(1992)12 Φεβρουαρίου, 1992 [ΠΟΠΑΤΖΗΣ,Δ/στήςΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Αίτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ,ΜΕΣΩΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣΥΠΗΡΕΣΙΑΣ, Καθ'ων η αίτηση. (ΥπόθεσηΑρ. 81/90). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Αρχαιότητα — Η μικρής διάρκειας και απομακρυσμένη χρονικά αρχαιότητα δεν έχει σημαντικήβαρύτητα (Δημοκρατία ν. ΓεωργίουΧρίστου). Δημόσιοι Υπάλληλοι — Προαγωγές — Συστάσεις Προϊσταμένου — 5 Το ζήτημα της απαίτησης αιτιολογίας τους προς εξασφάλιση δικαστικού ελέγχου — Οι δύο αντίθετες, εκ πρώτης όψεως, νομολογιακές προσεγγίσεις — Ανθολογία των αποφάσεων — Διαπίστωση μη καθιέρωσης ασυμβίβαστων ή συγκρουόμενων αρχών — Η σύνθεση των αρχών και η διατύπωση τον γενικού 10 κανόνα — Κρίση περί μερικής ελαττωματικότητας της σύστασης στην κριθείσαυπόθεση. Με την προσφυγή ο αιτητής προσέβαλε την προαγωγήτων ενδιαφερομένων μερών στη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού 1ης 15 Τάξης (Κτηματολογίου), ΤμήμαΚτηματολογίου και Χωρομετρίας. Καίριο απέβη το ζήτημα των λακωνικών συστάσεων του Τμηματάρχηυπέρτωνενδιαφερομένων μερών. Το Ανώτατο Δικαστήριο, μερικώς ακυρώνονταςτην επίδικη απόφαση,αποφάσισεότι:
- Στο βαθμό που η αξία των υποψηφίων αντανακλάται στις Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις, ο αιτητής και οι τέσσερις 358 20 4 ΑΑ.Α. 5 10 Κωνσταντινίδης v.Δημοκρατίας υποψήφιοι που επελέγησαν και προάχθηκαν είναι περίπου ισάξιοι. Έχουν όλοι χαρακτηριστεί ως γενικά εξαίρετοι στις Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις των πέντε τελευταίων ετών. Οι ασήμαντεςδιαφορές στις επί μέρους βαθμολογίες ·": τους δε λαμβάνονται υπόψη σύμφωνα με τη νομολογία-^ ' μας. Δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα στοιχεία στους φακέλους των διαδίκων εκτός της επίδικης σύστασης του Διευθυντή σχετικά με την αξία τους, η οποία, f .. αντανακλάται, ως εκ τούτου, αποκλειστικά στην εικόνα"*V.j' < πουσυνθέτουν οι Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις. Γ;/\γ ν·- 15 20 25 30 35 40
- Η μικρής διάρκειας και τόσο απομακρυσμένη χρονικά " *' αρχαιότητα του αιτητή έναντι των Ενδιαφερομένων Μερών αρ. 1, 3 και 4, όπως και εκείνη του Ενδιαφερομένου Μέρους αρ.2 έναντι του αιτητή,δεν έχει σημαντική βαρύτητα στην παρούσα περίπτωση, σύμφωνα με τηνομολογία μας.Σχετική επί του προκειμένου είναι η απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 1070, Δημοκρατία ν. Γεωργίου Χρίστου,
- Ο Διευθυντής δεν αναφέρθηκε στα τρία κριτήρια ούτε έδωσε καμία αιτιολογία για τη σύσταση του. Με βάση τα στοιχεία των φακέλων ως προς τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις, τα προσόντα και την αρχαιότητατων διαδίκων, χωρίς άλλα στοιχεία σχετικά με την αξία τους που πιθανόν να γνώριζε οΔιευθυντής και που δεν περιέχονται στους φακέλους, είναι δύσκολο να εξηγηθεί η προτίμηση του Διευθυντή προς τα Ενδιαφερόμενα Μέρη. Εφόσον ο ίόιος δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγησηήαιτιολογία, εκείνο που οδήγησε το Διευθυντή να κάμει την επίδικη σύσταση, στο βαθμό που δεν αποκαλύπτεται από το περιεχόμενο των φακέλων, παραμένει άγνωστο σε μας και αντικείμενο εικασίας.
- Αναφορικά με το ερώτημα κατά πόσο οι συστάσεις του Διευθυντή πρέπει να είναι αιτιολογημένες ώστε να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος μπορεί ίσως να λεχθεί ότι η νομολογία μας φαίνεται να έχει καθιερώσει, τουλάχιστο εκπρώτηςόψεως, δύοαντίθετες προσεγγίσεις. Υπάρχει όμως και μία σειρά αποφάσεων που χωρίς οποιεσδήποτε περιστροφές απαντούν το πιο πάνω ερώτημακατά τρόποκαταφατικό. 359 Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας
(1992)Υπάρχει όμως και μια σειρά αποφάσεων οι οποίες, κατά την εισήγηση του ευπαίδευτουδικηγόρου τηςΔημοκρατίας, καθορίζουν ότι η έλλειψη αιτιολογίας δεν επηρεάζει την εγκυρότητα των συστάσεων του Προϊσταμένου του Τμήματος στο οποίουπάγεταιηκενήθέση. 5 Σε καμιά από τις αποφάσεις αυτές δεν επικρίνεται ούτε γίνεται προσπάθεια διάκρισης οποιασδήποτε άλλης απόφασης που υιοθετεί διαφορετική προσέγγιση. Προσεκτική μελέτητων αποφάσεωντης Ολομέλειας οδηγεί, 10 κατά τη γνώμη μου, στο συμπέρασμα ότι οι αποφάσειςδεν καθιερώνουν ασυμβίβαστες ή αντιμαχόμενες αρχές. Ηκάθε μια από αυτές πρέπει να ερμηνευθεί και αξιολογηθεί σε συσχετισμό με τα ιδιαίτερα γεγονότα της και με το συγκεκριμένο ερώτημαπου σκόπευε να απαντήσει.Πιστεύω 15 ότι δενπαρεκκλίνω απότις αποφάσειςαυτέςανδιατυπώσω την αρχήότι, τόσο ηαπόφαση ΕΔΥ, όσο και ησύσταση του Διευθυντή του Τμήματος πρέπει να είναι επαρκώς αιτιολογημένες. Αυτό δε σημαίνει ότι η αιτιολογία πρέπει απαραίτητα να περιέχεται στην ίδια τη σύσταση. Αρκεί να 20 βρίσκεται στους φακέλους των υποψηφίων. Στις περιπτώσεις που συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων, η σύσταση θεωρείται επαρκώς αιτιολογημένη και έγκυρη, το δε διορίζον όργανο οφείλει να προσδώσει σ' αυτή τη βαρύτητα που η νομολογία έχει καθιερώσει. Η βαρύτητα 25 αυτή αντικατοπτρίζεται στην υποχρέωση του διορίζοντος οργάνου να δώσει ειδική αιτιολογία στην περίπτωση που σκοπεύει να την αγνοήσει. Στην περίπτωση όμως που η σύσταση είναι αντίθετη προς τα στοιχεία των φακέλων, η απουσία οποιασδήποτε αιτιολογίας που να εξηγεί τους 30 λόγους για τους οποίους ο Διευθυντής προβαίνει σε τέτοια σύσταση,καθιστάτησύσταση τουάκυρημετην έννοια ότι η βαρύτητα της είναι μηδαμινή ώστε να μη λαμβάνεται καθόλου υπόψη. Θα έλεγα ότι το ίδιο συμβαίνει στην περίπτωση που τα στοιχεία των φακέλων παρουσιάζουν 35 όλους ήμερικούς απότους υποψηφίουςισάξιους μεβάσητα τρία νομοθετημένα κριτήρια. Πιστεύω ότι η σύσταση του Διευθυντή ενός από τους υποψηφίους αυτούς πρέπει να συνοδεύεται από τους λόγους που εξηγούν και δικαιολογούν την προτίμηση του. Εφόσον οι λόγοι αυτοί 40 δεν είναι εμφανείς απότην εξέταση των φακέλων,οφείλουν ναεκτεθούν καικαταγραφούν στο πρακτικό γιανακαταστεί έτσι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος. Σύσταση, κάτω από 360 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας αυτές τις συνθήκες, χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία είναι, κατά τη γνώμη μου, αυθαίρετη. Το διορίζον όργανο οφείλει ναερευνήσειπεραιτέρωτοθέμαγιαναμπορεί να αποφασίσει αν θα δεχθεί τέτοια σύσταση ή όχι και ποια βαρύτηταθα προσδώσει σ' αυτή. Αν το διορίζον όργανο αφήσει τέτοια σύσταση αδιευκρίνιστη και αναιτιολόγητη και ακολούθως ενεργήσειμεβάσηαυτήτησύσταση,είναι σανναπαραιτείται υπέρτου Διευθυντή της ευθύνης πουέχεινα ικανοποιηθείτο ίδιο, κατόπιν δικής του επαρκούς έρευνας ως προς την ταυτότητατουυποψηφίουπουθεωρεί ωςτον καταλληλότερο για προαγωγή με βάση τα νομοθετημένα κριτήρια. Είναι, επομένως ορθό ναλεχθεί ότι ηυποχρέωση του Διευθυντήνα αιτιολογήσει ρητά τη σύσταση του, όπως και η αντίστοιχη υποχρέωση της ΕΔΥ να ερευνήσει, να πληροφορηθεί καινα αξιολογήσει τους λόγους για τους οποίους γίνεται η συγκεκριμένη σύσταση, εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτεραγεγονότατηςκάθευπόθεσηςόπωςπροκύπτουν από τουςφακέλουςτωνυποψηφίωνενώπιοντης. Αν οτρόπος μετον οποίο έχωερμηνεύσει τις αυθεντίεςπάνω στο επίδικο θέμα είναι ορθός, και λαμβανομένουυπόψη ότι στην παρούσα περίπτωση προκύπτει από τα στοιχεία των φακέλωνότι οαιτητήςείναιουσιαστικά ίσοςσε αξίαμεβάση τις εμπιστευτικές εκθέσεις και σε προσόντα με δύο Ενδιαφερόμενα Μέρη έχει όμως μικρή έστω υπεροχή σε αρχαιότητα έναντι τους, η ανεπιφύλαχτη αποδοχή από την ΕΔΥ της ανεξήγητης και αναιτιολόγητης σύστασης του Διευθυντή υπέρ των πιο πάνωδύο Ενδιαφερομένων Μερών μαρτυροί ότι η ΕΔΥ ενήργησε κάτω από πλάνη περί τα πράγματα ηοποίακαθιστάκακή καιλανθασμένητην άσκηση της διακριτκής της ευχέρειας. Τεκμηριώνεται έτσι ο ισχυρισμός ότι ηπροαγωγήτων δύοαυτώνυποψηφίωνείναι προϊόν υπέρβασης της εξουσίας της ΕΔΥ και υπόκειται, ως εκ τούτου, σε ακύρωση παρά το γεγονός ότι ο αιτητής ούτε απέδειξε ούτε ισχυρίζεται έκδηλη υπεροχή έναντι τους. Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο αναφορικά με το άλλο Ενδιαφερόμενο Μέρος ο οποίος είναι ίσος του αιτητή σε αξία με βάση τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις και σε προσόντα, αλλά υπερέχει ένατί του σε αρχαιότητα έστω και απομακρυσμένη. Μπορεί επομένως να λεχθεί ότι η επίδικη σύσταση του από το Διευθυντή αντανακλά και το στοιχείο της μικρής υπεροχής του σε αρχαιότητα και είναι, ως εκ τούτου,σύμφωνη με τα στοιχεία των φακέλων,ώστενα μην 361 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)απαιτείται ηρητήαιτιολόγησητης.Το ίδιο ισχύει και για το άλλο Ενδιαφερόμενο Μέροςγιατοοποίοορθά ηΕΔΥ έκρινε ότι κατέχει το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας. Τα στοιχεία των φακέλων αποκαλύπτουν έτσι υπεροχή του σε προσόντα έναντι του αιτητή. Η υπεροχή δικαιολογεί την επίδικη σύσταση του από το Διευθυντή παρά τηνπολύαπομακρυσμένηκαι μηδαμινής σημασίας αρχαιότητα τουαιτητήέναντι του. Ηπροσφυγή επιτυγχάνει μερικώς χωρίς διαταγή για έξοδα. 5 10 Αναφερόμενες υποθέσεις: Republicv.Roussos
(1987)3C.L.R.1217- 15 Δημοκρατία ν.Χρίστου
(1991)3ΑΛΛ. 56· Themistokleous &Othersv. Republic
(1985)3 C.L.R 1070- 20 Yenakritou &Othersv.Republic
(1985)3 C.L.R 273V Pourgouridesand Others v. Republic (No 1)
(1988)3 C.L.R. 1434- 25 Δημοσθένους και Άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ. 153Χασάπης ν.Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ. 407· Αοϊζίδης καιΆλλοι ν.Δημοκρατίας
(1990)3ΑΛΛ. 1663· 30 Republicv.Koufettas
(1985)3C.L.R 1950Stylianou v.Republic
(1986)3C.L.R 2661· 35 Δημοκρατία και Άλλοι v. Στυλιανού και Άλλον
(1990)3 ΑΛΛ. 242740 Republicv.Haris
(1985)3 C.L.R106Ξυστούρης και Άλλοι v.Δημοκρατίας
(1990)3Α.Α.Δ. 896Μαυρομμάτηςκαι άλλοι ν. ΕΔΥ
(1991)4ΑΛΛ. 767Σιδερά και άλλος ν.Δημοκρατίας
(1991)4(Γ)ΑΛΛ. 2167- 362 45 4 Α.Α.Δ. Κωνσταντινίδηςν. Δημοκρατίας Roussos v.Republic
(1986)3 C.L.R 723Ααμπριανού και άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1991)4(Γ)ΑΛΛ. 23945 Καϊττάνης και άλλοι ν.Δημοκρατίας
(1991)4(Γ)ΑΛΛ. 2446· Δημοκρατία ν. Βασιλείου
(1990)3ΑΛΛ.
- Προσφυγή. 10 Προσφυγή εναντίον της απόφασης της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας με την οποία τα ενδιαφερόμενα μέρηπροάχθηκαν στη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού 2ης Τάξης αντί του αιτητή. Α.Σ. Αγγελίδης, γιατοναιτητή. Π. Χ'Άημητρίου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους καθ' ων η αίτηση. Π. Παπαγεωργίον, για το ενδιαφερόμενο μέρος Χρ. Πολυκάρπου. Cur. adv.vult. 25 Ο Δικαστής κ. Πογιατζής ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ, Δ.: Με την προσφυγή του αυτή ο 30 Αιτητής Ιωάννης' Κωνσταντινίδης προσβάλλει την απόφασητης ΕπιτροπήςΔημόσιας Υπηρεσίας (ΕΔΥ) που δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας στις 17 Νοεμβρίου 1989, με την οποία προήχθηκαν στη θέση Κτηματολογικού Λειτουργού, 1ης Τάξης 35 (Κτηματολογίου), ΤμήμαΚτηματολογίου και Χωρομετρίας, από 1/10/1989τα τέσσερα Ενδιαφερόμενα Μέρη, δηλαδή, οι 1) Χρίστος Πολυκάρπου, 2) Πέτρος Χριστοδουλίδης, 3) Στέλιος Θεοδούλου και 4) Αντώνης Σάββα.Ηεπίδικηθέση είναιθέση προαγωγής. 40 Ηπροσβαλλόμενη απόφασηλήφθηκε απότην ΕΔΥ στη συνεδρία της ημερομηνίας 12 Σεπτεμβρίου
- Προηγήθηκε εξέταση του θέματος της πλήρωσης των τεσσάρων επιδίκων κενών θέσεων από αρμόδια 45 Τμηματική Επιτροπή που είχε συσταθεί για το σκοπό 363 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)αυτό, η οποία υπέβαλε γραπτή Έκθεση στην ΕΔΥ με ημερομηνία 12 Ιουνίου 1989,με τηνοποία σύστησε για προαγωγή 14 υποψήφιους που είχαν τα απαιτούμενα από τοΣχέδιο Υπηρεσίας προσόντα, περιλαμβανομένων του Αιτητή καιτων τεσσάρων Ενδιαφερομένων Μερών. Στην αρχή της συνεδρίας της στις 12 Σεπτεμβρίου 1989, η ΕΔΥ μελέτησε την Έκθεση της Τμηματικής Επιτροπής υπό τοφως των στοιχείων των φακέλων των υποψηφίων και διόρθωσε κάποιο λάθος σε βάροςτου Αιτητή αναφορικά με την αρχαιότητα του, που είχε ίο εντοπίσει στον κατάλογο των υποψηφίων πουτης είχε υποβληθεί. Ακολούθως ηΕΔΥδέχτηκε τοΔιευθυντήτου Κτηματολογίου και Χωρομετρίας κ. Ανδρέα Κοτσώνη και άκουσε τις συστάσεις του σχετικά με τους υποψήφιους. Όπως προκύπτει από το πρακτικό της 15 συνεδρίας εκείνης, ο Διευθυντής ανέφερε επί του προκειμένου τα εξής: "Συστήνει τους Αντώνιο Σάββα Χρ., Χρίστο Πολυκάρπου, Πέτρο Χριστοδουλίδη Κ. και για την 20 τέταρτη θέση τους Στέλιο Θεοδούλου και Ανδρέα Πίπη". Στο στάδιο αυτό ο Διευθυντής απεχώρησε η δε ΕΔΥ προχώρησε στην εξέταση τωνενώπιον τηςστοιχείων με 25 βάση τα οποία έκρινε ότι το πλεονέκτημα* που προβλέπεται στο Σχέδιο Υπηρεσίας το διαθέτει ο Στέλιος Θεοδούλου (Ενδιαφερόμενο Μέρος 3). Στην συνέχεια η ΕΔΥ ασχολήθηκε με την αξιολόγηση και σύγκριση των υποψηφίων. Αφού εξέτασε τα ουσιώδη 30 στοιχεία απότοΦάκελοΠλήρωσης τηςθέσης,καθώςκαι *"
(3)Μεταξύ υποψηφίων που είναι ίσοι αναφορικά με τα υπόλοιπα κριτήρια για προαγωγή. Η κατοχή Πανεπιστημιακού διπλώματος ή τίτλου σεκατάλληλο θέμα, π.χ. τοΝομικό (περιλαμβανομένου του Barrister-at-Law), τηΔιαχείριση Περιουσίας, τιςΕκτιμήσεις κλπ, ή μέλος του Royal Institutionof Chartered Surveyors(General. Practice Divi sion) θααποτελεί πλεονέκτημα". 364 5 4Α.Α.Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας Πονιατζής,Δ. από τους Προσωπικούς Φακέλους και τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις των υποψηφίων στο σύνολο τους, με ιδιαίτερη όμως μνεία εκείνων των πέντε τελευταίων ετών, και έλαβε επίσης υπόψη τα πορίσματα της Τμηματικής 5 Επιτροπής, τις συστάσεις του Διευθυντή, τα προσόντα των υποψηφίων και την αρχαιότητα τους σύμφωνα με τον κατάλογο που είχεηίδια διορθώσει, ηΕΔΥ έκρινε με βάση τα καθιερωμένα κριτήρια (αξία, προσόντα, αρχαιότητα) ότι τα τέσσερα Ενδιαφερόμενα Μέρη 10 υπερέχουν των άλλων υποψηφίων και αποφάσισε να τους προαγάγει σαν τους πιο κατάλληλους στην επίδικη θέση. Στα πλαίσια των λόγων ακύρωσης της 15 προσβαλλόμενης απόφασης,οι οποίοι αναφέρονται στην Αίτηση, ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Αιτητή έχει προβάλει στις αγορεύσεις του διάφορους ισχυρισμούς που μπορούν να συνοψιστούν και να ενταχθούν στο ακόλουθο βασικό επιχείρημα: Η ΕΔΥ έπρεπε να είχε 20 αγνοήσει τη σύσταση του Διευθυντή γιατί δε συνάδει με το περιεχόμενο των φακέλων που είχε ενώπιον της και η οποία είναι λακωνική, αόριστη και εντελώς αναιτιολόγητη. Αποδίδοντας στην άκυρη αυτή σύσταση την ουσιαστική βαρύτητα που πρέπει να αποδίδεται στις 25 συστάσεις του Διευθυντή που γίνεται κατά τρόπο νόμιμο, η ΕΔΥ υπέπεσε σε πλάνη περί τα πράγματα με την έννοια ότι ενήργησε κάτω από το βάρος πλάνης αναφορικά με την αξία των Ενδιαφερομένων Μερών στον προσδιορισμό της οποίας λήφθηκε υπόψη και η 30 άκυρη σύσταση του Διευθυντή. Σύμφωνα με τον Αιτητή, η ΕΔΥ ενήργησε επίσης υπό το βάρος πλάνης που οφείλεται στο εύρημα της ότι το Ενδιαφερόμενο Μέρος αρ.3, Στέλιος Θεοδούλου, διαθέτει το πλεονέκτημα που προβλέπεται στο Σχέδιο Υπηρεσίας ενώ στην 35 πραγματικότητα δεν το διαθέτει εφόσο στο κριτήριο της αρχαιότητας που είναι ένα από τα "υπόλοιπα κριτήρια για προαγωγή" ο κ. Στέλιος Θεοδούλου δεν είναι ίσος αλλά υστερεί του Αιτητή. Η ισότητα στα υπόλοιπα κριτήρια για προαγωγή αποτελεί, σύμφωνα με το Σχέδιο 40 Υπηρεσίας, προϋπόθεση αναγνώρισης του πανεπιστημιακού διπλώματος του κ. Στέλιου Θεοδούλου, ως πλεονεκτήματος εν τη εννοία του Σχεδίου Υπηρεσίας. 