(1992)12Αυγούστου, 1992 [Α.ΛΟΪΖΟΥ,Π.] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙ, Αιτητές, ν. ΝΑΚΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ, ΩΣ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΤΗ ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΔΙΕΘΝΩΝΜΕΤΑΦΟΡΩΝ(ΣΟΔΙΜ)ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ, Καθ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 694/87). Αναθεωρητική Δικαιοδοσία Ανωτάτου Δικαστηρίου — Διαφορές Δημοσίου Δικαίου — Πράξεις αναγόμενες στη σφαίρα τον δημοσίου δικαίου, όχι τον ιδιωτικού, μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο προσφυγής — Κριτήρια αναγωγής της πράξης στο δημόσιο δίκαιο — Από το ίδιο όργανο μπορεί, κατά περίπτωση, 5 να προέλθουν πράξεις χαι των δύο κατηγοριών — Ειδικά η περίπτωση της υποστάσεως των συνεργατικών εταιρειών και ηPetrou and Others r. JVeaSynergatiki Pistotiki EteriaKarpasias. Οι αιτητές ζήτησαν με την προσφυγή την ακύρωση της 10 απόφασης των καθ' ων η αίτηση, που τους διέτασσε να καταβάλουν στο ενεργητικό του υπό εκκαθάριση Σ.Ο.Δ.Ι.Μ. το οφειλόμενο υπόλοιπο της ονομαστικής αξίας των μετοχών τους και το ποσό της ευθύνης τους. Κρίσιμο, στα πλαίσια της διαδικασίας, ήταν το ζήτημα της φύσεως της προσβαλλόμενης 15 πράξης καικατά πόσο μπορούσε απτήναπροσβληθεί δυνάμειτου Αρθρου 146τουΣυντάγματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι:
- Είναι πάγια θέση της νομολογίας μας ότι, μόνο πράξεις ή αποφάσεις που λαμβάνονται από πρόσωπα που ασκούν διοικητική ή εκτελεστική εξουσία, μέσα στη σφαίρα του 2792 ^ 4 AAA. 5 10 15 20 25 30 35 40 Κωνσταντίνου κ.α.ν.Μιχαηλί&ηκ,α. δημοσίου δικαίουκαι όχι του ιδιωτικού δικαίου,μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος.Πρωταρχικάηφύσηκαιο χαρακτήρας μιας πράξης ή απόφασης καθορίζουν κατά πόσοεμπίπτει μέσαστο πεδίοεφαρμογήςτουΆρθρου 146.1 του Συντάγματος.Αυτό δε το ζήτημα αποτελεί ζήτημαπου πρέπεινααποφασισθείπάνωστην ουσία τουκαικάτω από τις περιστάσεις της κάθε ειδικής υποθέσεως και λαμβανομένων υπόψη των σχετικών παραγόντων, όπως είναι η υπόσταση του οργάνου, αρχής, προσώπου ή σώματος που λαμβάνει την επίδικη απόφαση,καθώς και των περιστάσεωνκάτωαπότιςοποίεςλήφθηκε.
- Αναφορικά με την υπόσταση των συνεργατικών εταιρειών έχει νομολογηθεί ότι "οι Συνεργατικές εταιρείες, που είναι εγγεγραμμένες δυνάμει του Κεφ. 114 αποτελούν σύνδεσμο προσώπων για την προαγωγή των οικονομικών συμφερόντων των μελών τους και εκτός εάν υπάρχει πρόνοια γιατο αντίθετο,δεν αποτελούν απότη φύση τους αρχές που ασκούν εκτελεστική ή διοικητική εξουσία μέσα στην έννοια του Άρθρου 146". (Βλέπε Petrou and Others v.NeaSynergatigiPistotiki EteriaKarpastas). 3.To ίδιο όργανο μπορείνα ενεργεί,είτεμέσα στησφαίρατου ιδιωτικούδικαίουήμέσα στη σφαίρατου δημοσίουδικαίου και αυτό εξαρτάταιαπό τη φύση της πράξης του. Και έχει νομολογηθεί ότι, στο βαθμό που ένας δημόσιος υπάλληλος έχει αρμοδιότητα να λάβει αποφάσεις, σχετικά με δικαιώματα αστικού δικαίου πάνω σε ακίνητη ιδιοκτησία, καιο πρωταρχικόςσκοπός αυτόςτης απόφασηςδεν είναι η προαγωγήδημοσίου σκοπού αλλάηρύθμιση των πιοπάνω δικαιωμάτων αστικού δικαίου, τότε η τοιαύτη απόφαση αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει μέσα στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και δεν ισοδυναμεί με "πράξη" ή "απόφαση" μέσα στην έννοια του Άρθρου 146 του Συντάγματος.
