(1992)14Απριλίου,1992 [ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΓΑΡΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ Γ. ΣΤΑΥΡΟΥ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Καθ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 431/89). Φορολογία — Φορολογία Εισοδήματος — Επιπρόσθετη φορολογία — Αναθεώρηση απόφασης τον Εφόρου και επιβολή πρόσθετης φορολογίας λόγω δόλου ή εσκεμμένης παράλειψης του φορολογούμενου — Δικαστικός έλεγχος της απόφασης αυτής τον Εφόρου — Η απόφαση αυτή κρίνεται όπως όλες οι διοικητικές αποφάσεις — Ακνρώνεται μόνο στην περίπτωση που κανένα λογικό πρόσωπο δεν θα κατέληγε, με βάση τα ενώπιον τον Εφόρου γεγονότα, σε τέτοιο συμπέρασμα. 5 Φορολογία — Φορολογία Εισοδήματος — Βάρος προσκόμισης 10 στοιχείων — Παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων από το φορολογούμενο — Ο φορολογούμενος έχει υποχρέωση να παρουσιάσει στον Έφορο τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία προς υποστήριξη των αιτημάτων τον — Στοιχεία πον παρουσιάστηκαν στον Έφορο μετά τη λήψη της απόφασης τον, δεν 15 μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο. Προς υποστήριξητης προσφυγήςτου κατά της απόφασης του Εφόρου Φόρου Εισοδήματος με την οποία βεβαίωσε τις επιβληθείσες προς αυτόν φορολογίες εισοδήματος και έκτακτης εισφοράς, ο αιτητής ισχυρίστηκε πρώτον ότι ο Έφορος δεν εδικαιούτο να αναθεωρήσει τις φορολογίεςγιαταέτη 1976/75-1980 διότι δεν είχευπάρξει δόλοςήεσκεμμένηπαράλειψη εκ μέρους του, δεύτερον ότι ο Έφορος ενήργησε βεβιασμένα χωρίς να δώσει 1292 20 4Α.Α.Δ. Σταύρου ν.Δημοκρατίαςκ.α. επαρκήευκαιρίαστον αιτητήναπροσκομίσει αποδεικτικάστοιχεία και τρίτον ότι ο Έφοροςδεν έλαβευπόψητου διάφοραεπιμέρους στοιχεία όσον αφορούσε τον υπολογισμό του φορολογητέου του εισοδήματος. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την προσφυγή αποφάσισεότι: 10 15 20 25 30 35 *Λ Κατάτηνάσκησητης ακυρωτικήςδικαιοδοσίας,που λειτουργεί υπό την ενίσχυση του δόγματος της διάκρισης των εξουσιών, τα δικαστήρια περιορίζουν την κρίση τους στη νομιμότητα των αποφάσεων της φορολογικής αρχής. Τούτο συνάγεται από τη συνολική θεώρηση της νομολογίας. Λόγος ακυρότητας για κακή αξιολόγηση στοιχείων είναι συνήθως αβάσιμος διότι μια τέτοια διεργασία ανήκει στη διοίκηση και δεν ελέγχεται κατά την ακυρωτική διαδικασία παρά μόνο σε περιπτώσεις που, βάσει συγκεκριμένων περιστατικών, προκύπτει πως τα συμπεράσματα υπερβαίνουν τα ακραίαόρια της δυνατής αξιολόγησης. Ή ακόμα στις περιπτώσεις εκείνες που διαπιστώνεται λάθος ή ουσιαστική "παράλειψη ή άλλη αιτία που άπτεται του κύρους της πράξης σε βαθμό που την καθιστά ελαττωματική. Η αρχή αυτή εφαρμόζεται τόσο γενικά όσο και ειδικά σε σχέση με υποθέσεις δόλου ή εσκεμμένης παράλειψης. Το ζήτημα είναι ουσιαστικά θέμα γεγονότων. Το βάρος της απόδειξης - ότι ο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης - έχει ο Διευθυντής. Η απόφασητου κρίνεται από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο όπως οι άλλες διοικητικές αποφάσεις: Είναι εύλογα επιτρεπτή; Ακυρώνεται μόνο εάν κανένα λογικό πρόσωπο, με βάση τα ενώπιον του Διευθυντή γεγονότα, δεν μπορούσε νακαταλήξει στην απόφασηότι ο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης. Θεωρώ ότι με βάση τα ενώπιον του στοιχεία, ήταν εύλογα επιτρεπτόγιατον Έφορο νααποφασίσειότι ο αιτητήςήτανένοχος δόλου ήεσκεμμένης παράληψης. Δεν βρίσκωβάσιμητην εισήγησητουδικηγόρου του αιτητήότι ο Έφορος ενήργησε βεβιασμένα στερώντας τον αιτητήςτηςευκαιρίας ναπροσκομίσει ταστοιχεία του.Αντίθετα από ταγεγονότα ενώπιον μου φαίνεται ότι ο Έφορος εξάντλησε όλα τα λογικά χρονικά περιθώρια δίδοντας επανειλημμένα στον αιτητή την ευκαιρία να προσκομίσει τα αποδεικτικά στοιχεία που προσδιόρισε. Σημειώνω 1293 Σταύρου ν.Δημοκρατίας κ.α.
(1992)ότι οποιαδήποτεστοιχεία παρουσιάστηκαν στον Έφορομετάτη λήψη της απόφασης τουδεν μπορούννα ληφθούν υπόψηαπότο Δικαστήριοστηνεξέτασητηςνομιμότητας της. Αναφέρομαι επίσης στην αρχήότι ο φορολογούμενος έχει την υποχρέωση να παρουσιάσει στον Έφορο τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχείασευποστήριξητωναιτημάτωντου. 5 Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Τ.& Μ.Οικονόμου και Υιοί Λτδ ν.Δημοκρατίας
(1992)4 Α.ΑΛ. 15 Ζαχαροπλαστικές Επιχειρήσεις "ΟΚΑΠΪ" Ατδ ν. Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ.2312· Amis v.Colls (Η.Μ. Inspectorof Taxes) 39T.C. 148- 20 Xiros v. Republic
(1985)3C.L.R . 971Charalambous v.Republic
(1989)3(A) C.LR. 655Mazmanianv.Δημοκρατίας
(1989)3(E)Α.Α.Δ. 336V 25 Pavlou v.Directorof InlandRevenue
(1988)3(B)C.L.R. 1125Tryfonosv.Republic
(1984)3 C.LR .
- 30 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της επιβολής φόρου εισοδήματος και έκτακτης εισφοράς στον αιτητήγιαταέτη 1975-
- 35 Α. Κουκούνης, γιατοναιτητή. Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ' ων η αίτηση. 40 Cur. adv.vult. Ο Δικαστής κ. Χατζητσαγγάρης ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. 1294 4Α,Α.Δ. 5 Σταύρου ν.Δημοκρατίαςκ.α. ΧΑΤΖΗΤΣΑΓΤΑΡΗΣ, Δ.: Η παρούσα προσφυγή στρέφεται εναντίον της απόφασης του Εφόρου Φόρου Εισοδήματος που περιέχεται στην επιστολή του ημερομηνίας 4.4.89 με την οποία βεβαίωσε τις επιβληθείσες φορολογίες εισοδήματος και έκτακτης εισφοράς για τα έτη 1975 - 1984 για τις οποίες ο αιτητής είχευποβάλει ενστάσεις. Ο αιτητής είχε υποβάλει δηλώσεις εισοδήματος για τα 10 φορολογικά έτη 1976/75 στις 7.4.1976 και για τα φορολογικά έτη 1980/79 - 1984 στις 3.11.
- Για τα φορολογικά έτη 1977/76 - 79/78 δεν υπέβαλε δηλώσεις εισοδήματος. Περαιτέρω ο αιτητής υπόβαλε καταστάσεις ενεργητικού και παθητικού κατά την 31.12.1978 και 15 31.12.
