clr/1992/1992_4_3368.pdf

(1992)25 Σεπτεμβρίου,1992 [ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 146 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΜΕΣΩ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 601/91). Προσφυγή βάσει τον Άρθρου 146 του Συντάγματος — Προσβαλλόμενες πράξεις — Εκτελεστή — Το ζήτημα της αυτοτελούς προσβολής με προσφυγή εμπιστευτικής εκθέσεως υπαλλήλου — Η νομολογιακή προσέγγιση — Η διακριθείσα προς απόφαση περίπτωση. Δημόσιοι Υπάλληλοι — Εμπιστευτικές εκθέσεις και ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις — Αποτελούν στοιχεία που εξετάζονται μαζί με το σύνολο των υπολοίπων στοιχείων — Συνάρτηση με την αντικειμενικότητα του αξιολογονντος λειτουργού — Καμιά χωριστή εξουσία της Ε.Δ.Υ. να ακυρώσει τις εκθέσεις. 5 10 Ο αιτητής ζήτησε με την προσφυγή την ακύρωση του μη χαρακτηρισμού, από την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας, ως προϊόντος κατάχρησηςεξουσίας των εμπιστευτικών του εκθέσεων 15 για τα έτη 1986-89 καθώς και της αντίστοιχης παραλείψεως της Ε.Δ.Υ. Η φυσιολογική αντίδρασητων καθ' ων η αίτησηήτανότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι προσβλητή ως στερούμενη εκτελεστότητας. 20 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισε ότι:

1. Το ζήτημα, όπως εγείρεται εδώ, διακρίνεται από τις προηγούμενες υποθέσεις στις οποίες τέθηκε θέμα 2 5 προσβλητών εμπιστευτικών εκθέσεων. Εφόσον κατά την 3368 4 ΧΛΛ, 5 10 15 20 25 30 35 40 Αντωνίου ν.Δημοκρατίας αντίληψη του αιτητή η αξιολόγηση του στις εμπιστευτικές του εκθέσεις ήταν εκτελεστή, το αναμενόμενο θα ήταν να προσβάλει την εγκυρότητα τους με προσφυγή και την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αναθεώρηση της θα την είχε το Ανώτατο Δικαστήριο. Έτσι είχε γίνει στην υπόθεση Ioannis Christodoulides την οποία επικαλέστηκε αλλά και στις υποθέσεις Papacharalambousκαι Kammitsis. Στις υποθέσεις αυτές άχθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου ηαπόφασητουδιοικητικού οργάνουπουκατά το Νόμο ήταν αρμόδιο να επιλαμβάνεται ενστάσεων κατά των αξιολογήσεων των Λειτουργών πουαφορούσαν.
2. Στην παρούσα υπόθεση, ο αιτητής απευθύνθηκε προς την ΕΔΥ απότην οποία ζήτησε την κήρυξη των εμπιστευτικών εκθέσεων του ως μή έγκυρων. Οι αρμοδιότητες της ΕΔΥ καθορίζονται στο Αρθρο 5 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Ν, 1/90). Ούτε από το άρθρο αυτό, ούτε από το Αρθρο 50 του Νόμου που αναφέρεται στις υπηρεσιακές εκθέσεις, ή οποιοδήποτε άλλο άρθρο, προκύπτει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας της ΕΔΥ να ακυρώνει εμπιστευτικές εκθέσεις. Τα ίδια ίσχυαν και κατά το προηγούμενο νομικό καθεστώς. Το Αρθρο 5 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1967 (Ν. 33/67) ήταν ταυτόσημο με το Αρθρο 5 του Νόμου 1/
3. Το Αρθρο 45 του Νόμου 33/67 ρύθμιζε τα της ετοιμασίας και υποβολής των εμπιστευτικών εκθέσεων. Η παράγραφος 4 του άρθρου αυτού αναγνώριζε δικαίωμα του υπαλλήλου που επικρίθηκε, σε εμπιστευτική έκθεση, για ολιγωρία, παράλειψη ή ανάρμοστη συμπεριφορά κατά την εκτέλεση του καθήκοντος του,ναζητά εγγράφως,μέσα σε τασσόμενη προθεσμία, τη διαγραφή ή τροποποίηση από την αρμόδια αρχή του δυσμενούς γι' αυτόν μέρους της εμπιστευτικής έκθεσης. Το καθήκοντης ΕΔΥ, σε σχέσημε τις ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις κατά το Νόμο 1/90, συνίσταται στο να τις λάβει υπόψη, μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία, κατάτην προαγωγή υπαλλήλων. (Βλ. Αρθρο 34(a)και 35

