clr/1992/1992_4_3817.pdf

(1992)Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με την οποία έκρινε ότι η απασχόληση τωνξένων καλλιτέχνιδων στακέντρα αναψυχήςείναι απασχόληση μισθωτού και επομένως οι αιτητές είχαν υποχρέωση καταβολής εισφορώνγι'αυτές. Τα επιχειρήματα που προβλήθηκαν και από τις δύο πλευρές αναλύονται εκτενώς στο ίδιοτοκείμενο της απόφασης. Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι: (Ι) Οι αιτητές έχουν ίδιο και ενεστώς έννομο συμφέρον, η επιδίωξη προστασίας του οποίου δεν μπορεί ναεξαρτάται από το κατά πόσο οι καλλιτέχνιδες συμμερίζονται ήόχι τις απόψεις τους ως προς την ύπαρξη εκ του Νόμου 15 υποχρέωσης καταβολήςεισφορών.

(2)Οι καλλιτέχνιδες, απασχολούνται στα μουσικοχορευτικά κέντρα των αιτητών στην Κύπρο δυνάμει συμβάσεων εργασίας. Ενώ δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οι καλλιτέχνιδες 20 είναι έμμισθοι υπάλληλοι των αιτητών εισηγείται ο δικηγόρος τους πωςδεν θαπρέπει ναθεωρηθεί ότι υπάρχει μεταξύ τους σχέση εργοδότη και εργοδοτούμενου, με την έννοια του Νόμου, έχοντας υπόψη τον ορισμό αυτών των όρων όπως τον δίνει ο περί Εργοδοτουμένων εις Κέντρα 2 J Αναψυχής (Όροι Υπηρεσίας) Νόμος του 1968 (Ν. 80/68). Σύμφωνα με τον ορισμό του Νόμου εκείνου, πρόσωπο του οποίου η κύρια απασχόληση είναι η ψυχαγωγία των πελατών του κέντρου αναψυχής για την εκτέλεση καλλιτεχνικών ή παρόμοιων δεξιοτήτων, δεν θα θεωρείται 30 εργοδοτούμενος για τους σκοπούς του Νόμου. Όμοιο επιχείρημα αναπτύχθηκε και στην υπόθεση Γιαννάκης Ιωάννουκαι Άλλοι ν. ΚυπριακήςΔημοκρατίας, Προσφυγή 269/89 η απόφασηστην οποία,ημερομηνίας 17 Οκτωβρίου 1989, αποτέλεσε το αντικείμενο της Α.Ε. 1005 που 35 προανέφερα. ΟΔικαστής Στυλιανίδηςως προς τοπιοπάνω επιχείρημα κατέληξε πως οι ορισμοί του Νόμου 80/68 αφορούν μόνο στους σκοπούς του Νόμου εκείνου και δεν εφαρμόζονται ούτε επηρεάζουντοΝόμο41/80.Συμφωνώμε την πιο πάνω προσέγγιση του αδελφού Δικαστή και δεν 40 χρειάζεται να προσθέσω ο,τιδήποτε. Τα ίδια ισχύουν και στην περίπτωση άλλων νόμων που στην πορεία της επιχειρηματολογίας τους επικαλέστηκανοιαιτητές. 3818 5 10 4Α.Α.Δ. 5 10 15 20 Παγκ.Σύνδ. Ιδ.Κέντρ.Αναψ. κ.α.ν.Δημοκρατίας

