clr/1992/1992_4_2631.pdf

(1992)1.Σύμφωναμεταγεγονότα ενώπιον τουΔικαστηρίου καιόπως προκύπτουν από το φάκελο του Δήμου, που κατετέθη,δεν εξάγεται το συμπέρασμα ότι υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση,εσκεμμένηή μη,απόμέρους τουΔήμου.Κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της υποβολής 5 της αίτησης των αιτητών, στις 20 Ιουλίου 1987, και της επίδικης απόφασης λήφθηκαν οι απαραίτητες απόψεις των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων, εξετάστηκαν οι ενστάσεις των αιτητών που υποβλήθηκαν στο μεταξύ, τόσο από νομικής απόψεως όσοκαιαπόπλευράςπολεοδομίας. 10 Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παράβασης του Άρθρου 23 του Συντάγματος, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ισοδυναμεί με στέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας των αιτητών, με οιονδήποτε τρόπο,και το περισσότερο που θα 15 μπορούσε να θεωρηθεί είναι ότι αποτελεί απλό περιορισμό που, εν πάση περιπτώσει είναι επιτρεπτός σύμφωνα με το Άρθρο 23.3 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο υποβάλλονται όροι, δεσμεύσεις ή περιορισμοί προς το συμφέρον, μεταξύ άλλων, της πολεοδομίας και της 20 δημόσιας ωφελείας.

1. Σεπεριπτώσεις αιτήσεων για άδειαδιαχωρισμού οικοπέδων, κατά τημελέτηκαι έκδοση της σχετικής άδειαςλαμβάνονται απαραιτήτως υπόψη και οι κυκλοφοριακές ανάγκες της ^5 περιοχής, σύμφωνα με τον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96, (όπως τροποποιήθηκε, μεταξύ άλλων, καιαπότοΝόμοαρ.24 του 1978), Αρθρο
3. Όσον αφορά την ισχυριζόμενη παράβασητου Άρθρου 28, 30 κατά πρώτον δεν έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε δυσμενής μεταχείριση των αιτητών σε σχέση με άλλους ιδιοκτήτες γης, σύμφωνα δε με τη νομολογία δεν σημαίνει ακριβή μαθηματική ισότητα, αλλά είναι επιτρεπτή η δημιουργία λογικών διακρίσεων και δεν αποκλείει εύλογες 35 διαφοροποιήσεις, οι οποίες μπορούν νόμιμα να γίνουν ενόψειτηςδιαφορετικήςφύσηςδιαφόρωνκαταστάσεων.
4. Όσον αφοράτον ισχυρισμό περί δέσμευσης του Δήμου από την προηγούμενη προσφυγή,χωρίς αμφιβολίαδεν ευσταθεί, ^0 δεδομένου ότι αυτήαφορούσε θέμα απαλλοτρίωσης μέρους του κτήματος των αιτητών, απεσύρθη δε, λόγω της ανακλήσεως του διατάγματος απαλλοτρίωσης από τη διοίκηση. 2632 4A.A.A. 5 10 Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτοοβόλου Η παρούσα επίδικη απόφασηαφορά αίτηση των αιτητών για άδεια διαχωρισμού γης, που υποβλήθηκε από αυτούς περίπου οκτώ χρόνια μετά την απόσυρση από αυτούς της προσφυγής 347/77 και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες τουΝόμου.Βλ. ΦειδίαςΣτεφανίδης ν.Δήμου Εγχωμης.
