clr/1992/1992_4_3455.pdf

(1992)επανεξέτασης και ο ένας εκ των λόγων ακυρώσεως ήταν η συμπερίληψη στους υποψηφίους και των ενδιαφερομένων μερών που δεν μπορούσαν και δενήταν υποψήφιοι κατά τον ουσιώδη χρόνο της αρχικήςδιαδικασίαςπλήρωσης των επιδίκων θέσεων. 5 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας τις προσφυγές, αποφάσισε ότι:

1. Κατά πάγια νομολογία η ακύρωση διοικητικής πράξης ανατρέχει κατάκανόναστο χρονικό σημείο της έκδοσης της *0 ακυρωθείσας πράξης και επαναφέρει τα πράγματα στο νομικό και πραγματικό καθεστώς του χρόνου της έκδοσης της ακυρωθείσας διοικητικής πράξης. Ηδιοίκηση επομένως υποχρεούται ναπροβεί σενέακρίση βάσει τουπραγματικού και νομικού καθεστώτος πουίσχυεκατάτοχρόνο αυτό. 15 Όμως ταυτόχρονα, όπως αποφασίστηκε και απότην Ολομέλεια τουΔικαστηρίου (βλέπε Λνωνας και Άλλοι ν, Δημοκρατίας),εφόσον η νέα πράξη, ανεξάρτητα αν έχει αναδρομική ισχύ ήόχι, εκδίδεται κατά λογική ανάγκη στο παρόν και όχι στο παρελθόν, ταπραγματικά γεγονόταθα πρέπει εξ ανάγκης να λαμβάνονται υπόψη όπως έχουν διαμορφωθεί στο μεταξύ. Συνεπώς ηΕ.Δ.Υ. ορθά θεώρησε τα συγκεκριμένα ενδιαφερόμενα μέρη ως υποψήφιους.
2. Είναι νομολογημένο ότιη σύσταση του προϊσταμένουτου Τμήματος είναι σοβαρό στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη απότην Ε.Δ.Υ., η σύσταση δε αυτή δεν μπορεί εύκολα να παραγνωριστεί χωρίς να δίδονται γι' αυτό επαρκείς λόγοι (βλέπε Theodossiouv. Republic,2 R.S.C.C 30 44). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αναφέρεται στα σχετικά πρακτικά της Ε.Δ.Υ., λήφθηκαν δεόντως υπόψη οι συστάσεις του Τμηματάρχη, περιέχεται δεσ' αυτά επαρκής ^5 αιτιολογία γιατί οι συστάσεις αυτές δεν ακολουθήθηκαν από την Ε.Δ.Υ. ενόψει τουκαθήκοντος του διορίζοντος οργάνου ναεπιλέξει τον καταλληλότερο υποψήφιο για την υπόπλήρωση θέση.
3. Όπως αναφέρεταικαι στα επίδικα πρακτικά, δεν θεωρώότι η Ε.Δ.Υ. είχε υποχρέωση να αναφερθεί ειδικά στις αξιολογήσεις τωναιτητών καθενός ξεχωριστά, το γεγονός δε αυτό δεν καθιστά ανεπαρκή η ελλειπή τη δοθείσα 3456 40 4Α.Α.Δ. Αλεξανδράκηςκ.α.ν.Δημοκρατίας αιτιολογία. 5 10 15
