← Κύπρος

clr/1992/1992_4_1374.pdf

(1992)17Απριλίου, 1992 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ, Δ/σιής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣΣΑΒΒΙΔΗΣ, Αιτητής, ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΠΡΟΣΟΔΩΝ ΚΑΙΑΛΛΟΥ, Καθ'ων ηαίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 556/90). Φορολογία — Φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών — Ο περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμος τον 1980 (Ν.52/80) — Άρθρο 14 (πριν την τροποποίηση τον από το Ν.135/90) σε συνδνασμό και με το Άρθρο 23 τον περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων— Μεγάληομοιότητα στοκείμενοτων 5 όνο διατάξεων — Έκταση τωνεξουσιών τουΔιενθνντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων βάσει τον Άρθρον 14 — Τα νομολογιακά πορίσματα. Φορολογία — Φορολογικό Δίκαιο — Δημόσια η φύση της φορολογικής σχέσης — Δενδιέπεται από τις αρχές του ιδιωτικού δικαίου — Η επιβολή φορολογίας και ο φόρος — Χαρακτηριστικά. 10 Διοικητικό Δίκαιο — ΓενικέςΑρχές — Τονομικό δόγμα τον estoppel ^ — Δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δέσμιας αρμοδιότητας — Θεωρία. Αναθεωρητική Δικαιοδοσία — Δικαστικός Έλεγχος — Ουσιώδη στοιχεία — Η νομιμότητα και το εύλογο της διοικητικής 20 απόφασης κρίνεται με βάση τα στοιχεία πον είχε η Διοίκηση ενώπιον τηςκατά τοχρόνο έκδοσηςτηςπράξης — Νομολογία, Αναθεωρητική Δικαιοδοσία — Δικαστικός Έλεγχος — Επέμβαση 1374 4Α.Α.Δ. Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ.Εσωτ.Προσόδωνκ.α. Δικαστηρίον — Έκταση της δικαιοδοσίας τον Δικαστηρίον ως προς την αξιολόγηση γεγονότων — Η Πρωτοπαπά ν. Δημοκρατίας. 5 10 15 20 ge 30 35 40 Με την προσφυγή ο αιτητής προσέβαλε την απόφαση του Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων με την οποία του επιβλήθηκε πρόσθετη φορολογία για κεφαλαιουχικά κέρδη για το κέρδος που προέκυψε από τη διάθεση κτήματος του αιτητή στη Γεροσκήπου. Το κρίσιμο ζήτημα ήταν κατά πόσο ο Διευθυντής δικαιούνταν να επιβάλει πρόσθετη φορολογία κατόπιν αναθεωρήσεως προηγούμενης απόφασης του γιατο ίδιο θέμα η οποία ήταν προϊόν συμφωνίας συμβιβασμού με τον αιτητή. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: 1. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρόνοια του Αρθρου 510
(1)σε συνδυασμό με την πρόνοια του Αρθρου 12
(4)του Αγγλικού νομοθετήματος Income Tax Management Act 1964, αν ίσχυαν στην Κύπρο, θα στερούσαν το Διευθυντή να επιβάλει την επίδικη φορολογία κατ' εφαρμογή του Αρθρου 5 του Αγγλικού Νομοθετήματο Income Tax Mana­ gement Act 1964. Εν όψει της απουσίας απότα νομοθετήματα που ισχύουν στην Κύπρο προνοιών αντίστοιχων με τα Αρθρα 510
(1)και 12
(4)των Αγγλικών νομοθετημάτων Income Tax Act 1952 και Income Tax Management Act 1964, αντίστοιχα, οι εξουσίες του Διευθυντή να αναθεωρεί φορολογίες κεφαλαιουχικών κερδών που έχει επιβάλει και/ή να επιβάλλει πρόσθετη φορολογία κεφαλαιουχικών κερδών πηγάζουν και καθορίζονται από το Αρθρο 14 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου του 1980 (Ν.52/80) (ως είχε, εν προκειμένω, πριν τροποποιηθείαπό το Ν.135/90),άρθρο το οποίο είναι περίπου το ίδιο με το Αρθρο 23 των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων. Στην υπόθεση Theofano Panayiotou v. The Republic το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψηότι οι πρόνοιες του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου (Ν. 4/78) εφαρμόζονται και στην περίπτωση επιβολής φόρου 1375 Σαββίδηςν.Διενθ. Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α.
