clr/1992/1992_4_3077.pdf

(1)του Περί Αστυνομίας Νόμου), Κεφ. 285 και η ακυρότητα της στην συγκεκριμένη υπόθεση — Ανάπτυξη. 15 20 25 Ο αιτητής προσέβαλε με την προσφυγή το κύρος του προβιβασμού των 8 ενδιαφερομένων προσώπων σε υπαστυνόμους. Κυρίαρχοι λόγοι ακυρώσεως στην πορεία της διαδικασίας ήσαν αφενός ο ισχυρισμός του αιτητή περί πλημμελειών των εντύπων των εκθέσεων ικανότητας, που χρησίμευαν στην διενέργεια των επίδικων προαγωγών,αλλά και της μετά την άσκηση της προσφυγής προαγωγής και του αιτητή στην επίδικη θέση,και αφετέρουη αναφοράτου εγκρίνοντος τις προαγωγές Υπουργού Εσωτερικών σε επιπρόσθετες πληροφορίες πουδενκαταγράφηκαν. 3077 Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)Το Ανώτατο Δικαστήριο, ακυρώνοντας την επίδικη απόφαση, αποφάσισεότι:

1. Το εδάφιο 5 του Αρθρου 13 του Κεφ. 285, όπως τροποποιήθηκε με το Αρθρο 6 του τροποποιητικού Νόμου 5 69/87,προβλέπει ότι ο Αρχηγόςτης Αστυνομίας "προβαίνει εις την επιλογήν των προαχθησομένων εκ των υπό του Συμβουλίου Κρίσεως καταρτισθέντων πινάκων". Και σύμφωνα με το εδ.6 του ίδιου άρθρου "οι, υπό του Συμβουλίου Κρίσεως καταρτιζόμενοι κατ'έτος πίνακες θα 10 ισχύουν μέχρι της κατά το ερχόμενο έτος, συντάξεως υπό του# Συμβουλίου των νέων πινάκων". Δεδομένου ότι ο αιτητής συγκαταλέγεται στους υποψηφίους του πίνακα από τους οποίους γίνονται οι προαγωγές από τον Αρχηγό της Αστυνομίας με την έγκριση του Υπουργού, ο αιτητής δεν 15 έχει έννομο συμφέρον να προσβάλλει την επίδικη απόφαση για τις προσβαλλόμενες πλημμέλειες της διαδικασίαςπου αφορούν την εγκυρότητα του πίνακα. Και σε περίπτωση ακόμη που δεχόμαστε ότι υπήρχαν τέτοιες πλημμέλειες ο αιτητής δεναπέδειξεπωςεπηρεάστηκεδυσμενώς. 20 Ανάλογη υπήρξε ηπερίπτωση Στέλιου Βασιλείου &Άλλοι ν. Δημοκρατίας. Η υπόθεση αφορούσε αναιτιολόγητες συστάσεις από Τμηματική Επιτροπή που λήφθηκαν υπόψη από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Καικρίθηκεότι το 25 στοιχείο αυτό δεν συνιστούσε λόγο ακυρότητας, δοθέντος ότι οι αιτητές ήταν ανάμεσα στους συστηθέντες. Παραπέμπω επίσης σχετικώς στην υπόθεση 1267/87 του Συμβουλίου της Επικρατείας. 30
2. Πέραν των όσων ανέφερα, αν εξέταζα την ουσία των ισχυρισμών θαδυσκολευόμουν ναδεχθώ ότι θέματαόπωςη κρίση ενός υποψηφίου και το επίπεδο έκφρασης του αποτελούν, όπως εισηγείται ο αιτητής, εξωγενείς παράγοντες με καταλυτικές συνέπειες στο κύρος της 35 απόφασης που λήφθηκε, δεδομένου ότι αποτελούν παράγοντες που είναι άρρηκτα συνυφασμένοι με τη δυνατότητα διαπίστωσης από το αρμόδιο όργανο των άλλων νομοθετημένων κριτηρίων. 40
3. Στις περιπτώσεις που μια πράξη χρήζει έγκρισης από άλλο ιεραρχικά ανώτερο όργανο η εγκριτική πράξηδεν αποτελεί διακοσμητικό συμπλήρωμα. Είναι,αντίθετα,όπωςδέχονται πολλοί συγγραφείς, άσκηση αποφασιστικής αρμοδιότητας. 3078 Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α. 4ΑΑ.Δ. 5 10 15 Είναι δύσκολο να συνταχθεί κανείς με την άποψη ότι οι πληροφορίεςπουπήρεοΥπουργός ενπροκειμένω δενήταν δυνατό να έχουν επίδραση στα δικαιώματατου αιτητή σε προαγωγή. Είναι φυσιολογικό όταν το δικαστήριο δεν γνωρίζει την προέλευση, το είδος και το περιεχόμενο των πληροφοριών ναμην μπορεί ναασκήσει τον έλεγχο πουτου αναγνωρίζει το σύνταγμα,και κατά συνέπεια να εκτιμήσει τηνεπίδρασηπουάσκησανστηνπαροχήτης έγκρισης. Μιά άλλη, εξίσου πιθανή, εκδοχή είναι ότι χωρίς τις πρόσθετες πληροφορίες ο Υπουργός δυνατό να μην έδινε την έγκρισητουγιατις προαγωγέςτων 8προκριθέντωναπό τον Αρχηγό της Αστυνομίας ή ακόμη για μερικούς απ' αυτούς. Βλέπουμε λοιπόν ότι η έλλειψη γνώσης των πληροφοριών μπορεί να οδηγήσει σε διαμετρικά αντίθετη υπόθεση και αυτό δείχνει περίτρανα ότι η πράξη είναι νομικά ευάλωτη. Υπήρξε προϊόν συνεκτίμησης και στοιχείων που δεν είναι στο φάκελο κατά παράβαση θεμελιωδών αρχώντηςχρηστής διοίκησης. 20 Ηπροσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: 25 3 0 Βασιλείου και Άλλοι ν.Δημοκρατίας