- Ο έφορος προέβη σε αναθεώρησητων φορολογιών που είχε επιβάλει για περίοδο πέραν των 6 ετών και συγκεκριμένα για τα φορολογικά έτη 1976/75 - 1980 20 επειδή θεώρησε τον αιτητή ένοχο δόλου ή εσκεμμένης παράλειψης, επιβάλλοντας πρόσθετη φορολογία. Η προσφυγήστρέφεται επίσης εναντίον των φορολογιών για τα έτη 1981 - 1984 σαναρχικές φορολογίες. 25 Ο τρόπος υπολογισμού όλων των πιο πάνω φορολογιών φαίνεται στην επιστολή του Εφόρου ημερομηνίας 17.12.1988και στον φάκελο πουκατατέθηκε στο Δικαστήριο σαντεκμήριο
- 30 Η επιστολή ημερομηνίας 4.4.1989 βεβαιώνει τις πιο πάνω φορολογίες. Μετά από τις ενστάσεις του αιτητή ο Έφορος ζήτησε διάφορα αποδεικτικά στοιχεία σε υποστήριξη τους, και 35 έγιναν συναντήσεις σχετικά με το θέμα. Στη συνέχεια ο Έφορος με βάση τα αποδεικτικά στοιχεία που του προσκομίστηκαν, και τα προηγούμενα στοιχεία που είχε ενώπιον του αποφάσισε επί των ενστάσεων, διατηρώντας την αρχικήτου απόφαση. 40 Ενώπιον μου υπάρχουν και δύο ένορκοι δηλώσεις εκ μέρους του αιτητή και του κ. Ιωάννη Πούλλη εκ μέρους 1295 Χ'Τσαγγάρης, Δ. Σταυρόνν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)του Εφόρου. Ο κ. Πούλλης αντεξετάσθη επί μακρό από τον δικηγόρο τουαιτητή. Το πρώτο παράπονοτου αιτητή είναι ότι ο έφορος δεν εδικαιούτο να αναθεωρήσει τις φορολογίες για τα έτη 5 1976/75 - 1980 διότι δεν υπήρξε δόλος ή εσκεμμένη παράλειψη εκ μέρους του αιτητή. Δεύτερο ότι ο Έφορος ενήργησε βεβιασμένα χωρίς να δώσει επαρκή ευκαιρία στον αιτητή να προσκομίσει αποδεικτικά στοιχεία. Περαιτέρω ο αιτητής παραπονείται ότι κατά την εξέταση 10 του θέματος δεν έλαβε υπόψη του διάφορα επιμέρους στοιχεία όσον αφορά τον υπολογισμό του φορολογητέου εισοδήματος τουαιτητή. Η αρχή η οποία διέπει την άσκηση της ακυρωτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου σχολιάστηκε πρόσφατα στην υπόθεση Τ.Μ. Οικονόμου και Υιού Ατό* ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Προσφυγή 748/89 που δόθηκε στις 16.1.1992, όπου ο Δικαστής Νικήτας ανάφερε τα ακόλουθα: " Πρέπει στο σημείο αυτόνα υπομνήσουμε την αρχή ότι κατάτην άσκηση τηςακυρωτικής δικαιοδοσίας, που λειτουργεί υπό την ενίσχυση του δόγματος της διάκρισης των εξουσιών, τα δικαστήρια περιορίζουν 25 την κρίση τους στη νομιμότητα των αποφάσεων της φορολογικής αρχής.Τούτο συνάγεται από τη συνολική θεώρηση της νομολογίας. Βλέπε λ.