- Λαμβανομένης υπόψη της υπόστασης της υπό εκκαθάριση εταιρείας, η οποία αποτελεί καθαρά σύνδεσμο προσώπων VW* την προαγωγή των οικονομικών συμφερόντων των μελών του και δεν αποτελεί καθόλου αρχή που ασκεί "εκτελεστική ή διοικητική εξουσία", μέσα στην έννοια του Άρθρου 146 του Συντάγματος, αλλά και με βάση όλες τις σχετικές διαπιστώσεις, ο εκκαθαριστής,καθ'ου η αίτηση Ι, 2793 Κωνσταντίνουκ,α.ν.Μιχαηλίόη κ,α.
(1992)δεν είναι πρόσωπο που ασκεί διοικητική ή εκτελεστική εξουσία μέσα στη σφαίρατουδημοσίου δικαίου. Ηεπίδικη απόφαση αφορά αποκλειστικά σε ρύθμιση δικαιωμάτων αστικού δικαίου αναφορικά με μετοχές συνεργατικού ιδρύματος, δυνάμει του Κεφ. 114,ο πρωταρχικός σκοπός 5 της οποίαςδεν ήτανηπροαγωγήδημόσιου σκοπού,αλλάη ρύθμιση των πιο πάνω δικαιωμάτων αστικού δικαίου. Επομένως, η επίδικη απόφαση αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει μέσα στησφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και όχι του δημοσίου δικαίου και δεν ισοδυναμεί με "πράξη" ή 10 "απόφαση" μέσα στην έννοια του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. Κατάσυνέπεια δενμπορεί νααποτελέσει το αντικείμενο προσφυγής, δυνάμει του Άρθρου 146.1. του Συντάγματος. 15 5. Αναφορικά μετην προσφυγή εναντίον του καθ'ουηαίτηση 2, αυτή πρέπει νααπορριφθεί σανεπακόλουθο τουλόγου απορρίψεως τηςκατάτου καθ*ουηαίτηση 1,αλλά και, εν πάση περιπτώσει, επειδή ο τελευταίος δεν έχει λάβει καθόλουμέρος στηλήψητηςεπίδικηςαπόφασης. 20 Ηπροσφυγή απορρίπτεται χωρίςέξοδα. _ Αναφερόμενες Υποθέσεις: Βαμίκο & Αριστοφάνους Λτδ. ν. Δημοκρατίας
(1992)4 Α.Α.Δ. 2673Βαλανά ν.Δημοκρατίας
(1962)3R.S.C.C. 9V CyprusIndustrial andMiningCo. Ltd. v.Republic (No. 1)
(1966)3 C.L.R. 467- 30 GreekRegistrarof the Co-OperativeSocieties v.Nicolaides
(1965)3 C.L.R. 16435 Petrou andOthers v. NeaSynergatikiPistotiki Eteria Karpasias
(1962)3R.S.C.C58Hadjikyriakou v.Hadjiapostolou
(1962)3R.S.C.C. 89CyprusTransport Co. Ltd andAnother v. Republic (No.l)
(1969)3 C.L.R.