(1992)4Α.Α.Δ. 65V Υπόθεση 1267/87του Συμβουλίου της Επικρατείας· Αποστόλου ν. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Αεμεσού

(1990)3 ΑΛΛ. 126Φιλίππου ν.Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου

(1990)3ΑΛΛ. 1441· Ηρακλέους και Λλλοι ν.Δημοκρατίας

(1985)3ΑΛΛ. 740. 35 Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ' ων η αίτηση να προάξουν τα ενδιαφερόμενα μέρη στη θέση 40 Υπαστυνόμου στηΠυροσβεστική Υπηρεσία. Π.Πετρίδης και Α. Κωνσταντίνου,γιατοναιτητή. Μ. Φλωρέντζος, Ανώτερος Δικηγόρος τηςΔημοκρατίας, 3079 Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)γιατουςκαθ'ωνηαίτηση. Cur. adv. vult ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Ο 5 αιτητής υπηρετεί στην Αστυνομία από τον Απρίλιο του

1. Αρχισε τη σταδιοδρομία του ως έκτακτος πυροσβέστης και μονιμοποιήθηκε στις 22/3/73 σε θέση αστυφύλακα -πυροσβέστη. Πήρεπροαγωγήσε λοχία την 1/11/
2. Στη διάρκειατου 1989 κινήθηκαν οι μηχανισμοί 10 για την πλήρωση μόνιμων θέσεων σε βαθμό υπαστυνόμου στηνΠυροσβεστική Υπηρεσία. Ανάμεσα στουςυποψήφιουςπουπροκρίθηκανήτανκαι οαιτητής.Τοόνοματουμπήκεσεπίνακαπροακτέωνπου 15 κατάρτισε το Συμβούλιο Κρίσεως το οποίο διόρισε στις 21/11/89, όπως ορίζει ο Καν. 7 των περί Αστυνομίας (Προαγωγές) Κανονισμών του 1989 (Κ.Δ.Π. 52/89), ο Υπουργός των Εσωτερικών (καθού η αίτηση 1). Οι συστάσεις για προαγωγή έγιναν με αλφαβητική σειρά 20 (παράγραφος 4 και 5 του Καν. 8). Όμως ο αιτητής δεν επιλέγηκε από τον καθού η αίτηση 1 Αρχηγό της Αστυνομίας, στον οποίο υπέβαλε τον παραπάνω κατάλογο του το Συμβούλιο Κρίσεως. Ας σημειωθεί πως τις προαγωγές διενεργεί ο καθούηαίτηση 2 με βάσητις 25 εξουσίες που του παρέχει το εδ. 1του άρθρου 13Α του περί Αστυνομίας Νόμου Κεφ. 285, όπωςτροποποιήθηκε, αφού εξασφαλίσει προηγουμένως την απαιτούμενηαπό τονΚαν.8