4. Η ερμηνεία που δόθηκε στο Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης είναι "ότι το προσόν πλεονέκτημα μετρά σε περίπτωση που υπάρχει ισοδυναμία όσον αφορά τα δύο κριτήρια, δηλαδή αξίακαιαρχαιότητα....". Η φράση "IOOL αναφορικά με τα υπόλοιπα κριτήρια για προαγωγή" αναφέρεται στα άλλα δύο νομοθετικά κριτήρια την αξία και αρχαιότητα. Ηλέξη υπόλοιπα δεν μπορεί να παραγνωριστεί (βλέπε Φιλήςκ.αν. Δημοκρατίας). Αναμφίβολα με την πιο πάνω ερμηνεία θα ήτανπαράλογο αν η Ε.Δ.Υ. λόγιζε το πλεονέκτημα προς όφελος κάποιου υποψήφιου μόνο στην περίπτωση που ο υποψήφιος αυτός ισοβαθμούσε μετους άλλους υποψήφιους σταδύοπιο πάνω κριτήρια,αλλάόχι καιστηνπερίπτωσηπουοαιτητήςαυτός σαφώς υπερτερούσε των άλλων υποψήφιων στα δύο κριτήριααυτά. 20 25 30 35 40 45 Συνεπώς στην περίπτωση του πρώτου αιτητή ήταν εύλογα επιτρεπτό στην Ε.Δ.Υ. να λάβει υπόψη της ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν και πλεονέκτημα, δεδομένου ότι υπερτερούσαν σαφώς του αιτητή αυτού στα δύο κριτήρια αξίαςκαι αρχαιότητας. Δεδομένου ότι η ερμηνεία των Σχεδίων Υπηρεσίας εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της Ε.Δ.Υ., το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην κρίση της αυτήεκτός ανη ερμηνεία που δόθηκε από το διορίζον όργανο δεν ήταν λογικάεφικτή. 5.Τοκαθήκοντου Διοικητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της υπό εξέταση υπόθεσης και δεν επεμβαίνει στηνκρίση του αρμόδιουοργάνου ανη απόφαση που επεμβαίνει ήταν εύλογα επιτρεπτή ενόψει των γεγονότων της υπόθεσης. Σε περιπτώσεις δε προαγωγής ή διορισμού υπαλλήλου δεν υποκαθιστά τη δική του κρίση αναφορικά με την επιλογή του καταλληλότερου υποψήφιου στην κρίση του αρμόδιου οργάνου εκτός αν ο αιτητής αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του υποψήφιου που διορίστηκε (βλέπε Μιλτιάδονς κ.α ν. Δημοκρατίας, Αναθεωρητική "Εφεση789). Στην προκειμένη περίπτωση η επίδικη απόφαση λήφθηκε 3457 Αλεξανδράκηςκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)ορθά και νόμιμα μέσα στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας της Ε.Δ.Υ., οι δεαιτητέςαπέτυχαννααποδείξουν την απαραίτητη έκδηλη υπεροχή για να δικαιολογείται οποιαδήποτε επέμβαση του Δικαστηρίου στην επίδικη απόφαση. 5 Οι προσφυγές απορρίπτονται μεέξοδα. Αναφερόμενες υποθέσεις: Αύωνας και Άλλοι ν.Δημοκρατίας

(1990)3Α.Α.Δ. 2038· Theodossiou v.Republic, 2R.S.C.C. 44Φιλή&Άλλοι ν.Δημοκρατίας

(1991)4(Δ)ΑΛΛ. 3189- - 15 Μιλτιάδους κ.ά. ν.Δημοκρατίας

(1989)3(Γ)ΑΛΛ.