- 2794 4 0 4 AJV*A- Κωνσταντίνου κ.α. ν.Μιχαηλί&ηκ.α. Προσφυγή. Προσφυγήπουπροσβάλλει την απόφασητων καθ'ων η αίτηση, ημερομηνίας 11.6.87, η οποία εδημοσιεύθη στην 5 επίσημη εφημερίδατηςΔημοκρατίας,ημερομηνίας 12.6.87, με την οποία διατάσσονται οι Αιτητές, Μέλη του Συνεργατικού Οργανισμού Διευθυντών Μεταφορών (ΣΟΔΙΜ) Κύπρου Λτδ ναπληρώσουν , εις το ενεργητικόν τηςυπόεκκαθάρισιν Εταιρείας,τουπ'αυτών οφειλόμενον 10 υπόλοιπονονομαστικής αξίαςτων μετοχών της,ως επίσης καιτοποσόν τηςευθύνηςτων. 15 Λ. Παπαφιλίππον, Μ.Παπαπέτρου, Κ.Π. Εοωτοχρίτον, Α. Παναγιώτον καιΑ. Ενταφιανός, γιατους αιτητές. 1 Ξ.Κληρίδηςγια τον καθ ουη αίτησηαρ.
- 20 Γ. Στνλιανίδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας για τον καθ'ου ηαίτηση
- Cur.adv.vult. Α. ΛΟΪΖΟΥ, Π.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Σύμφωνα με τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο, 25 Κεφ. 114, όπως τροποποιήθηκε, -στη συνέχεια ο Νόμος,έγινεδιαιτησίαγιανααποφασιστεί ηισχυριζόμενη οφειλή των αιτητών προς τον Συνεργατικό Οργανισμό Διεθνών Μεταφορών, ΣΟΔΙΜ, Κύπρου Λτδ., που είναι συνεργατική εταιρεία και ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο 30 υπόεκκαθάριση. Ως διαιτητής ορίστηκε ο δικηγόρος κ. Ξένιος Ξενόπουλος. Με ενδιάμεση απόφασητου,ημερομηνίας 10 Σεπτεμβρίου 1986, επέτρεψε στη συνεργατική εταιρεία να 35 τροποποιήσει την έκθεση απαιτήσεως της υπό τον όρο, εντός τριών μηνών, να καταβάλει στους αιτητές τα έξοδα τους, όπως αυτά θα επιδικαζοντο από το διαιτητή, και κάτω από τον περαιτέρω όρο ότι, τυχόν παράλειψη πληρωμής των εξόδων θα είχε ως αποτέλεσμα την 40 απόρριψη της διαιτησίας σε, βάρος της συνεργατικής εταιρείας, με έξοδα υπέρ των αιτητών. Επειδή, όμως, τα επιδικασθέντα έξοδα δεν καταβλήθηκαν,ο διαιτητής, στις 2795 Α. Λοΐζου, Π. Κωνσταντίνουκ.α.ν. Μιχαηλίδηκ.α.
(1992)18 Δεκεμβρίου 1986, απέρριψε την εναντίον των αιτητών διαιτησία. Τα έξοδα αυτά δεν έχουν μέχρι σήμερα καταβληθεί και οι αιτητές καταχώρησαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας τις αιτήσεις με αριθμούς 41/87, 43/87, 51/87, με τις οποίες ζητούν την 5 εκτέλεσητης πιο πάνω απόφασης του διαιτητή.Οι δεκαθ* ων η αίτηση εμφανίστηκαν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας καιυπέβαλαν ένσταση. Στις 21 Ιουλίου 1984, με διάταγμα του Εφόρου, ο 10 ΣΟΔΙΜ τέθηκε υπό εκκαθάριση ύστερα από εξέταση που διενεργήθηκε, με βάσητο άρθρο 39