(3)Η μη επιβολή υποχρέωσης από τη Σύμβαση 143 για προώθηση και εξασφάλιση στους καλλιτέχνες που βρίσκονται στη χώρα πάνωσε βραχυχρόνια βάση ισότητας ευκαιριών ως προς την κοινωνική ασφάλιση, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι σημαίνει πως ηθέσπιση του Νόμου,που εντάσσει αυτούς τους καλλιτέχνες στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων μιας χώρας, είναι αντίθετη προς τις πρόνοιες της Σύμβασης. Τα δύο είναι εντελώς διαφορετικά. Στόχος της Σύμβασης,όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της, είναι να διασφαλίσει ισότητα ευκαιριών μεταξύ των μεταναστών και των ημεδαπών εργατών. Αναφέρεται στο προοίμιο της και η κοινωνική ασφάλιση ως μέτρο επιθυμητό προς το σκοπό της προώθησης αυτής της ισότητας ευκαιριών. Ηθέσπιση Νόμου που,παρά την έλλειψη υποχρέωσης από τις πρόνοιες της Σύμβασης, εξισώνει με τους ημεδαπούς μισθωτούς τους καλλιτέχνες που εργάζονται στην Κύπρο ως μισθωτοί πάνω σε βραχυχρόνια βάση, δεν είναι αντίθετη ούτε προς το γράμμαούτεπροςτοπνεύματηςΣύμβασης. Ηπροσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: 25 Ιωάννου και Αλλοι ν.Δημοκρατίας

(1991)3Α.ΑΛ. 493Kadivari ν.Δημοκρατίας και Άλλων

(1992)3Α.ΑΛ. 2924· 30 Ιωάννου και Αλλοι ν.Δημοκρατίας

(1989)3(A)Α.Α.Δ. 2392. Προσφυγή. Προσφυγή εναντίον της απόφασης των καθ1 ων η αίτησημε τηνοποίααπέρριψαντην ιεραρχικήπροσφυγή 35 που ασκήθηκε κατά προηγούμενης απόφασης, με την οποία απερρίφθηαίτημα τους για απαλλαγή τους από την υποχρέωση για καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων για ξένες καλλιτέχνιδες που εργοδοτούνστιςεπιχειρήσεις τους. 40 Α. Σ.Αγγελίδης,γιατουςαιτητές. Α. Χριστόφορου,ΔικηγόροςτηςΔημοκρατίας, για τους 3819 Παγκ.Σύνδ.Ιδ.Κέντρ. Αναψ. χ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)καθ'ων η αίτηση. Cur.adv.vult. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη 5 απόφαση. Οι αιτητές 2 - 45 είναι ιδιοκτήτες Κέντρων Αναψυχής. Για τις ανάγκες της επιχείρησης τους εργοδοτούν αλλοδαπές καλλιτέχνιδες. Η εργοδότηση των καλλιτέχνιδων, με βάση τις σχετικές συμβάσεις εργασίας, είναι προσωρινή. Οι αιτητές 1 είναι η επαγγελματική 10 οργάνωση των υπόλοιπωναιτητών. Ο Αναπληρωτής Διευθυντής Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με επιστολή του ημερομηνίας 29 Οκτωβρίου 1991, αντίθετα προς τη θέση των αιτητών, έκρινε ότι η 15 απασχόληση των ξένων καλλιτέχνιδων είναι απασχόληση μισθωτού με την έννοια του άρθρου 3 και του Πρώτου. Πίνακα των περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων Νόμων του 1980 (Ν. 41/80) έως 1990 και ότι, επομένως, οι αιτητές είχαν υποχρέωση καταβολής εισφορών για αυτές, όπως 20 συμβαίνει με όλους τους μισθωτούς που απασχολούνται στην Κύπρο. Συναφώς, απέρριψε τη διεκδίκηση των αιτητών για απαλλαγή τους από την υποχρέωση για καταβολή εισφορών στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. 