1. Προσφυγές. Προσφυγές με τις οποίες προσβάλλεται ηαπόφαση της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ), καθ' ων η αίτηση, με την οποίαπροήγαγεταενδιαφερόμεναμέρηστη μόνιμη θέση Βοηθού Κτηματολογικού Λειτουργού, Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας από 15/11/87 αντί των 25 αιτητών. 20 Χρ. Κιτρομηλίδης, γιατον αιτητήστην υποθ.784/
2. Γ.Πιττάτζης, γιατον αιτητή,στην 869/
3. 30 Π. Χατζηδημηχρίον, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους καθ'ωνη αίτηση. Κ. Λο'ιξον, για τα ενδιαφερόμενα μέρη Σάββα Χρ, 35 ΖένιουκαιΑνδρέα Κουρουσίδη. Ε. Ευσταθίου, για το ενδιαφερόμενο μέρος Νίκο Κούλουμο. 40 Cur.adv.vult. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Με τις προσφυγές αυτές προσβάλλεται η 3458 4 Α.Α.Δ. Αλεξανδράκηςκ.α. ν.Δημοκρατίας Δημητριάδης, Δ. απόφασητης ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας (Ε.Δ.Υ.)να προαξει τα ενδιαφερόμενα μέρη στη μόνιμη θέση Βοηθού Κτηματολογικού Λειτουργού, Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας από 15/11/1987 αντίαυτών. 5 Στη συνεδρίαση της με ημερομηνία 30/6/1988 η Ε.Δ.Υ. αποφάσισε να επανεξετάσει την από 15/11/1987 πλήρωση τεσσάρων θέσεων Βοηθού Κτηματολογικού Λειτουργού, οι οποίες κατέστησαν κενές ύστερα από 10 την αναδρομική προαγωγή των κατόχων τους σε άλλες ίδιες θέσεις από 1/3/
4. Στα πλαίσια της επανεξέτασης αυτής η Επιτροπή έκρινε ότι υποψήφιοι, εκτός από εκείνους που λήφθηκαν 15 υπόψηκατάτηναρχικήεξέτασητηςπλήρωσης των θέσεων από 15/11/1987,ήταν και οι Γεώργιος Σαββίδης,Αδάμος Νικηφόρου, Νίκος Κούλουμος, Σάββας Ζένιος και Ανδρέας Κουρουσίδης,οι οποίοι είχαν προαχθείσε άλλες ίδιες θέσεις από προγενέστερη ημερομηνία, αλλά η 20 προαγωγήτους ακυρώθηκεστη συνέχεια απότο Ανώτατο Δικαστήριο. Στη συνέχεια η Ε.Δ.Υ. ασχολήθηκε με τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις των Κουρουσίδη και Ζένιου και 25 υιοθέτησε προηγούμενη απόφαση της να μην ληφθούν υπόψη οι Εμπιστευτικές Εκθέσεις του Ζένιου για τα χρόνια 1980, 1981 και 1982 και του Κουρουσίδη, για το 1981 και 1982, επειδή είχαν αξιολογηθεί από αναρμόδιο λειτουργό. 30 Επίσης, όσον αφορά τις Εκθέσεις γενικά όλων των υποψήφιων, αποφάσισε όπως στις περιπτώσεις όπου έγιναν τροποποιήσεις από Προσυπογράφοντες Λειτουργούς χωρίς να τηρηθούν οι πρόνοιες των 35 Κανονιστικών Διατάξεων ληφθούν υπόψη οι αξιολογήσεις των Αξιολογούντων Λειτουργών μόνο. Ο Διευθυντής του Τμήματος,αφούενημερώθηκε γιατα πιο πάνω, έδωσε στην Ε.Δ.Υ. τις συστάσεις του όπου, 40 αφού αναφέρθηκε στους υποψήφιους που είχαν το προβλεπόμενο από τα Σχέδια Υπηρεσίας πλεονέκτημα, σύστησε τους Γεώργιο Σαββίδη, Παναγιώτη Γιωργούδη, Νίκο Νεοφύτουκαι Μιχαήλ Βιολάρη ως τους καλύτερους 3459 Δημητριάδης, Δ. Αλεξανόφάκηςκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)μεβάσητο σύνολοτων τριών κριτηρίων. Στη συνέχεια η Ε.