(6)έγκρισητουΥπουργού Εσωτερικών. Με την προσφυγή του ο αιτητής αμφισβητεί το κύρος του προβιβασμού των 8 ενδιαφερομένων προσώπων σε υπαστυνόμους. Η επίδικη πράξη δημοσιεύθηκε στις εβδομαδιαίες διαταγές της Αστυνομίας ημερ. 22/1/90με ισχύ από 18/1/

1. Μετά την κατάθεσητης αίτησης, στις 35 10/11/90, οπροσφεύγωνέτυχεπροαγωγήςστην ίδιαμετις επίδικες θέση. Με αφορμήτην εξέλιξη αυτήο δικηγόρος των καθών υπέβαλε ότι ο αιτητής δεν νομιμοποιείται να προβάλει λόγους ακύρωσης, όπως πράγματι έκαμε, με τους οποίους αμφισβητεί τηνομιμότητα των διοικητικών 40 διαδικασιών ισχυριζόμενος παραβίασητων κανονισμών του
2. Κι αυτό γιατί η μετέπειτα προαγωγή του βασίστηκε στις ίδιες πράξεις και διαδικασίες που 3080 4Α.Α.Α. Κλεάνθουςv.Δημοκρατίαςκ.α. Νικήτας, Δ. προσβάλλει σανάκυρεςμετηνπαρούσατου ενέργεια. Μπορεί να λεχθεί εδώ ότι το παράπονογιαπαράβαση των σχετικών κανονισμών επικεντρώθηκε πρωτίστως στα 5 έντυπα των εκθέσεων ικανότητας που χρησιμοποίησε σε πρώτο στάδιο η Επιτροπή Αξιολόγησης και μετέπειτα το Συμβούλιο Κρίσεως. Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για λόγους αναφερόμενους στον Καν. 6

(2)που αφορούν στα κριτήρια με βάση τα οποία συντάσσεται η έκθεση. Αυτά 10 προσδιορίζονται στον Καν. 6

(2)και 11

(1)(β) στον οποίο παραπέμπει ο Καν. 3. Επειδή ο παράγων "νοημοσύνη, κρίση και ευθικρισία" δεν απαριθμείται ρητά στην εν λόγω διάταξη [Καν. 6

(2)], ο αιτητής ισχυρίστηκε πως πάσχει από ακυρότητα ολόκληρη η διαδικασία που 15 κατέληξε στις προαγωγές. Κατά την εισήγηση το ίδιο ισχύει και γιά τα διοικητικά προσόνα. Περαιτέρω σημειώθηκε παράβασητου Καν. 8

(2)που καθορίζει τα θέματα τα οποία μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο των προσωπικών συνεντεύξεων από το Συμβούλιο 20 Κρίσεως. Το παράπονο εδώ είναι ότι αντικείμενο των συνεντεύξεων ήταν και άλλα θέματα όπως η ικανότητα έκφρασης. Αντικρούοντας τον ισχυρισμό για έλλειψη έννομου 25 συμφέροντος προβολής των λόγων αυτών, οι δικηγόροι τουαιτητή υποστηρίζουνότι απότογεγονός ότι οαιτητής προάχθηκε μεταγενέστερα, στις 10/11/90, δεν συνάγεται ότι αποδέχθηκε την επίδικη απόφαση της 18/1/90 που είναι αυτοτελής διοικητική πράξη και άσχετη με την 30 επίμαχη. Το εδάφιο 5 του άρθρου 13 του Κεφ. 285, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 6 του τροποποιητικού νόμου 69/87, προβλέπει ότι ο Αρχηγός της Αστυνομίας 35 "προβαίνει εις την επιλογήν των προαχθησομένων εκ των, υπό του Συμβουλίου Κρίσεως καταρτισθέντωνπινάκων". Και σύμφωνα με το εδ. 6 του ίδιου άρθρου "οι υπό του Συμβουλίου Κρίσεως καταρτιζόμενοι κατ' έτος πίνακες θα ισχύουν μέχρι της κατά το ερχόμενο έτος συντάξεως 40 υπότου Συμβουλίουτων νέων πινάκων".Δεδομένου ότι ο αιτητής συγκαταλέγεται στους υποψηφίους του πίνακα από τουςοποίους γίνονταιοι προαγωγέςαπότον Αρχηγό της Αστυνομίας με την έγκριση του Υπουργού, ο αιτητής 3081 Νικήτας,Δ. Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α.