(4)τουΝόμου).Ταίδια ίσχυαν και στα πλαίσια του Νόμου 33/67 (Αρθρο 44

(3)του Νόμουεκείνου). Αναφέρομαι και στους δύο Νόμους γιατί η προσβαλλόμενη ενέργεια της ΕΔΥ έγινε μετά την έναρξη της ισχύος του Νόμου 1/90 αλλά αφορούσε εμπιστευτικές εκθέσεις που ετοιμάστηκαν και υποβλήθηκαν προηγουμένως. 3369 Αντωνίου ν.Δημοκρατίας

(1990)3ΑΛΛ. 4562- 35 Ioannouv. ElectricityAuthority

(1981)3 C.L.R. 280· Καραγιώργης και Άλλος ν.Δημοκρατίας

(1990)3Α.Α.Δ. 1669· 40 PapacharalambousandAnother v.Republic

(1987)3 C.L.R.2132Papacharalambous v.Republic

(1986)3 C.L.R. 1042Kammitsi v.Republic

(1986)3C.L.R.

1. 3370 45 4 Α.Α.Δ. Αντωνίου ν. Δημοκρατίας Προσφυγή. Προσφυγή με την οποία ο αιτητής προσβάλλει την απόφασητων καθ' ων ηαίτησηνα μηνχαρακτηρίσουν τις 5 ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις του για τα έτη 1986-89 ως προϊόν καταχρήσεως εξουσίας (BIAS) εκ μέρους των αρμοδίων,όπως περιγράφεταιστην επιστολή των καθ'ων ηαίτησηημερομηνίας22.4.
2. 10 Α. Ξενοφώντος, γιατον αιτητή. Λ. Κονρσονμπά Ανώτερος, Δικηγόρος Δημοκρατίας,γιατουςκαθ'ωνηαίτηση. 15 της Cur.adv.vult. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Οαιτητήςεπιδιώκειτις ακόλουθεςθεραπείες: 20 25 30 35 "
3. Δήλωσιν του σεβ. Δικαστηρίου ότι η πράξιςκαι/ ή απόφασις της Επιτροπής Δημοσίας Υπηρεσίας, να μηχαρακτηρίσητις ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις του Αιτητού δια τα έτη 1986-89 ως προϊόν καταχρήσεως εξουσίας (BIAS) εκ μέρους των αρμοδίων, ως περιγράφεται εις την επιστολήν της ΕΔΥ ημερ. 22.4.1991, είναι άκυρος και εστερουμένη παντός νομίμου αποτελέσματος.
4. Δήλωσιν του σεβ. Δικαστηρίου ότι η παράλειψις της Επιτροπής Δημοσίας Υπηρεσίας να χαρακτηρίση τις ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις του Αιτητού δια τα έτη 1986-89 ως προϊόν καταχρήσεως εξουσίας (BIAS) εκ μέρους των Αρμοδίων, ως αναφέρεται εις την επιστολήν της ΕΔΥ ημερ. 22.4.1991, είναι άκυρος και εστερουμένη παντός νομίμου αποτελέσματος,-και ό,τι έχει παραλειφθήθαπρέπειναδιενεργηθή." Η φυσιολογική αντίδραση των καθ'ων η αίτηση ήταν πως η προσβαλλόμενη απόφαση ή παράλειψη δεν είναι 40 προσβλητή γιατί δεν είναι εκτελεστή. Υιοθέτησα την εισήγηση των δυο πλευρών για την εκδίκαση, σε πρώτο στάδιο, του θέματος της εκτελεστότητας της 3371 Κων/νίδης,Δ. Αντωνίουν.Δημοκρατίας