Δ.Υ. εξέτασε τις συστάσεις του Διευθυντή σε σχέση με τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις των υποψήφιων και τις γενικές παρατηρήσειςπουαναφέροντο 5 σ* αυτές. Παρατήρησε δε ότι ενώ ο Διευθυντής κατά την αρχική εξέταση του θέματος στις 29/10/1987 είχε συστήσει και τους Φιλή, Σιακαλλή, Συμεού και Κλεάνθους, όχι όμως 10 τον Βιολάρη πουσύστησετηφοράαυτή. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την αξιολόγηση και σύγκριση των υποψήφιων με βάση„ το νομικό και πραγματικό καθεστώς που ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο 15 και, αφού έλαβε υπόψη της τις Εκθέσεις των υποψήφιων, τα προσόντα τους και την αρχαιότητα τους, επέλεξε τα τέσσερα ενδιαφερόμενα μέρη για προαγωγή στην επίδικη θέση. 20 Η Προσφυγή Αρ. 784/88 στρέφεται εναντίον της προαγωγής των Ζένιου, Κούλουμου και Κουρουσίδη μόνο, ενώ ηΠροσφυγήΑρ. 869/88στρέφεται εναντίον της προαγωγής καιτων τεσσάρων ενδιαφερόμενων μερών. Στην Προσφυγή Αρ. 784/88προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι εφόσον ο ουσιώδης χρόνος είναι η 15/11/1987, ημερομηνία από την οποία είχαν διοριστεί οι προκάτοχοι των θέσεων αυτών, σύμφωνα με τη νομολογία η Ε.Δ.Υ. κατά τη λήψητης απόφασης της θα έπρεπε να είχε λάβει 30 υπόψη της ταδεδομένα καιτο νομικό καθεστώς που ίσχυε κατά την ημερομηνία αυτή ενώ αντίθετα κατά παράβαση των πιο πάνω, έλαβε υπόψη της τα ενδιαφερόμενα μέρη που κατά τον ουσιώδη χρόνο δεν ήταν υποψήφιοι γιατί είχαν τότε ήδηπροηγουμένως προαχθεί σε ανώτερηθέση. 35 Κατά πάγια νομολογία η ακύρωση διοικητικής πράξης ανατρέχει κατά κανόνα στο χρονικό σημείο της έκδοσης της ακυρωθείσας πράξης και επαναφέρει τα πράγματα στο νομικό και πραγματικό καθεστώς του χρόνου της 4 0 έκδοσης της ακυρωθείσας διοικητικής πράξης.Η διοίκηση επομένως υποχρεούται να προβεί σε νέα κρίση βάσει του πραγματικού και νομικού καθεστώτος που ίσχυε κατά το 3460 4ΑΛ.Δ. Αλεξανδράκηςκ.α. ν.Δημοκρατίας Δημητριάδης, Δ. χρόνο αυτό (βλέπε Δαγτόγλου -Γενικό Διοικητικό Δίκαιο, γ/11 σελίδες356-359). Όμως ταυτόχρονα όπως αποφασίστηκε και από την 5 Ολομέλεια του Δικαστηρίου (βλέπε Λνωναςκαι 'Αλλοιν. Δημοκρατίας, Προσφυγή Αρ. 683/88 και απόφαση ημερομηνίας 14/6/1990) εφόσον η νέα πράξη, ανεξάρτητα αν έχει αναδρομική ισχύ ή όχι, εκδίδεται κατά λογική ανάγκη στο παρόν και όχι στο παρελθόν, ταπραγματικά 10 γεγονότα θα πρέπει εξ ανάγκης να λαμβάνονται υπόψη όπως έχουν διαμορφωθείστο μεταξύ. Συνεπώς η Ε.Δ.Υ. ορθά θεώρησε τα ενδιαφερόμενα μέρη αυτά ωςυποψήφιους. 15 2 0 Ο επόμενος ισχυρισμός του αιτητή αυτού που προβλήθηκε επίσης και από τους αιτητές στην Προσφυγή Αρ. 869/88 είναι ότι η Ε.Δ.