(1992)Κεφαλαιουχικών Κερδών, όπως είναι η παρούσα υπόθεση. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, ο Διευθυντής μπορεί να επικαλεστεί και την πρόνοια του Αρθρου 23
(1)η οποία έχει ερμηνευτεί σε διάφορες αυθεντίες οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, είναι βοηθητικές στην ερμηνεία του 5 Αρθρου 14 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου λόγω της μεγάλης ομοιότητας στο κείμενο των δύο αυτών νομοθετικών προνοιών. Ενδεικτικάαναφέρωεπί του προκειμένου την υπόθεση ConstanneEstates Limited v. Republic στην οποία το Δικαστήριο υπέδειξε ότι ο μόνος 10 περιορισμός στην άσκηση από το Διευθυντή των εξουσιών του κάτω από το Αρθρο 23
(1)ανωτέρω είναι ο χρονικός περιορισμός των έξι ετών. Οι εξουσίες του Διευθυντή ασκούνται οποτεδήποτε ο ίδιος καλή τηπίστει κρίνει ότι ο φορολογούμενος είτε δεν φορολογήθηκε είτε φορολογήθηκε 15 με ποσό μικρότερο εκείνου με το οποίο όφειλε να είχε φορολογηθεί. Το Δικαστήριο επεσήμανε επίσης ότι ηέκταση των αντίστοιχων εξουσιών του Διευθυντή στην Αγγλία κάτω από την αντίστοιχη πρόνοια του Αρθρου 41 του Αγγλικού Income Tax Act, 1952, θα μπορούσε εύλογα να 20 χαρακτηριστεί ως μικρότερη εκείνης του Διευθυντή στην Κύπρο, η οποία είναι τόσο πλατειά ώστε να καλύπτει και περιπτώσεις μεταγενέστερης διαφορετικής εκτίμησης των ίδιων γεγονότων από το Διευθυντή. Σχετική επί του προκειμένου είναι και η υπόθεση Ανδρονλλα Πετεινού ν. 25 ΚυπριακήςΔημοκρατίας.
  1. Ησυμφωνία των μερών εδώδεν δεσμεύει το Διευθυντή ούτε του επιτρέπει να παραιτηθεί της υποχρεώσεως του να επιβάλει στον αιτητήτο φόρο τον οποίο οφείλει. Οι γενικές 30 αρχές του ιδιωτικού δικαίου δεν έχουν εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση. Η επιβολή φορολογίας απότο Διευθυντή αποτελεί άσκηση του κυριαρχικού δικαιώματος του κράτους για επιβολή φόρου. Ο φόρος αποτελεί αναγκαστική και χωρίς αντάλλαγμα παροχή του ιδιώτη 35 προς το κράτος χάριν εκπληρο>σεως των κρατικών σκοπών και αποβλέπει στην ικανοποίηση του δημοσίου συμφέροντος. Δημόσια είναι η φύση της φορολογικής σχέσης και δεν διέπεται, ως εκ τούτου, από τις αρχές του ιδιωτικού δικαίου. Ο Διευθυντής είναι επιφορτισμένος με 40 το καθήκον της εφαρμογής των ρητών διατάξεων της φορολογικής νομοθεσίας και δεν απαλλάσσεται από την 1376 4Α.Α.Δ. Σαββίδηςv. Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α. υποχρέωση να τις εφαρμόσει. Πηγή του φορολογικού δίκαιου είναιονόμος. Δεν είναι δυνατόνα χαριστεί φόρος ο οποίοςείναικαταβλητέος,άνευνόμου. 3.Τονομικό δόγματου estoppel που επικαλείταιοαιτητής δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δέσμιας αρμοδιότητας, όπως είναι η παρούσα. 10 15 20 25 30
  2. Η νομιμότητα καιτο εύλογο της διοικητικής απόφασης κρίνεται μεβάση ταστοιχεία που είχε ηδιοίκηση ενώπιον της κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση Πρωτοπαπά ν. Δημοκρατίαςτο ερώτημα πουεγείρεται δεν είναι ποια από τις δύοεκτιμήσεις προτιμάτοΔικαστήριο,αλλά μέχρι πού εκτείνεται ηδικαιοδοσίατου Δικαστηρίου ναεπέμβει στην αξιολόγηση από τη διοίκηση των γεγονότων καιτων στοιχείων τουφακέλου, ηοποία εκφεύγει τουδικαστικού ελέγχου εκτός ανφανεί ότιηδιοίκηση ενήργησε κάτωαπό to βάρος πλάνης αναφορικάμεταπράγματαήμετονόμο ήκαθ'υπέρβασητων εξουσιών της. Ούτε πλάνη ούτε υπέρβαση εξουσίας απότο Διευθυντή έχει αποδειχθεί στην παρούσα υπόθεση. Απότα στοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα εφικτή και λήφθηκε νόμιμα απότο Διευθυντή. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις τοΔικαστήριο αρνείται να επέμβει. (Βλ. υπόθεση Lilian Georghiades v.The Re­ public). Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 35 Αναφερόμενες υποθέσεις: Scorerv.Olin EnergySystemsLtd[1985]2All E.R. 375· Panayiotou v.Republic
(1986)3C.L.R. 231Ι­ ΛΟ Constanne Estates Limitedv.Republic
(1982)3C.L.R. 859Πετεινού v.Δημοκρατίας
(1991)4(A) Α.Α.Δ. 674leronimides v.Republic
(1988)3(C) C.L.R. 2657- 1377 Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδων κ.α.
(1992)Christophides v.Republic
(1984)3 C.L.R. 1454Ανσιώτης ν.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 165 Mazmanianν.Δημοκρατίας
(1989)3(E) Α.Α.Δ. 3361 Χατζηκυριάκου ν.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Ά.Δ. 1646Protopapa v.Republic
(1989)3(A) C.L.R. 528Georghiades v.Republic
(1980)3 C.L.R.