(1)του Νόμου,και που αφορούσε την οικονομική τουκατάσταση. Στις 11 Ιουνίου 1987, ο, καθ* ου η αίτηση 1, 15 εκκαθαριστής εξέδωσε, δυνάμει των εξουσιών που του παρείχοντο από το άρθρο42(στ)του Νόμου,διάταγμα με το οποίο καλούσε ταμέληκαιπρώην μέλη του ΣΟΔΙΜ να πληρώσουν ό,τι ποσά όφειλαν και τα οποία ποσά αντιπροσώπευαν το υπόλοιπο της αξίας μετοχής των, ως 20 επίσης και το ποσό ευθύνης, όπως καθορίζεται από το άρθρο 6(δ) των Ειδικών Κανονισμών του ΣΟΔΙΜ, ως υπεύθυνο προς κάλυψη των υποχρεώσεων της ως άνω εταιρείας, ως συνεργατικής εταιρείας περιορισμένης ευθύνης, στις 11 Απριλίου 1979. Το διάταγμα 25 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 12 Ιουνίου 1987, και με αριθμό Γνωστοποιήσεως 1910. Οι αιτητές δεν πρόσβαλαν τοπιοπάνωδιάταγμα,όπως 30 είχαν δικαίωμα να πράξουν σύμφωνα με το άρθρο 42
(2)του Νόμου. Στις 24 Αυγούστου 1989 καταχώρησαν την παρούσα προσφυγή, με τηνοποίαζητούν: 35 "Α. Δήλωση του Δικαστηρίου ότι η πράξη ή^αι απόφασητων καθ*ων ηαίτηση, ημερομηνίας 11.6.87,η οποία εδημοσιεύθη εις την επίσημον εφημερίδα της Δημοκρατίας, ημερομηνίας 12.6.87, με την οποίαν *® διατάσσουν τους Αιτητές, Μέλη του Συνεργατικού Οργανισμού Διεθνών Μεταφορών (ΣΟΔΙΜ) Κύπρου Λτδ, να πληρώσουν, εις το ενεργητικόν της υπό 2796 4ΑΛΛ. Κωνσταντίνουκ.α.ν.Μιχαηλίδηκ.α. Α. Λοΐζου, Π. εκκαθάρισιν Εταιρείας, το υπ' αυτών οφειλόμενον υπόλοιπον ονομαστικής αξίας των μετοχών των, ως επίσης και το ποσό της ευθύνης των, είναι άκυρηκαι παράνομηκαιστερημένη κάθεαποτελέσματος." 5 Από μέρους του καθ' ου η αίτηση 1 ηγέρθηκε προδικαστική ένσταση ότι, η προσβαλλόμενη πράξη δεν εμπίπτει στον τομέα του δημοσίου δικαίου και δεν είναι διοικητική πράξη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να 10 προσβληθεί μεαίτησηακύρωσης δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος. Επίσης, ηγέρθηκε και το θέμα ότι, σύμφωνα με τον Νόμο οι αιτητές είχαν το δικαίωμα να εφεσιβάλουν την απόφαση,πράγματο οποίο δεν έπραξαν εντός της προθεσμίας που προνοείται απότο Νόμο ήκαι 15 καθόλου, και ότι αντ' αυτού καταχώρησαν την παρούσα προσφυγή. 20 Από δεπλευράςτουκαθ'ουηαίτηση2 εγείρονται τρεις προδικαστικές ενστάσεις: "
- Το διάταγμα του Εκκαθαριστή, ημερομηνίας 11.6.87, δεν εμπίπτει εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου και γι αυτό το παράπονο των αιτητών δεν μπορεί νααποτελέσει αντικείμενο προσφυγής. • > 25
- Διαζευκτικά, εάν το Δικαστήριο ήθελεν αποφασίσει ότι το πιο πάνω διάταγμα εμπίπτει εντός της σφαίραςτου Δημοσίου δικαίου,τούτο δεν αποτελεί εκτελεστήδιοικητικήπράξη. 30
- Οι Αιτητές στερούνται ενεστώτος εννόμου συμφέροντος, καθ' ότι δεν ακολούθησαν την προβλεπόμενη απότονόμο διαδικασία." 35 Περιπλέον, προβλήθηκε η ένσταση ότι ο καθ' ου η αίτηση 2 δεν είχε και/ή δεν έχει καμιά αποφασιστική κατά Νόμο - αρμοδιότητα στην έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης και/ή απόφασης και ότι ουδέποτε έκδοσεν οποιαδήποτε εκτελεστή διοικητική 40 πράξη σχετικά με την παρούσαν υπόθεση. Επομένως, .η προσφυγή εναντίον του καθ'ου η αίτηση αρ.2 θα πρέπει να απορριφθεί. Προς υποστήριξη της θέσεως αυτής έγινε παραπομπή στην υπόθεση αρ. 481/90, ΒΑΜΙΚΟ & 2797 Α. Λοΐζου,Π. Κωνσταντίνουκ.α.ν.Μιχαηλίδη κ.α.