25 Ο Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, με την απόφασητου της 9 Δεκεμβρίου 1991, έκρινε ότι η απόφαση του Αναπληρωτή Διευθυντή ήταν ορθή και απέρριψε την ιεραρχική προσφυγή που ασκήθηκε. 30 Αμφισβητείται το κύροςτηςαπόφασης αυτής. Συμφωνούν και οι καθ'ων η αίτηση πως βρισκόμαστε μπροστά σε εκτελεστή διοικητική πράξη. Το ζήτημα έχει ξεκαθαρίσει στην υπόθεση Γιαννάκης Ιωάννου και Άλλοι 35 ν. Δημοκρατίας, Α.Ε. 1005 της 19 Ιουλίου 1991. Το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση της Ολομέλειας που έδωσε οΔικαστής Γ.Μ. Πικήςείναι τοακόλουθο: "Ο νόμος συναρτά την καταβολή εισφορών με την 40 υποχρέωση για ασφάλιση, και καθιστά το Διευθυντή κριτή της ύπαρξης υποχρέωσης τουλάχιστο στην περίπτωση που η υποχρέωση αμφισβητείται. Κάθε 3820 4 Α.ΑΛ. Παγκ. Σννδ. Ιδ.Κέντρ.Αναψ. χ.α.ν.Δημοκρατίας Κον/νίΛης,Δ. ;. * 5 10 απόφαση του Διευθυντή για την υπαγωγή προσώπου-ϊί'ν^ ffj;- - ^ στις διατάξεις του νόμου συνιστά εκτελεστήδιοικητική:?L\. . πράξη υποκείμενη σε δικαστική αναθεώρηση. " Ή εκτίμηση αυτή είναι συνέπεια των επιπτώσεων; που-*< •;- • ενέχει ηαπόφασησταδικαιώματακαιυποχρεώσεις.τρυ;.;;:Χ . επηρεαζόμενου, οπόταν γεννάται αντίστοιχο.δικαίωμα^;. •'. για την αναθεώρηση της απόφασης.:βάσει των.- . διατάξεων του άρθρου 146.1 (βλ. μεταξύ άλλων Λαϊκή, %•' Κυπριακή Τράπεζα Λτδ. ν.Δημοκρατίας, Υπόθεση Αρ. . 282/88- αποφασίστηκεστις22.3.90" Στην πιο πάνω υπόθεση, μετά την.άσκηση-ποινικής . δίωξης κατά των αιτητών για παράλειψη ,καταβολής . εισφορών σε σχέση με την εργοδότηση ξένων.ι., 15 καλλιτέχνιδων, κατά παράβαση των σχετικών διατάξεων . του Νόμου 41/80, οι αιτητές επιχείρησαν την ακύρωση υποτιθέμενης απόφασηςτου Διευθυντή, καθοριστικής της·; υποχρέωσης τους για ασφάλιση. Δεν είχε προηγηθεί όμως τέτοια απόφαση στην πραγματικότητα και γι' αυτό το 20 λόγο θεωρήθηκε ότι δεν υπήρχε αντικείμενο για αναθεώρηση. Η παρούσα, είναι η συνέχεια εκείνης της διαδικασίας. Οι αιτητές επανήλθαν και, με επιστολές της 25 επαγγελματικής τους οργάνωσης, προκάλεσαν την έκδοση απόφασης του Διευθυντή σύμφωνα με το άρθρο 76 του Νόμου και, στη συνέχεια, μετά την άσκηση ιεραρχικής προσφυγής, απόφαση του Υπουργού Εργασίας ·και Κοινωνικών Ασφαλίσεων σύμφωνα με το άρθρο 78 του 30 Νόμου. Εγκαταλείφθηκαν οι λόγοι ακύρωσης που αφορούσαν στη διαδικασία που ακολουθήθηκε και στην έρευνα που διεξάχθηκε, κυρίως κατά την εξέταση της