Υ. παραγνώρισε πλήρως τις συστάσεις του Διευθυντή χωρίς να δώσει προς τούτο επαρκείς λόγους. Είναι νομολογημένο ότι η σύσταση του προϊστάμενου του Τμήματος είναι σοβαρό στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη απότην Ε.Δ.Υ.,ησύσταση δε αυτήδεν 25 μπορεί εύκολα να παραγνωριστεί χωρίς να δίδονται γι' αυτό επαρκείς λόγοι (βλέπε Theodossiou v. Republic, 2 R.S.C.C.44. Στην προκειμένη περίπτωση όπως αναφέρεται στα 30 σχετικά πρακτικάτης Ε.Δ.Υ.λήφθηκαν δεόντως υπόψη οι συστάσεις τουΤμηματάρχη,περιέχεται δεσ' αυτάεπαρκής αιτιολογία γιατί οι συστάσεις αυτές δεν ακολουθήθηκαν από την Ε.Δ.Υ. ενόψει του καθήκοντος του διορίζοντος οργάνου να επιλέξει τον καταλληλότερο υποψήφιο για 35 τηνυπόπλήρωση θέση. Όσον αφορά επίσης την Προσφυγή Αρ. 869/88 προβλήθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι η Ε.Δ.Υ. παρέλειψε να αναφερθεί ειδικά στις αξιολογήσεις των 40 Εμπιστευτικών Εκθέσεων των αιτητών ώστε να φαίνεται αν πράγματι οι προαχθέντες είχαν καλύτερη βαθμολογία από αυτούς, είναι δε η θέση τους ότι ιδιαίτερα στην περίπτωση του ενδιαφερόμενου μέρους Κούλουμου, ότι η 3461 Δημητριάδης,Δ. Αλεξανδράχηςκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)Ε.Δ.Υ. παρέλειψε νααναφέρει τηβαθμολογία τουγια τα τελευταία τρία χρόνια πριν τις προαγωγές, προφανώς όπως ισχυρίζεται γιατί "η βαθμολογία του ήταν χαμηλή κατάτηνπερίοδο αυτή". 5 Και αυτός ο ισχυρισμός είναι ανεδαφικός. Όσον αφορά το ενδιαφερόμενο μέρος Κούλουμο γίνεται ειδική αναφορά σταπρακτικάτης Ε.Δ.Υ. ότι ηβαθμολογίατου από το 1981 μέχρι καιτο 1986ήτανσυνέχεια "Εξαίρετος" 1 0 (το 1979 καιτο 1980 ήταν "Λίαν Καλός"...) Όσον αφοράταυπόλοιπα ενδιαφερόμενα μέρη γενικά από τους φακέλους των Εμπιστευτικών Εκθέσεων που ήταν ενώπιον της Ε.Δ.Υ.κατάτον ουσιώδη χρόνο,σαφώς προκύπτει ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν καλύτερες ^ αξιολογήσεις απότους αιτητές. Όπως αναφέρεται και στα επίδικα πρακτικά, δεν θεωρώ ότι η Ε.Δ.Υ. είχε υποχρέωση, όπως ο πιο πάνω ισχυρισμός, να αναφερθεί ειδικά στις αξιολογήσεις των 20 αιτητών καθενός ξεχωριστά, το γεγονός δε αυτό δεν καθιστά ανεπαρκή ή ελλειπή τη δοθείσα αιτιολογία. Γι' αυτόο ισχυρισμός αυτόςπρέπει νααπορριφθεί. Και τέλος είναι ηθέσητουαιτητή στηΠροσφυγή Αρ. 25 784/88 ότι η Ε.Δ.Υ. εσφαλμένα θεώρησε ως πλεονέκτημα το μεταπτυχιακό προσόν που κατείχαν ταενδιαφερόμενα μέρηγιατί,όπως ισχυρίζεται οαιτητήςαυτόςσύμφωναμε τα Σχέδια Υπηρεσίας το πλεονέκτημα του πανεπιστημιακού προσόντος μπορεί να ληφθεί υπόψη 30 μόνο όταν οι υποψήφιοι είναι ίσοι αναφορικά με τα υπόλοιπα κριτήρια αξία καιαρχαιότητα. Και δεδομένου ότι ο αιτητής αυτός ήταν αρχαιότερος των ενδιαφερόμενων μερών ηΕ.Δ.