(1992)11Φεβρουαοίου,1992 [ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟ ΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΦΥΤΕΙΑΙ ΦΟΪΖΑ ΛΙΜΓΓΕΔ, Αιτητές, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΕΣΩΥΠΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ Καθ' ων ηαίτηση. (Υπόθεση Αρ. 291/85). Φορολογία — Φορολογία Εισοδήματος— Εμπορία γης — Κριτήρια — Ο χαρακτηρισμός των κτημάτων από τους ιδιοκτήτες τους είναι μεν ενδεικτικό στοιχείο αλλά όχι βαρύνουσας ή αποφασιστικής σημασίας για την απόφαση του Εφόρου — Ο Έφορος δεν δεσμεύεται από τον τρόπο παρουσίασης των λογαριασμών του φορολογούμενου — Εύλογη η απόφαση του Εφόρου εφόσον ανάμεσα στους σκοπούς που αναφέρονταν στο ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας ήταν και ηεμπορία γης. 5 Με την προσφυγή αυτή προσβλήθηκε η απόφασητου καθ'ου η ^ αίτηση Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων να επιβάλει στους αιτητές φορολογία γιαταέτη 1977,1978και 1979 αναφορικά μετοκέρδος πουπροέκυψε απότηνπώληση οικοπέδων. Παρόλο που σύμφωνα με το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας,η 15 οποία συστάθηκε κατά κύριο λόγο για την απόκτηση ακίνητης περιουσίας από τον κ. Φοίβο Ζαχαριάδη, μεταξύ των σκοπών της είναι η αγορά ή κατ' άλλο τρόπο απόκτηση ακίνητης περιουσίας και γενικά η εμπορία γης, οι αιτητές ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν έμποροι ακίνητης ιδιοκτησίας, ουδέποτε διεξήγαγαν τέτοια 20 εμπορική επιχείρηση και ότι τα οικόπεδα προορίζονταν για επένδυση και όχι για εμπορία και ότι συνεπώς το πλεόνασμα από την εκποίηση των εν λόγω οικοπέδων αποτελούσε πλεόνασμα κεφαλαίου μη υποκείμενο σε φόρο εισοδήματος ή έκτακτη 324 4 ΑΛΛ. ΦυτείαιΦόϊζα Λτδ. ν.Δημοκρατίαςκ.α. εισφορά. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι: 10 15 20 25 30 Το γεγονός της αναφοράςστο ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας πως ένας από τους σκοπούς της ήταν και η εμπορία γης, είναι αποφασιστικής σημασίας στο να καταλήξει ο Έφορος ότι το κέρδος που προέκυψε απότην πώληση των οικοπέδων έπρεπε να θεωρηθεί ως εμπορικόκέρδος. Τοπώςπαρουσιάζονταιήχαρακτηρίζονται ταεπίδικακτήματα από τους ιδιοκτήτες τους, είναι μεν ενδεικτικό αλλά όχι βαρύνουσας ή αποφασιστικής σημασίας δεδομένου ότι ο Έφορος δεν δεσμεύεται από τον τρόποπαρουσίασηςτων λογαριασμών του φορολογούμενου. Γενικά, κατά πόσο μια πράξη αποτελεί επιχείριση εμπορικής φύσης ή όχι μπορεί να εξεταστεί από διάφορους παράγοντες, όπως η διάρκεια ιδιοκτησίας, η συχνότητα παρόμοιων συναλλαγών, το αντικείμενο της πώλησης, η μελλοντική αξίακαι προοπτικές,καιτο κατάπόσο το κτήμααποφέρειάμεσο εισόδημα στον ιδιοκτήτη. Από ταγεγονότα πουήτανενώπιον του Έφορου προκύπτειότι βασικός σκοπός των αιτητών ήταν η εμπορία γης, είχαν δε κατά διάφορες ημερομηνίες προβεί σε αγορές ακίνητης περιουσίας και σε άλλες πωλήσεις ακίνητων.Τα επίδικα οικόπεδακατάτο χρόνο της πώλησης τους από τους αιτητές δεν απέφεραν σ' αυτούς κανένα εισόδημα και ευρίσκοντο σε αναπτυσσόμενη περιοχή, πωλήθηκανδεαμέσως μετάτηντιτλοποίησή τους στους αιτητές. Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. 35 Αναφερόμενες υποθέσεις: Georghiades v.Republic
(1982)3 C.L.R. 659· leronymides v.Republic
(1988)3ΑΛΛ. 2657Cayzer, Irvine& Co Ltd v. Commissioner of Inland Revenue, 24 T.C.491- 45 Granville Building Co. Ltdv.Oxby(H.M. Inspectorof Taxes) 3T.C. 245- 325 ΦυτείαιΦόϊζα Λτδ.ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)RiverEstates Ltd v.Republic
(1986)3C.L.R. 2575Ignatiou v.Republic
(1989)3(A)ΑΛΛ.