  1. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Διευθυντή του 15 Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων με την οποία επιβλήθηκε στον αιτητή πρόσθετη φορολογία για κεφαλαιουχικά κέρδη ύψους £1,040 για το κέρδος που προέκυψε απότηδιάθεσηκτήματοςτου στη Γεροσκήπου. 20 Γ.Μ. Μιχαηλίδης,γιατον αιτητή. Λ. Δημητριάδου (Δ/νις),Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ' ωνη αίτηση. Cur.adv. vult. Ο Δικαστής κ. Πογιατζής ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, Δ.: Με την προσφυγή αυτή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση του Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων (στη συνέχεια θα αναφέρεται ως "ο Διευθυντής"), ημερομηνίας 29 Μαΐου 1990, με την οποία επιβλήθηκε στον Αιτητή πρόσθετη φορολογία για 35 κεφαλαιουχικά κέρδη ύψους £1.040 πλέον τόκους για το κέρδοςπουπροέκυψε από τηδιάθεσητουκτήματοςτου με αριθμό εγγραφής C18, τεμάχιο 65, στη Γεροσκήπου στις 15 Ιανουαρίου
  2. Το επίδικο θέμα πουεγείρεται αφορά το δικαίωματου Διευθυντή να επιβάλει, κάτω από τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης, πρόσθετη φορολογία στον Αιτητή, 1378 40 \ 4 Α.ΑΛ. 5 10 15 20 25 30 Σαββίδηςv. Λιευθ.Τμ. Εσωτ. Προσόδωνκ.α. Πογιατζής, Δ. ασκώντας τις εξουσίες που το παρέχει το άρθρο 14 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου του 1980 (Ν.52/80), ή/και το άρθρο 23 των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμων. Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι σε συντομία ταεξής: Στις 15 Ιανουαρίου 1985 το πιο πάνω ακίνητο του Αιτητή πωλήθηκε και σαν τίμημα πώλησης δηλώθηκε στο έντυπο μεταβίβασης Ν.313 το ποσό των £23.
  3. Στο καθορισμένο έντυπο I.R.401 της δήλωσης Διάθεσης Ακίνητης Ιδιοκτησίας που υποβλήθηκε, ο Αιτητής δήλωσε σαν αγοραία αξία του κτήματος κατά την 27/6/1978 £18.000 και σαν προϊόν διάθεσης του £23.
  4. Με την Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας προς τον Αιτητή με ημερομηνία 10/10/1988 ο Διευθυντής αποδέκτηκε τη δήλωση του Αιτητή όσον αφορά το προϊόν διάθεσης,αλλά διαφοροποίησε το ποσό που δηλώθηκε ως αγοραία αξία κατάτην27/6/1978 από£18.000σε £7.
  5. Μετην ένσταση που υπέβαλε στις 16/10/1988 ο Αιτητής αμφισβήτησε τον καθορισμό από το Διευθυντή της αγοραίας αξίας του κτήματος κατά την 27/6/
  6. Στις 14/11/1988 επήλθε συμφωνία μεταξύ του Δι-ευθυντή και του Αιτητή όσον αφορά την αγοραίααξία ηοποία καθορίστηκε σε £13.
  7. Με βάση τη συμφωνία αυτή ο Διευθυντής εξέδωσε νέα Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας στον Αιτητή με Κώδικα Φορολογίας 5 που είναι ο Κώδικας που χρησιμοποιείται στην περίπτωση τελικής φορολογίας για διευθέτηση ένστασης κατόπιν συμφωνίας. Με τη νέα αυτή Ειδοποίηση επιβλήθηκε στον Αιτητή φορολογία κεφαλαιουχικών κερδών ύψους £
  8. Ο Αιτητής κατέβαλε το ποσό αυτόστο Δημόσιο. Στις 17/11/1989 ο Διευθυντής πρόεβη σε αναθεώρηση της πιο πάνω φορολογίας στέλλοντας στον Αιτητή 35 αναθεωρημένη Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών με την οποία η αγοραία αξία του επίδικου κτήματος κατά την 27/6/1978 καθοριζόταν στο ποσό των £8.000 αντί £13.200 με αποτέλεσμα την επιβολή πρόσθετου φόρου ύψους £1.
  9. Σε συνοδευτική 40 επιστολή του προς τον Αιτητή ο Διευθυντής αναφέρει ως λόγο της αναθεώρησης της φορολογίας το ότι η εκτίμηση της αγοραίας αξίας του κτήματος κατά την 27/6/1978 σε 1379 Πογιατζής,Δ. Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α.
(1992)£13.200 με βάσητην οποίαπροήλθε στη συμφωνία με τον Αιτητή στις 14/11/1988,αφορούσε κατάλάθος το τεμάχιο αρ. 23 και όχι το τεμάχιο αρ. 65 του οποίου ηαγοραία αξία κατά την ουσιώδη ημερομηνία είχε εκτιμηθεί σε £8.