5. Στην παρούσα περίπτωση η αρμόδια αρχή δεν υπερέβητα όρια τηςδιακριτικήςτης εξουσίας,αλλά ενήργησε ορθάκαι νόμιμα μέσασταπλαίσιατηςδιακριτικήςεξουσίας πουτης παρέχει ο Νόμος,ηδε επίδικηαπόφαση λήφθηκε μετάαπό επαρκή έρευνα και είναι πλήρως αιτιολογημένη, όπως προκύπτειαπότοδιοικητικόφάκελο. Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. 15 Αναφερόμενηυπόθεση: ΣτεφανίδηςκαιΆλλοιν.Δήμου Έγκωμης

(1990)3Α.Α.Λ.2107. 20 Προσφυγή. Προσφυγή που προσβάλλει την απόφασητου καθ'ου η αίτηση Δήμου, ημερομηνίας 26.11.1990, με την οποία απέρριψαν αίτηση των αιτητών για διαχωρισμό της 25 ακίνητης ιδιοκτησίας τους Ε1016 τεμ. 711 Φ/Σ ΧΧΙ/ 61.W.1, στο Στρόβολο. Α. Αικηγοοόπονλος,γιατουςαιτητές 30 π. Λυσάνδρου, γιατον καθ'ουη αίτηση. Cur. adv.vult. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. 35 Με την προσφυγή αυτή οι αιτητές ζητούν δήλωσηκαι/ή απόφαση του Δικαστηρίου ότι, η παράλειψη του καθ' ου ηαίτηση Δήμου, στη συνέχεια ο Δήμος, να εγκρίνει και/ή η πράξη και/ή απόφαση που περιέχεται στην επιστολή τους, με ημερομηνία 26 Νοεμβρίου 1990, να απορρίψει 40 την αίτηση και/ή το σχέδιο των αιτητών με ημερομηνία 20 Ιουλίου 1987, για διαχωρισμό της ακίνητης ιδιοκτησίας τους, που περιγράφεται στο πιστοποιητικό ακίνητης ιδιοκτησίας αρ. Ε1016 σαντεμάχιο 711 του Φ/Σ 2633 Α. Λοΐζον, Π. Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλον

(1992)και XXI/61.W.1, στο Στρόβολο, είναι αντίθετη με τις πρόνοιες του Νόμου καιτου Συντάγματος και σαν τέτοια είναι άκυρηκαι χωρίς κανέναέννομο αποτέλεσμα. Οι αιτητές, οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες του πιο πάνω 5 τεμαχίου, στις 20 Ιουλίου 1987 υπέβαλαν αίτηση στο Δήμο,με σχέδιο γιαδιαχωρισμό τουτεμαχίου αυτούσε 15 οικόπεδα. Το σχέδιο διαχωρισμού πρόβλεπε επίσης οδική σύνδεση του τεμαχίου με τον υπεραστικό δρόμο Λευκωσίας-Παλαιχωρίου. *0 Στις 9 Νοεμβρίου 1987 ο Επαρχιακός Λειτουργός του Τμήματος Πολεοδομίας & Οικήσεως την μελέτησε και τροποποίησε το σχέδιο διαχωρισμού των οικοπέδων και εισηγήθηκε την αποδοχή του από μέρους των αιτητών, ^ προκειμένου ηαίτησητους νατύχει περαιτέρω χειρισμού. Σύμφωνα με το τροποποιημένο αυτό σχέδιο γίνεται, μεταξύ άλλων, πρόνοια για προσωρινή σύνδεση του προτεινόμενου οδικού δικτύου με τον υπεραστικό δρόμο 20 Λευκωσίας - Παλαιχωρίου, η οποία παρέχει τη δυνατότητα πλήρους ανάπτυξης του τεμαχίου των αιτητών και η οποία θα παύσει να χρησιμοποιείται μετά τησυμπλήρωση τουοδικούδικτύουστηνπεριοχή. Ο Διευθυντής του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως, μελέτησε στις 6 Μαΐου 1988 την αίτηση και υποστήριξε τις απόψεις του Επαρχιακού Λειτουργού του Τμήματος του,γιατί τοτεμάχιο εφάπτεταιτου υπεραστικού δρόμου Λευκωσίας-Ανθούπολης-Παλαιχωρίου σε σημείο 3 0 όπου το Τμήμα Πολεοδομίας έχει ετοιμάσει σχέδιο για το μελλοντικό οδικό δίκτυο της περιοχής και έχει καθορίσει και τις μελλοντικές προσβάσεις προς το δρόμο αυτό, οι οποίες λόγω φόρτου τροχαίας κίνησης, καθώς και για λόγους οδικής ασφάλειας, πρέπει να είναι περιορισμένες •" και να καθορίζονται σε σημεία που προσφέρουν τη μεγαλύτερη και δυνατή ασφάλεια και εξυπηρέτηση. Για το λόγο αυτό δεν σύστησε τη δημιουργία μόνιμης οδικής πρόσβασης, προς και από τον κύριο αυτό δρόμο, στο σημείο που πρότειναν οι αιτητές, αλλά ούτε και σε 40 οποιοδήποτεάλλο σημείομέσααπότοτεμάχιο τους. Στις 17 Μαρτίου 1989 οι αιτητές υπέβαλαν ένσταση 2634 4ΑΛΛ. Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου Λ Λοΐζου,Π. στην πρόταση αυτή του Τμήματος Πολεοδομίας και ταυτόχροναπληροφόρησαντους καθ"ων ηαίτησηότι την πρόσβαση πάνω στον υπεραστικό δρόμο την έχουν εξασφαλίσει κατόπινπροσφυγήςτους στο Δικαστήριο, με 5 την προσφυγή αρ. 347/77. Τόνιζαν επίσης ότι στην προσφυγή αυτή έγινε συμβιβασμός για δύο προσβάσεις πάνω στο δρόμοαυτό. Στις 7 Ιουνίου 1989 ο Νομικός Σύμβουλος του Δήμου, 10 σε σχετικό ερώτημα, γνωμάτευσε ότι, στην παρούσα υπόθεση ο Δήμος μπορεί να εξασκήσει τη διακριτική εξουσία πουτου παρέχει το άρθρο 8(γ) και 8(δ)του Περί Οδών καιΟικοδομών Νόμου,Κεφ.96 καινααπαιτήσειτη μετατροπή των σχεδίων ως εισηγείται το Τμήμα 15 Πολεοδομίας. Γνωμάτευσε επίσης ότι σε περίπτωση μη αποδοχής των εισηγήσεων αυτών, ο Δήμος μπορούσε να απορρίψει την αίτηση. Στις 26 Ιουλίου 1989 και πάλι ο Νομικός Σύμβουλος του Δήμου, σε ερώτημακατά πόσο ο Δήμος δεσμευόταν καθ1 οιονδήποτε τρόπο από το 20 συμβιβασμό που έγινε ενώπιον του Δικαστηρίου στην προσφυγήμε αρ. 347/77,απάντησεότι δε δεσμευότανκαθ' οιονδήποτε τρόποαπότον εν λόγω συμβιβασμό. Στις 26 Αυγούστου 1989 ο Διευθυντής του Τμήματος 25 Πολεοδομίας υπέβαλε σχετική, επί της ενστάσεως των αιτητών, έκθεση του προς το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών - αντίγραφοτης έκθεσης αυτής κοινοποιήθηκεκαιστοΔήμο.(ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ "Η") 30 Στις 6 Νοεμβρίου 1989 ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εσωτερικών απάντησε στην ένσταση των αιτητών,αντίγραφοτης οποίαςκοινοποιήθηκε επίσης στο Δήμο.(ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ "Θ") 35 Στις 17 Ιουλίου 1990 ο Δήμος απάντησεστην ένσταση των αιτητών πληροφορώντας τους ότι ο συμβιβασμός που έγινε ενώπιον του Δικαστηρίου στην προσφυγή με αρ. 347/77 δε δεσμεύει με οποιοδήποτε τρόπο το Δήμο, καθότι στην προκειμένη περίπτωση ούτε ο Δήμος ούτε το 40 Συμβούλιο Βελτιώσεως Στροβόλου ήσαν με οποιοδήποτε τρόπο αναμεμειγμένοι τόσον στον εν λόγω συμβιβασμό, όσον και στην ανάκληση της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης. Επίσης, τους πληροφόρησε ότι το 2635 Λ Λοΐζου, Π. Παρισινός κ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1992)σχέδιο διαχωρισμού, όπως προτάθηκε από το Τμήμα Πολεοδομίας & Οικήσεως, καθώς και οι απόψεις τους, όπως αυτές εκφράστηκανστις διάφορεςσυναντήσεις τους με τη Μηχανικό του Δήμου, θαπαρουσιάζονταν ενώπιον του Δημοτικού Συμβουλίου γιαλήψηαπόφασης. 