(1992)προσβαλλόμενης απόφασης ή παράλειψης, προκειμένου να αποφευχθεί ενδεχομένως αχρείαστη εμπλοκή σε όσα, κατά τον ισχυρισμό του αιτ-ητή, αποκάλυπταν την προκατάληψητουΛειτουργούπουτοναξιολόγησε. Τα γεγονότα είναι απλάκαι σύντομα.Οαιτητήςείναι Ανώτερος Λειτουργός Μηχανογράφησης. Με επιστολή του δικηγόρου του, ημερομηνίας 16 Ιουλίου 1990, προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, παρέθεσε σειρά περιστατικών που αποδείκνυαν, όπως 10 ισχυριζόταν, προσωπική έχθρα και/ή προκατάληψη του Διευθυντή του Τμήματος Μηχανογραφικών Υπηρεσιών που τον αξιολόγησε γιατα χρόνια 1986-1989καιζήτησε όπως ηαξιολόγηση τουγια ταχρόνια εκείνα "κηρυχθεί" απότηνΕπιτροπήΔημόσιαςΥπηρεσίας ως"μη έγκυρη". 15 Με επιστολή της ημερομηνίας21 Ιουλίου 1990 ηΕΔΥ πληροφόρησε τον αιτητή πως, σύμφωνα με την πάγια τακτική της, εξετάζει θέματα νομιμότητας των εμπιστευτικών εκθέσεων που εγείρονται από 20 ενδιαφερόμενους δημόσιους υπαλλήλους "μόνο μέσαστα πλαίσια της αξιολόγησης των υπαλλήλων για σκοπούς προαγωγής τους ή και πλήρωσης κενών θέσεων για τις οποίεςοιυπάλληλοιείναιυποψήφιοι". Πραγματικά,την 11Σεπτεμβρίου 1990,σταπλαίσιατης διαδικασίας γιατην πλήρωση εξι κενών μόνιμων θέσεων ΠρώτουΔιοικητικούΛειτουργούγιατις οποίεςο αιτητής ήτανυποψήφιος,ηΕΔΥ επιλήφθηκεκαιτουθέματος που είχε εγερθεί. Με βάσητα στοιχεία που υπήρχανενώπιον 30 της μεταξύ των οποίων και τα σχόλια του Διευθυντή Μηχανογραφικών Υπηρεσιών, κατέληξε πως δεν συνέτρεχελόγος γιατον οποίοδενθαέπρεπενα ληφθούν "κανονικάυπόψη"οι πιοπάνωεμπιστευτικές εκθέσεις.Η διαδικασία συμπληρώθηκε με την επιλογή των έξι 35 υποψηφίων που κατά την κρίση της ΕΔΥ ήταν οι καταλληλότεροιγιαπροαγωγή. Ο αιτητής δεν προσβάλλει την κατ' αποκλεισμό του 4 ιδίου επιλογή των έξι προαχθέντωνήοποιουδήποτεαπό ^ αυτούς. Είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη η δήλωση του δικηγόρου του πως παραδέχεται την ανωτερότητα των προαχθέντων έναντι του. Εκείνο που τον ενδιαφέρει 3372 25 4ΑΛΛ. Αντωνίου ν.Δημοκρατίας Κων/νίδης,Δ. είναι, όπως αναφέρθηκε,η ακύρωση των εμπιστευτικών εκθέσεων προκειμένου να διασφαλιστεί η παραγνώριση τους όταν θα τεθεί θέμα νέων προαγωγών κατά τις οποίες θα διεκδικεί ανωτερότητα έναντι των τότε 5 συνυποψήφιων του. Είναι η εισήγηση του δικηγόρου του αιτητή ότι η απόφαση της ΕΔΥ είναι αυτοτελής και εκτελεστή και επομένως προσβλητή με αίτηση ακύρωσης. Με 10 παρέπεμψε σχετικά στην πρωτόδικη απόφαση στην υπόθεση Ioannis Christodoulides v. Republic of Cyprus through the Minister of Agriculture and Natu­ ral Resources, Προσφυγή Αρ. 246/69 που εκδόθηκε την 24 Αυγούστου 1985. Στην υπόθεση εκείνη, όπως 15 προκύπτει από το αντίγραφο της απόφασης που παρουσίασε ο δικηγόρος του αιτητή, ακυρώθηκε η απόφαση του Υπουργού Γεωργίας και Φυσικών Πόρων να μή διαγράψει ή τροποποιήσει δυσμενή εμπιστευτική έκθεση για τον αιτητή, σύμφωνα με τις πρόνοιες του 20 άρθρου 45

