4 Α.Α.Δ. 13Μαΐου, 1992 [ΚΟΥΡΡΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΟΥΛΛΑ ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, Αιτήτρια, ν. ΔΗΜΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ (ΑΡ. 3), Καθ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 810/91). 5 Προσφυγή βάσει τον Άρθρον 146 του Συντάγματος — Προσβαλλόμενες πράξεις — Παράλειψη απάντησης — Συνεχιζόμενη παράλειψη κατά παράβαση του Άρθρου 29 τον Σνντάγματος — Δύναται να προσβληθεί με προσφυγή, παρά την επανειλημμένη προσβολή και ακύρωση της από το Ανώτατο Δικαστήριο, εφόσον ηπαράλειψη 10 15 20 25 συνεχίζεται. Ο Δήμος Λεμεσού, κατά παράβαση του Αρθρου 29 του Συντάγματος, παρέλειψε να απαντήσει στην αίτηση της αιτήτριας για έκδοση άδειας οικοδομής. Η παράλειψη αυτή προσβλήθηκε κατ' επανάληψη στις προσφυγές αρ. 1043/90, 515/91, 540/91 και κρίθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο ως παράνομη και αντίθετη προς το Σύνταγμα, και παν ό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχε εκτελεστεί. Η παράλειψη συνεχίστηκε με αποτέλεσμα την καταχώρισηκαι αυτής της προσφυγής. Οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίστηκαν πως, μετά την πρώτη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή 1043/90, δημιουργήθηκε δεδικασμένο που αποκλείει τη δυνατότητα επανεξέτασης του ίδιου θέματος από το Ανώτατο Δικαστήριο, γιατί δεν υπήρχε πια αντικείμενο για ακύρωση, εφόσον η συνέχιση της παράλειψης απλώς συνιστά μη συμμόρφωση με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Περαιτέρω, οι καθ' ων η αίτηση ισχυρίστηκαν πως, και αν ακόμα γίνει δεκτό πως επιτρέπεται μία προσφυγή παρά την 1687 Γεωργίουν.ΔήμουΛ/σοΰ(Αρ.3)
(1992)έκδοση προηγούμενης απόφασης για το θέμα, εντούτοις δεν επιτρέπονταιτρείς ήπερισσότερες προσφυγές. Σύμφωναμετηθέσηόμως,πουεκφράστηκεαπότηναιτήτρια,το δεδικασμένο, πουδημιούργησε ηαπόφαση στην προσφυγή 1043/90, αφορούσε μόνο την παράλειψη μέχρι την ημέρα καταχώρησης της πιοπάνωπροσφυγής. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο, αποδεχόμενο την προσφυγή, αποφάσισε:. Εξέτασα με μεγάληπροσοχήταεπιχειρήματατων δύοπλευρών και συμφωνώ απόλυτα με το περιεχόμενο της απόφασης του Δικαστή Κωνσταντινίδη στην προσφυγή 540/91, καθώς και με το σκεπτικό της, με την οποία ο Δικαστής δέχτηκε την προσφυγή. Η 15 απόφασηεκδόθηκε στις 24/3/92μετους ίδιους ακριβώςδιαδίκους και το ίδιο ακριβώς ερώτημα και επίδικα θέματα. Στηναπόφαση εκείνη γίνεται διεξοδική ανάλυση των θέσεων των διαδίκων και λεπτομερής αναφορά σε όλα τα σημεία που εγείρονται, με παράθεση όλων των σχετικών αυθεντιών. Θεωρώ περιττό να 20 επαναλάβω την ανάλυση και τους λόγους, που περιέχονται στην απόφασηεκείνη. Το δεύτερο σημείο, το οποίοήγειρε ο δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση, τέθηκε στις διευκρινίσεις ενώπιον του Δικαστηρίου και η ^5 άλλη πλευρά δεν είχε την