clr/1992/1992_4_2569.pdf

(1992)θέσης,νέα σχετική συμβουλή τουΣυμβουλίουΠροσωπικού. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι: 5

1. Είχα την ευκαιρία να εξετάσω το ίδιο επιχείρημα περί νέας συμβουλής και να το απορρίψω στις συνενωμένες προσφυγές 716/91 και 881/91, απόφαση ημερ. 17.7.
2. Υιοθετώ τα όσα ανάφερα στην απόφαση εκείνη, που εν συντομία είναι ότι η ανάκληση ακυρωθείσας διοικητικής 10 πράξης εξαλείφει ex tunc την προσβαλλόμενη πράξη και επαναφέρει τα πράγματα στο πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυεκατά το χρόνο της διοικητικήςπράξης που ακυρώθηκε. Η ανάκληση της πράξης προαγωγής συμπαρέσυρε μαζί της και εξαφάνισε και τις άλλες 15 προπαρασκευαστικές πράξεις και ως εκ τούτου η Αρχή ορθά προχώρησε και εξέτασε εξ υπαρχήςτο θέμα με το να ζητήσει τησυμβουλή τουΣυμβουλίουΠροσωπικού.
3. Διαφωνώ απόλυτα με τη λήψη της ημερομηνίας της 20 αναδρομικής ισχύος ως της ουσιώδους ημερομηνίας. Η σχετική ημερομηνία είναι η ημερομηνία κατά την οποία το Συμβούλιο αποφάσισε την πλήρωση της θέσης, ήτοι η 1.11.89.(Pericleous v. Republic). Έτσι, η Κ.Δ.Π. ήταν πράγματι προγενέστερη της ημερομηνίας αυτής. Όσον αφορά την Κ.Δ.Π. 163/90, που εκδόθηκε μετάτον ουσιώδηχρόνο των πρώτωνπροαγωγών, αυτή δεν επέφερε οποιαδήποτε τροποποίηση στα κριτήρια του Κανονισμού 10

(7), εκτός από το δικαίωμα να καλεί η 30 Αρχήτους υποψήφιους σε συνεντεύξεις, πράγματο οποίοη Αρχήδενέπραξε.

1. Είναι βασική αρχή του Διοικητικού Δικαίου ότι δεν μπορεί να δοθεί αναδρομική ισχύς σε διορισμό ή προαγωγή εκτός 35 εάν υπάρχει γι' αυτό ρητή νομοθετική πρόνοια (Δέστε και Soteriades and Others v. Republic που αφορούσε τροποποιητικό νόμο του προϋπολογισμού με πρόνοια για παραχώρηση κονδυλίων για πλήρωση επίδικων θέσεων). Στην παρούσα περίπτωση η αναδρομική ισχύς δόθηκε 40 δυνάμει του Νόμου του Προϋπολογισμού της Αρχής 92/88, που είχε ισχύ από 1.1.
2. Ως εκ τούτου, ήταν μία από τις κατ' εξαίρεση περιπτώσεις όπου επιτρεπόταν η προαγωγή να έχειαναδρομική ισχύ. 2570 25 4 ΑΛΛ. Γεωργίουν.ΑΤΗΚ
3. Αν συγκρίνει κάποιος τα πρακτικάτης παλαιάςσυνεδρίας, κατά την οποία έγιναν αρχικάοι προαγωγές,με εκείνα της νέας, θα δει ότι ενώ στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται ρητά οι συνεντεύξεις, στη δεύτερη ουδεμία μνεία γίνεται. Εξ' άλλου δεν είναι δυνατό να αχθεί κάποιος στο συμπέρασμα ότι λήφθηκαν υπόψη τα αποτελέσματα των συνεντεύξεων, καθ'ηνστιγμή αυτάδεν βρίσκονταν ενώπιον της Αρχής. Ως εκ τούτου,δεν υπήρχεκαθήκον εκ μέρους της Αρχής να κάμει αναφορά στις συνεντεύξεις αυτέςκαινα δηλώσει ότι τις αγνοούσε. 5 Ήταν εντός της διακριτικής ευχέρειας της Αρχής να κρίνει ότι κανέναςαπότους δύουποψηφίους είχε το επιπρόσθετο προσόν των ξένων γλωσσών και δεν δικαιολογείται επέμβασητουΔικαστηρίου στο εύρημααυτό.
4. Αναφορικά με την αρχαιότητα, είναι γεγονός ότι υπερέχει η αιτήτρια, αλλά έχει νομολογηθεί ότι η αρχαιότητα σε απομακρυσμένο παρελθόν είναι μικρής σημασίας. Εν πάση περιπτώσει ηαρχαιότηταδεν είναι αποφασιστικόκριτήριο, αλλά συσταθμίζεταικαιυπερισχύει μόνο ότανηαξίακαιτα προσόνταείναι περίπουταίδια. Στηνπαρούσα περίπτωση, ηαρχαιότητα τηςαιτήτριαςστην αμέσως προηγούμενη θέση είναι πολύ μικρή, αφού αυτή διορίστηκε στη θέση Επιθεωρητού την 1.8.73, ενώ το ενδιαφερόμενο μέρος την 1.5.
6. Δεν μπορεί να λεχθεί ότι η σύσταση δεν συνάδει με το περιεχόμενο των προσωπικών φακέλων των υποψηφίων, ώστε να απαιτείτοειδικήαιτιολόγηση απότην Αρχή. Ήταν λογικά εφικτό για την Αρχή να ακολουθήσει τη σύσταση αυτή και δεν δικαιολογείται επέμβαση στο θέμα από το Δικαστήριο.
7. Πριν την προαγωγή είχε γίνει όλη ηδέουσα έρευνα απότην Αρχή, πουείχε ενώπιοντηςόλατασχετικά στοιχεία πουθα έπρεπε να ληφθούν υπόψη στην κρίση της, και ηαιτήτρια απέτυχε να αποδείξει έκδηλη υπεροχή, (ίδε Hadjisawa ν. Republic,Rollis Lewis ν. Δημοκρατία). Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 2571 Γεωργίουν.ΑΤΗΚ