  1. Την 1/12/1989 ο Αιτητής υπέβαλε ένσταση κατά 5 της πιο πάνω φορολογίας στην οποία ισχυρίζεται ότι η τελική φορολογία ημερομηνίας 14/11/1988 είναι δεσμευτική και ότι ο Διευθυντής δεν είχε καθόλου δικαίωμα να τηναναθεωρήσει. 10 Ο Διευθυντής εξέτασε την ένσταση τουΑιτητήκαι στις 29/5/1990 απέστειλε σ* αυτόν Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών με Κώδικα Φορολογίας 4* με την οποία επιμένει στην επιβολή στον Αιτητή πρόσθετης φορολογίας κεφαλαιουχικών κερδών 15 ύψους £1.
  2. Στη συνοδευτική επιστολή του προς τον Αιτητή, ταυτόσημης ημερομηνίας,ο Διευθυντής αναφέρει τα εξής: "Αναφέρομαι στην ένσταση σας με ημερομηνία 20 1/12/89 κατά της φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών με αριθμό 850002 και σας πληροφορώ τα πιο κάτω: Με επιστολή μου ημερομηνίας 17/11/89 η οποία 25 συνόδευε την πιο πάνωφορολογία,σας εξηγούσα τους λόγους της ανθεώρησης της φορολογίας σας με αριθμό
  3. Με επιστολή σας ημερομηνίας 1/12/89 υποβάλατε 30 ένσταση για την αγοραία αξία του ακινήτου κατά την 27/6/78 καιθεωρούσατετηνυπόθεση σας κλειστή. Με ασφαλισμένη επιστολή ημερομηνίας 2/4/90 σας καλούσα να μου παρουσιάσετε συγκεκριμένα στοιχεία 35 που να αποδεικνύουντον ισχυρισμό σας ότι η αγοραία αξία του ακινήτου που διαθέσατε την 15/1/85με αρ. εγγρ. C18, τεμ.65, Γεροσκήπου, Πάφος, ήταν κατά την 27/6/78, μεγαλύτερη απόαυτήπουέχωκαθορίσει στην * Τελικήφορολογία για διευθέτησηένστασηςχωρίςσυμφωνία. 1380 4 Α.Α.Δ. Σαββίδηςν.Διευθ. Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α. Πογιατζής, Δ. πιο πάνωφορολογία. Μετά λύπης μου παρατηρώότι μέχρι σήμερα δεν έχετε παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία καιαρνείσθε ναταπαρουσιάσετε θεωρώνταςτην υπόθεση σας κλειστή. 5 10 Παρόλα αυτά εξέτασα την ένσταση σας και σας και αναφέρω ότι με βάση τα στοιχεία που έχω στα χέρια μου και που αφορούν πωλήσεις άλλων παρομοίων κτημάτων στην ίδια περιοχή κατά το ίδιο περίπου χρονικό διάστημα καθώς και άλλους παράγοντες που έχω υπόψη μου ότι επηρεάζουν την αγοραία αξία της ακίνητης ιδιοκτησίας,κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η εκτίμηση μου είναι κανονική και δεν μπορώ να την αλλάξω. 15 20 Σας εσωκλείω Ειδοποίηση Επιβολής Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών και παρακαλώ να προσέξετε ιδιαίτερα την παράγραφο7 στην οποία σας δίνεται το δικαίωμα προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο της Δημοκρατίας μέσα σε 75 μέρες από την ημερομηνία της Ειδοποίησης αυτής αν θεωρείτε τον εαυτό σας αδικημένο από την πιο πάνω απόφαση μου." 25 Μετά την έκδοση της επίδικης απόφασης ο Αιτητής απέστειλε στο Διευθυντή εκτίμηση της αγοραίας αξίας του ακινήτου κατά τον ουσιώδη χρόνο από τον εκτιμητή Γεώργιο Γεωργιάδη με συνοδευτική επιστολή του δικηγόρου του ημερομηνίας 29/6/1990 στην οποία 30 αναφέρονταιτα εξής: 35 "Κατ' εντολήν του πελάτου μου Γεώργιου Σαββίδη αναφέρομαι στην φορολογία Κεφαλαιουχικών Κερδών που του έχετε επιβάλει με ειδοποίηση σας 29ης Μαΐου,
  4. Γνωρίζω ότι θαέπρεπε να υποβληθή Προσφυγή και όχι οποιαδήποτεπρος σας ένστασης. 40 Ηπαρούσα δεν επέχει θέσηένστασης αλλά επειδή ο πελάτης δεν παρέσχε ταστοιχεία που του ζητήσατε,τα 1381 Πογιατζής,Δ. Σαββίδηςν.Λιενθ.Τμ. Εσωτ. Προσόδωνκ.α.