ευκαιρίανα απαντήσει επί του σημείου τούτου. Περιπλέον, το πιο πάνω απόσπασμα δεν υποστηρίζεται από αυθεντίες,ούτεκαιοδικηγόρος τουΔήμου υποστήριξε τοπιο πάνω σημείο με αναφορά σε οποιεσδήποτε νομικές αυθεντίες και δεν είμαιδιατεθειμένος ναβασιστώ επί νομικούθέματος,το οποίο 30 δεν υποστηρίζεται από αυθεντίες και χωρίς να έχω ακούσει επιχειρήματακαιαπό την άλληπλευρά. Καταλήγω στην αποδοχή της προσφυγής με δήλωση ότι, η συνεχιζόμενη, μέχρι σήμερα, παράλειψη του Δήμου Λεμεσού να 35 αποφασίσει πάνω στην αίτηση της αιτήτριας είναι παράνομηκαι αντίθετη προς το Σύνταγμα και παν ό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχεεκτελεστεί. Η προσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 40 Αναφερόμενη Υπόθεση: Ozturkv.RepublicandAnother2 R.S.C.C
- 1688 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν.Δήμου Λ/σοΰ (Αρ.3) Προσφυγή. Προσφυγή κατά της παράλειψης του καθ' ου η αίτηση Δήμου να αποφασίσει σχετικά με την αίτηση της 5 Αιτήτριας, ημερομηνίας 21.5.1990,γιαάδειαοικοδομής σε κτήματης στην οδόΑιγίνης στηΛεμεσό. Π.Παπαφιλίππον, γιατην αιτήτρια. 10 Γ. Ποταμίτης με Φ. Ποταμίτη, για τον/την καθ' ου/ης η αίτηση. Cur.adv.vuit. 15 20 25 ΚΟΥΡΡΗΣ,Δ.: Μετην προσφυγήαυτήηαιτήτρια ζητά τηνπιοκάτω θεραπεία:"Δήλωση του Δικαστηρίου ότι, ησυνεχιζόμενη μέχρι σήμερον παράλειψητουΔήμου Λεμεσού: (ι)νααποφασίσειεπίτης αιτήσεως της Αιτητρίας, ημερ. 21.5.1990, για άδεια οικοδομής επί του κτήματος της υπ' αρ.εγγραφής 50919,τεμ.106/1/1/2, Φυλ/Σχ.ΠΧ/1.2.111,που βρίσκεται στην οδό Αιγίνης καιΟμονοίας στηνΛεμεσό. (ιι) να γνωστοποιήσει εγγράφως προς την αιτήτρια τυχούσαν απόφασίν του, εντός 30 ημερών απότης ημερομηνίαςτης εν λόγω ενστάσεως. 30 είναι παράνομος και αντίθετος προς το Σύνταγμα και ότι, παν ό,τι παραλείφθη έπρεπε να είχεν εκτελεσθεί.". 35 Τα γεγονότα σε συντομία είναι τα εξής: Την 21/5/90,η αιτήτρια υπέβαλε στο Δήμο Λεμεσού αίτηση για την έκδοση άδειαςοικοδομής. ΟΔήμος δεν απάντησε,καιτην 28/11/90ηαιτήτριακαταχώρησετην προσφυγήυπ'αριθμό 1043/
- Η παράλειψη συνεχίστηκε και μετά την 40 καταχώρηση της προσφυγής εκείνης, και στις 30/5/91 καταχωρήθηκε η προσφυγή υπ' αριθμό 515/
- Η παράλειψη συνεχίστηκε και μετά την άσκηση της 1689 Κοΰρρης,Δ. Γεωργίου ν.Δήμου Λ/σοΰ(Αρ.3)
(1992)προσφυγής εκείνης και στις 12/6/91 καταχωρήθηκε η προσφυγή υπ' αριθμό 540/
- Ηπαράλειψη εξακολούθησε να συνεχίζεται και μετά την καταχώρηση των πιο πάνω προσφυγών, και στις 26/8/91 καταχωρίστηκε η παρούσα προσφυγή με αίτημα την έκδοση δήλωσης ότι, η 5 συνεχιζόμενη παράλειψητου Δήμου "είναι παράνομοςκαι αντίθετος προς το Σύνταγμακαιότι, πανό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχε εκτελεστεί". Με την απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο, στην 10 προσφυγή 1043/90, με ημερομηνία 10/7/91, έκρινε ότι, η παράλειψη του Δήμου συνιστούσε μη συμμόρφωση του προς τις διατάξεις του άρθρου 29 