(1992)Αναφερόμενεςυποθέσεις: Ρ.Ι.Κ. καιΆλλοιν, ΚαραγιώργηχαιΆλλων

(1991)3ΑΛΛ. 159· 5 Pencleousv.Republic

(1984)3C.LR.577· ΑιμνάτουκαιΆλλεςν.Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 4057· ΓρηγοροπούλονκαιΆλλοιν. ΔημοκρατίαςκαιΆλλου

(1991)4(Δ) 10 ΑΛΛ. 3437SoieriadesandOthers v. Republic

(1987)3C.LR. 1604· Panayidesv. Republic

(1973)3 CLR. 378- 15 Hadjisawav.Republic

(1982)3C.LR. 76· Lewisv.Δημοκρατίας

(1989)3(Γ)ΑΛΛ.

1. Προσφυγή. 20 Προσφυγή με την οποία η αιτήτρια προσβάλλει την απόφαση της καθ' ης η αίτηση αρχής, με την οποία προήγαγετο ενδιαφερόμενομέρος στηθέσηΠροϊσταμένου Υπηρεσίας Β/Προσωπικού Εκμεταλλεύσεως (Τηλεφωνική 25 Υπηρεσία),αναδρομικάαπότην1.6.
2. Λ. Σ.Αγγελίδης, γιατηναιτήτρια. Κ. Χατζηϊωάννον, γιατους καθ'ωνη αίτηση. 30 Cur.adv. vult. ΑΡΤΕΜΗΣ, Δ. Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Με την προσφυγήτης αυτήη αιτήτριαπροσβάλλει τηνπράξηή 35 απόφαση της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου, που γνωστοποιήθηκε στις 8.7.91, με την οποία προήγαγε το ενδιαφερόμενο μέρος Ανδρέα Καζάνο, στη θέση ΠροϊσταμένουΥπηρεσίας Β/Προσωπικού Εκμεταλλεύσεως (Τηλεφωνική Υπηρεσία), αναδρομικάαπό την 1.6.88, σαν 40 άκυρη, παράνομη και στερημένη οποιουδήποτε έννομου αποτελέσματος. Η θέση ήταν θέση προαγωγήςπου κενώθηκε μετάαπό 2572 4ΑΑ.Δ. 5 Γεωργίουν.ΑΤΗΚ Αρτεμης,Λ. την ανάκληση εκ μέρους της Αρχής προαγωγής του ιδίου ενδιαφερομένου μέρους, για να συμμορφωθεί η Αρχή με απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, που κήρυξε αντισυνταγματική τη συγκρότηση των Συμβουλίων των Ημικρατικών Οργανισμών και, κατ' ακολουθία, άκυρες και τις πράξεις που εκδόθηκαν δυνάμει του σχετικού Νόμου 149/88 (Ίδε Ρ.Ι.Κ.ν. Καραγιώργη κ.ά. Α.Ε. αρ. 1163, 1178 και 1179,ημερ.14.2.91.) 10 Ακολούθως ηΑρχήκάλεσε το Συμβούλιο Προσωπικού να δώσει και πάλιν τη συμβουλή του στην Αρχή για την πλήρωση των θέσεων. Αφού τούτο έγινε δόθηκαν και οι απόψεις του Γενικού Διευθυντή και η Αρχή, εξετάζοντας το θέμα εκ νέου, κατέληξε στο διορισμό και πάλιν του 15 ενδιαφερόμενου μέρους. Ας σημειωθεί ότι η άποψη του Γενικού Διευθυντή ήταν ότι το ενδιαφερόμενο μέρος υπερείχε, όσον αφορά επίδοση κάι απόδοση, και ότι διέθετε ευρύτερη εμπειρία στα γενικότερα θέματα της τηλεφωνικής υπηρεσίας από την αιτήτρια, που είχε 20 συστηθεί από το Συμβούλιο Προσωπικού