(1992)οποία τώρα έχει στην διάθεση του, γι* αυτό επισυνάπτω στην παρούσα σχετική Εκτίμηση του κ. Γεωργίου Χρ. Γεωργιάδη, πρώην διευθυντού Κτηματολογίου Πάφουόπου παρουσιάζονταιOLαξίες του από φολορογίαν ακινήτου κατά τις ουσιώδεις 5 ημερομηνίες. Το στοιχείο αυτό παρέχεται περιπλέον των άλλων γεγονότων και περιστατικών της υπόθεσης αυτής που σας είναι ήδηγνωστά και στα οποίαστηρίζεται ηθέση 10 τουπελάτου. Κάτω από τις συνθήκες αυτές πιστεύω ότι δεν θα παραλείψετε να επανεξετάσετε το όλο θέμα αφού λάβετε υπόψει και το νέο στοιχείο προς πλήρη και 15 ορθήν άσκηση της διακριτικήςσας ευχέρειας. Παρακαλώ και αναμένω την απάντηση σας εντός των προσεχών δέκα ημερών ώστε να αποφευχθούν έξοδα Προσφυγής τα οποία ο πελάτης θα διεκδίκηση 20 εάν αναγκασθήνα λάβητο μέτροαυτό". Με αφετηρία το γεγονός της συμφωνίας του με το Διευθυντή, ημερομηνίας 14/11/1988, ως αποτέλεσμα της οποίας ο τελευταίος εξέδωσε την Ειδοποίηση Επιβολής 25 Φορολογίας Κεφαλαιουχικών κερδών ύψους £960 με Κώδικα φορολογίας 5, στην οποία έχω ήδη αναφερθεί, ο Αιτητής προχώρησε στην προβολή και ανάπτυξη του επιχειρήματος του ότι ο Διευθυντής στερείται του δικαιώματος και/ήκωλύεται στην άσκησητου δικαιώματος 30 που άλλως πως θα είχε να αναθεωρήσει, ως έπραξε, την τελική εκείνη φορολογία εκδίδοντας την επίδικη Ειδοποίηση Επιβολής πρόσθετης φορολογίας κεφαλαιουχικών κερδών ύψους £1.040. Προς υποστήριξη του επιχειρήματοςτουοευπαίδευτοςδικηγόροςτουΑιτητή 35 παρέπεμψε το Δικαστήριο στην Αγγλική απόφαση της Βουλής των Αόρδων στην υπόθεση Scorer (inspector of Taxes) v. OlinEnergy Systems Ltd [1985]2 All E.R. 375. Ταυτόχρονα, επεσήμανε, ως όφειλε, το γεγονός ότι στην Κύπροδενυπάρχεινομοθετική πρόνοια αντίστοιχη προς 40 1382 4Α.Α.Δ. Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδων κ.α. Πογιατζης, Δ. το άρθρο510(Ι)* του Αγγλικού Νομοθετήματος Income Tax Act,1952. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πρόνοια του άρθρου 510 (Ι) ανωτέρω σε συνδυασμό με τηνπρόνοια του άρθρου 12
(4)** του Αγγλικού νομοθετήματος Income Tax Mana­ gement Act 1964,αν ίσχυαν στην Κύπρο, θαστερούσαν το Διευθυντή να επιβάλει την επίδικη φορολογία κατ' εφαρμογή του άρθρου 5*** τουΑγγλικού Νομοθετήματος Income Tax Management Act 1964. Ενόψει τηςαπουσίας από τανομοθετήματα που ισχύουν *s510
(1)Subject to theprovisions of this section, where apersongives notice ofappeal to theGeneral Commissioners, the Special Commissio­ nersorthe BoardofReferees against an assessment to, oradecision ol any kind with respectto,incometaxotherthan surtaxor surtax, and, before the appealisdeterminedbytheCommissionersorBoard, thesur­ veyororotherproperofficerof the Crown andtheappellantcometoan agreement, whetherm writing orotherwise, that theassessmentordeci­ sionshouldbe treatedasupheld without variation, oras vanedin apar­ ticularmannerorasdischargedorcancelled, the likeconsequencesshall ensuetor all purposesas would haveensued if, at the time when the agreement was come to,the Commissioners or Board had determined the appeal andhadupheld the assessment ordecision without variation, hadvaneditin thatmannerorhaddischargedorcancelledit, as thecase maybe" **12
(4)"Save asotherwiseprovided in theIncomeTaxActs or the en­ actmentsrelating to theprofits tax the determination of the General Commissioners or the Special Commissionersm anyproceedings under the IncomeTaxActs or the enactments relating to theprofits tax shall befinal andconclusive " ***5 "Ifaninspectorof the Boarddiscover- (
  1. a)thatany income which ought to havebeen assessed to tax atthe standardrateor tosurtax has not been assessed, or (
  2. b)thatan assessment to taxat the standardrate or tosurtaxisorhasbecomeinsufficient, or(
  3. c)thatanyreliefwhich has beengiven is or have becomeexcessive, theinspectoror, asthe case may be, theBoard may make an assessment mtheamount, or the fur­ theramount, which ought inhisortheiropinion tobecharged " 1383 Πογιατζής, Δ. Σαββίδης ν. Διευθ. Τμ. Εσωτ. Προσόδων κ.α.