- Προσφυγή. 5 Προσφυγή εναντίον της απόφασης του Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων να επιβάλει στους αιτητές φορολογία για τα φορολογικά έτη 1977-1979 αναφορικά με κέρδος που προέκυψε από την πώληση 10 οικοπέδων. Χρ. Τριανταφυλλίδης, γιατους αιτητές. Γ.Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας,για τους καθ' 15 ων η αίτηση. Cur.adv.vult. Ο Δικαστής κ. Δημητριάδης ανάγνωσε την ακόλουθη 20 απόφαση. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Με την προσφυγή αυτή οι αιτητές προσβάλλουν την απόφασητουκαθ'ουηαίτηση2, Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων ναεπιβάλει 25 σ' αυτούς φορολογία για τα φορολογικά έτη 1977, 1978 και 1979 αναφορικάμετοκέρδος που προέκυψε από την πώληση οικοπέδων. Οι αιτητές είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, 30 εγγεγραμμένη σύμφωνα με τις πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
- Ταγεγονότα της υπόθεσης έχουν ωςακολούθως. 35 Ο κ. Φοίβος Ζαχαριάδης, διευθυντής της αιτήτριας εταιρείας, απέκτησε διά δωρεάς από τον αδελφό του κ. Λέανδρο Ζαχαριάδη περί τις 7/1/1972 3/12 μερίδια κτήματος στη Ορόκληνη Λάρνακας υπ'αριθ.εγγραφής7231 εμβαδού 343/4 σκάλων. Για το εν λόγω κτήμα εκδόθηκε 40 άδειαδιαχωρισμού σεοικόπεδαπερίτην3/1/
- 326 4 Α.Α.Δ. Φυτείαι Φόϊζα Λτδ. ν.Δημοκρατίαςχ.α. Δημητριάδης,Δ. Την 27/12/1973ο κ. Φοίβος Ζαχαριάδης μεταβίβασε το πιο πάνω μερίδιο του δια δωρεάς στους αιτητές για την οποία μεταβίβαση η αιτήτρια κατέβαλε ποσό £850.- ως μεταβιβαστικά. 5 Το όλο κτήμα διαχωρίστηκε σε 57 (πενήντα επτά) οικόπεδα από τα οποία 10 (δέκα) μεταβιβάστηκαν επ' ονόματι των αιτητών. 10 Οι αιτητές πώλησαν 3 (τρία) οικόπεδα το 1977, 2 (δύο) οικόπεδατο"1978 και2 (δύο)οικόπεδατο
- Ο Έφορος Φόρου Εισοδήματος θεώρησε την πώληση των οικοπέδων ως εμπορία γης και γι' αυτό φορολόγησε 15 χοκέρδος των οικόπεδων. Κατόπιν επιστολών που ανταλλάγηκαν μεταξύ του 'Εφόρου και των λογιστών των αιτητών και μετά από ένσταση που υποβλήθηκε εκ μέρους των αιτητών ο 20 Έφορος, με επιστολή του ημερομηνίας 6/3/1985,θεώρησε ότι το κέρδος που προέκυψε στους αιτητές από την πώληση των οικόπεδων ήταν £14,463.- για το 1977, £9,928.- για το 1978, και £12,542.- για το
- Και επέβαλε σ' αυτούς ανάλογη φορολογία και έκτακτη 25 εισφορά. Εναντίον της απόφασηςαυτής οι αιτητέςκαταχώρησαν την προσφυγή αυτή με την οποία ισχυρίζονται ότι δεν είναι έμποροι ακίνητης ιδιοκτησίας και ουδέποτε 30 διεξήγαγαν τέτοια εμπορική επιχείριση. Είναι ηθέσητους ότι η μεταβίβαση του μεριδίου του κ. ΦοίβουΖαχαριάδη στους αιτητές έγινε για σκοπούς επένδυσης, και όχι για σκοπούς εμπορίας, όπως φαίνεται και από τους λογαριασμούς της εταιρείας, όπου το στοιχείο αυτό 35 περιλήφθηκε εξ αρχής στο πάγιο ενεργητικό της εταιρείας σε αξία που αντιπροσωπεύει τα καταβληθέντα δικαιώματα κτηματολογίου για την εγγραφή του επ' ονόματι των αιτητών. Είναι δε η θέση τους ότι τα οικόπεδαπροορίζονταν για επένδυση,και όχι για εμπορία 40 και ότι συνεπώς το πλεόνασμα από την εκποίηση των εν λόγω οικόπεδων αποτελεί πλεόνασμα κεφαλαίου μη υποκείμενο σε φόρο εισοδήματος ήέκτακτηεισφορά. 327 Δημητριάδης,Δ. ΦντείαιΦόϊζαΛτδ. ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)Η εξουσία του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της διοικητικής πράξης και στη διακρίβωση κατά πόσο η Διοίκηση υπερέβηκε τα ακραία όρια της διακριτικής της εξουσίας, και δεν επεμβαίνει όταν η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα 5 επιτρεπτή στην κρίση του διοικητικού οργάνου, εκτός αν φανεί ότι υπήρξε πλάνη περί τα πράγματα ή το Νόμο, ή κατάχρηση ή υπέρβαση εξουσίας (βλέπε Georghiades ν. Republic