(4)του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1967 (Ν.33/67). Η άποψη των καθ' ων η αίτηση είναι, βέβαια, διαφορετική. Επικαλέστηκαν την πρωτόδικη απόφαση 25 στην υπόθεση Ανδρέας Αγγελής ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας, Προσφυγή 372/89 της 22 Δεκεμβρίου 1990 στην οποία παρατηρήθηκε ότι οι εμπιστευτικές εκθέσεις είναι ενδιάμεσες πράξεις και με παρέπεμψε σε νομολογία ως 30 προς την απώλεια του εκτελεστού χαρακτήρα των ενδιάμεσων ή προπαρασκευαστικών πράξεων από τη στιγμή τηςσυμπλήρωσης τηςσύνθετης διοικητικήςπράξης της οποίας αποτελούν αδιαχώριστο πια μέρος. (Βλ. loan· nou v.Electricity Authority

(1981)3C.L.R. 280, Ανδρέας 35 Καραγιώργης και Αλλος ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, Προσφυγή 616/88 καιάλλη,της 15 Μαΐου 1990. Στην υπόθεση Papacharalambous and another v. Re40 public

(1987)3 C.L.R. 2132 απασχόλησε την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου το θέματου προσβλητού των υπηρεσιακών εκθέσεων εκπαιδευτικών. Οι αιτητές είχαν προσβάλει με τις προσφυγές τους την απόφαση του 3373 Κων/νίδης,Δ. Αντωνίου ν.Δημοκρατίας

(1992)Διευθυντή Μέσης Εκπαίδευσης με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση τους για τη διαγραφή ή την τροποποίηση της αξιολόγησης που τους έγινε. Αποφασίστηκε πρωτόδικα(Βλ. Papacharalambous v. Re­ public

(1986)3 C.L.R. 1042 και Kammitsi v. Republic 5

(1986)3 C.L.R. 1561) πως η προσβληθείσα απόφαση δεν ήταν εκτελεστή αλλά απλώς προπαρασκευαστική ή συμβουλευτική και πως, επομένως, η προδικαστική ένσταση, σύμφωνα με την οποία δεν μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο προσφυγής κατάτοΑρθρο 146, 10 ευσταθούσε. Η απόφασητης Ολομέλειας πως θα έπρεπε να απορριφθεί η έφεση που ασκήθηκε ήταν ομόφωνη. Σύμφωνα με την απόφαση της πλειοψηφίας, επειδή οι αιτητές στερούνταν εννόμου συμφέροντος αφού η αξιολόγηση τους δεν τους στερούσε τη δυνατότητα να 15 είναι υποψήφιοι με βάση το σχέδιο υπηρεσίας και αφού επομένως η προοπτική προαγωγής τους δεν είχε επηρεαστεί. Σύμφωνα με την απόφαση της μειοψηφίας επειδή δεν ήταν εκτελεστή διοικητική πράξη αλλά προπαρασκευαστική και επομένως μή προσβλητή με 20 αίτηση ακυρώσεως. Το ζήτημα που εγείρεται εδώ είναι διαφορετικό. Εφόσον κατά την αντίληψη του αιτητή η αξιολόγηση του στις εμπιστευτικές εκθέσεις που αναφέρθηκαν ήταν 25 εκτελεστή, το αναμενόμενο θα ήταν να προσβάλει την εγκυρότητα τους με προσφυγή, μια και την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αναθεώρηση της θα την είχε το Ανώτατο Δικαστήριο. Έτσι είχε γίνει στην υπόθεση Ioannis Cbristodoulides την οποία επικαλέστηκε αλλά και 30 στις υποθέσεις Papacharalambousκαι Kammitsisnov ανέφερα. Στις υποθέσεις αυτές άχθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου η απόφαση του διοικητικού οργάνου που κατά το Νόμο ήταν αρμόδιο να επιλαμβάνεται ενστάσεων κατά των αξιολογήσεων των 35 Λειτουργών πουαφορούσαν. Στην παρούσα υπόθεση, ο αιτητής απευθύνθηκε προς την ΕΔΥ από την οποία ζήτησε, όπως σημείωσα, την κήρυξη των εμπιστευτικών εκθέσεων του ως μή έγκυρων. 40 Οι αρμοδιότητες της ΕΔΥ καθορίζονται στο άρθρο 5 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1990 (Ν. 1/90).Ούτε από το άρθρο αυτό,ούτε απότο άρθρο50 του Νόμουπου 3374 4Α.Α.Δ. Αντωνίου ν.Δημοκρατίας Κων/νίδης,Δ. αναφέρεται στις υπηρεσιακές εκθέσεις, ή οποιοδήποτε άλλο άρθρο, προκύπτει οποιαδήποτεμορφή εξουσίας της ΕΔΥ να ακυρώνει εμπιστευτικές εκθέσεις. Τα ίδιαίσχυαν και κατά το προηγούμενο νομικό καθεστώς.Το άρθρο