Υ. εσφαλμένα έλαβε υπόψη της τοπλεονέκτημα του πανεπιστημιακού προσόντος. Στη 35 δε Προσφυγή Αρ. 869/88 ο ισχυρισμός σε σχέση με το σημείο αυτό είναι ότι εφόσον σύμφωνα με το Σχέδιο Υπηρεσίας το πλεονέκτημα του πανεπιστημιακού προσόντος λογίζεται μόνο αν οι υποψήφιοι είναι ίσοι όσον αφορά τα υπόλοιπα κριτήρια, η Ε.Δ.Υ. ενήργησε 40 κάτω από πλάνη,δεδομένου ότιηύπαρξη τουδόθηκεως αιτιολογία για την παραγνώριση των συστάσεων του Διευθυντή. 3462 4Α.Α.Δ. Αλεξανδράχηςχ.σ.ν.Δημοκρατίας Δημητριάδης, Δ. Στα πρακτικά της επίδικης απόφασης περιέχεται επαρκής αιτιολογία γιατί η Ε.Δ.Υ. δεν υιοθέτησε τις συστάσεις του Διευθυντή. Εν πάσηπεριπτώσει θα πρέπει ν' αναφερθεί στο σημείο αυτό ότι εκτός από τον αιτητή 5 στην Προσφυγή Αρ. 869/88 Γεωργονδη οι υπόλοιποι αιτητέςδεν έχουν τέτοια σύσταση. Σχετικά με τους υποψήφιους, από το περιεχόμενο των φακέλων που είναι ενώπιον μου προκύπτει ότι ο αιτητής 10 Αλεξανδράκης είναι από πλευράς αρχαιότητας νεώτερος στην προηγούμενη θέση των ενδιαφερόμενων μερών στην προσφυγή του, τα οποία έχουν επίσης καλύτερες Εμπιστευτικές Εκθέσεις έχοντας αξιολογηθεί ως "Εξαίρετοι" στις τελευταίες πέντε Εμπιστευτικές Εκθέσεις 15 σε σύγκριση με τον αιτητή αυτό που αξιολογήθηκε ως "Εξαίρετος" τα τελευταία τρία μόνο χρόνια, ενώ προηγουμένως ήταν"Λίαν Καλός". Επομένως ο αιτητής αυτός είναι από απόψεως 20 αρχαιότητας και αξίας υποδεέστερος των ενδιαφερόμενων μερών και χωρίς ακόμα να ενεργεί ως πλεονέκτημα προς όφελος τους το πανεπιστημιακό τους προσόν. 25 Η ερμηνεία που δόθηκε στο Σχέδιο Υπηρεσίας της θέσης είναι "ότι το προσόν πλεονέκτημα μετρά σε περίπτωση που υπάρχει ισοδυναμία όσον αφορά τα δύο κριτήρια,δηλαδήαξίακαιαρχαιότητα .... 30 Η φράση "ίσοι αναφορικά με τα υπόλοιπα κριτήρια για προαγωγή" αναφέρεται στα άλλα δύο νομοθετημένα κριτήρια την αξία και αρχαιότητα. Η λέξη υπόλοιπα δεν μπορεί να παραγνωριστεί" (βλέπε Φίλης κ.α. ν. Δημοκρατίας,Υπόθεση Αρ. 671/90 κ.λ,π., ημερομηνίας 35 30/9/1991). Αναμφίβολα με την πιο πάνω ερμηνεία θα ήταν παράλογο αν η Ε.Δ.Υ. λόγιζε το πλεονέκτημα προς όφελος κάποιου υποψήφιου μόνο στην περίπτωση που ο 40 υποψήφιος αυτός ισοβαθμούσε με τους άλλους υποψήφιους στα δύο πιο πάνω κριτήρια, αλλά όχι και στην περίπτωση που ο αιτητής αυτός σαφώς υπερτερούσε των άλλων υποψήφιων σταδύοκριτήρια αυτά. 3463 Δημητριάδης, Δ. Αλεξανδράκηςκ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)Συνεπώς καταλήγωστο συμπέρασμα ότι στην πιοπάνω περίπτωση του αιτητή Αλεξανδράκη ήταν εύλογα επιτρεπτό στην Ε.Δ.