(1992)ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ ΑΤΑ. ν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας,η απόφασηδόθηκεστις 14Μαΐου 1992. Η θέσητων αιτητών είναι η πιοκάτω: "Α) Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι το Διάταγμα του Εκκαθαριστή, ημερ. 11.6.87, και διοικητικήν πράξιν αποτελεί και εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου εμπίπτει (Βλ. The Greek Registrar of the Co operative Societies v. Nicos A. Nicolaides
(1965)3 10 C.L.R. 164). 'Οπως τονίζεται στις σελίδες 172-175 της πιο πάνω απόφασης (όπου παρατίθεται η επικυρωθείσα υπό του Πλήρους Εφετείου πρωτόδικος απόφασις του ^ Αναθεωρητικού Δικαστηρίου The same organ may be acting in the domain of private law or in the domain of public law, depending on the nature of the action' (at Και εις την υπόκρίσιν προσφυγήν, είναι η εισήγησίς μας ότι οι καθ' ων η αίτησις ενεργούσαν εντός του χώρου του δημοσίου δικαίου, διότι πρωταρχικώς η προσβαλλόμενη πράξη αποτελεί τιμωρητικήν πράξιν διά 50 και πλέον άτομα, τα οποία ουσιωδώς 25 κατεδικάσθησαν, ανήκουστα, προ της εκδόσεως και δημοσιεύσεως της αποφάσεως και έτσι παραβιάστηκε θεμελιώδης αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης που είναι θεμελιώδης Αρχή του Διοικητικού Δικαίου. Και έχει νομολογηθεί ότι, 'Acts contrary to such principles are 30 acts contrary to Law' (Carayiannisv.Republic
(1969)3 C.L.R. 341,Morsis v.Republic
(1965)3C.L.R. 1.) Η ως άνω ενέργεια, που αντιβαίνει προς θεμελιώδη Αρχή της Φυσικής Δικαιοσύνης, του Διοικητικού 35 Δικαίου, και είναι αντίθετος προς τον Νόμον, ήτο επίσης μία μονομερής πράξις εκ μέρους του εκκαθαριστή και έτσι 'it possesses another of the essen tial characteristics of an administrative act' (Βλ. Forsthoff on the Administrative Act (*1963) p.6). Και 4 0 επιπροσθέτως, η εν λόγω μονομερής πράξις του εκκαθαριστή παρήγαγεν έννομα αποτελέσματα 2798 4Α.Α.Δ. Κωνσταντίνουκ.α.ν. Μιχαηλίδη κ.α. Α. Αοΐζου,Π. αναφορικάμετους56αιτητές.) .5 Επομένως, η προσβαλλόμενη πράξη είναι εκτελεστή πράξη διοικητικού οργάνου, εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου,και παραδεκτάπροσβάλλεται εντός τωνπλαισίων τουάρθρου 146 τουΣυντάγματος." Θα ασχοληθώ πρώτα με την προδικαστική ένσταση ότι το διάταγμα του Εκκαθαριστή, ημερομηνίας 11 Ιουνίου 10 1987, δεν ανάγεται στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου, αλλάτου ιδιωτικού. Είναι πάγεια θέση της νομολογίας μας ότι, μόνο πράξεις ήαποφάσειςπου λαμβάνονται απόπρόσωπαπου 15 ασκούν διοικητικήήεκτελεστική εξουσία μέσα στησφαίρα του δημοσίου δικαίου, και όχι του ιδιωτικού δικαίου, μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο προσφυγής, δυνάμει του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. (Βλέπε Βαλανά ν. Της Δημοκρατίας
(1962)3 R.S.C.C. 91, 93. 94, 20 Cyprus Industrial and Mining Co. Ltd. (No. 1) v. The Republic