(5)5 του περί Δημόσιας Υπηρεσίας Νόμου του 1967 (Ν. 33/67) ήταν ταυτόσημο με το άρθρο5 του Νόμου 1/90. Το άρθρο 45 του Νόμου 33/67 ρύθμιζε τα της ετοιμασίας και υποβολής των εμπιστευτικών εκθέσεων. Η παράγραφος 4 του άρθρου αυτού αναγνώριζε δικαίωμα του υπαλλήλου 10 που επικρίθηκε σε εμπιστευτική έκθεση για ολιγωρία, παράλειψη ή ανάρμοστη συμπεριφορά κατά την εκτέλεση του καθήκοντος του, να ζητά εγγράφως, μέσα σε τασσόμενη προθεσμία, τη διαγραφήή τροποποίηση,από την αρμόδια αρχή, του δυσμενούς γι' αυτόν μέρους της 15 εμπιστευτικής έκθεσης. ι Το καθήκον της ΕΔΥ, σε σχέση με τις ετήσιες εμπιστευτικές εκθέσεις κατάτοΝόμο 1/90, συνίσταται στο να τις λάβει υπόψη, μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία, κατά 20 την προαγωγήυπαλλήλων. (Βλ. άρθρο 34(a) και 35

(4)του Νόμου. Τα ίδια ίσχυαν και στα πλαίσια του Νόμου33/67 (άρθρο 44

(3)του Νόμου εκείνου). Αναφέρομαι και στους δυο Νόμους γιατί η προσβαλλόμενη ενέργεια της ΕΔΥ έγινε μετά την έναρξη της ισχύος του Νόμου 1/90 αλλά 25 αφορούσε εμπιστευτικές εκθέσεις που ετοιμάστηκαν και υποβλήθηκανπροηγουμένως. Οι εμπιστευτικές εκθέσεις αποτελούσαν, και οι ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις αποτελούν, στοιχεία που 30 εξετάζονται μαζί μετο σύνολο των υπόλοιπων στοιχείων. Το βάρος που θαείναι ενδεδειγμένο, κατά περίπτωση,να προσδοθεί στις εμπιστευτικές εκθέσεις ή τις ετήσιες υπηρεσιακές εκθέσεις, μπορεί να είναι και συναρτημένο προς την καθόλου αντικειμενικότητα του αξιολογούντος 35 λειτουργού. Ορθά, επομένως, η ΕΔΥ ενέταξε το ζήτημα που είχε εγείρει ο αιτητής στα πλαίσια της διαδικασίας προαγωγής όπως ήτανηπάγια τακτικήτης για τηνοποία και τον ενημέρωσε. 40 Η απόφασητης ΕΔΥ, να απορρίψει τους ισχυρισμούς του αιτητή για προκατάληψη του αξιολογούντος λειτουργού, ήταναναπόσπαστο μέρος τηςδιαδικασίαςγια τη πλήρωση των κενών θέσεων, εντελώς συγχωνευμένο 3375 Κων/νίδης,Δ. Αντωνίουν.Δημοκρατίας

(1992)στηντελικήαπόφασηγιαπροαγωγή. Ενδεχόμενο σφάλμα της ΕΔΥ θα ήταν δυνατό να επιδράσει μόνο πάνω στο κύρος της τελικής απόφασης για προαγωγή. Η απομόνωση της κρίσης της ΕΔΥ 5 σύμφωνα με την οποία οι εμπιστευτικές εκθέσεις θα έπρεπε να ληφθούν κανονικά υπόψηκαι ηπροσβολή της, ως αυτοτελούς διοικητικής απόφασης,είναι λανθασμένη. Η προσβαλλόμενη ενέργεια της ΕΔΥ δεν είναι δυνατόνα αποτελέσει το αντικείμενο αυτοτελούς προσφυγής ούτε 10 και βρισκόμαστε, βέβαια, μπροστά σε οποιουδήποτε είδους παράλειψηοφειλόμενης ενέργειας όπως υπονοεί η δεύτερηαπό τις θεραπείεςπουεπιδίωξε οαιτητής. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του 15 αιτητή. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή προκειμένου να εγκριθούν από το Δικαστήριο. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα, 20 3376