Υ. να λάβει υπόψη της ότι τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν και πλεονέκτημα, δεδομένου ότι υπερτερούσαν σαφώς του αιτητή αυτού στα δύο 5 κριτήρια αξίαςκαι αρχαιότητας. Όσον αφορά την Προσφυγή Αρ. 869/88 όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη υπερέχουν σαφώς των αιτητών έχοντας υψηλότερες αξιολογήσεις στις Εμπιστευτικές 10 τους Εκθέσεις. Από απόψεως αρχαιότητας το ενδιαφερόμενο μέρος Σαββίδης είναι αρχαιότερος όλων των αιτητών στη θέση Κτηματολογικού Γραφέα 1ης Τάξης, τα δε υπόλοιπα 15 ενδιαφερόμενα μέρη ' διορίστηκαν στη θέση Κτηματολογικού Γραφέα 1ης Τάξης κατά την ίδια ημερομηνία με τους αιτητές. Σεσχέσημε την προηγούμενη θέση Κτηματολογικού Γραφέα 2ης Τάξης οι Ζένιος και Κούλουμος είναι αρχαιότεροι του αιτητήΦιλή είναι όμως 20 νεώτεροι των τριών άλλων αιτητών, οι μεν Ζένιος και Κούλουμος κατά τρία χρόνια, ο δε Κουρουσίδης κατά τρία χρόνια καιεννέα μήνες. Δεδομένου ότι η ερμηνεία των Σχεδίων Υπηρεσίας 25 εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια της Ε.Δ.Υ., το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει στην κρίση της αυτήεκτός ανη ερμηνεία που δόθηκε από το διορίζον όργανο δεν ήταν λογικά εφικτή. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αναφέρθηκε πιο πάνω δεν απαιτείται ακριβής μαθηματική ισότητα του κάθε μεμωνομένου κριτηρίου αλλά,όπως είναι ηεισήγηση του δικηγόρου των καθ' ων η αίτηση, το πλεονέκτημα πρέπει να λογίζεται εφόσον στα δύο κριτήρια αξία και ^5 αρχαιότητα, λαμβανόμενα μαζί, οι υποψήφιοι κρίνονται ισοδύναμοι. Συνεπώς ουδεμία παρερμηνεία των Σχεδίων Υπηρεσίσας υπάρχει ή πλάνησχετικά μεαυτά. Το καθήκον του Διοικητικού Δικαστηρίου περιορίζεται στον έλεγχο της νομιμότητας της υπό εξέταση υπόθεσης και δεν επεμβαίνει στην κρίση του αρμόδιου οργάνου ανη απόφαση που λήφθηκε ήταν εύλογα επιρεπτή ενόψει των 3464 4 Α.Α.Δ. Αλεξανδράκης κ.α.ν. Δημοκρατίας Δημητριάδης, Α. γεγονότων της υπόθεσης. Σεπεριπτώσεις δε προαγωγής ή διορισμού υπάλληλου δεν υποκαθιστά τη δική του κρίση αναφορικά με την επιλογή του καταλληλότερου υποψήφιου με την κρίσητου αρμόδιου οργάνου εκτός αν 5 ο αιτητής αποδείξει έκδηλη υπεροχή έναντι του υποψήφιου που διορίστηκε (βλέπε Μιλτιάδονς κ.α. ν. Δημοκρατίας, Αναθεωρητική Έφεση 789 κ.λ.π., απόφαση ημερομηνίας 30/5/1989). 10 Στην προκειμένη περίπτωση ενόψει των πιο πάνω έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η επίδικη απόφαση λήφθηκε ορθά και νόμιμα μέσα στα πλαίσια της διακριτικής εξουσίας της Ε.Δ.Υ., οι δε αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν την απαραίτητη έκδηλη υπεροχή για να 15 δικαιολογείται οποιαδήποτε επέμβαση του Δικαστηρίου στην επίδικηαπόφαση. Για τους πιο πάνωλόγους οι προσφυγές αποτυγχάνουν καιαπορρίπτονται. 20 Οι αιτητές να πληρώσουν τα έξοδα των καθ' ων η αίτηση ως εξής. Ο αιτητής στην Προσφυγή Αρ. 784/88να πληρώσει το ένα τρίτο των εξόδων. Οι αιτητές στην Προσφυγή Αρ. 869/88να πληρώσουν τα υπόλοιπα έξοδα 25 κατά ίσο ποσοστό. Τα έξοδαναυπολογιστούν απότον Πρωτοκολλητή. Οι προσφυγές απορρίπτονται μεέξοδα. 3465