(1982)3C.L.R. 659,AthinoullaTh. leronymides v.Republic, Υπόθεση Αριθ. 344/85,απόφασηημερομηνίας 10 30/12/1988). Σύμφωνα με το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας,ηοποία συστάθηκε κατά κύριο λόγο για την απόκτηση ακίνητης περιουσίας από τον κ. Φοίβο Ζαχαριάδη, μεταξύ των 15 σκοπών της είναι η αγορά, ή κατ' άλλο τρόπο απόκτηση ακίνητης περιουσίας και γενικά η εμπορία γης. Τούτο φαίνεται καθαρά απότις παραγράφους (δ)και (ε)του όρου 3 του ιδρυτικού εγγράφουοι οποίες λέγουν:20 "(δ) Να πωλή, μεταβιβάζη, ενοικιάζη, υποθηκεύη, επιβαρύνη,ανταλλάσση ή άλλως αποξενώνη και γενικώς να εμπορεύεται εις οιασδήποτε γαίαςκαι κτίρια παντός είδους και κατηγορίας,είτε ταύτα είναι βελτιωμένα είτε μη, ως και οιανδήποτε άλλην περιουσίαν κινητήν ή 25 ακίνητον ή οιαδήποτε δικαιώματα ή συμφέροντα επί ταύτης. (ε) Να κατέχη, καλλιεργή, αξιοποιή, φυτεύη, αναπτύσση, εκμεταλλεύεται, διαιρή,χωρίζη εις οικόπεδα -*0 ήτεμάχια,καιναεμπορεύεται εις γαίας, οικόπεδα,...". Το γεγονός αυτό είναι αποφασιστικής σημασίας στο να καταλήξει ο Έφορος ότι το κέρδος που προέκυψε απότην πώληση των οικόπεδων, όπως πιο πάνω, έπρεπε να ^ θεωρηθεί ως εμπορικό κέρδος (βλέπε σχετικά Cayzer,Irvi ne &Co. Ltd. v. Commissioners of InlandRevenue, 24 T.C.491 στησελίδα 496). To πώς παρουσιάζονται ή χαρακτηρίζονται τα επίδικα 40 κτήματα από τους ιδιοκτήτες τους, στην παρούσα περίπτωση τους αιτητές, είναι μεν ενδεικτικό αλλά όχι 328 4Α.Α.Δ. 5 Φυτείαι ΦόϊζαΛτδ. ν.Δημοκρατίας κ.α. Δημητριάδης, Δ. βαρύνουσας ή αποφασιστικής σημασίας δεδομένου ότι ο Έφορος δεν δεσμεύεται απότον τρόπο παρουσίασης των λογαριασμών τουφορολογούμενου (βλέπε GranvilleBuil ding Co. Ltd. v. Oxby (H.M. Inspector of Taxes) 3 T.C. 245, River Estates Ltd. v.Republic
(1986)3C.L.R. 2575). Γενικά, κατά πόσο μια πράξη αποτελεί επιχείριση εμπορικής φύσηςήόχι μπορεί ναεξεταστεί από διάφορους παράγοντες, όπως η διάρκεια ιδιοκτησίας, η συχνότητα 10 παρόμοιων συναλλαγών, το αντικείμενο της πώλησης, η μελλοντική αξία και προοπτικές, και το κατά πόσο το κτήμα αποφέρει άμεσο εισόδημα στον ιδιοκτήτη (βλέπε σχετικά Ignatiou v. Republic, Υπόθεση Αριθ. 145/84, απόφασηημερομηνίας 18/3/1989). 15 Από τα γεγονότα που ήταν ενώπιον του Έφορου προκύπτει ότι βασικός σκοπός των αιτητών ήταν η εμπορία γης, είχαν δε κατά διάφορες ημερομηνίες προβεί σε αγορές ακίνητης περιουσίας και σε άλλες πωλήσεις 20 ακίνητων. Τα επίδικα οικόπεδα κατά το χρόνο της πώλησης τους από τους αιτητές δεν απέφεραν σ' αυτούς κανένα εισόδημα και ευρίσκοντο σε αναπτυσσόμενη περιοχή,πωλήθηκανδεαμέσως μετάτην τιτλοποίησή τους στους αιτητές. 25 Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω στο συμπέρασμα ότι, ενόψει των γεγονότων που ευρίσκοντο κατά τον ουσιώδη χρόνο ενώπιον του Έφορου,η επίδικη απόφαση ήταν εύλογα επιτρεπτή μέσα στα όρια της 30 διακριτικής του εξουσίας, και συνεπώς δεν υπάρχει οποιοσδήποτε λόγος επέμβασης από το Δικαστήριο στην επίδικηαπόφαση,ηοποίαως αποτέλεσμα επικυρώνεται. Ηπροσφυγήαποτυγχάνεικαιαπορρίπτεταιμεέξοδα. Ταέξοδαναυπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. 329