σαν η επικρατέστερη των υποψηφίων. Μία από τις εισηγήσεις του ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών ήταν ότι, το Διοικητικό Συμβούλιο της 25 Αρχήςλανθασμέναζήτησε νέα συμβουλή και εισήγηση από το Συμβούλιο Προσωπικού και το Γενικό Διευθυντή, αντίστοιχα, γιατί το μοναδικό μέρος της σύνθετης διοικητικής ενέργειας που ακυρώθηκε, ως πάσχον από αντισυνταγματικότητα, ήταν η τελική απόφαση του 30 Διοικητικού Συμβουλίου και μόνο τούτο θα έπρεπε να είχε ανακληθεί και επανεξετασθεί. Είχα την ευκαιρία να εξετάσω το ίδιο επιχείρημα και να το απορρίψω στις συνενωμένες προσφυγές 716/91 και 881/91, απόφαση ημερ. 17.7.
3. Υιοθετώ τα όσα ανέφερα στην απόφαση 35 εκείνη, που εν συντομία είναι ότι η ανάκληση ακυρωθείσας διοικητικής πράξης εξαλείφει ex tunc την προσβαλλόμενη πράξη και επαναφέρει τα πράγματα στο πραγματικό και νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά το χρόνο της διοικητικής πράξης που ακυρώθηκε. Η 40 ανάκληση της πράξης προαγωγής συμπαρέσυρε μαζί της και εξαφάνισε καιτις άλλες προπαρασκευαστικές πράξεις και ως εκ τούτου η Αρχήορθάπροχώρησε και εξέτασε εξ υπαρχής το θέμα με το να ζητήσει τη συμβουλή του 2573 Αρτεμης,Δ. Γεωργίουν.ΑΤΗΚ

(1992)ΣυμβουλίουΠροσωπικού. Επίσης, το γεγονός, ότι στο πρακτικό του Συμβουλίου Προσωπικού αναφέρεται από το Διευθυντή του ότι η συμβουλή πρέπει να γίνει με βάση το νομικό καθεστώς 5 που ίσχυε προ του χρόνου της ακυρωθείσας πράξης, οδηγεί και πάλιν στο συμπέρασμα ότι πρέπει να απορριφθεί ηεισήγηση του συνηγόρου της αιτήτριαςότι η πράξη πάσχει, γιατί τούτο δε φαίνεται στην απόφαση της Αρχής (βλέπε και πάλιν τις αποφάσεις στις προσφυγές 10 719/91και881/91 ανωτέρω). Παραπονείται επίσης η αιτήτρια ότι το Συμβούλιο Προσωπικού,όπως φαίνεταιαπόταπρακτικά του,έλαβε υπόψη και τις Κ.Δ.Π. 91/89, ημερ. 21.4.89 και Κ.Δ.Π. 15 163/90, ημερ. 13.7.90, που ήταν μεταγενέστερες της ουσιώδους ημερομηνίας που έπρεπε να είχε ληφθεί υπόψη. Κατά την εισήγηση του, επειδή η προαγωγή είχε αναδρομική ισχύ, το νομικό καθεστώς που ίσχυε ήταν εκείνο προ της αναδρομικής αυτής ημερομηνίας. 20 Διαφωνώ απόλυτα με τη λήψη της ημερομηνίας της αναδρομικής ισχύος ως της ουσιώδους ημερομηνίας. Η σχετική ημερομηνία είναι η ημερομηνία κατά την οποία το Συμβούλιο αποφάσισε την πλήρωση της θέσης, ήτοι η 1.11.89.(Pericleous v.Republic