(1992)δεν έχει έννομο συμφέρον να προσβάλλει την επίδικη απόφαση για τις προβαλλόμενες πλημμέλειες της διαδικασίας που αφορούν την εγκυρότητα του πίνακα. Και σε περίπτωση ακόμη που δεχόμαστε ότι υπήρχαν τέτοιες πλημμέλειες ο αιτητής δεν απέδειξε πως 5 επηρεάστηκε δυσμενώς. Ανάλογη υπήρξε η περίπτωση Στέλιου Βασιλείου & Αλλων ν. Δημοκρατίαςστις προσφυγές 860/89, 861/89, 727/89 (απόφαση εκδόθηκε στις 19/2/92). Η υπόθεση 10 αφορούσε αναιτιολόγητες συστάσεις από Τμηματική Επιτροπή που λήφθηκαν υπόψη από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας. Και κρίθηκε ότι το στοιχείο αυτό δεν συνιστούσε λόγο ακυρότητας δοθέντος ότι οι αιτητές ήταν ανάμεσα στους συστηθέντες. Παραπέμπω επίσης 15 στην υπόθεση 1267/87 του Συμβουλίου της Επικρατείας που ενισχύει τηγνώμητουδικαστηρίουαυτού. "Χωρίς έννομον συμφέρον προβάλλεται κατ' αποφάσεως Υπουργού Εθνικής Παιδείας και 20 Θρησκευμάτων περί διορισμού εκτάκτουκαθηγητή στο Πανεπιστήμιο Κρήτης λόγος περί πλημμελειών της εισηγητικής εκθέσεως τηςΤριμελούς Επιτροπής {άρθρο 9

(2)Π.Δ. 407/1980}, εφόσον προκύπτει ότι ο αιτών αξιολογείται, ως προς το επιστημονικό του έργο, 25 θετικά." Πέραν των όσων ανέφερα, αν εξέταζα την ουσία των ισχυρισμών θαδυσκολευόμουν να δεχθώ ότι θέματαόπως η κρίση ενός υποψηφίου και το επίπεδο έκφρασης του 30 αποτελούν, όπως εισηγείται ο αιτητής, εξωγενείς παράγοντες με καταλυτικές συνέπειες στο κύρος της απόφασης που λήφθηκε, δεδομένου πως αποτελούν παράγοντες που είναι άρρηκτα συνυφασμένοι με τη δυνατότητα διαπίστωσης από το αρμόδιο όργανο των 35 άλλων νομοθετημένων κριτηρίων. Ο επόμενος λόγος που ανέπτυξαν οι δικηγόροι του αιτητήείναι ότι,παρέχονταςτηνέγκριση του,ο Υπουργός Εσωτερικών στηρίχθηκε σε πληροφορίες που δεν 40 κατέγραψε στο σχετικό πρακτικό ούτε υπάρχουν στους φακέλους. Έτσι το δικαστήριο δέν έχει τη δυνατότητανα ασκήσει τον ακυρωτικό του έλεγχο. Το στοιχείο αυτό 3082 4Α.Α.Δ. Κλεάνθουςν.Δημοκρατίας κ.α. Νικήτας,Δ. αποστερεί την επίδικη πράξη αιτιολογίας και κλονίζει το κύρος της σε σημείο που πρέπει να ακυρωθεί. Έγινε δε επίκληση των αποφάσεων 319/87 Πέτρου Αποστόλου ν. Συμβουλίου Υόατοπρομήθειας Αεμεσού, ημερ. 20/1/90, 5 492/89, Ανάσταση Φιλίππου ν. Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου, ημερ.25/4/90 και ΑνδρέαΗρακλέους &Αλλωνν. Δημοκρατίας