(1966)3C.L.R. 467 στη σελ. 471.) Είναι πρωταρχικά η φύση και ο χαρακτήρας μιας πράξης ή απόφασηςπου καθορίζουν κατά.πόσο εμπίπτει 25 μέσα στο πεδίο εφαρμογής του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. Αυτό, δε, το ζήτημα αποτελεί ζήτημα που πρέπει να αποφασισθεί πάνω στην ουσία του και κάτω από τις περιστάσεις της κάθε ειδικής υποθέσεως και λαμβανομένων υπόψη των σχετικών παραγόντων, όπως 30 είναι η υπόσταση του οργάνου, αρχής, προσώπου ή σώματος, που λαμβάνει την επίδικη απόφαση, καθώς και των περιστάσεων κάτω από τις οποίες λήφθηκε. (Βλέπε Greek Registrar of the Co-OperativeSocieties v.Nico laides
(1965)3 C.L.R. 164 στη σελ. 170, απόφαση της 35 Ολομέλειας.) Αναφορικά με την υπόσταση των συνεργατικών εταιρειών έχει νομολογηθεί ότι, "οι Συνεργατικές εταιρείες, που είναι εγγεγραμμένες δυνάμει του Κεφ. 114, 40 αποτελούν σύνδεσμο προσώπων για την προαγωγή των οικονομικών συμφερόντων των μελών τους και,εκτός εάν υπάρχει πρόνοια για το αντίθετο, δεν αποτελούν από τη φύση τους αρχές που ασκούν εκτελεστική ή διοικητική '2799 Α. Λοΐζου, Π. Κωνσταντίνουκ.α.ν. Μιχαηλίδη κ,α.
(1992)εξουσία μέσα στην έννοια του Άρθρου 146". (Βλέπε Pe trou and Others v. Nea Synergatiki Pistotiki Eteria Karpasias
(1962)3R.S.CC. 58, 59). To ίδιο όργανο μπορεί να ενεργείείτε μέσα στη σφαίρα 5 του ιδιωτικού δικαίου ή μέσα στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και αυτό εξαρτάται απότη φύση της πράξης του. (Βλέπε Registrar of Co-OperativeSocieties (πιο πάνω) Βαλανά (πιο πάνω), HadjiKyriakou v. HadjiApostolou
(1962)3 R.S.CC. 89, και Πορίσματα Νομολογίας του 10 Συμβουλίου Επικρατείας 1929-1959 σελ. 126). Και έχει νομολογηθεί ότι στο βαθμόπου ένας δημόσιος υπάλληλος έχει αρμοδιότητα να λάβει αποφάσεις, σχετικά με δικαιώματα αστικού δικαίουπάνωσε ακίνητη ιδιοκτησία, και ο πρωταρχικός σκοπός αυτόςτης απόφασηςδεν είναι 15 η προαγωγή δημοσίου σκοπού, αλλά η ρύθμιση των πιο πάνω δικαιωμάτων αστικού δικαίου, τότε η τοιαύτη απόφαση αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει μέσα στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και δεν ισοδυναμεί με "πράξη" ή "απόφαση" μέσα στην έννοια του Άρθρου 146 του 20 Συντάγματος. Στην κρινόμενη υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου την υπόσταση του προσώπουπου έλαβε την επίδικη απόφαση, καθώς και τις περιστάσεις κάτω απότις οποίες λήφθηκε. 25 Αναφορικά με το πρώτο ζήτημα πρόκειται για εκκαθαριστή εταιρείας, ο οποίος ενεργεί στα πλαίσια του περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Οι εξουσίες και τα καθήκοντα του διέπονται από τις πρόνοιες του Κεφ. 114 και ειδικότερα από τις πρόνοιες 30 των άρθρων 42 και
- Αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα, οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες λήφθηκε η επίδικη απόφαση φαίνονται πιο πάνω. Ειδικότερα, πρέπει να αναφερθεί ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε μέσα στα πλαίσια των εξουσιών του εκκαθαριστή δυνάμει των 35 προνοιών του άρθρου42(στ)του Κεφ.