(1984)3 C.L.R. 577, στη 25 σελ. 586). Έτσι, η Κ.Δ.Π. ήταν πράγματι προγενέστερη της ημερομηνίας αυτής. Όσον αφοράτην Κ.Δ.Π. 163/90, που εκδόθηκε μετά τον ουσιώδη χρόνο των πρώτων προαγωγών, παρατηρώ ότι αυτή δεν επέφερε οποιαδήποτε τροποποίηση στα κριτήρια του 30 Κανονισμού 10

(7), εκτός από το δικαίωμα να καλεί η Αρχή τους υποψήφιους σε συνεντεύξεις, πράγμα το οποίο ηΑρχή δεν έπραξε. Ως εκ τούτου, απορρίπτωκαι αυτή την εισήγηση της αιτήτριας (δέστε μεταξύ άλλων Λιμνάτον και Άλλοι ν.Ε.Ε.Υ.και Άλλοι, Α.Ε. αρ. 1014, 35 ημερ. 28.11.90 και Γριγ/οροπουλον και Άλλοι ν. Δημοκρατία υπ' αρ. 713/87κ.λ.π.,ημερ.30.10.92). Μία άλλη εισήγηση του συνηγόρου της αιτήτριας είναι ότι, η αναδρομική ισχύς της προαγωγής ήταν παράνομη. 40 Είναι βασική αρχή του Διοικητικού Δικαίου ότι δεν μπορεί να δοθεί αναδρομική ισχύς σε διορισμό ή προαγωγή, εκτός εαν υπάρχει γι'αυτό ρητή νομοθετική 2574 4ΑΛΛ. Γεωργίουν.ΑΤΗΚ Αρτεμης,Α. πρόνοια. (Δέστε και Soteriades and Others v. Republic

(1987)3 C.L.R. 1604, που αφορούσε τροποποιητικό νόμο του προϋπολογισμού με πρόνοια για παραχώρηση κονδυλίων για πλήρωση επίδικων θέσεων.) Στηνπαρούσα 5 περίπτωση η αναδρομική ισχύς δόθηκε δυνάμει του Νόμου του Προϋπολογισμού της Αρχής 92/88, που είχε ισχύ από 1.1.88. Ως εκ τούτου, ήταν μία από τις κατ' εξαίρεση περιπτώσεις, όπου επιτρεπόταν η προαγωγή να είχε αναδρομική ισχύ, και έτσι απορρίπτω και αυτή την 10 εισήγηση της αιτήτριας. (Panayides v.Republic

(1973)3 C.L.R. 378). Άλλο παράπονο της αιτήτριας είναι ότι, δε φαίνεται πουθενά ότι αγνοήθηκανοι προσωπικές συνεντεύξεις που 15 λήφθησαν υπόψη στην πρώτη περίπτωση διορισμού. Διαφωνώ με την εισήγηση αυτή, καθ' όσον αν συγκρίνει κάποιος τα πρακτικά της παλαιάς συνεδρίας, κατά την οποία έγιναν αρχικάοι προαγωγές, με εκείνα της νέας, θα δει ότι ενώ στην πρώτη περίπτωση αναφέρονται ρητά οι 20 συνεντεύξεις, στη δεύτερη ουδεμία μνεία γίνεται. Εξ άλλου δεν είναιδυνατόνααχθείκάποιοςστο συμπέρασμα ότι λήφθηκανυπόψη τααποτελέσματα των συνεντεύξεων, καθ' ην στιγμή αυτά δεν βρίσκονταν ενώπιον της Αρχής. (ΊδεΠαραρτήματα "Ζ"και "Η").Ως εκτούτου,δεν υπήρχε 25 καθήκον εκ μέρους της Αρχής να κάμει αναφορά στις συνεντεύξεις αυτέςκαιναδηλώσει ότιτις αγνοούσε. Η τελευταία εισήγηση της αιτήτριας είναι εκείνη που αφορά την αρχαιότητακαι αξία των δύο υποψηφίων, την 30 αντίθετη εισήγηση του Γενικού Διευθυντή από τη συμβουλή του Συμβουλίου Προσωπικού και τα προσόντα των υποψηφίων. Αναφορικά με τα προσόντα, έγιναν εκτενείς 35 αγορεύσεις, εν σχέσει με τις πρόνοιες του σχεδίου υπηρεσίας, σχετικά με τις δύο ξένες γλώσσες. Έχοντας εξετάσει με προσοχή το σχέδιο υπηρεσίας, καθώς και τα προσόντα των υποψηφίων, βρίσκω ότι ήταν εντός της διακριτικής ευχέρειας της Αρχής να κρίνει ότι, κανένας 40 από τους δύο υποψηφίους είχε το επιπρόσθετο προσόν των ξένων γλωσσών και δε δικαιολογείται επέμβαση του Δικαστηρίου στο εύρημααυτό. 2575 Αρτεμης,Δ. Γεωργίου ν.ΑΤΗ Κ