(1985)3 Α.Α.Δ. 740. Η τελευταία αφορά προφορικές απόψεις του Αρχηγού Αστυνομίας που εξέφρασε προς τον Υπουργό προτού εγκρίνει προαγωγές, 10 οι οποίες παρέμεινανάγνωστες. Κρίθηκε ότι η πλημμέλεια αυτή ήταν αρκετή για να θεμελιώσει ακύρωση. Οι άλλες δύο αποτελούν παραδείγματα πολλών άλλων περιπτώσεων προαγωγών σε ημικρατικούς οργανισμούς που ακυρώθηκαν με την αιτιολογία πως αξιωματούχοι, 15 που είχαν λόγο στις διοικητικές διαδικασίες των προβιβασμών, είπαν τη γνώμη τους ή έδωσαν πληροφορίες που το περιεχόμενο τους ήταν αδύνατο να διακριβωθεί. 20 25 30 35 40 Είναιτοκατάλληλο μέρος εδώναδιαβάσουμετοάρθρο 13Α

(1)που καθορίζει την αρμοδιότητα του Αρχηγού Αστυνομίας και του Υπουργού σε θέματα προαγωγής αντίστοιχα. "Τα μέλη της Δυνάμεως μέχρι και του βαθμού του Ανωτέρου Υπαστυνόμου διορίζονται, εγγράφονται, προάγονται και απολύονται υπό του Αρχηγού, τη εγκρίσει του Υπουργού." Θεωρώ ακόμη σκόπιμο να παραθέσω το ουσιαστικό μέρος της πρότασης του Αρχηγού Αστυνομίας προς τον Υπουργό. "Αφού έλαβα υπόψη όλα τα στοιχεία που αναφέρονταιστα σχετικά έντυπακαι στον Προσωπικό Φάκελλο (καρτέλλα) κάθε υποψηφίου, τα οποία συναποστέλλονται, αξιολόγησα και συνεκτίμησα όλα αυτά στο σύνολο τους, με κριτήρια την αξία, τα προσόντα και την αρχαιότητα, πάντοτε μέσα στο πνεύμα και το γράμματου Κανονισμού 3. Μεβάσητην αξιολόγηση αυτή έκρινα ότι οι παρακάτω υπερέχουν των άλλων υποψηφίων και σύμφωνα με τις εξουσίες που μου παρέχει το εδάφιο

(1)του άρθρου 13Α του 3083 Νικήτας,Δ, Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α,