5 Στις 23 Ιουλίου 1990 ο δικηγόρος των αιτητών, με επιστολή του προς το Δήμο, ισχυρίστηκε ότι ο συμβιβασμός που έγινε στην προσφυγή με αρ. 347/77 δέσμευε και δεσμεύει, τόσον το Συμβούλιο Βελτιώσεως 10 όσον και το Δήμο, σαν διάδοχοτου,γιατί ο συμβιβασμός αυτός βασίστηκε σε πρόταση του Επαρχου,ως Προέδρου του τότε Συμβουλίου Βελτιώσεως Στροβόλου. Επίσης, έκαμε αναφοράστην καθυστέρηση που παρατηρείτο στην εξέταση της αίτησης των πελατών του και τέλος υπέδειξε ^ ότι η απόρριψη της αίτησης ισοδυναμούσε με δυσμενή διάκρισησε βάροςτων πελατώντου. Στις 25 Οκτωβρίου 1990 ο δικηγόρος των αιτητών με νέαεπιστολή τουπροειδοποίησε τοΔήμοότι,αν συνεχίζει να παραλείπει να ενεργεί σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμουκαι του Συντάγματοςκαι μετάτο τέλος Οκτωβρίου 1990, είχε εντολήαπότους πελάτες του να προσφύγει στο Ανώτατο Δικαστήριο χωρίς καμιάάλλη ειδοποίηση. Στις 13 Νοεμβρίου 1990 το Δημοτικό Συμβούλιο μελέτησε την αίτηση και αποφάσισε να την απορρίψει και στις 26 Νοεμβρίου 1990 ο Δήμος με επιστολή του πληροφόρησε τους αιτητές ότι το Δημοτικό Συμβούλιο απέρριψε την αίτηση τους, γιατί από τη μελέτη των 30 σχεδίων που υποβλήθηκαν παρατηρήθηκε ότι οι προτεινόμενοι δρόμοι δεν συνάδουν με το μελλοντικό οδικό δίκτυο τηςπεριοχής. (ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ "ΙΕ") Εναντίον της απόφασης αυτής καταχωρήθηκε η 35 παρούσαπροσφυγή. Ηπιο πάνω προσφυγή,αρ.347/77,στρεφόταν εναντίον διατάγματος απαλλοτριώσεως μέρους του επίδικου (στην παρούσα προσφυγή) κτήματος των αιτητών και η οποία 4 ^ απεσύρθη από τους αιτητές στις 4 Ιουνίου 1979, ενόψει ανάκλησης από τον καθ' ου η αίτηση Υπουργό Συγκοινωνιών και Έργων του διατάγματος 2636 20 25 4 ΑΛΛ. Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου Α.Λοΐζου,Π. απαλλοτριώσεως, σε όση έκταση αφορούσε το κτήμα των αιτητών. Η σχετική ανάκληση δημοσιεύτηκε στο Παράρτημα Τρίτο της Επίσημης Εφημερίδας της Δημοκρατίας αρ. 1515 στις 27 Απριλίου 1979, 5 Ειδοποιήσειςαρ.402 και

1. 10 15 20 25 30 35 40 Στο φάκελο της υπόθεσης, του Δήμου Στροβόλου,που καταχωρήθηκε ως Τεκμήριο στην υπόθεση αυτή, περιέχονταιοιπιοκάτω επιστολές: Σε επιστολή του,ημερομηνίας 13 Φεβρουαρίου 1979, ο 'Επαρχος Λευκωσίας προς τη Νίτσα Κυθραιώτου και άλλους, τους διαδίκους στην προσφυγή αρ. 347/77 πιο πάνω,αναφέρειταπιο κάτω: "Επιθυμώ να αναφερθώ εις την από 12.9.77 επιστολήν σας προς τον Υπουργόν Συγκοινωνιών & Έργων, διά της οποίας ιδιοκτησίας σας, της περιγραφόμενης εις τον πίνακα της Γνωστοποιήσεως Α.Δ.Π.642/77, και να σας πληροφορήσω ότι, διά προσφάτου επιστολής του, ο Διευθυντής Τμήματος Δημοσίων Έργων με εφοδίασε με αντίγραφον γνωματεύσεως του Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας επί της ενστάσεως σας. Ούτος συμφωνεί άτι,αιγενόμεναι υπ' εμού εισηγήσεις προςτον Γενικόν Διευθυντήν Υπουργείου Συγκοινωνιών & Έργων 'τυγχάνουν,υπόταςπεριστάσεις,να είναι η δικαιότερα και ίσως και η πιο πρακτική λύσις του νομικού προβλήματος τηςυπότον άνωαριθμόν προσφυγής'. Αι γενόμεναι υπ' εμού εισηγήσεις ήσαν ότι θα ηδύνατονα εξευρεθή πρακτική λύσις εις το πρόβλημα, διά της εξασφαλίσεως ικανοποιητικής προσπελάσεως προς το κτήμα σας,είτε εις τα σημεία εκείνα εις τα οποίαέχετε ήδη δικαίωμα διαβάσεως, είτε εις 2 άλλα κατάλληλα σημεία τα οποία ήθελον καθορισθή κατόπιν επιτόπιου εξετάσεως. Διετύπωσα επίσης την άποψιν ότι, διά της δημιουργίας εισόδου και εξόδου επαρκούς πλάτους (30-40 ποδών) εις τα σημεία ταύτα, Όι επηρεαζόμενοι ιδιοκτήται θα ηδύναντο να διαχωρίσουν τα κτήματα χων εις οικόπεδα, διά της κατασκευής δευτερεύοντος δρόμουκατά μήκοςτηςκυρίαςοδού'.