του Συντάγματος και ότι, δεν θα έπρεπε να είχε γίνει και ότι, οτιδήποτε παρελείφθη όφειλε να είχε εκτελεστεί. Στις 24/3/92 15 εκδόθηκε απόφασηστην προσφυγή υπ'αριθμό 540/91, από το Δικαστή Κωνσταντινίδη, ο οποίος με την εμβριθή απόφαση του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, η συνεχιζόμενη παράλειψη του Δήμου Λεμεσού, να αποφασίσει πάνω στην αίτηση της αιτήτριας, είναι 20 παράνομη και αντίθετη προς το Σύνταγμα και ότι, παν ό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχε εκτελεστεί. Στις 22/4/92 ο Δικαστής Αρτεμης έκδοσε την απόφαση στην προσφυγή υπ' αριθμό 515/91, με την οποία 25 υιοθετούσε το σκεπτικό της απόφασης του Δικαστή Κωνσταντινίδη στην προσφυγή 540/91 και έκρινε ότι, η συνεχιζόμενη παράλειψη του Δήμου Λεμεσού, να αποφασίσει πάνω στην αίτηση της αιτήτριας, είναι παράνομη και αντίθετη προς το Σύνταγμα και ότι, παν 30 ό,τι παρελείφθη έπρεπε ναείχε εκτελεστεί. Σε συντομία, είναι η θέση του Δήμου, πως η δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου έχει εξαντληθεί με την έκδοση της απόφασης στην προσφυγή 1043/90.Το 35 αίτημα για έκδοση άδειας οικοδομής ήταν ένα και η μία απάντηση σ' αυτό κρίθηκε αντισυνταγματική και ακυρώθηκε και δημιούργησε έτσι δεδικασμένο, που αποκλείει κάθε δυνατότητα επανεξέτασης του ίδιου θέματος από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η παράλειψη 40 συγχωνεύτηκε στην απόφασητου Ανωτάτου Δικαστηρίου, έτσι που να μην υπάρχει πιά αντικείμενο για ακύρωση.Η συνέχιση της, απλώς συνιστά μη συμμόρφωση προς την 1690 4Α.Α.Δ. Γεωργίουν.ΔήμουΛ/σοΰ(Λρ.3) Κούρρης, Δ. απόφασητουΑνωτάτου Δικαστηρίου. Είναι η θέση της αιτήτριας πως, το δεδικασμένο, που δημιούργησε η απόφαση στην προσφυγή 1043/90, 5 αφορούσε μόνο την παράλειψη μέχρι την ημέρα της καταχώρησης τηςπιοπάνωπροσφυγήςκαιαπότηνημέρα εκείνη η συνεχιζόμενη παράλειψη παραμένει ακάλυπτη από τη δικαστική απόφαση. Ο χρόνος καταχώρησης της προσφυγής, σύμφωνα με τη θέση της αιτήτριας, είναι ο 10 μόνος ρυθμιστικός παράγοντας για την περίπτωση του "δεδικασμένου",σε περίπτωσησυνεχιζόμενης παράλειψης. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Δήμου ανέφερε ότι καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες για απόφαση πάνω 15 στην αίτηση της αιτήτριας, αλλά, λόγω πάρα πολλών δυσχερειών, κατέστηαδύνατηηλήψηαπόφασης καιότιθα πρέπει να θεωρηθεί ότι, ο Δήμος δεν παρέλειψε, απ'εκεί και πέρα, την εκπλήρωση της υποχρέωσης του. Οποιεσδήποτε όμως δυσκολίες και αν είχαν εμφανιστεί, 20 κατάτην εξέταση της αίτησης,ο Δήμος είχευποχρέωση να αποφασίσει, κατά πόσο να εκδοσει ή απορρίψει την αίτησηγιαέκδοσηάδειας οικοδομής. Το τελικό αποτέλεσμα είναι, πως ο Δήμος δεν είχε 25 αποφασίσει και επομένως δεν είχε εκπληρώσει την υποχρέωση του. Ο δικηγόρος του Δήμου, βασίστηκε στην υπόθεση Turhan Μ. Ozturk ν. TheRepublic (PublicSer vice Commission) and Another, 2 R.S.C.C.
- Τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης είναι εντελώς 30 διαφορετικά. Η Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας είχε καταλήξει σε απόφαση που αφορούσε τουρκοκύπριο, χωρίς όμως την ειδική πλειοψηφία που απαιτείτο άρθρο 125.3
(3)του Συντάγματος. Αποφασίστηκε ότι, αν και η απόφαση δεν,ήταν έγκυρη, συνιστούσε πράξη προσβλητή 35 μέσα στην έννοια του άρθρου 146 του Συντάγματος και όχιπαράλειψη. Εξέτασα με μεγάλη προσοχή τα επιχειρήματα των δύο πλευρών και συμφωνώ απόλυτα με το περιεχόμενο της 40 απόφασης του Δικαστή Κωνσταντινίδη, στην προσφυγή 540/91, καθώς και με το σκεπτικό της, με την οποία ο Δικαστής δέχτηκε την προσφυγή. Η απόφαση εκδόθηκε, στις 24/3/92,μετους ίδιους ακριβώςδιαδίκουςκαιτο ίδιο 1691 Κούρρης,Α. Γεωργίου ν.ΔήμουΛ/σού (Αρ.3)
(1992)ακριβώς ερώτημα και επίδικα θέματα. Στην απόφαση εκείνη γίνεται διεξοδική ανάλυση των θέσεων των διαδίκων και λεπτομερής αναφοράσε όλα τα σημεία που εγείρονται, με παράθεση όλων των σχετικών αυθεντιών. Θεωρώ περιττό να επαναλάβω την ανάλυση και τους 5 λόγους πουπεριέχονται στην απόφασηεκείνη. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Δήμου, ήγειρε ένα νέο νομικό σημείο στην παρούσα προσφυγή, βασιζόμενος σε απόσπασμα της απόφασης του Δικαστή Κωνσταντινίδη 10 στην προσφυγή540/91ότι,καιανδεχτούμε τηνάποψηότι επιτρέπεται μια προσφυγή, παρόλον ότι εκδόθηκε προηγουμένως γιατο ίδιοθέμαάλληακυρωτικήαπόφαση, εντούτοις δεν επιτρέπονται τρεις ή περισσότερες προσφυγές. Το σχετικό απόσπασμα, της πιο πάνω 15 απόφασης,αναφέρειταεξής στησελίδα 5: "Κατά την πρώτη τάση, η παράλειψη της διοίκησης να συμμορφωθεί προςτην έκδοση απόφασηςσυνιστά,η ίδια, παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας, 20 προσβλητή με αίτηση ακυρώσεως, έστω και αν με την πρώτη ακυρωτική απόφαση είχε και πάλιν ακυρωθεί παράλειψη οφειλόμενης νόμιμης ενέργειας. Εξηγούν όμως οι συγγραφείς, πως δε θεωρείται παραδεκτή και τρίτη ή άλλες διαδοχικές προσφυγές για συνεχιζόμενη 25 παράλειψη της διοίκησης, μετά την απόφασηπου είχε ως αντικείμενο την παράλειψη συμμόρφωσης προς το δεδικασμένο της πρώτης απόφασης. Κατά τη δεύτερη τάση, τυχόν δεύτερη απόφασηδεν θαέχει οτιδήποτενα προσθέσει στην πρώτη. Η νέα αίτηση θα έχει ως 30 αντικείμενο αίτημα που κρίθηκε ήδη από τον ακυρωτικό δικαστή.". Το πιοπάνωσημείο τοήγειρε ο δικηγόρος των καθ' ων η αίτηση,στις διευκρινίσεις ενώπιον του Δικαστηρίου και 35 η άλλη πλευρά δεν είχετην ευκαιρίανααπαντήσει επί του σημείου τούτου. Περιπλέον, το πιο πάνω απόσπασμαδεν υποστηρίζεται από αυθεντίες, ούτε και ο δικηγόρος του Δήμου υποστήριξε το πιο πάνω σημείο με αναφορά σε οποιεσδήποτε νομικές αυθεντίες και δεν είμαι 40 διατεθειμένος να βασιστώ επί νομικού θέματος το οποίο δεν υποστηρίζεται από αυθεντίες και χωρίς να έχω ακούσει επιχειρήματα και από την άλλη πλευρά. Οι 1692 4 Α.Α.Δ. Γεωργίου ν. Δήμου Α/σού (Αρ.3) Κούρρης, Δ. αυθεντίες, που είχαν εξεταστεί στην υπόθεση 540/91, αφορούσαν τις δύο τάσεις σχετικά με την παράλειψη της Διοίκησης να συμμορφωθεί προς την έκδοση απόφασης και ο Δικαστής Κωνσταντινίδης έκρινε ότι, η παράλειψη 5 του Δήμου να αποφασίσει, πάνω στην αίτηση της αιτήτριας, είναι παράνομη και αντίθετη προς το Σύνταγμα και ότι, παν ό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχε εκτελεστεί. Έχωτηγνώμη,ότι ο πιο πάνω ισχυρισμός δεν ευσταθεί καιαπορρίπτεται. 10 Έτσι καταλήγω στην αποδοχή της προσφυγής με δήλωση ότι, ησυνεχιζόμενη, μέχρι σήμερα, παράλειψη του Δήμου Λεμεσού να αποφασίσει, πάνω στην αίτηση της αιτήτριας, είναι παράνομη και αντίθετη προς το 15 Σύνταγμα και ότι, παν ό,τι παρελείφθη έπρεπε να είχε εκτελεστεί. 20 Επίσης, επιδικάζωέξοδα υπέρ της αιτήτριας,τα οποία να υπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. Η προσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 1693