365 Πογιατξής,Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)Στα επί μέρους θέματαπου έχουν εγερθεί σταπλαίσια του πιο πάνω βασικού ισχυρισμού του Αιτητή, περιλαμβάνονται και θα πρέπει να εξεταστούν και να αποφασιστούν οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί υπεροχής του έναντι των Ενδιαφερομένων Μερών σε ένα ή και 5 περισσότερα από τρία νομοθετημένα κριτήρια. Στην περίπτωση που οι ισχυρισμοί αυτοί του Αιτητή για υπεροχή του έναντι των Ενδιαφερομένων Μερών δεν τεκμηριώνονται από το περιεχόμενο των φακέλων, ο βασικός ισχυρισμός του Αιτητή ότι οι συστάσεις του 10 Διευθυντή είναι αντίθετες μετο περιεχόμενο των φακέλων δεθαείναιδυνατόναγίνει δεκτός. Στο βαθμό που η αξία των υποψηφίωναντανακλάται στις Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις,ηδιαπίστωση μου είναι 15 ότι ο Αιτητής και οι τέσσερις υποψήφιοι που έχουν επιλεγεί και προαχθεί είναι περίπου ισάξιοι. Έχουν όλοι χαρακτηριστεί ως γενικά εξαίρετοι στις Εμπιστευτικές t τους Εκθέσεις των πέντε τελευταίων ετών στις οποίες η ΕΔΥ κάμνει ρητή αναφορά στο πρακτικό της συνεδρίας 20 της με ημερομηνία 12 Σεπτεμβρίου
- Οι ασήμαντες διαφορές στις επί μέρους βαθμολογίες τους δε λαμβάνονται υπόψη σύμφωνα με τη νομολογία* μας. Πόσο ασήμαντες είναι οι διαφορές αυτές φαίνεταιαπότο γεγονός ότι από τις 60 συνολικά επί μέρους βαθμολογίες 25 των πέντε τελευταίων ετών ο Αιτητής βαθμολογείται εξαίρετος σε 51 και λίαν καλός σε 9, Ο Χρίστος Πολυκάρπου εξαίρετος σε 57 και λίαν καλός σε 3, ο Πέτρος Χριστοδουλίδης εξαίρετος σε 50 και λιάν καλός σε 10, ο Στέλιος Θεοδούλου εξαίρετος σε 56 και λίαν 30 καλός σε 4 και ο Αντώνιος Σάββα εξαίρετος σε 59 και λίαν καλός σε
- Από τον πιο πάνω μαθηματικό υπολογισμό προκύπτει ότι υφίσταται πολύ μικρότερη υπεροχή (σε μία μόνο επί μέρους βαθμολογία) του Αιτητή έναντι του Πέτρου Χριστοδουλίδη από την υπεροχή των 35 άλλων τριών Ενδιαφερομένων Μερών έναντι του Αιτητή (σε 6, 5 και 8 επί μέρους βαθμολογίες αντίστοιχα). Δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα στοιχεία στους φακέλους των διαδίκων εκτός της επίδικης σύστασης του Διευθυντή σχετικά με την αξία τους,η οποίααντανακλάται,ως εκ 40 *Republicv.NicosRoussos
(1987)3 C.L.R.
- 366 4Α.Α.Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. τούτου, αποκλειστικά στην εικόνα που συνθέτουν οι Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις. Σχετικάμεταπροσόντατωνδιαδίκωνμπορεί ναλεχθεί ότι ο Αιτητής και τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Χρ. Πολυκάρπου,Π.Χριστοδουλίδης και Α. Σάββα έχουν ίσα προσόντα. Το Ενδιαφερόμενο Μέρος Στ. Θεοδούλου υπερέχει σε προσόντα όλων των άλλων διαδίκων,εφόσον έχει πανεπιστημιακό τίτλο ο οποίος δεν αποτελεί 10 απαραίτητο προσό αλλά αποτελεί πλεονέκτημα κάτωαπό ορισμένες συνθήκες, την ύπαρξη των οποίων ο Αιτητής αμφισβητεί. Όπως, όμως και να έχουν τα πράγματα,ο πανεπιστημιακός τίτλος του Στ. Θεοδούλου στα νομικά προσίδει σ' αυτόν υπεροχή μικρής έστω σημασίας, στη 15 χειρότερη περίπτωση,έναντιτου Αιτητή. 5 Σχετικά με την αρχαιότητα των διαδίκων έχουν προβληθεί αντίθετοι ισχυρισμοί. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι υπερέχει σε αρχαιότητα έναντι όλων των 20 Ενδιαφερομένων Μερών. Λέγει ότι υπερέχει κατά 33/4 περίπου χρόνια έναντι του Χρ. Πολυκάρπου, Vh χρόνια έναντι του Π.Χριστοδουλίδη, και 31/4 χρόνια έναντι των Στ. Θεοδούλου και Α. Σάββα. Η Δημοκρατία ισχυρίζεται ότι ο Αιτητής υστερεί του Π. Χριστοδούλου κατά 5 25 περίπου χρόνια λόγω της προηγούμενης υπηρεσίας του τελευταίου στη θέση Βοηθού Γραφέα από 15/8/1951, υπερέχει δε έναντι του Χρ. Πολυκάρπου μόνο κατά 5Ά μήνες, έναντι του Στ.Θεοδούλου μόνο κατά ένα μήνακαι έναντι τουΑ. Σάββαμόνο κατά 15 μήνες. 30 Για τη διαπίστωση της αρχαιότηταςτων διαδίκων έχω εφαρμόσει τις πρόνοιες του άρθρου46 του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου, (Νομός αρ. 33 του 1967), όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 5 του Νόμου αρ. 10 του 35
- Όλοι οι· διάδικοι είναι υπάλληλοι με μακρά υπηρεσία και για τα τελευταία είκοσι και πλέον χρόνια κατείχαν τις ίδιες διαδοχικά θέσεις. Η αρχαιότητα τους προέρχεται από τη διαφορετική ημερομηνία προαγωγής τους σε προ-προηγούμενες θέσεις που κατείχαν. Από τα 40 στοιχεία των φακέλων των διαδίκων ενώπιον μου,ηθέση της Δημοκρατίας σχετικά με την αρχαιότητατους είναι η ορθή. Η μικρής διάρκειας και τόσο απομακρυσμένη 367 Πογιατζής,Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας
(1992)χρονικά αρχαιότητα του Αιτητή έναντι των Ενδιαφερομένων Μερών αρ. 1, 3 και 4, όπως και εκείνη του Ενδιαφερομένου Μέρους αρ.2 έναντι του Αιτητή, δεν έχει σημαντική βαρύτητα στην παρούσα περίπτωση, σύμφωνα με τη νομολογία μας. Σχετική επί του 5 προκειμένου είναι η απόφαση της Ολομέλειας του Δικαστηρίου στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 1070 Δημοκρατία ν.Γεωργίου Χρίστου (απόφαση ημερομηνίας 24 Ιανουαρίου 1991). 10 Ο Αιτητής δεν ισχυρίζεται όχι έχει έκδηλη υπεροχή έναντι οποιουδήποτε από τα Ενδιαφερόμενα Μέρη. Είναι όμως φανερό ότι στην παρούσα υπόθεση η ΕΔΥ είχε προσδώσει ουσιαστική βαρύτητα στην επίδικη σύσταση των Ενδιαφερομένων Μερών απότο Διευθυντή. Χωρίς τη 15 σύσταση αυτή είναι άγνωστο ποιους υποψήφιους θα επέλεγε. Επομένως, αν η σύσταση του Διευθυντή πάσχει για τους λόγους που έχει προβάλει ο Αιτητής, η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να ακυρωθεί. Ηπαρούσαυπόθεση διαφέρει απότην υπόθεση 20 Δημοκρατία ν.Ρούσου(ανωτέρω), στην οποίαηΕΔΥ είχε φθάσει στο συμπέρασμα για την ανωτερότητα του ενδιαφερόμενου μέρους έναντι του αιτητή με βάση άλλα στοιχεία και μετά αποφάσισε να δεχθεί τη σύσταση του Διευθυντή. Ως εκ του λόγου αυτού, η Ολομέλεια είχε 25 αποφασίσει ότι η οποιαδήποτε παρατυπία στη σύσταση του Διευθυντή δεν ήταν ουσιώδης αφού δεν επηρέασε κατά τρόπο ουσιαστικό την τελική επιλογή του ενδιαφερομένου μέρους. 30 Έχω ήδη παραθέσει αυτούσιο το απόσπασμα των πρακτικών της ΕΔΥ που αφορά την επίδικη σύσταση του Διευθυντή ο οποίος δεν κάμνει τουλάχιστο αναφορά στα τρία κριτήρια, ούτε δίδει οποιαδήποτε αιτιολογία. Με βάση τα στοιχεία των φακέλων ως προς τις Εμπιστευτικές 35 Εκθέσεις, τα προσόντα και την αρχαιότητατων διαδίκων, χωρίς άλλα στοιχεία σχετικά με την αξία τους που πιθανόν ναγνώριζε οΔιευθυντής καιπουδεν περιέχονται όμως στους φακέλους, είναι δύσκολο να εξηγηθεί η προτίμηση του Διευθυντή προς τα Ενδιαφερόμενα Μέρη. 40 Εφόσον ο ίδιος δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση ή αιτιολογία, εκείνο που οδήγησε το Διευθυντή νακάμει την 368 4 Α.