(1992)Αναφορικά με την αρχαιότητα, είναι γεγονός ότι υπερέχει η αιτήτρια, αλλά έχει νομολογηθεί ότι η αρχαιότητα σε απομακρυσμένο παρελθόν είναι μικρής σημασίας. Εν πάση περιπτώσει η αρχαιότητα δεν είναι αποφασιστικό κριτήριο, αλλά αντισταθμίζεται και 5 υπερισχύει μόνο όταν η αξία και τα προσόντα είναι περίπου τα ίδια.Στην παρούσαπερίπτωση,η αρχαιότητα της αιτήτριας στην αμέσως προηγούμενη θέση είναι πολύ μικρή, αφού αυτή διορίστηκε στη θέση Επιθεωρητού την 1.8.73,ενώτο ενδιαφερόμενο μέρος την 1.5.74. 10 Η εκτίμηση καιησύσταση τουΔιευθυντή,κατ'αντίθεση μεεκείνη του ΣυμβουλίουΠροσωπικού,είναιφανερόνότι ήταν βασισμένη, μεταξύ άλλων, στις βαθμολογίες τους, στις οποίες γενικά υπερέχει το ενδιαφερόμενο μέρος. ^ Επίσης, η κρίση του Διευθυντή για την πείρα του αιτητή είναι προφανώς συνηφασμένη με το ότι υπηρέτησε στη Λευκωσία, όπου λειτουργεί και το Κέντρο Υπεράκτιων Κλήσεων, σε αντίθεση μετην υπηρεσίατηςαιτήτριαςστην περιοχή Λεμεσού, όπου δεν υπάρχει τέτοιο κέντρο, 20 γεγονός πουπροκύπτειαπό τους προσωπικούςφακέλους. Πρόκειται στην ουσία γιατηνπροσωπικήαξιολόγηση των στοιχείων από τον Διευθυντή. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί να λεχθεί ότι η σύσταση αυτή δεν συνάδει με το περιεχόμενο των προσωπικών φακέλων των υποψηφίων, 25 ώστενααπαιτείτο ειδικήαιτιολόγηση απότην Αρχή. Έχοντας έτσι υπόψη τα πιο πάνω, βρίσκω ότι ήταν λογικά εφικτό για την Αρχή να ακολουθήσει τη σύσταση αυτή και έτσι δεν δικαιολογείται επέμβαση στο θέμα από 30 το Δικαστήριο. Καταλήγοντας, βρίσκω ότι πριν την προαγωγή είχε γίνει όλη η δέουσα έρευνα από την Αρχή, που είχε ενώπιον της όλα τα σχετικά στοιχεία που θα έπρεπε να 35 ληφθούν υπόψη στην κρίση της, και επειδή η αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει έκδηληυπεροχή,(ίδε Hadjisawa ν. Republic

(1982)3 C.LR. 76,Rollis Lewis v. Δημοκρατία, Α.Ε. 522 ημερ. 30.5.89), η προσφυγή απορρίπτεται. Δεν εκδίδεται διάταγμαγιαέξοδα. 40 Η προσφυγή απορρίπτεται χωρίς έξοδα. 2576