ιεραρχικής 35 προσφυγής, και παρέμεινε ως μοναδικό ζήτημα το κατά πόσο οι ξένες καλλιτέχνιδες ασκούν ασφαλιστέα απασχόληση και κατ' ακολουθίαν αν οι αιτητές ήταν εργοδότες με την έννοια του Νόμου. Προέχει όμως η εξέταση της άποψης των καθ'ων ηαίτηση πως οι αιτητές 40 δεν έχουν ίδιο ενεστώς έννομο συμφέρον στην προώθηση τηςπροσφυγής. Λέγουν οι καθ' ων η αίτηση πως μόνο οι" ξένες 3821 Κων/νίδης, Δ. Παγχ.Σύνδ. Ιδ.Κέντρ.Αναψ.χ.α. ν.Δημοκρατίας

(1992)καλλιτέχνιδες, που είναι παραδεκτό ότι είναι έμμισθοι υπάλληλοι των αιτητών, θα νομιμοποιούνταν στην άσκηση προσφυγής όπως η παρούσα. Αυτό, γιατί οι εργοδότες είναι ποσά που αποκόπτουναπό το μισθό των εργοδοτουμένων τουςπουυποχρεούνταινακαταβάλλουν, 5 και αυτά για λογαριασμό τους, και γιατί η υποχρέωση καταβολής εισφορών συναρτάται προς ωφελήματα και επιδόματα των εργοδοτουμένων και όχι των εργοδοτών τους. 10 Δεν μπορώ να συμφωνήσω. Οπως ορθά επισημαίνει ο δικηγόρος των αιτητών τα άρθρα 4 και 5 του Νόμου επιβάλλουν στον εργοδότη ίδια υποχρέωση παράλληλη προς εκείνη του μισθωτού,γιατηνπληρωμή εισφορών. Το γεγονός ότι ο εργοδότης ευθύνεται για την καταβολήκαι 15 των εισφορών που οφείλει νακαταβάλλειο μισθωτός,δεν αφαιρεί από την ατομικότητα και το αυθύπαρκτο της δικής του υποχρέωσης. Θα μπορούσε να προστεθεί και το άρθρο 11 που καθιστάποινικό αδίκημα,ανεξάρτητααπό οποιαδήποτε σύμβαση περί του αντιθέτου, την 20 παρακράτηση ή την απόπειρα παρακράτησης από τις αποδοχές του μισθωτού των εισφορών που υποχρεούται νακαταβάλλειο ίδιοςοεργοδότης. Το άρθρο 80 του Νόμου, καθιστά αδίκημα τη μή 25 πληρωμή εισφορών μεταξύάλλων καιαπότον εργοδότη ο οποίος, εφόσον καταδικαστεί,υπέχει και υποχρέωση για καταβολή στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ποσού ίσου προς εκείνο που παρέλειψε ήαμέλησε νακαταβάλει. Το άρθρο 82 του Νόμου, θεσμοθετεί την παράλληλη 30 δυνατότητα διεκδίκησης ποσών που οφείλονται στο Ταμείο, με πολιτική αγωγή. Εφόσον η υποχρέωση των αιτητών, δυνάμει του Νόμου, προσδιορίστηκε με εκτελεστή διοικητική πράξη,οι αιτητές θα ήταν εντελώς ανυπεράσπιστοι ενώπιον του Ποινικού .ή Πολιτικού 35 Δικαστηρίου τα οποία δεν θα είχαν δικαιοδοσία για την αναθεώρηση της. Καταλήγωότι οι αιτητές έχουν ίδιοκαιενεστώς έννομο συμφέρον η επιδίωξη προστασίας του οποίου δεν μπορεί 40 να εξαρτάται από το κατά πόσο οι καλλιτέχνιδες συμμερίζονται ήόχι τις απόψειςτους ως προςτηνύπαρξη εκτουΝόμουυποχρέωσης καταβολήςεισφορών. 3822 4Α.ΑΛ. Παγκ.Σΰνδ.Ιδ.Κέντρ.Αναψ.κ.α.