(1992)στην Κύπρο προνοιών αντίστοιχων με τα άρθρα 510
(1)και 12
(4)των Αγγλικών νομοθετημάτων Income Tax Act 1952 και Income Tax Management Act 1964, αντίστοιχα, οι εξουσίες του Διευθυντή να αναθεωρεί φορολογίες κεφαλαιουχικών κερδών που έχει επιβάλει και/ή να 5 επιβάλλει πρόσθετη φορολογία κεφαλαιουχικών κερδών πηγάζουν και καθορίζονται από το άρθρο 14 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου, το οποίο πριν τροποποιηθεί μετο Νόμοαρ. 135/90, προνούσε ότι: 10 "Οσάκις ο Διευθυντής κρίνη ότι το ποσόν το οποίον πρόσωπον τι υποχρεούται να καταβάληως φόρον έχει εκτιμηθή ως έλασσον του δέοντος, ούτος δύναται, καθ'οιονδηποτε χρόνον εντός έξ ετών από της ημερομηνίας της αρχικής βεβαιώσεως, να προβή εις 15 συμπληρωματική βεβαίωσιν του ποσού το οποίον το τοιούτο πρόσωπον, κατά την γνώμην του, οφείλει να καταβάλη: Νοείται ότι εις περιπτώσεις καθ' άς η χαμηλή 20 φορολογία οφείλεται εις δόλον ή εσκεμμένην φοροδιαφυγήν, η τοιαύτη συμπληρωματική βεβαίωσις δύναται ναγίνη καθ'οιονδήποτε χρόνον." Το πιο πάνω άρθρο είναι περίπου το ίδιο με το άρθρο 25 23 των περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως ΦόρωνΝόμων, το οποίοπρονοεί ότι"23
(1)Οσάκις ο Διευθυντής κρίνη ότι πρόσωπον τι εφ' ού επεβλήθη φόρος δυνάμει οιουδήποτε νόμου, 30 περιλαμβανομένου καινόμου Κοινοτικής Συνελεύσεως επιβαλόντος προσωπικήν εισφοράν υπό μορφήνφόρου εισοδήματος, ψηφισθέντος είτε προ είτε κατόπιν της ενάρξεως της ισχύος του παρόντος Νόμου, δεν εφορολογήθη ή εφορολογήθη δια ποσού ελάσσοντος 35 εκείνου διά του οποίου ώφειλε να φορολογηθή, ο Διευθυντής δύναται, εντός του φορολογικού έτους ή εντός εξ ετών απότης λήξεως αυτού, να επιβάλη εις το πρόσωπον τούτο φορολογίαν τοιούτου ποσού ή τοιούτου επιπρόσθετου ποσού οίον επεβλήθη δυνάμει 40 των διατάξεων του επιβαλόντος τον φόρον νόμου και έδει να είχε βεβαιωθή και εισπραχθή δυνάμει των εν 1384 4 ΑΛΛ. Σαββίδης ν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α. Πογιατζής, Δ. λόγω διατάξεων,αι δε διατάξεις του παρόντος Νόμου εφαρμόζονται επίτηςτοιαύτηςβεβαιώσεως καιτου επί τηβάσειαυτήςεπιβληθέντοςφόρου: 5 10 15 20 25 30 35 40 Νοείται ότι κατά την διενέργειαν πάσης τοιαύτης βεβαιώσεως ο Διευθυντής χορηγεί τοιαύτας εκπτώσεις οίας προβλέπει ο επί του οικείου φορολογικού έτους εφαρμοζόμενος νόμος, ο δε βάσει της βεβαιώσεως καταβλητέος φόρος επιβάλλεται συμφώνως προς τους συντελεστάς οι οποίοι προβλέπονται υπό του επί του οικείου φορολογικού έτους εφαροζομένουνόμου.
(2)Οσάκις τις είναι ένοχος δόλου ή εσκεμμένης παραλείψεως, το χρονικόν όριον των εξ ετών το οποίον αναφέρεται εν τω εδαφίω
(1)αυξάνεται εις δώδεκαέτη." Στην υπόθεση Theofano Panayiotou v. The Republic
(1986)3 C.L.R.2311, το Δικαστήριο εξέφρασε την άποψη ότι οι πρόνοιες του περί Βεβαιώσεως και Εισπράξεως Φόρων Νόμου(Ν.4/78) εφαρμόζονταικαι στην περίπτωση επιβολής φόρου Κεφαλαιουχικών Κερδών, όπως είναι η παρούσα υπόθεση. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, ο Διευθυντής μπορεί να επικαλεστεί και την πρόνοια του άρθρου 23
(1)ανωτέρω, η οποία έχει ερμηνευτεί σε διάφορες αυθεντίες οι οποίες, εν πάση περιπτώσει, είναι βοηθητικές στην ερμηνεία του άρθρου 14 του περί Φορολογίας Κεφαλαιουχικών Κερδών Νόμου (ανωτέρω) λόγω της μεγάλης ομοιότητας στο κείμενο των δυοαυτών νομοθετικών προνοιών. Ενδεικτικά αναφέρω επί του προκειμένου την υπόθεση Constanne Estates Limited v. Republic
(1982)3 C.L.R. 859, στην οποία το Δικαστήριο υπέδειξε ότι ο μόνος περιορισμός στην άσκηση από το Διευθυντή των εξουσιών του κάτω από το άρθρο 23
(1)ανωτέρω είναι ο χρονικός περιορισμός των έξι ετών. Οι εξουσίες του Διευθυντή ασκούνται οποτεδήποτε ο ίδιος καλή τη πίστει κρίνει ότι ο φορολογούμενος είτε δε φορολογήθηκε είτε φορολογήθηκε με ποσό μικρότερο εκείνου με το οποίο όφειλε να είχε φορολογηθεί. Το Δικαστήριο επεσήμανε επίσης ότι η έκταση των αντίστοιχων εξουσιών του Διευθυντή στην Αγγλία κάτω από την αντίστοιχη πρόνοιατου άρθρου41 του Αγγλικού 1385 Πογιατζής, Δ. Σαββίδης ν.Διευθ.Τμ. Εσωτ. Προσόδων κ.α.