2. Έχω την γνώμην ότι το επόμενον βήμα δι' υμάς 2637 Α. Λοΐζου, Π. Παρισινός κ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1992)είναι η υποβολή σχεδίου προς τον Διευθυντήν Τμήματος Δημοσίων Έργων και τον Διευθυντήν Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος, εις το οποίον να δεικνύωνται τα 2 σημεία προσπελάσεως προς τοκτήμασας μαζίμετο σχετικόν πλάτος." 5 Σε σχετική επιστολή του Διευθυντή Δημοσίων Έργων, ημερομηνίας 28 Φεβρουαρίου 1979, προς τον αιτητή Ιούλιο Παρισσινό, σε σχέση με τις προτάσεις του για τον καθορισμό των δύο σημείων προσπελάσεως προς το 10 κτήμα τους, τον πληροφόρησε ότι το Τμήμα Δημοσίων Έργων εισηγείται όπως: (α) Το εν σημείον προσπελάσεως να είναι, ως εσείς εισηγείσθε, εις το σημείον Α, όπου ήδη υφίσταται 15 στενήπρόσβασιςεις το υπ"αρ.463 τεμάχιον. (β) Το έτερον σημείον προσπελάσεως να είναι εις το σημείον Β, ως δεικνύεται επίτου επισυναπτομένου κτηματολογικού σχεδίου. Δηλαδήτο σημείον Β, το 20 οποίον εσείς προτείνετε διά της επιστολής σας,να μετατοπισθή κατά 13 μέτρα πλησιότερον του σημείου Α. (γ) Το πλάτος εκάστης των δύο τούτων προσπελάσεων 25 ανέρχεται εις 40 πόδας. Εάνκαι εσείς συμφωνείτε, παρακαλώόπως μουγνωστοποιήσετε τούτοδιάνα προωθήσω το θέμα περαιτέρω." Στις 22 Μαρτίου 1979,' ο Διευθυντής Τμήματος ·*0 Δημοσίων Έργωναπέστειλε προς το Διευθυντή Τμήματος Κτηματολογίου καιΧωρομετρίας τηνκάτωθι επιστολή: "Ανάκληση διατάγματος απαλλοτρίωσης για δύο σημεία προσπέλασης στην. οδό Λευκωσίας - 3 5 Παλαινωρίου Αναφέρομαι ,στην υπόθεση της ένστασης των κκ. Νίτσας Χρ. Κυθραιώτου, Ιουλίου Χρ. Παρισινού και .„ άλλων, κατά της απαλλοτρίωσης μέρους της ακίνητης ιδιοκτησίας τους, με τη δημιουργία προστατευτικής λωρίδος κατά μήκος της πιο πάνω αναφερόμενης 2638 4Α.Α.Δ. Παρισινός κ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου Α. Λοΐζου, Π. υπεραστικής οδού,καισαςπληροφορώ ταακόλουθα: 5 * 10 15 20 25 30 35 40

1. Σε επιστολή του ο Έπαρχος Λευκωσίας, με αρ. 11/64/Α/Ι.14 και ημερομηνία 29 Σεπτεμβρίου, 1977, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται, εισηγείται την εξασφάλιση από τους αιτητές δύο προσπελάσεων στα κτήματα τους.
2. Σε άλλη επιστολή του Επαρχου Λευκωσίας προς τους αιτητές, με αρ. 11/64/Α/Ι(ΧΓν)και ημερομηνία 13 Φεβρουαρίου, 1979, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται, αυτός τους πληροφορεί ότι ο Γενικός Εισαγγελέας συμφωνεί με τις πιο πάνω εισηγήσεις του για την εξασφάλιση των προσπελάσεων.
3. Ο κ. Ιούλιος Χρ. Παρισινός εκ μέρους των αιτητών, με επιστολή τουπρος εμένα, με ημερομηνία 22 Φεβρουαρίου 1979, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται, καθορίζει δυό σημεία προσπέλασης, πλάτους 40 πόδιατο κάθεένα.
