,τισυνάγεται απότις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις Πρωτογενείς Εναρκτήριες Αιτήσεις 1/91 και 2/91, είναι ότι δεν είναι 57 Πικής, Δ. Ορφανίδης χ.α.ν.Δημοκρατίας
(1992)επιτρεπτός ο κατακερματισμός των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου, και ότι οι αρμοδιότητες και δι καιοδοσίες που ασκούνται από το δικαστήριο το οποίο συγκροτείται βάσει του Ν33/64,είναι οι αντίστοιχες που προβλέπονται από το Σύνταγμα. Διαφορετικά, η δίκαιο- 5 δοσία η οποία θα ασκείτο από το Ανώτατο Δικαστήριο βάσει του Άρθρου 11
(2)ή του 11
(3),θα ήτανδιάφορη από εκείνη που προβλέπεται στο Σύνταγμα και άγνωστη σ' αυτό. Όπως ηδευτεροβάθμια δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δι- 1° καστηρίου (High Court) εναποτίθεται στο Ανώτατο Δικα στήριο, και ασκείται με τη σύνθεση που καθορίζει το Άρθρο 11
(2), έτσι και η αναθεωρητική δικαιοδοσία (Άρθρο 146) του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου εναποτίθεται στο Ανώτατο Δικαστήριο καιασκείται όπως \ζ προβλέπεται στο Άρθρο 11
(2). Τασυμπεράσματασταοποίακαταλήγουμε, είναι: 1)Το Άρθρο 11
(2)τουΝ 33/64εναποθέτει την αναθεω ρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικα στηρίου στο Ανώτατο Δικαστήριο με σύνθεση που ήθελε 20 καθορίσει. Σύμφωναμετηνυφιστάμενη απόφαση η δικαι οδοσία αυτήασκείται απόένα μέλοςτου Δικαστηρίου. 2) Ηδικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου που κα θορίζεται στο Άρθρο 11
(2)είναι, όπως ρητά ορίζεται, εκείνη η οποία προβλέπεται από το Άρθρο 146 του Συ- 25 ντάγματος. Οι θεραπείες οι οποίες μπορεί να εκδοθούν είναι εκείνες πουκαθορίζονταιστην παράγραφο4τουάρ θρουαυτούτου Συντάγματος. 3) Η δεσμευτικότητα των αποφάσεων που εκδίδονται βάσει του Άρθρου 146.4, είναι εκείνη που καθορίζεται 30 στην παράγραφο5του ίδιου άρθρου. Οι ακυρωτικές απο φάσεις είναι δεσμευτικές έναντι πάντων (βλ. μεταξύ άλλων, Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου Επικρα τείας 1929-1959,σελ. 279. Δαγτόγλου "Γενικό Διοικητικό 58 3Α.Α*Δ. Ορφανίδης χ.α.ν.Δημοκρατίας Πιχής,Δ. Δίκαιο" - Τόμος 2 [1982] σελ. 107, και Papamichael ν. RepubUc[1987]3CL.R. 1357),όπως εξυπακούεται απότη φύσητους και όπως επιβάλλει ηαρχήτουκράτουςδικαί ου. 4)Εφόσον ασκηθεί έφεση,ηακυρωτικήαπόφαση μπο ρεί να ανασταλεί στοπλαίσιο τηςΔ.35 Θ.18.Ηαναστολή ανάγεταιστηδιακριτικήευχέρεια τουδικαστηρίουκαιπα ρέχεται μόνο εφόσο συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις πουτηδικαιολογούν. 5) Στην προκείμενη περίπτωση δε διαπιστώνονται λόγοιπουδικαιολογούν τηναναστολή. Οι αιτήσεις απορρίπτονται.Δενεκδίδεται διαταγή για ταέξοδα. Οιαιτήσειςαπορρίπτονταιχωρίςέξοδα. 59