(1992)Income Tax Act, 1952, θα μπορούσε εύλογα να χαρακτηριστεί ως μικρότερη εκείνης του Διευθυντή στην Κύπρο, η οποία είναι τόσο πλατειά ώστε να καλύπτει και περιπτώσεις μεταγενέστερης διαφορετικής εκτίμησης των ίδιων γεγονότων από το Διευθυντή. Σχετική επί του 5 προκειμένου είναι και η υπόθεση ΑνδρονλλαΠετεινού ν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας(απόφαση ημερομηνίας 13/2/1991 στην προσφυγήαρ.282/89). Αναφορικά με τον ισχυρισμό του κ. Νικολαΐδη ότι, 10 σύμφωνα με τις γενικές αρχές του δικαίου, "η συμφωνία με ανταλλάγματα και παραχωρήσεις των δυο πλευρών", ημερομηνίας 14/11/1988, είναι δεσμευτική και για τα δυο μέρη με εξαίρεση την περίπτωση δόλου, έχω τη γνώμη ότι δε δεσμεύει το Διευθυντή, ούτε νομίζω ότι επιτρέπει στο 15 Διευθυντή ναπαραιτηθείτης υποχρέωσης του να επιβάλει στον Αιτητή το φόρο τον οποίο οφείλει στο δημόσιο. Οι γενικές αρχές του ιδιωτικού δικαίου δεν έχουν εφαρμογή στην παρούσα υπόθεση. Η επιβολή φορολογίας από το Διευθυντή αποτελεί άσκησητουκυριαρχικούδικαιώματος 20 του κράτους για επιβολή φόρου. Ο φόρος αποτελεί αναγκαστική και χωρίς αντάλλαγμα παροχή του ιδιώτη προς το κράτος χάριν εκπληρώσεως των κρατικών σκοπών και αποβλέπει στην ικανοποίηση του δημοσίου συμφέροντος. Δημόσια είναι η φύση της φορολογικής 25 σχέσης και δε διέπεται, ως εκ τούτου από τις αρχές του ιδιωτικούδικαίου. Ο Διευθυντής είναι επιφορτισμένος με το καθήκον της εφαρμογής των ρητών διατάξεων της φορολογικής 30 νομοθεσίας και δεν απαλλάσσεται απότην υποχρέωση να τις εφαρμόσει. Πηγή του φορολογικού δικαίου είναι ο νόμος. Δεν είναι δυνατόναχαριστεί φόρος ο οποίος είναι καταβλητέος, άνευ νόμου. Στο σύγγραμμα του Μιχ. Γ. Κυπραίου Στοιχεία Φορολογικού Δικαίου, 1980, στη 35 σ.118 αναφέρονταιταεξής: "β. Ηφορολογική ενοχήγεννιέται απ' ευθείαςαπότο νόμο και ποτέ από φορολογικές συμφωνίες ή συμβιβασμούς ανάμεσα στο φορολογικό δανειστή και 40 οφειλέτη." Στη σ. 199 του ίδιου συγγράμματος αναφέρονταιτα 1386 4 Α.Α.Δ. Σαββίδηςν. Διενθ. Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α. Πογιατζής, Δ. εξής: 5 10 "ε. Η φορολογική ενοχή γεννιέται αμετάκλητα, επειδή η γέννηση συνδέεται από το νόμο με την πραγματικήσυντέλεση του νομοθετικού περιστατικού, ανεξάρτητα από τη θέληση ή την πλάνη του φορολογουμένου, είναι φανερό ότι η γεννηθείσα φορολογική ενοχή δεν βρίσκεται πιά στη διάθεση των μερών τηςφορολογικής ενοχής. Συνεπώςη φορολογική ενοχή δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο συμβάσεως ήσυμβιβασμού." Το νομικό δόγμα του estoppel που επικαλείται ο Αιτητής δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις δέσμιας 15 αρμοδιότητας, όπως είναι η παρούσα. Συμφωνώ επί του προκειμένου με την εισήγηση της ευπαίδευτης δικηγόρου του Διευθυντή, η οποία φαίνεται να υποστηρίζεται και από το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα του Κυριακόπουλου Ελληνικόν Διοικητικόν Δίκαιον, Τόμος 20 Β,σσ.287, 288: 25 30 "Αλλ" όταν ο νόμος επιβάλλη εις τους πολίτας δημοσίας υποχρεώσεις-φορολογικάς, αστυνομικός κλπ.- αι αρχαί υποχρεούνται ν'απαιτήσωσι την εκπλήρωσιν τούτων διότι παραίτησιςαπό οφειλομένης έναντι της δημοσίας διοικήσεως δυνάμει του δημοσίου δικαίου παροχής, θα ισοδυναμεί προς μη εφαρμογήν τουνόμου.Διό,κατάκανόνα,παραίτησιςτηςδημοσίας διοικήσεως από απαιτήσεως ανηκούσης αυτή, είναι δυνατή μόνον δυνάμει ειδικής εξουσιοδοτήσεως του νόμου. 35 Αλλ' άνευ εξουσιοδοτήσεως, πάσα παραίτησις από δημοσίας αξιώσεως, είτε αύτη ορίζεται εν διοικητική πράξει είτε εν διοικητικήσυμβασει, συνιστά παράβασιν τουνόμου και, επομένως, είναιάκυρος." 40 Από όσα έχω αναφέρει πιο πάνω προκύπτει ότι ο Διευθυντής είχε εξουσία, κάτω από τις συνθήκες της παρούσας υπόθεσης, να προβεί στην αναθεώρηση της 1387 Πογιατζής,Δ. Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδων κ.α.