4. Στην επιστολή αυτή απάντησα με την επιστολή μου με αρ. 76/72/Α/4 καί ημερομηνία 28 Φεβρουαρίου 1979, αντίγραφο της οποίας και πάλι επισυνάπτεται, και στην οποία εισηγούμαι όπως το ένα σημείο προσπέλασης παραμείνει, όπως εισηγήθηκαν οι αιτητές, και το άλλο σημείο μετατοπισθεί 13 μέτρα περίπου βορειότερα, προς Λευκωσία.
5. Οι αιτητές με απαντητική επιστολή τους, ημερομηνίας 3 Μαρτίου 1979, με πληροφορούν ότι δέχονται τις εισηγήσεις μου για τα δύο σημεία προσπέλασης και όπως τελικά μετατοπίσουν το ένα. Αντίγραφο της επιστολής αυτής επισυνάπτεται.
6. Παρακαλώόπως προβείτε στα σχετικά διαβήματα ανάκλησης του διατάγματοςαπαλλοτρίωσης για τα δύο αυτά σημεία, καθώς και τον καθορισμό τους τόσον πάνωστο Κτηματολογικό σχέδιο, όσον και επί τόπου. Το πλάτος της προστατευτικής λωρίδας που επηρεάζεται είναι 104 πόδια για κάθε μια προσπέλαση (σχέδιο επισυνάπτεται). 2639 Α. Λοΐζου, Π. Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1992)Ακολούθησε η ανάκληση της απαλλοτρίωσης και ως επακόλουθο ηαπόσυρση της προσφυγής αρ. 347/77,στις 4 Ιουνίου

1. Στον ενώπιον μου φάκελο του Δήμου δεν περιέχεται 5 οτιδήποτε που να δείχνει αν διημείφθηκε οτιδήποτε κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της ημερομηνίας απόσυρσης της προσφυγής, στις 4 Ιουνίου 1979, και της υποβολής της αίτησης των αιτητών για διαχωρισμό, στις 20 Ιουλίου
2. 1θ Οι αιτητές με την προσφυγή αυτή ισχυρίζονται ότι υπήρξε αδικαιολόγητη καθυστέρηση εξέτασης της αίτησης τους, είναι δε ηθέση τους ότι ηπροσβαλλόμενη απόφαση είναι αντίθετη προς το Άρθρο 23 του Συντάγματος,γιατί 1* ισοδυναμεί με στέρηση τουδικαιώματος ιδιοκτησίας τους, όπως και αντίθετη προς το Άρθρο 28 του Συντάγματος, γιατί ενέκρινε αίτηση διαχωρισμού οικοπέδων άλλου απέναντι του ακινήτου των αιτητών, με δικαίωμα πρόσβασης στην οδό Αρχαγγέλου. 20 Είναι επίσης ο ισχυρισμός τους ότι ο Δήμος παρέλειψε να ερευνήσει και να προσδιορίσει τα πραγματικά γεγονότα και ως αποτέλεσμα ενέργησε κάτω από πλάνη περί τα πράγματα και το Νόμο, καθ' υπέρβαση ή/και 25 κατάχρηση εξουσίας, η δε επίδικη απόφαση στερείται αιτιολογίας. Σύμφωνα με τα γεγονότα ενώπιον μου και όπως προκύπτουν απότο φάκελο του Δήμου πουκατετέθη,δεν 30 εξάγεται το συμπέρασμα ότι υπήρξε οποιαδήποτε καθυστέρηση, εσκεμμένη ή μη, από μέρους του Δήμου. Κατά το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ της υποβολής της αίτησης των αιτητών,στις 20 Ιουλίου 1987, και της επίδικης απόφασης, λήφθηκαν οι απαραίτητες · " απόψεις των διαφόρων κυβερνητικών τμημάτων, εξετάστηκαν οι ενστάσεις των αιτητών, που υποβλήθηκαν στο μεταξύ, τόσον από νομικής απόψεως, όσον και από πλευράς πολεοδομίας. Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί παράβασης του Άρθρου 23 του Συντάγματος,ηπροσβαλλόμενη απόφαση δεν ισοδυναμεί με στέρηση του δικαιώματος ιδιοκτησίας 2640 4Α.