χ. 439/89 Ελένη Κωνσταντή Χριστοφή ν. Δημοκρατίας απόφαση που δόθηκε στις 13.9.89, στην οποία γίνεται αναφορά σε 30 άλλες προηγούμενες. Ο λόγος για κακή αξιολόγηση στοιχείων είναι συνήθως αβάσιμος διότι μια τέτοια διεργασία ανήκει στη διοίκηση και δεν ελέγχεται κατά την ακυρωτική διαδικασία παρά μόνο σε περιπτώσεις που, βάσει συγκεκριμένων περιστατικών, προκύπτει 35 πως τασυμπεράσματαυπερβαίνουνταακραίαόριατης δυνατής αξιολόγησης. Η ακόμα στις περιπτώσεις εκείνες που διαπιστώνεται λάθος ή ουσιαστική παράλειψη ή άλλη αιτία που άπτεται του κύρους της πράξηςσε βαθμόπουτηνκαθιστάελαττωματική." 40 Η αρχή αυτή εφαρμόζεται τόσο γενικά όσο και ειδικά 1296 15 20 4Α.Α.Δ. Σταύρου ν.Δημοκρατίας κ.α. Χ'Τσαγγάρης,Δ. σε σχέση με υποθέσεις δόλου ή εσκεμμένης παράλειψης. Στην υπόθεση Ζαχαροπλαστικές Επιχειρήσεις "ΟΚΑΠΙ" Ατδ ν.ΚυπριακήςΔημοκρατίας(Προσφυγή αρ. 135/89,η απόφασηδόθηκεστις 30.6.1990),αναφέρονταιταεξής: 5 "ΣτηνυπόθεσηIoannidesv.Republic
(1985)3 C.L.R. 1801,στησελ. 1818 ειπώθηκε: 10 15 20 25 "Under the provisions of s.23
(2)of Law No.4/78 (introduced in our legislation for the first time by s.10 of Law No.61/69)where a person has been guilty of fraud or wilful default, the time limit of six years mentioned in subsection
(1)shall be increased totwelve years.Itis not necessary for thelifting of the six years'bar for a person to be found guilty of fraud or wilful default by a Court of Law. It is sufficient if the Commissioner on the evidence before him reasonably makes afinding tothat effect." Στην υπόθεση Wellington v. Reynolds (H.M. Inspector of Taxes) [1962] 40 T.C. 209, ο Wilberforce J., αναφερόμενος στην εσκεμμένη παράλειψη, είπε στη σελ. 215: "....is some deliberate orintentional failure to do what thetaxpayer ought tohave done,knowingthat to omit to do so was wrong. And what the taxpayer's duty was, in such a case as this, was to make atrue and correct return in relation to IncomeTax to thebest of his judgment and belief: " 30 To ζήτημα είναι ουσιαστικά θέμαγεγονότων. Τοβάρος της απόδειξης - ότι ο φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης - έχει ο Διευθυντής - (Hillen brand v. Commisioners of InlandRevenue, 42 T.C. 617). 35 Η απόφαση του κρίνεται από το Αναθεωρητικό Δικαστήριο όπως οι άλλες διοικητικές αποφάσεις:Είναι εύλογα επιτρεπτή; Ακυρώνεται μόνο εάν κανένα λογικό πρόσωπο, με βάση τα ενώπιον του Διευθυντή γεγονότα, δεν μπορούσε να καταλήξει στην απόφαση ότι ο 40 φορολογούμενος είναι ένοχος εσκεμμένης παράλειψης Amis v. Colls (ΗΜ. Inspector of Taxes), 39T.C. 148). 1297 Χ'Τσαγγάρης, Δ. Σταύρουν. Δημοκρατία;κ.α.