ΑΛ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. επίδικη σύσταση, στο βαθμό που δεν αποκαλύπτεταιαπό το περιεχόμενο των φακέλων, παραμένει άγνωστο σε μας καιαντικείμενο εικασίας. 5 Ο ευπαίδευτος δικηγόρος του Αιτητή ισχυρίζεται ότι ο Προϊστάμενος του Τμήματος έχει σ' όλες τις περιπτώσεις νομική υποχρέωση να δίδει ρητή αιτιολογία για τη σύσταση του προς την ΕΔΥ και ότι η επίδικη σύσταση είναι απαράδεχταγενική, αόριστη και αναιτιολόγητη και 10 ότι, ως εκ του λόγου αυτού, η ΕΔΥ είχε υποχρέωση είτε να την αγνοήσει πλήρως είτε να διεξάγει περαιτέρω έρευνα αναφορικά με αυτή και να ζητήσει διευκρινίσεις από το Διευθυντή. Προςυποστήριξη του ισχυρισμού τουο κ. Αγγελίδης παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αποφάσεις του 15 Ανωτάτου Δικαστηρίου, περιλαμβανομένων αποφάσεων της Ολομέλειας. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της ΕΔΥ, υποστηριζόμενος επί του προκειμένου από τον ευπαίδευτο δικηγόρο του Ενδιαφερόμενου Μέρους Χρίστου Πολυκάρπου, διεφώνησε με την πιο πάνω 20 εισήγηση και ισχυρίστηκε ότι, η επίδικη σύσταση συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων, ότι δεν απαιτείται να είναι αιτιολογημένη και ότι είναι καθ'όλα νόμιμη. Υπεστήριξε δετην εισήγηση του με αναφοράσε δικαστικές αποφάσεις πάνωστο ίδιοθέμα. 25 Αναφορικά με το ερώτημα κατά πόσον οι συστάσεις του Διευθυντή πρέπει να είναι αιτιολογημένες ώστε να καθίσταται εφικτός ο δικαστικός έλεγχος μπορεί ίσως να λεχθεί ότι η νομολογία μας φαίνεται να έχει καθιερώσει, 30 τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως, δύο αντίθετες προσεγγίσεις. Υπάρχει μια σειρά αποφάσεων που χωρίς οποιεσδήποτε περιστροφές απαντούντο πιο πάνω ερώτημα κατά τρόπο καταφατικό. Ανάμεσα τους περιλαμβάνονται οι αποφάσεις στις πιοκάτωυποθέσεις: 35 Στην υπόθεση Ανδρέα Θεμιστοκλέους' και άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1985)3 C.L.R. 1070, οι συστάσεις του Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης που λήφθηκαν υπόψη από την Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας, είχαν τη 40 μορφή καταλόγου με τα ονόματα των υποψηφίων που είχαν συσταθεί για προαγωγή χωρίς να αναφέρεται γιατί . _ και με βάση ποια κριτήρια το Τμήμα επέλεξε να τους : > : ; 369 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας
(1992)συστήσει. Η παράλειψη αυτή αποτέλεσε ένα από τους λόγους για τους οποίους το Δικαστήριο ακύρωσε τις επίδικες προαγωγές.Ο Δικαστής Λούης Λοΐζου είπε επί τουπροκειμένου ταεξήςστις σελίδες 1081 και 1082: 5 "In the case of Iosif v.CY.T.A.
(1975)3 C.L.R.261 it was held (at pp.275-276) thattheinadequaterecording of the recommendations of the Head of Department depri ved the Court of the ability to examine how and why it was reasonably opentotheBoardtoactupontherecom- 10 mendations and the promotions were annulled on this ground. The reasoning of a decision must be clear andadequa te inorder toenable theCourttoexercise judicial control ^ over it. (Kittides v. The Republic
(1973)3 C.L.R. 123, 143; Demosthenous v. The Republic
(1973)3 C.L.R. 354, 365). Inthepresent case thedepartmentconcernedconfined 2 ^ itself to merely listing the names of those candidates whom it recommended for promotion without stating why and on what criteria it chose to recommendthem. The respondents then proceeded to promote certain of those candidates whose names appeared onthe above list ^5 without stating why those candidates or any of them were preferred to others possessing more qualifications, which are or may be considered an additional qualification under the scheme of service as for example applicant in Case No. 124/81 whopossesses apost graduate diploma". 3 ^ Παρόμοια προσέγγιση υιοθέτησε ο Δικαστής Πικής στην υπόθεση Χαρά Γενακρίτου και άλλοι ν. Δημοκρατίας
(1985)3 C.L.R. 2731, στην οποία τοΤμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης είχε υποβάλει στην Επιτροπή 35 Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας τα ονόματα των υποψηφίων που σύστησε για προαγωγή χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία. Στις σελίδες 2741 και 2742 το Δικαστήριο τόνισεταεξής: 40 "Even if we were to assume thatthis vacuum could be filled by the presumption of legality, the recommenda370 4Α.Α.Δ. 5 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. tions were wholly unreasoned.And as such cannotstand the test of judicial review.Notonly final but every preli minary administrative act, too, must be reasoned in a way making possible judicial review. L. Loizou, J., dealt specifically with the duty to reason recommendations, under s.35
(3), in Themistocleous and Others v. Repu blic. Thefollowing passage from his judgment isindicati ve of the need for reasoning and the form it should take to makepossible its review by judicial action: 10 15 20 'In thepresent case the departmentconcerned confi ned itself to merely listing the names of thosecandida tes whom it recommended for promotion without sta ting why and on what criteria it chose to recommend them ' The list of recommended candidates may be regarded as a bare recommendation that should carry no weight with the Educational Service Commission. It is evident from theirdecision thatthey attachedspecific weight toit as a guide to the suitability of candidates andto that ex tent their decision is liable to be set aside for misconcep tion of material facts". 25 Ακολούθησε η απόφαση στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 723/86, 732/86,771/86και789/86Pourgou rides and Others v.Republic (No.l)
(1988)3C.L.R. 1434, στην οποία οι συστάσεις που το Τμήμα Μέσης Εκπαίδευσης είχευποβάλει στην ΕπιτροπήΕκπαιδευτικής 30 Υπηρεσίας είχαν επίσης τη μορφήαπλούκαταλόγου των συστηθέντων υποψηφίων χωρίς άλλη εξήγηση. Ο Πρόεδρος του Δικαστηρίου Α. Λοΐζου είπε επί του προκειμένουταεξήςστη σ.1442: 35 40 "Thelist of recommendedcandidates may be regarded as a bare recommendation that should carry no weight with the Educational Service Commission. It is evident from theirdecision thatthey attachedspecific weight toit as a guide to the suitability of candidates andto that extenttheir decision is liable to be set aside for misconcep tion of material facts". 371 Πογιατζής,Α. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)Σχετική είναι και η απόφαση του Δικαστή Κούρρη στην υπόθεση Κύρος Δημοσθένους και άλλοι ν. Δημοκρατίας,
(1990)3 Α.Α.Δ. 153, στην οποία αναφέρονται τα εξής: 5 "Οι συστάσεις του οικείου τμήματος, πρέπει να αποδίδουν και να εκφράζουν τις απόψεις του συστήνοντος σώματος, για την καταλληλότητα των υποψηφίων. Επομένως, δεν είναι νοητό να περιορίζονται ήναεξαντλούνται σε εκτίμηση μεβάση 10 τις υπηρεσιακές εκθέσεις καιταστοιχεία τουφακέλου, μόνο πουεν πάση περιπτώσει, ευρίσκονται ενώπιον της Επιτροπής (Ioannidou and others v. Republic