(1992)περί Αστυνομίας Νόμου Κεφ. 285, προτίθεμαι να τους προάξω,αφούέχω τηνέγκριση σας σύμφωνα μετο ίδιο άρθρο." Στη συνέχεια ιδού πως διατύπωσε ο Υπουργός την 5 έγκριση του στις προαγωγές των 8σε υπαστυνόμους: "Με βάση τα πιο πάνω στοιχεία και με βάση επιπρόσθετες πληροφορίες που μου δόθηκαν, εγκρίνω τοδιορισμό των πιο πάνω." 10 Θα εξετάσουμε τώρα πως αντιμετώπισε το θέμα ο δικηγόρος των καθών. Η ουσιαστική του θέση είναι ότι όποιες και αν ήταν οι πληροφορίες του Υπουργού δεν επηρέασαν την έγκριση της προαγωγής των 15 ενδιαφερομένων μερών. Αυτό προκύπτει, όπως είπε, από το γεγονός ότι, σύμφωνα με το συγκριτικό πίνακα που είχε συντάξει ο Αρχηγός της Αστυνομίας, ο αιτητής ήταν δέκατος σε σειρά επιτυχίας ενώ οι προαχθέντες κατέλαβαν τις 8 πρώτες θέσεις. Λέχθηκε επίσης πως το 20 θέμαθαείχετον καταλυτικό ρόλο πουτου αποδόθηκε από τους δικηγόρους του αιτητή, αν το αποτέλεσμα ήταν να παρακαμφθεί ησειρά προτεραιότητας του αιτητήκαι αντί αυτού να προαχθεί άλλος σε δυσμενέστερη σειρά επιτυχίας. 25 Στις περιπτώσεις που μια πράξη χρήζει έγκρισης από άλλο ιεραρχικά ανώτερο όργανο η εγκριτική πράξη δεν αποτελεί διακοσμητικό συμπλήρωμα. Είναι, αντίθετα, όπως δέχονται πολλοί συγγραφείς, άσκηση 30 αποφασιστικής αρμοδιότητας. Αναλύοντας τη φύση των διοικητικών εγκρίσεων ο Παπαχατζής "Σύστημα του εν Ελλάδι Ισχύοντος Διοικητικού Δικαίου" 3η έκδοση, σελ. 403 γράφει: 35 "Ανάλογος ωσαύτως διακριτική ευχέρεια- δίλημμα) είναι η περίπτωσις καθ' ήν πραξις τις ωρισμϊένου οργάνου δεν κτάται έννομα αποτελέσματα, αν μη εγκριθή παρά της υπό του νόμου οριζόμενης αρχής.Το νομικόν κύρος της πράξεως τελεί εν τοιαύτη 40 περιπτώσει υπό την αίρεσιν της εν λόγω εγκρίσεως. Η αρχή,εις ήν προσήκει ηέγκρισις, είναι ηκεκτημένη την αποφασιστικήν αρμοδιότητα. Το άλλο διοικητικόν 3084 4 ΑΛΛ. 5 10 Κλεάνθουςν.Δημοκρατίαςκ.α, Νικήτας,Δ. όργανον διετύπωσε μεν την πράξιν, έχουσαν τον χαρακτήρα προπαρασκευαστικής απλώς πράξεως μή εκτελεστής αλλ' ουδέν δύναται περαιτέρω να πράξη, όπως προσδώση εις αυτήν έννομους συνεπείας. Η αποφασίζουσα διοικητική αρχή τάσσεται όπως προκρίνη μεταξύ δύο λύσεων εξ' ίσου νομίμων: Δύναταιείτεν' απόσχητης εγκρίσεως τηςπράξεως είτε τουναντίον να προβή εις την έγκρισιν αυτής. Λόγοι ουσιαστικοί θέλουσιν ωθήσει αυτήν προς ταΰτην ή εκείνην την λύσιν. Η διακριτική αυτής ευχέρεια συνίσταται καιεν προκειμένω εις απλούνδίλημμα." Βλέπε επίσης Δένδια "Διοικητικό Δίκαιο" τόμος 2ος, σελ. 341 και επέκεινα και τις απόψεις Σπηλιωτοπούλου 15 "Εγχειρίδιον Διοικητικού Δικαίου" παράγραφος 141, σελ. 143, 144 και τις αποφάσεις του Σ.τ. Ε. 3761/72, 1834/67 και 1767/62στις οποίεςαναφέρεται. Είναιδύσκολο νασυνταχθεί κανείς μετηνάποψηότι οι 20 πληροφορίες που πήρε ο Υπουργός δεν ήταν δυνατό να έχουν επίδραση στα δικαιώματατου αιτητήσεπροαγωγή. Είναι φυσιολογικό όταν το δικαστήριο δεν γνωρίζει την προέλευση, το είδοςκαιτοπεριεχόμενο των πληροφοριών να μην μπορεί να ασκήσει τον έλεγχο που του 25 αναγνωρίζει το σύνταγμα-καικατάσυνέπεια να εκτιμήσει την επίδρασηπουάσκησαν στην παροχή της έγκρισης. Μια άλλη εξίσου πιθανή εκδοχή είναι ότι χωρίς τις πρόσθετες πληροφορίες ο Υπουργός δυνατό να μην έδινε 30 την έγκριση του για τις προαγωγές των 8 προκριθέντων απότονΑρχηγότηςΑστυνομίας ήακόμηγια μερικούς απ* αυτούς. Βλέπουμε λοιπόν ότι η έλλειψη γνώσης των πληροφοριών μπορεί να οδηγήσει σε διαμετρικά αντίθετη υπόθεση και αυτό δείχνει περίτρανα ότι η πράξη είναι 35 νομικά ευάλωτη. Υπήρξε προϊόν συνεκτίμησης και στοιχείων που δεν είναι στο φάκελο κατά παράβαση θεμελιωδών αρχώντηςχρηστής διοίκησης. Καταλήγω πως η προσφυγή πρέπει να πετύχει. Για.το 40 λόγοαυτόηεπίδικηπράξηακυρώνεται με έξοδα. Η προσφυγή επιτυγχάνει μεέξοδα. 3085