(1992)Αναφορικά με την εσκεμμένη παράλειψη, στην υπόθεση James v. Pope (Η.Μ. Inspector of Taxes), 48 T.C. 142, στη σελ. 149 ειπώθηκε:"It is not an allegation to be lightly inferred, even 5 though one cannot realistically ignore that there might be persons less strict in their behaviour to the Revenue than to individuals. The burden of establishing an allegation corresponds to its seriousness, because, as a matter of common sense, themore culpable what is allegedtheless 10 likely it is to have occurred. This consideration I bear in mind throughout." Θεωρώ ότι με βάση τα ενώπιον του στοιχεία, ήταν εύλογα επιτρεπτό για τον Εφορο να αποφασίσει ότι ο 15 αιτητής ήταν ένοχος δόλου ή εσκεμμένης παράληψης, και υιοθετώ την προσέγγιση του κ. Λαζάρου όπως εκτίθεται στην γραπτήτουαγόρευση. Δεν βρίσκω βάσιμητην εισήγηση τουκ. Κουκούνη ότι ο 20 Εφορος ενήργησε βεβιασμένα στερώντας τον αιτητή της ευκαιρίας να προσκομίσει τα στοιχεία του. Αντίθετα από τα γεγονότα ενώπιό μου φαίνεται ότι ο Έφορος εξάντλησε όλα τα λογικά χρονικά περιθώρια δίδοντας επανειλημμένα στον αιτητή την ευκαιρία να προσκομίσει 25 τα αποδεικτικά στοιχεία που προσδιόρισε. Σημειώνω ότι οποιαδήποτε στοιχεία παρουσιάστηκαν στον Έφορομετά τη λήψη της απόφασης του δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη από το Δικαστήριο στην εξέταση της νομιμότητας της.Xiros v. Republic
(1985)3C.L.R. 971,Andreas Chara- 30 lambous v. The Republic of Cyprus, υπόθεση Αρ. 111/86, απόφαση δόθηκε στις 5.5.1989, Angele Mazmanian ν, Κυπριακής Δημοκρατίας, προσφυγή 510/88, απόφαση δόθηκε'στις23.12.1989. 35 Αναφέρομαι επίσης στην αρχή ότι ο φορολογούμενος έχει την υποχρέωση να παρουσιάσει στον Εφορο τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία σε υποστήριξη των αιτημάτων του. Στην υπόθεση Σταύρος Παύλου ν. Δημοκρατίας,προσφυγή 17/86, η απόφαση δόθηκε στις 40 31.5.1988,το Δικαστήριο τόνισε τα ακόλουθα: "The effect of failure by an applicant to submit to the 1298 4Λ.Α.Δ. 5 10 15 Σταύρουν.Δημοκρατίαςκ.α. Χ'Τσαγγάρης,Δ. respondent therelevant information despite repeatedre minders to that effect has been commented in anumber of cases (see, inter alia,Nicou v. The Republic
(1983)3 C.L.R. 1113 andPanayiotou v. The Republic
(1984)3 C.L.R.957)." Σχετικήεπίσης είναικαιη υπόθεση Christos Tryfonos v. The Republic
(1984)3 C.L.R. 884, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα: "Very recently Iexamined the nature of the discretio nary powers of theCommissionerunders. 51.Thepower of theCommissioner to reject unauthenticated claims for deduction is acorrelative of the duty underthelaw of the taxpayers to: (
- a)make a full disclosure of their income and assets, where necessary,.and 20 (
- b)the control they have over their financial affairs and peculiar amenity to substantiate their claims as well as their obligation to keep proper records of their finan cial affairs. 25 As one may infer from thehistory of the assessments, theapplicant was lessthanforthcoming inmaking a com plete disclosure of his financial affairs, and raised aclaim for deduction only when confronted with the prospect of paying income tax. In such circumstances, it was within thediscretion of theCommissioner,in exercise of hispo wers under s.51, to reject the claim for deduction. No thingheardbefore mepersuades methis was notacourse reasonably opentotheCommissioner." 30 35 Με βάση τις πιο πάνω αρχές καταλήγω στο συμπέρασμα ότι δενυπάρχει κανένας λόγος για επέμβαση του Δικαστηρίουστην απόφαση του Εφόρου, σε σχέση με οποιοδήποτε από τα γενικά και ειδικά θέματα, που εγέρθησαν απότον αιτητή. Η απόφαση του ήταν εύλογα 40 επιτρεπτή. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 1299