- Λαμβάνω επίσης υπόψη το χαρακτήρακαι τη φύση της επίδικης απόφασης. Πρόκειται για απόφαση που ρυθμίζει αποκλειστικά δικαιώματα αστικού δικαίου πάνω σε 40 μετοχές Συνεργατικών Εταιρειών. Τελικά, λαμβάνω υπόψη μου την υπόσταση της υπό 2800 4Α.Α.Δ. Κωνσταντίνουκ.α.ν.Μιχαηλίδηκ.α. Α.Αοΐζου,Π. εκκαθάριση εταιρείας. Αποτελεί καθαρά σύνδεσμο προσώπων για την προαγωγή των οικονομικών συμφερόντων των μελών του και δεν αποτελεί καθόλου αρχή που ασκεί "εκτελεστική ή διοικητική εξουσία" μέσα 5 στην έννοιατουΆρθρου 146τουσυντάγματος.(ΒλέπεPetrou (πιοπάνω).) Έχοντας υπόψη όλες τις πιο πάνω διαπιστώσεις μου, κρίνω πως ο εκκαθαριστής,καθ'ου η αίτηση 1, δεν είναι 10 πρόσωπο που ασκεί διοικητική ή εκτελεστική εξουσία μέσαστησφαίρα τουδημοσίου δικαίου. Κρίνω επίσης ότι η επίδικη απόφαση αφορά αποκλειστικά σε ρύθμιση δικαιωμάτων αστικού δικαίου, αναφορικά με μετοχές συνεργατικού ιδρύματος, δυνάμει του Κεφ. 114, ο 15 πρωταρχικός σκοπός της οποίας δεν ήταν η προαγωγή δημόσιου σκοπού, αλλά η ρύθμιση των πιο πάνω δικαιωμάτων αστικού δικαίου. Επομένως, η επίδικη απόφαση αποτελεί ζήτημα που εμπίπτει μέσα στησφαίρα του ιδιωτικού δικαίου και όχι του δημοσίου δικαίουκαι 20 δεν ισοδυναμεί με "πράξη" ή "απόφαση" μέσα στην έννοια του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος.Κατάσυνέπεια, δεν μπορεί να αποτελέσει το αντικείμενο προσφυγής,δυνάμει του Άρθρου 146.1 του Συντάγματος. 25 Για όλους τους πιο πάνω λόγους η πρώτη προδικαστική ένσταση επιτυγχάνει. Η κατάληξη δε αυτή έχει σαν αποτέλεσμα την απόρριψη της προσφυγής εναντίοντουκαθ'ουηαίτησηαρ.
- 30 Ενόψει του πιο πάνω συμπεράσματος, δενπαρίσταται ανάγκη να εξετασθούν οι υπόλοιπες προδικαστικές ενστάσεις,καθώςκαιη ουσίατηςπροσφυγής. Αναφορικά με την προσφυγή εναντίον του καθ1 ου η 35 αίτηση2, αυτήπρέπεινααπορριφθείσανεπακόλουθοτου λόγου απορρίψεως της κατά του καθ' ου ηαίτηση 1,αλλά και, εν πάση περιπτώσει, επειδή ο τελευταίος δεν έχει λάβει καθόλου μέρος στη λήψη της επίδικης απόφασης. (Βλέπε Cyprus Transport Co. Ltd. and Another (No.l) v. 40 r/ieKepuWic
(1969)3C.L.R. 501. Η προσφυγή απορρίπτεται. Δεν γίνεται όμως 2801 Α.Αοΐζου, Π. Κωνσταντίνου κ.α. ν. Μιχαηλίδηκ.α.
(1992)οποιαδήποτεδιαταγή για έξοδα. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιχωρίςέξοδα. 2802