(1984)3C.L.R. 1283). Γεγονός που εξουδετερώνει την βαρύτητα τους και την καθιστά στοιχείο εκ του 15 περισσού. Οι συστάσεις που δόθηκαν στην προκειμένη περίπτωση, στηριγμένες αποκλειστικά στα αντικειμενικά στοιχεία του φακέλλου,ήτανεξυπαρχής 20 μηδαμινής και αμελητέας σημασίας και οπωσδήποτε δεν μπορούσαν να αποτελέσουν το ανεξάρτητο στοιχείο κρίσεως καινα έχουν τη βαρύτητα που,ως τέτοιο, αναγνωρίζει η νομολογία στις συστάσεις του οικείου Τμήματος. 25 Ελλείποντος επί πλέον οποιουδήποτε άλλου στοιχείου, οι συστάσεις που δόθηκαν είναι εντελώς ανεπαρκείς να αιτιολογήσουν την προτίμηση υποψηφίων με λιγότερα προσόντα και μικρότερο 30 βαθμό αρχαιότητας. Η Επιτροπή, όφειλε να αντιπαρέλθει τις συστάσεις αυτές ή να περιορίσει ανάλογα την επίδραση τους στην απόφαση της, προχωρώντας στην δικήτης έρευνα. Εντούτοις, όπως προκύπτει από τα πρακτικά (Παράρτημα Στ' στην 35 ένσταση), η Επιτροπή,στηρίχτηκε στις συστάσεις του τμήματος και ακολούθησε, όπως η ίδιαπαραδέχεται ' τη σειρά προτεραιότητας που είχε εισηγηθεί στο τμήμα. Για το λόγο αυτό, η απόφαση της είναι πλημμελής, ωςαποτέλεσμα πλάνης περί ταπράγματα 40 και υπόκειταισε ακύρωση". 372 4ΑΛΛ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. Παρόμοια προσέγγιση υιοθέτησε ο Δικαστής Κούρρης και στην υπόθεση Παντελής Χασάπης ν. Δημοκρατίας, (Προσφυγή αρ. 692/87, απόφαση ημερομηνίας 9/2/1990) στην οποίαείπε τα εξής: 5 10 15 20 25 "Οι λόγοι για ακύρωση αναφορικάμε τις συστάσεις του οικείου τμήματος, δεν εξαντλούνται στα όσα ήδη αναφέρθηκαν. Και ανακόμαήτανδεκτές, οι συστάσεις που υποβλήθηκαν, πάσχουν από έλλειψη αιτιολογίας. Οι Γενικοί Επιθεωρητές, περιορίστηκαν σε απλή παράθεση των ονομάτων των υποψηφίων που σύστηναν γιαπροαγωγή,χωρίς καθόλουνααναφέρουν τους λόγους και τα κριτήρια της σύστασης τους. Η ανάγκη για επαρκή αιτιολογία, όχι μόνο της τελικής, μα και κάθε προπαρασκευαστικής διοικητικής πράξεως - επομένως και της συστάσεως του οικείου τμήματος - συνδέεται άμεσα με τη δυνατότητα δικαστικού ελέγχου και έχει τονιστεί καθ' επανάληψη στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. (Themistokleous and others v.Republic
(1985)3 C.L.R. 1070, Yenakritou and others v. Republic
(1985)3 C.L.R. 2731). Ηπαντελής έλλειψηαιτιολογίας στις συστάσεις που υποβλήθηκαν, συνιστά ένα επί πλέον λόγο για ακύρωση τηςαπόφασης". Ακολούθησε η απόφαση ημερομηνίας 12/5/1990 στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 583/88, 605/88, 647/88 30 και 658/88Γεώργιος Δοιζίδης και άλλοι ν. Δημοκρατίας, στην οποίαοΔικαστής Πικής είπε τα εξής: 35 40 "Μετά τη διευκρίνιση του πλαισίου αξιολόγησης των υποψηφίων οκ. Χριστοδουλίδης προέβηστην εξής σύσταση, όπως διατυπώνεται στο πρακτικό, (Παράρτημα 9): 'Αφού έλαβε υπόψη τα τρία κριτήρια συστήνει τον 'Αθω Πετρίδη'. Τα τρία κριτήρια τα οποία τον καθοδήγησαν,όπως είναι πρόδηλο, είναι εκείνα τα οποία προσδιορίζονται στο άρθρο.44
(2)του Περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου (Ν.33/67), δηλαδή αξία, προσόντα, αρχαιότητα. 373 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)Προκύπτει από τη σύσταση ότι αυτή βασίστηκε στα υπηρεσιακά στοιχεία των υποψηφίων. Εκτός από τη σύσταση έδωσε λεπτομέρειες για τον τόπο υπηρεσίας των άλλων υποψηφίων. Η Ε.Δ.Υ. ερεύνησε μετά την αποχώρηση του κ. Χριστοδουλίδη τα δεδομένα των 5 υποψηφίων όπως αποκαλύπτονται στους υπηρεσιακούς φακέλους και εμπιστευτικές εκθέσεις. Ενδεικτική της απόδοσης τους κρίθηκε η αξιολόγηση τους στις εμπιστευτικές εκθέσεις τωντελευταίων πέντε χρόνων (1983-1987). Αυτές φέρουν το ενδιαφερόμενο 10 μέρος και τους αιτητές ίσους σε γενική βαθμολογία (εξαίρετοι). Περαιτέρω διερεύνηση της απόδοσηςτους με αναφορά στις επί μέρους αξιολογήσεις που περιέχονται στις εμπιστευτικές εκθέσεις φέρει τους αιτητές Κ. Φαττά και Γ. Διονυσίου να υπερτερούν 15 οριακάτουενδιαφερόμενουμέρους. Μετά τη συνεκτίμηση των υπηρεσιακών στοιχείων και αφού έδωσε την πρέπουσα βαρύτηταστη σύσταση του Διευθυντή η Επιτροπή, όπως καταγράφεται στο 20 πρακτικό,κατέληξε ότιτο ενδιαφερόμενο μέρος ήταν ο καταλληλότερος από τους υποψηφίους για προαγωγή καιτοδιόρισε στηνεπίμαχηθέση Έστωκαιανγίνειδεκτόότιτοενδιαφερόμενομέρος 25 ήταν ίσο σε αξίαμε βάσητις εμπιστευτικές εκθέσεις με τους οατητές,όλοιοι αιτητές μεαξαίρεσητονκ.Φαττά υπερτερούσαν σε αρχαιότητα του ενδιαφερόμενου μέρους ενώ ο τελευταίος είχε ουσιαστικά ίση αρχαιότητα εφόσον το μόνο στοιχείο που τον 30 διαχωρίζει στον τομέα αυτό από το ενδιαφερόμενο μέρος είναι η ηλικία του. Συνεπώς συνεκτίμηση των τριών στοιχείων τα οποία λήφθηκαν υπόψη ως το μέτρο της αξιολόγησης της υπηρεσίας τους καθιστούσαν τις διεκδικήσεις των αιτητών για 35 προαγωγή υπέρτερες εκείνων του ενδιαφερόμενου μέρους,περιλαμβανομένων καιεκείνων τουκ.Φαττάο οποίοςείχεκαλύτερες επίμέρουςβαθμολογίες. Η νομολογία ορίζει ότι σύσταση αρμόδιου 40 τμηματάρχηπουδεβασίζεταισεπροσωπικήγνώσηκαι εκτίμηση των ικανοτήτων των υποψηφίων αλλά σε 374 4Α.Α.Δ. 5 10 15 20 25 30 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατξής, Δ. αντικειμενική θεώρηση των υπηρεσιακών τους στοιχείων είναι πλημμελής οποτεδήποτε συγκρούεται και είναι αντιφατικήμε αυτά (Βλ. μεταξύ άλλων Repu blic v. Koufettas
(1985)3 C.L.R. 1950, και Ανδρέας Στυλιανού κ.α. ν. Δημοκρατίας, Προσφ. 844/87 και 986/87, η απόφαση δόθηκε στις 25.11.89. Εάν η θέση των αιτητών ως προς την ύπαρξη αντίφασης στη σύσταση του κ. Χριστοδουλίδη ευσταθεί, εκθεμελιώνεται ένα από τα βάθρα πάνω στα οποία βασίστηκε η επίδικη απόφαση. Περαιτέρω εάν η διαπίστωση αυτή είναι ορθή η πλάνη βαρύνει και την ίδια την Ε.Δ.Υ. γιατί και εκείνοι κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα ως προς τα στοιχεία των υποψηφίων. Με μόνη διαφορά ότι συμπεριέλαβαν σ' αυτά και τη σύσταση τουαρμόδιου τμηματάρχη. Προκύπτειαπότην εξέταση των στοιχείων πουείχαν ενώπιον τους ότι τόσον ο κ. Χριστοδουλίδης όσον και η Ε.Δ.Υ. προέβησαν σε λανθασμένη εκτίμηση των υπηρεσιακών στοιχείων των υποψηφίων με βάση τα οποία έγινε η επιλογή του ενδιαφερόμενου μέρους. Η πλάνη καθιστά τρωτή τη σύσταση του κ. Χριστοδουλίδη, συμπέρασμα που αφεαυτό εκθεμελιώνει την απόφαση ενόψει της σπουδαιότητας που ενέχει η σύσταση ως στοιχείο κρίσης για την επιλογή του καταλληλότερου (Βλ. μεταξύ άλλων Markides v.Republic
(1983)3 C.L.R. 622, και Republic v. Haris
(1985)3 C.L.R. 106). Η πλάνη κάτω από την οποία λειτούργησεν τόσον ο αρμόδιος τμηματάρχης όσον και η Ε.Δ.Υ.καθιστούν την απόφαση υποκείμενη σε ακύρωση". Στο μεταξύ είχε εκδοθεί η απόφαση της Ολομέλειας στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 358 Δημοκρατία ν. 35 Αντώνιου Κουφέττα
(1985)3 C.L.R. 1950, στην οποία ο Διευθυντής του Τμήματος είχε συστήσει για προαγωγή το ενδιαφερόμενο μέρος που ήταν ισάξιο του αιτητή σε αξία και προσόντα αλλά υστερούσε σε αρχαιότητα κατά 8 χρόνια. Εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του 40 Δικαστηρίου ο Δικαστής Στυλιανιδης είπε τα εξής στη σ. 1962: 375 Πογιατζής,Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας
(1992)'The Commission in making a promotion shall have due regard to the recommendationsmade in this respect by the Head of the Department in which the vacancy exists. 5 It is well established, however, that when the recom mendationsof theHeadof a Departmentareinconsistent with the overall picture presented by the confidential re ports, they should be disregarded or be given limited weight, depending on the extent of inconsistency. (Lar- 10 dis v. The Republic
(1967)3C.L.R.64,at p.78; Georghiou v. The Republic
(1976)3 C.L.R. 74, atp.84,a Full Bench case; Niki loannou v. The Republic