Α.Δ. Παρισινόςκ.α. ν.ΔήμουΣτροβόλου Α. Λοΐζου, Π. των αιτητών, με οιονδήποτε τρόπο, και το περισσότερο που θα μπορούσε να θεωρηθεί είναι ότι αποτελεί απλό περιορισμό που εν πάση περιπτώσει, είναι επιτρεπτός σύμφωνα με το Άρθρο 23.3 του Συντάγματος, σύμφωνα 5 μετο οποίο υποβάλλονται όροι, δεσμεύσειςή περιορισμοί προς το συμφέρον, μεταξύ άλλων, της πολεοδομίας και τηςδημόσιας ωφελείας. Σε περιπτώσεις αιτήσεων για άδεια διαχωρισμού 10 οικοπέδων κατάτημελέτη καιέκδοσητηςσχετικής άδειας, λαμβάνονται απαραιτήτως υπόψη και οι κυκλοφοριακές ανάγκες της περιοχής, σύμφωνα με τον περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96, όπως τροποποιήθηκε, μεταξύ άλλων, και από το Νόμο αρ. 24 15 του
3. Το άρθρο 8 του Νόμου, όπως τροποποιήθηκε, προνοεί τα εξής: 20 25 30 "
4. Προτηςχορηγήσεως αδείας,δυνάμει τουάρθρου 3, η αρμοδία αρχή δύναται να απαίτηση την προσαγωγήν τοιούτων σχεδίων, σχεδιαγραμμάτων και υπολογισμών ή δύναται να απαίτηση όπως δοθή τοιαύτη περιγραφή της σκοπούμενης εργασίας, ως ήθελε φανή αναγκαίον και επιθυμητόν εις αυτήν, και δύναται να απαίτηση την μετατροπήν των τοιούτων σχεδίων, σχεδιαγραμμάτων και υπολογισμών των ούτω προσαχθέντων, ειδικώς(α) (β) επί τω σκοπώ διασφαλίσεως της περαιτέρω βελτιώσεωςτουοδικού δικτύου της περιοχής." 35 Όσον αφοράτην ισχυριζόμενη παράβασητου Άρθρου 28, κατά πρώτον δεν έχει αποδειχθεί οποιαδήποτε δυσμενής μεταχείριση των αιτητών, σε σχέση με άλλους ιδιοκτήτες γης, σύμφωνα δε με τη νομολογία δεν σημαίνει ακριβή μαθηματική ισότητα, αλλά είναι επιτρεπτή η 40 δημιουργία λογικών διακρίσεων και δεν αποκλείει εύλογες διαφοροποιήσεις, οι οποίες μπορούν νόμιμα να γίνουν ενόψει της διαφορετικής φύσης διαφόρων καταστάσεων. 2641 Α. Λοΐζου,Π. Παρισινόςκ.α.ν.ΔήμουΣτροβόλου

(1992)Όσοναφοράτον ισχυρισμόπερίδέσμευσηςτουΔήμου από την προηγούμενη προσφυγή, χωρίς αμφιβολία δεν ευσταθεί, δεδομένου ότι αυτή αφορούσε θέμα απαλλοτρίωσης μέρους του κτήματος των αιτητών, απεσύρθη δε λόγω της ανακλήσεως του διατάγματος 5 απαλλοτρίωσηςαπότηδιοίκηση. Η παρούσα επίδικη απόφαση αφορά αίτηση των αιτητών γιαάδειαδιαχωρισμούγης,πουυποβλήθηκε από αυτούς περίπου οκτώ χρόνια μετά την απόσυρση από 10 αυτούς της προσφυγής 347/77 και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Βλ. Φειδίας Στεφανίδης ν. Αήμον Έγχωμης,Αρ.Υπ.957/88ημερ.16Ιουνίου 1990. Στηνπαρούσαπερίπτωσηηαρμοδίααρχή δενυπερέβη 1 5 ταόριατηςδιακριτικήςτηςεξουσίας,αλλάενήργησεορθά και νόμιμα μέσα στα πλαίσια της διακριτικής της εξουσίας πουτηςπαρέχειοΝόμος·η δεεπίδικη απόφαση λήφθηκε μετά από επαρκή έρευνα, είναι δε πλήρως αιτιολογημένη, όπως προκύπτει από το διοικητικό 20 φάκελο. Για όλους τους πιο πάνω λόγους η προσφυγή αποτυγχάνεικαιαπορρίπτεται. Δενγίνεται όμωςοποιαδήποτεδιαταγή γιαέξοδα. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 2642