(1992)φορολογίας και στην επιβολή της πρόσθετης επίδικης φορολογίας στον Αιτητή ύψους £1.044.-Παραμένει μόνο να εξεταστεί κατά πόσο η επιβολή της πρόσθετης αυτής φορολογίας ήτανεύλογα εφικτή ήόχι μεβάσητα στοιχεία που ο Διευθυντής είχε ενώπιον του. θα πρέπει επί του 5 προκειμένου να υπενθυμίσω ότι, όταν ο Αιτητής κλήθηκε να υποβάλει εκτίμηση του επίδικου κτήματος κατά την ουσιώδη ημερομηνία από έμπειρο εκτιμητή, ο Αιτητής αρνήθηκε και/ή παρέλειψε να συμμορφωθεί. Μετά την έκδοση της προσβαλλόμενης απόφασης και της 10 κοινοποίησης της στον Αιτητή, ο Αιτητής υπέβαλε μέσω του δικηγόρου του την εκτίμηση του εκτιμητή Γεώργιου Γεωργιάδη, η οποία διαφέρει εκείνης του Διευθυντή. Ηδ. Δημητριάδου, εκ μέρους του Διευθυντή, επεσήμανε το γεγονός ότι η Έκθεση αυτή δεν ήταν ενώπιον του 15 Διευθυντή κατά τη λήψη της επίδικης απόφασης και θα πρέπει, ως εκ του λόγου αυτού,να μη ληφθεί υπόψη στο παρόν στάδιο του δικαστικού ελέγχου της εν λόγω απόφασης. Συμφωνώ με την εισήγηση αυτή η οποία υποστηρίζεται από τη νομολογία μας. Αναφέρω επί του 20 προκειμένου τις υποθέσεις Αθηνούλα Ιερωνυμίδη ν. Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 30/12/1988 στην προσφυγή αρ. 344/85), Christophides v.Republic
(1984)3 C.L.R. 1454, Φίλιππος Αυσιώτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 10/1/1990 στην 25 προσφυγή αρ. 63/88),Angela Mazmanian ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 23/12/1989 στην προσφυγή αρ. 510/88), και Κίκης Χατζηκυριάκου ν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας(απόφασηημερομηνίας 11/5/1990 στην προσφυγή αρ. 245/89), στις οποίες τονίστηκε ότι η 30 νομιμότητα και το εύλογο της διοικητικής απόφασης κρίνεται με βάση τα στοιχεία που είχε ηδιοίκηση ενώπιον της κατά το χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης απόφασης. 35 Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι, όπως τονίστηκε στην υπόθεση Πρωτοπαπά ν. Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 27/4/1989 στην προσφυγή αρ. 13/86), το ερώτημα που εγείρεται δεν είναι ποια από τις δυο εκτιμήσεις προτιμά το Δικαστήριο, αλλά μέχρι που 40 εκτείνεται ηδικαιοδοσίατου Δικαστηρίου ναεπέμβει στην αξιολόγηση από τη διοίκηση των γεγονότων και των στοιχείων του φακέλου,η οποία εκφεύγει του δικαστικού 1388 4Α.Α.Δ. Σαββίδηςν.Διευθ.Τμ. Εσωτ.Προσόδωνκ.α.Πογιατζής,Δ. ελέγχου εκτός ανφανείότι ηδιοίκηση ενήργησε κάτω από το βάροςπλάνηςαναφορικάμεταπράγματα ήμετο νόμο ή καθ'υπέρβασητων εξουσιών της. 5 Ούτε πλάνηούτε υπέρβασηεξουσίας απότο Διευθυντή έχει αποδειχθεί στην παρούσα υπόθεση. Απόταστοιχεία του φακέλου προκύπτει ότι η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα εφικτή και λήφθηκε νόμιμα απότο Διευθυντή. Κάτω από αυτές τιςπεριστάσεις τοΔικαστήριο αρνείται 10 ναεπέμβει. Βλ. υπόθεση Lilian Georghiades v.The Repu­ blic(\9&0) 2C.L.R. 525. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση 15 επικυρώνεται. Εν όψει τωννομικών σημείων πουέχουν εγερθεί δεν εκδίδωοποιαδήποτεδιαταγήαναφορικάμετα έξοδα. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 1389

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.