(1976)3 C.L.R.431,at p.432; loannou v. The Republic
(1977)3 C.L.R. 61; Andreas Savva v. The Republic
(1980)3 15 C.L.R.675,atp.696). This Court in the exercise of its judicial control and considering thevalidity of apromotionscrutinizes the re asons given for the recommendationsof the Headof the 20 Department in order to ascertain whether they arecon sistent with theoverall picturepresentedby theconfiden tial reports of theapplicantandtheinterestedparties". Ακολούθησε νέααπόφασητηΟλομέλειας στηνυπόθεση 25 Νίκη Στυλιανού ν. Δημοκρατίας
(1986)3 C.L.R. 2661, στην οποία ο αιτητής είχε ίσα προσόντα με τα ενδιαφερόμενα μέρη, ίση αξία σύμφωνα με τις Εμπιστευτικές τους Εκθέσεις, είχε όμως υπεροχή σε αρχαιότητα κατά τρία μέχρι και 10 χρόνια. Η ΕΔΥ 30 επέλεξε ως καταλληλότερους για προαγωγή τα ενδιαφερόμενα μέρη που είχαν συστηθεί από το Διευθυντή. Ο τότε Πρόεδρος του Δικαστηρίου Μ. Τριανταφυλλίδης είπε τα εξής στην απόφαση του που ήταν ομόφωνη,στησ.2664: 35 "The Commission hadbefore it all the relevant mate rial, including the confidential reports for, andtheperso nalfiles of, thecandidates,aswellas details of thecareers in the public service of thecandidates,andit should have 40 concluded that the recommendations of Mr.Protopapas to promotetheinterestedparties instead of theappellant 376 Λ 4ΑΛ.Δ. 5 10 15 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. were not justified by the material on record before the Commission, since their qualifications were the same as those of theappellant,who was, to say theleast, more or less equal in merit to the interested parties and who, also, was strikingly senior toall four ofthem. Hadwe found, inthecircumstances of this case,thatit was reasonably open, in a case of this nature, to the Commission to prefer the interested parties instead of the appellant, merely on the strength of therecommen dations of Mr.Protopapas,this would have amountedto laying down that Mr.Protopapas was empowered to select for promotion those to be appointedby the respon dent Commission". Η πιο πρόσφατηαπόφασητης Ολομέλειας πάνω στο επίδικο θέμα είναι η απόφαση στις Αναθεωρητικές 20 Εφέσεις αρ. 1028, 1029 και 1034 Δημοκρατία ν. Ανδρέα Στυλιανού και άλλων (απόφαση ημερομηνίας 10/7/1990), στηνοποίααναφέρονταιταεξής: 25 30 35 "Ο Προϊστάμενος του Τμήματος είναι σε θέση να εκτιμήσει τις απαιτήσεις της θέσης που πρόκειταινα πληρωθεί και τις ικανότητες του υποψήφιου για να εκτελεί τα καθήκοντα της θέσης. Οι συστάσεις του, όμως, αν είναι ασΰμφωνες με την εικόνα που παρουσιάζεται στις εμπιστευτικές εκθέσεις, πρέπει να παραγνωρίζονται ή να τους αποδίδεται περιορισμένη βαρύτητα, ανάλογα με την έκταση της ασυμφωνίας. (Βλ. Lardis (ανωτέρω)·Odysseas Georghiou v. Repu blic (Public Service Commission)
(1976)3 C.L.R. 74, στη σελ. 84, (Απόφαση Ολομέλειας)· Nik! loannou v. Republic (Public Service Commission)
(1976)3 C.L.R. 431, στη σελ. 432· loannou v. The Republic
(1977)3 C.L.R. 61· Savva v. Republic
(1980)3 C.L.R. 675, στη σελ. 696· Republic v. Koufettas
(1985)3 C.L.R. 1950). 40 Οι εμπιστευτικές εκθέσεις αποτελούναντικειμενικό στοιχείοκρίσεωςτηςαξίας. Ησημασίατωνσυστάσεων 377 Πογιατζής,Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)εξασθενίζει ανάλογαμετο βαθμόδιάστασηςτουςπρος τις εμπιστευτικές εκθέσεις, που καθορίζουν αντικειμενικάτην αξίατου υπαλλήλου". Σχετικό με το επίδικο θέμα είναι και το ακόλουθο 5 απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας (Στυλιανίδης, Δ) στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 334 Δημοκρατίαν. ΓεωργίουΧαρή
(1985)3C.L.R.106,σ.112: '"Recommendations' in the context of this section* 10 has to be given its popular meaning rather than taken as being used in any narrow legal or technical sense. It ca rries with it the duty of the Head of the Departmentto give a description of the merits of the candidates andby comparing their respective merits and demerits to sug- 15 gest who is more qualified for the post. He has to make an assessment of the suitability of every candidate on a consideration of all factors relevant to his merits, qualifi cations andseniority andthen make a comparison of the candidates by reference thereto-(Evangelou v. The Re- 2 0 public (supra); Georghios Gavriel v. The Republic
(1971)3 C.L.R. 186, at p. 199; Mytides & Another v. The Republic(supra)). Therecommendationsof a Director,when hegives re- 25 asons for such recommendations, are subject to judicial review by this Court.TheCommission, certainly, is nota rubber-stamp of the recommendations of the Director but it should notlightly disregard them,andif they decide not to act in accordance with such recommendations, 30 they have to give specific reasons for so disregarding them and such reasons are subject to scrutiny by thead ministrative Court -(See,inter alia, Protopapas v. The Republic
(1981)3C.L.R.456)". 35 Υπάρχει όμωςκαιμιασειράαποφάσεων οιοποίες, κατά την εισήγηση του ευπαίδευτου δικηγόρουτηςΔημοκρατίας, καθορίζουν ότι η έλλειψη αιτιολογίας δεν επηρεάζει την εγκυρότητα των συστάσεων του Προϊσταμένου του *Άρθρο 44
(3)τον περί ΔημοσίαςΥπηρεσίας Νόμου,Νόμος33/67. 378 4 ΑΛ.Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. Τμήματος στο οποίο υπάγεται ηκενή θέση. Ανάμεσα στις υποθέσεις αυτής της ομάδας στις οποίες έχω παραπεμφθεί,περιλαμβάνονται και οι ακόλουθες. 5 Σάββας Ξνστούρης και άλλοι ν. Δημοκρατίας (Προσφυγές αρ.956/87,957/87και 1003/87στις οποίες η απόφαση δόθηκε στις 13/3/1990),στην οποίαο Πρόεδρος του Δικαστηρίου κ. Α. Λοιζου είπε τα εξής: 10 "Επίσης,όπως έχει νομολογηθεί οΤμηματάρχηςδεν έχει την υποχρέωση να αιτιολογήσει τις συστάσεις του νοουμένου ότι αυτές δεν είναι αντίθετες με το περιεχόμενο των φακέλλων. Θεωρώ λοιπόν ότι ο Τμηματάρχης ήταν κάτω από τις περιστάσεις και σύμφωνα με το περιεχόμενο των φακέλλων ενώπιον μου, απόλυτα δικαιολογημένος να συστήσει το ενδιαφερόμενο αυτό μέρος." 15 Στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 43/88, 44/88, 20 45/88, 98/88, 122/88 και 123/88 Γεώργιος Μαυρομμάτης και άλλοι ν. ΕΔΥ (απόφαση ημερομηνίας 22/2/1991), ο Δικαστής Χατζητσαγγάρης είπε τα εξής: 25 30 35 "Δε συμφωνώ με τη θέση ότι εφόσον η σύσταση είναι λακωνική καθίσταταιάκυρη. Κατάτηγνώμη μου αποκαλύπτονται οι λόγοι της σύστασης σε τρόπο ώστε να είναι δυνατός ο αναθεωρητικός έλεγχος εφόσον στην σύσταση προσδιορίζονται επακριβώς τα κριτήρια στα οποία βασίστηκε ο Διευθυντής, κριτήρια τα οποία καθορίζονται στο άρθρο 44
(2)του περί Δημοσίας Υπηρεσίας Νόμου 33/67,δηλαδή η αξία,τα προσόντα και η αρχαιότητα. (Βλ. Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας
(1982)3 Α.Α.Δ. 1070, Όθων Γιαγκονλλής ν.Δημοκρατίας(Υπόθεση Αριθ. 540/86, η απόφαση δόθηκε 18.2.88), Δημοκρατία ν. Αργυρούλλας Βασιλείου (Αναθεωρητική Έφεση Αρ. 859, ηαπόφαση δόθηκε 30.1.90). Το θέμα που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο οι συστάσεις του Διευθυντή συνάδουν με τα στοιχεία των φακέλων. Όπως αποφασίστηκεαπότοΔικαστή κ. Πική στην απόφαση Αουκά Παπαλουκά κ.α. ν. Της 379 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)ΕπιτροπήςΣιτηρών Κύπρου(Υπόθεση Αρ. 961/88, η απόφαση δόθηκε 20.10.89), ' .... οποτεδήποτε οι εκτιμήσεις αυτές συγκρούονται ουσιωδώς με τα στοιχεία των φακέλων η σύσταση καθίσταται τρωτή καθώς και η απόφαση της Ε.Δ.Υ., στο βαθμό και 5 έκταση που βασίστηκε σ' αυτή'. Στην παρούσα υπόθεση ο Διευθυντής σύστησε τους προαχθέντες αλλά όχι τηναιτήτρια. 10 Η αιτήτρια υπερέχει σε αρχαιότητα μεταξύ άλλων και έναντι των ενδιαφερομένων μερών Αρ. 5,6,8,9και 10, οι οποίοι συστήθηκαν ανενδοίαστα από το Διευθυντή. Όμως τα ενδιαφερόμενα αυτά μέρη υπερέχουν καταφανώς σε αξία όπως προκύπτει από ^ τις εμπιστευτικές εκθέσεις. Επίσης υπερέχουν σε αξία και τα υπόλοιπα ενδιαφερόμενα μέρη που συστήθηκαν. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δε συνάγεται οποιαδήποτε αντίφαση με τα άλλα πραγματικά στοιχεία των φακέλων. Ο 20 Διευθυντής συνεκτίμησε τα τρία καθιερωμένα κριτήρια και οδηγήθηκε στη σύσταση των ενδιαφερομένων μερών αντί της αιτήτριας. Επομένως ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί καιδεν μπορεί να στηρίξει το αίτημαγιαακύρωση της επίδικης απόφασης". 25 Στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 808/89 και 821/89 Ζωή Σιδερά και άλλος ν. Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 19/6/1991), ο Δικαστής Χρυσοστομής είπε τα εξής: 30 "Είναι εμπεδωμένη αρχή στη νομολογία ότι οι συστάσεις του διευθυντή τμήματος και όταν ακόμη είναι λακωνικές ή στερούνται αιτιολογίας, είναι έγκυρες, εφόσον συνάδον με τις εκθέσεις και τα άλλα συναφή 35 στοιχεία των φακέλων (Βλ. Roussos v.Republic
(1986)3 C.L.R. 723). Η σημασία των συστάσεων εξασθενίζει ανάλογα με το βαθμό διάστασης τους προς τα δεδομένα που καθορίζουν αντικειμενικά την ικανότητα ενός υπαλλήλου (Republic v.Koufettas
(1985)3 C.L.R. 40 1950)." 380 4ΑΛΛ Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. Στην υπόθεση ΝίκοςΡούσος ν.Δημοκρατίας
(1986)3 C.L.R. 723, στην οποία αναφέρεται ο Δικαστής Χρυσοστομής στην προηγούμενη υπόθεση Ζωή Σιδερά (ανωτέρω),οΔικαστήςΠικήςείχεπειταεξήςστησ. 727: 5 10 15 20 25 30 "Lastly, the respondents failed to weigh the recom mendation of Mr. Nicolaides in its proper perspective. Hadthey doneso they would have noticedtheerrorinhe rent in the recommendation of Mr.Nicolaides, that is,to recommendacandidateotherthan theoneheregarded as best in terms of merit. As in the case of any other body the recommendations of a head of a department must, where reasons are given, be compatible therewith. If no reasons are given, the recommendation can be reviewed by reference to the material in the records of the Admi nistration. In this case the assertion of Mr. Nicolaides that applicant was best interms of merit is fully compati ble with theconfidential reports of thecompeting parties. In much the same way as the P.S.C.must found its decision by reference to the statutory criteria, namely, me rits,qualifications, seniority andinthatorderso mustthe head of the department found his own recommendation. The discharge of the duty of the head of the department under s.44
(3)of the Public Service Law was discussed, inter alia, in Gavriel v.Republic and Makrides v. Re public.The ultimaterecommendation of the head of the department in this case was incompatible with hisassess ment of the suitability of the candidate for promotion considering that applicant was, as he noted, better in terms of merit". Σχετικό είναι και το ακόλουθο απόσπασμα της απόφασης τουΔικαστήΣτυλιανίδηστιςσυνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 211/90, 243/90 και 346/90 Αάμπρος 35 Λαμπριανού και άλλων ν. Δημοκρατίας(η απόφαση ημερομηνίας 28/6/1991): 40 "Οι συστάσεις του Προϊσταμένου στην παρούσα υπόθεση έγιναν με βάση τα τρία νομοθετημένα κριτήρια. Οι συστάσεις αυτές, με βάση τους περί Δημόσιας 381 Πογιατζής,Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας
(1992)Υπηρεσίας Νόμους 1967 εώς 1987, δεν ήταναναγκαίο να περιέχουν αιτιολογία - (Βλ. Loizidou Papaphoti v. Republic
(1984)3 C.L.R. 933). Αν περιέχουν, η αιτιολογία αυτή υπόκειται στον αναθεωρητικό έλεγχο του Δικαστηρίου. Εάν το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι 5 οι συστάσεις είναι ασύμφωνες με την εικόνα που παρουσιάζεται στις εμπιστευτικές εκθέσεις, πρέπει να παραγνωρίζονται ή να αποδίδεται σ' αυτές περιορισμένη βαρύτητα, ανάλογα με την έκταση της ασυμφωνίας. (Βλ., μεταξύ άλλων, Republic v.Koufet· 10 tas
(1985)3 C.L.R. 1950 και Μιχαηλίνα Κεφάλα και Άλλοι ν. Δημοκρατίας, Υποθέσεις Αρ. 65/88, 118/88, 135/88, 138/88, (Απόφαση δόθηκε στις 21 Ιανουαρίου, 1991)). 15 Οι συστάσεις του Προϊσταμένου στην παρούσα υπόθεση συνάδουν με τα στοιχεία των φακέλων - (Βλ. φακέλους εμπιστευτικών εκθέσεων)." Στις συνεκδικαζόμενες προσφυγές αρ. 94/86, 213/86, 20 223/86 και 233/86 Ανδρέας Καϊττάνη και άλλοι ν. Δημοκρατίας (απόφαση ημερομηνίας 1/7/1991) ο Δικαστής Δημητριάδης υιοθέτησε παρόμοια προσέγγιση λέγοντας τα εξής: 25 "Έχει επίσης νομολογηθεί ότι ο Τμηματάρχης δεν έχει την υποχρέωση να αιτιολογήσει τις συστάσεις του, νοουμένου ότι αυτές δεν είναι αντίθετες με το περιεχόμενο των φακέλων και είναι αρκετό αν αναφερθεί μόνο στους υποψήφιουςπουσυστήνει, χωρίς 30 να κάμνει ειδική αναφορά κατά τις συστάσεις του σε όλους τους υποψήφιους. Βλ. Υπ. Αρ. 749/88 κ.λ.π. Φωτίουκ.α. ν.Δημοκρατίας, καιΥπ. Αρ. 956/87κ.λ.π. ΣάββαςΞυστούρηςκ.α.ν.Δημοκρατίας(οι αποφάσεις δόθηκαν στις 7 Νοεμβρίου 1989 και 13 Μαρτίου, 1990, 35 αντίστοιχα)". Ο κ. Χατζηδημητρίου, εκ μέρους της ΕΔΥ, με έχει επίσης παραπέμψει στην απόφασητης Ολομέλειας στην Αναθεωρητική Έφεση αρ. 859 Δημοκρατία ν. 40 Αργνρούλλας Βασιλείου (απόφαση ημερομηνίας 30/1/1990), στην οποία ο πρωτόδικος Δικαστής είχε 382 4ΑΛΛ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. ακυρώσει την προαγωγή από την ΕΔΥ των ενδιαφερομένων μερών στη θέση Αδελφής Ιατρικών Υπηρεσιών καιΔημόσιας Υγείας, για το λόγο ότι η ΕΔΥ "ενήργησε υπό πλάνη περί τα πράγματαυπό την έννοια 5 ότι οι συστάσεις του οικείου Διευθυντή του Τμήματος δεν ανταποκρίνονταν στη γενική εικόνα που παρουσίαζαν οι εμπιστευτικές εκθέσεις των αιτητών και των ενδιαφερομένων μερών ..." Όταν κλήθηκε για να υποβάλει τις συστάσεις του στην ΕΔΥ, ο Διευθυντής 10 ΙατρικώνΥπηρεσιών καιΔημόσιας Υγείας είχεαναφέρει σύμφωνα με το πρακτικόότι: "Με βάσητα τρίακριτήρια στο σύνολο τους και αφούέλαβε υπόψητις απόψεις των προϊσταμένων αδελφών,συστήνει τους εξής:" 15 Εκδίδοντας την ομόφωνη απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία επετράπηκε η Έφεση, ο Πρόεδρος κ. Α. Λοΐζου αναφέρθηκε στην πιο πάνω σύσταση και παρατήρησε ταεξής: 20 "Είναι φανερόν ότι η σύσταση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στις τρεις γραμμές της διατύπωσης της μέσα στο πρακτικό που παραθέσαμε αλλά φέρει πίσω της και το περιεχόμενο των εμπιστευτικών εκθέσεων καιτων προσωπικών φακέλων,όπως επίσης και στοιχεία προσωπικών απόψεων τις οποίες ο ίδιος είχε διαμορφώσει κατόπιν ενημερώσεως του από πρόσωπα που είχαν άμεση γνώση περί των υποψηφίων. Αυτή είναι μια ορθή προσέγγιση και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελεί παρέκκλιση ή αντίθεση προς το τι λέχθηκε στην υπόθεση Ανδρέας Χριστοδονλίδης και Άλλος ν. Επιτροπής Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας
(1986)3 Α.Α.Δ. 1637, η οποία διαφοροποιείται διότι εκεί επρόκειτο περί απόψεων και συστάσεων τις οποίες το ίδιο το διοικητικό όργανο επήρε από διάφορους τμηματάρχες, αλλά ουδέποτε κατέγραψε το περιεχόμενο τους. 25 30 35 40 Εν πάση περιπτώσει στην προκειμένη περίπτωση έχουμε εξετάσει τα στοιχεία του φακέλου και έχουμε δει από την εκτεταμένη σύγκριση την οποία έκανε και η ίδια η Επιτροπή στο σχετικό πρακτικό της ότι η 383 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)αιτήτρια και τα ενδιαφερόμενα μέρη είχαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια προ της λήψεως της επιδίκου αποφάσεως εμπιστευτικές εκθέσεις στις οποίες χαρακτηρίζοντο στο σύνολο τους ως εξαίρετοι. Διαφέρουν οι εμπιστευτικές εκθέσεις των τριών 5 προηγούμενων ετών προς όφελος της αιτήτριας. Ταυτόχρονα τα προσόντα όλων είναι περίπου τα ίδια. Υπερέχουν όμως τα ενδιαφερόμενα μέρη σεαρχαιότητα η οποία κυμαίνεται μεταξύ τριών και επτά ετών. Επομένως στο στοιχείο της συστάσεως του Διευθυντή 10 μπορούσε και πρέπει ναθεωρηθεί ότι έχειυπεισέλθη και το στοιχείο της αρχαιότηταςτο οποίο όπως λέχθηκε και σε απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, μπορεί να ισοζυγίσει ελαφρώς καλύτερες εμπιστευτικές εκθέσεις ή στη δεδομένη περίπτωση και καλύτερα προσόντα και εν 15 πάσηπεριπτώσει τατέσσερα τελευταία χρόνια είχαν τις ίδιες εμπιστευτικές εκθέσεις. Ως εκ τούτου έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε πλάνη περί τα πράγματαδιότι εν πάσηπεριπτώσει όλα τα στοιχεία ήσαν ενώπιον της Επιτροπής Δημόσιας Υπηρεσίας και 20 υπήρχε σαφής δήλωση της Επιτροπής ότι εξετάζοντο οι σχετικοί φάκελοι και ότι ενδεικτικά έγινε αναφοράστις εκθέσεις που είχαν συνταχθεί με βάση το νέο σύστημα που εισήχθηκε το 1979. Επομένως ήτο θέμα αξιολογήσεως των στοιχείων αυτών και όχι πλάνης 25 περί ταπράγματα". Σε καμιά από τις πιο πάνω αποφάσεις δεν επικρίνεται ούτε γίνεται προσπάθεια διάκρισης οποιασδήποτε άλλης απόφασης που υιοθετεί διαφορετική προσέγγιση. 30 Προσεκτική μελέτη των αποφάσεων της Ολομέλειας οδηγεί, κατά τη γνώμη μου, στο συμπέρασμα ότι οι αποφάσεις στις οποίες έχω αναφερθεί δεν καθιερώνουν ασυμβίβαστες ή αντιμαχόμενες αρχές. Η κάθε μια από αυτές πρέπει να ερμηνευθεί και αξιολογηθεί σε συσχετισμό 35 με τα ιδιαίτερα γεγονότα της και με το συγκεκριμένο ερώτημα που σκόπευε να απαντήσει. Πιστεύω ότι δεν παρεκκλίνω από τις αποφάσεις αυτές αν διατυπώσω την αρχή ότι, τόσο η απόφαση της ΕΔΥ, όσο και η σύσταση του Διευθυντή του τμήματος πρέπει να είναι επαρκώς 40 αιτιολογημένες. Αυτό δε σημαίνει ότι ηαιτιολογία πρέπει απαραίτητα ναπεριέχεται στην ίδιατησύσταση. Αρκείνα 384 4ΑΛΛ. 5 10 15 20 25 30 35 40 Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας Πογιατζής, Δ. βρίσκεται στους φακέλους των υποψηφίων. Στις περιπτώσεις που συνάδει με τα στοιχεία των φακέλων, η σύσταση θεωρείται επαρκώςαιτιολογημένη καιέγκυρη,το δε διορίζον όργανο οφείλει να προσδώσει σ' αυτή τη βαρύτηταπου η νομολογία έχει καθιερώσει. Ηβαρύτητα αυτή αντικατοπτρίζεταιστην υποχρέωση του διορίζοντος οργάνου να δώσει ειδική αιτιολογία στην περίπτωση που σκοπεύει να την αγνοήσει. Στην περίπτωση όμως που η σύσταση είναι αντίθετη προς τα στοιχεία των φακέλων,η απουσία οποιασδήποτε αιτιολογίας που να εξηγεί τους λόγους για τους οποίους ο Διευθυντής προβαίνει σε τέτοια σύσταση, καθιστά τη σύσταση του άκυρη με την έννοια ότι η βαρύτητα της είναι μηδαμινή ώστε να μη λαμβάνεται καθόλου υπόψη. Θα έλεγα ότι το ίδιο συμβαίνει στην περίπτωση που τα στοιχεία των φακέλων παρουσιάζουν όλους ή μερικούς από τους υποψηφίους ισάξιους με βάση τα τρία νομοθετημένα κριτήρια. Πιστεύω ότι η σύσταση του Διευθυντή ενός από τους υποψηφίους αυτούς πρέπει να συνοδεύεται από τους λόγους που εξηγούν καιδικαιολογούν την προτίμησητου. Εφόσον οι λόγοι αυτοί δεν είναι εμφανείς από την εξέταση των φακέλων, οφείλουν να εκτεθούν και καταγραφούν στο πρακτικόγια να καταστεί έτσιδυνατός ο δικαστικός έλεγχος. Σύσταση, κάτω από αυτές τις συνθήκες, χωρίς οποιαδήποτε αιτιολογία είναι, κατά τη γνώμη μου, αυθαίρετη. Το διορίζον όργανο οφείλει να ερευνήσει περαιτέρω το θέμα για να μπορεί να αποφασίσει αν θα δεχθεί τέτοια σύσταση ή όχι και ποια βαρύτητα θα προσδώσει σ' αυτή. Αν το διορίζον όργανο αφήσει τέτοια σύσταση αδιευκρίνιστη και αναιτιολόγητη και ακολούθως ενεργήσει με βάση αυτήτη σύσταση, είναι σαν να παραιτείταιυπέρ του Διευθυντή της ευθύνης που έχει να ικανοποιηθείτο ίδιο,κατόπινδικήςτου επαρκούς έρευνας ως προς την ταυτότητα του υποψηφίου που θεωρεί ως τον καταλληλότερο για προαγωγή με βάσητα νομοθετημένα κριτήρια. Είναι, επομένως, κατά τη γνώμη μου, ορθό να λεχθεί ότι η υποχρέωση του Διευθυντή να αιτιολογήσει ρητάτησύσταση του,όπως και ηαντίστοιχη υποχρέωση της ΕΔΥ να ερευνήσει, να πληροφορηθεί και να αξιολογήσει τους λόγους για τους οποίους γίνεται η συγκεκριμένη σύσταση, εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης όπως προκύπτουν απότους φακέλουςτων υποψηφίων ενώπιον της. 385 Πογιατζής, Δ. Κωνσταντινίδηςν.Δημοκρατίας
(1992)Αν ο πιο πάνω τρόπος με τον οποίο έχω ερμηνεύσει τις αυθεντίες πάνω στο επίδικο θέμα είναι ορθός, και λαμβανομένου υπόψη ότι στην παρούσα περίπτωση προκύπτει από τα στοιχεία των φακέλων ότι ο Αιτητής είναι ουσιαστικά ίσος σε αξία με βάση τις εμπιστευτικές 5 εκθέσεις και σε προσόντα με τα Ενδιαφερόμενα Μέρη Χρίστο Πολυκάρπου και Αντώνιο Σάββα, έχει όμως μικρή έστω υπεροχή σε αρχαιότητα έναντι τους, η ανεπιφύλαχτηαποδοχήαπότην ΕΔΥ της ανεξήγητης και αναιτιολόγητης σύστασης του Διευθυντή υπέρ των πιο 10 πάνω δύο Ενδιαφερομένων Μερών μαρτυρεί ότι η ΕΔΥ ενήργησε κάτω από πλάνη περί τα πράγματα η οποία καθιστά κακή και λανθασμένη την άσκηση της διακριτικής της ευχέρειας. Τεκμηριώνεται έτσι ο ισχυρισμός ότι η προαγωγή των δύο αυτών υποψηφίων 15 είναι προϊόν υπέρβασης της εξουσίας της ΕΔΥ και υπόκειται, ως εκ τούτου, σε ακύρωση παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής ούτε απέδειξε ούτε ισχυρίζεται έκδηλη υπεροχή έναντι τους. Δεν μπορεί να λεχθεί το ίδιο αναφορικά με το Ενδιαφερόμενο Μέρος Πέτρο 20 Χριστοδουλίδη ο οποίος είναι ίσος του Αιτητή σε αξία με βάση τις Εμπιστευτικές Εκθέσεις και σε προσόντα, αλλά υπερέχει έναντι του σε αρχαιότητα έστω και απομακρυσμένη. Μπορεί επομένως να λεχθεί ότι η επίδικη σύσταση του Πέτρου Χριστοδουλίδη από το 25 Διευθυντή αντανακλά και το στοιχείο της μικρής υπεροχής του σε αρχαιότητα και είναι, ως εκ τούτου, σύμφωνα με τα στοιχεία των φακέλων, ώστε να μην απαιτείται η ρητή αιτιολόγηση της. Το ίδιο ισχύει για το Ενδιαφερόμενο Μέρος Στέλιο Θεοδούλου για το οποίο 30 ορθά η ΕΔΥ έκρινε ότι κατέχει το πλεονέκτημα του Σχεδίου Υπηρεσίας. Τα στοιχεία των φακέλων αποκαλύπτουν υπεροχή αυτή του Στέλιου Θεοδούλου σε προσόντα έναντι του Αιτητή. Ηυπεροχή δικαιολογεί την επίδικη σύσταση του από το Διευθυντή παρά την πολύ 35 απομακρυσμένη και μηδαμινής σημασίας αρχαιότητατου Αιτητή έναντι του. Για τους λόγους που έχω εκθέσει πιο πάνω η προσβαλόμενη προαγωγήτου Πέτρου Χριστοδούλου και 40 Στέλιου Θεοδούλου επικυρώνεται. Η προσφυγή επιτυγχάνει μόνο έναντι του Χρίστου Πολυκάρπου και 386 4Α.Α.Δ. Κωνσταντινίδης ν.Δημοκρατίας Πογιατζής,Δ. Αντώνιου Χριστοδούλου των οποίων η προσβαλλόμενη προαγωγή ακυρώνεται. Δεν εκδίδω οποιαδήποτεδιαταγήως προς ταέξοδα. Η προσφυγή επιτυγχάνει μερικώς χωρίς διαταγή για έξοδα. 387