ν.ΔημοκρατίαςΚων/νίδης,Δ. Στην ιεραρχική προσφυγή έγινε αναφορά και στην υποχρέωση των ίδιων των καλλιτέχνιδων για πληρωμή εισφορών. Με την παρούσαπροσφυγή επιδιώκεται και η ακύρωση της απόφασης ότι υπάρχει υποχρέωση 5 καταβολής εισφορών "εργοδότη και εργοδοτουμένου". Είναι όμως καθαρόότι αντικείμενο της προσφυγής είναι το κατά πόσο οι αιτητές,ως εργοδότες, έχουν υποχρέωση καταβολής εισφορών. Η απόφανσηγι' αυτό,προϋποθέτει κρίση ως προς το κατά πόσο η απασχόληση των 10 καλλιτέχνιδων είναι "ασφαλιστέα" και είναι με αυτή την έννοια που εμπλέκονται στην υπόθεση οι ίδιες οι καλλιτέχνιδες. Το αίτημα στην ιεραρχική προσφυγήήταν η απαλλαγήτων αιτητών από την υποχρέωση καταβολής εισφορών και με την πρώτη θεραπεία επιδιώκεται 15 ακριβώς η ακύρωση της απόφασης με την οποία απορρίφθηκε η ιεραρχική προσφυγή. Η δεύτερηθεραπεία αναφέρεται στην ίδια διοικητική απόφαση και είναι αλληλένδετη με την πρώτη. (Βλ. Abdolali Kadivari v. ΚυπριακήςΔημοκρατίας,ΥπόθεσηΑρ. 435/92ημερομηνίας 20 28 Αυγούστου 1992 ως προς την ευχέρεια αποσαφήνισης τουαντικειμένουτης προσφυγής). Θα εξετάσω, επομένως, την ουσία της υπόθεσης. Ασφαλίζονται δυνάμει του Νόμου οι μισθωτοί, οι 25 αυτοτελώς εργαζόμενοι και άλλο προσωπικό, όπως καθορίζεται στο άρθρο 15 του Νόμου. (Βλ. άρθρο 3 του Νόμου). Το ποσό των εισφορών που πρέπει να καταβάλλεται αναφορικά με την απασχόληση μισθωτού ανέρχεται σε ποσοστό 15.5% επί των ασφαλιστέων 30 αποδοχών του μισθωτού. Ο εργοδότης οφείλει να καταβαλει το δικό του μερίδιο του 6% παράλληλα με το μερίδιο που καταβάλλει ο ίδιος ο μισθωτός και το Πάγιο Ταμείο της Δημοκρατίας.(Βλ. άρθρο4 και 5 τουΝόμου). Κατά τις ερμηνευτικές διατάξεις του Νόμου "μισθωτός 35 σημαίνει πρόσωπο ασκούν οιανδήποτε ασφαλιστέα απασχόληση εκ των καθοριζομένων εν τω Μέρει Ι του Πρώτου Πίνακος εκτός αν η απασχόληση αυτού είναι εξαιρετέαδυνάμειτουΜέρους II τουρηθέντος Πίνακος". 40 Από τις ασφαλιστέες απασχολήσεις του πιο πάνω Πίνακα είναι σχετική εκείνη της παραγράφου 1 που προβλέπει: 3823 Κων/νίδης,Δ. Παγκ. Σΰνδ. Ιδ. Κέντρ.Αναψ. κ.α.ν.Δημοκρατίας

(1992)"απασχόλησις εν Κύπρω προσώπου τινός δυνάμει συμβάσεως εργασίας ή μαθητείας ή υπό τοιαύτας περιστάσεις εξ ωνδύναταινασυναχθήύπαρξησχέσεως εργοδότου και εργοδοτουμένου, περιλαμβανομένης της απασχολήσεως εν τηυπηρεσίατηςΔημοκρατίας". 5 Οι καλλιτέχνιδες, στην παρούσα περίπτωση, απασχολούνται στα μουσικοχορευτικά κέντρα των αιτητών στην Κύπρο, δυνάμει συμβάσεων εργασίας. Ενώ δεν έχει αμφισβητηθεί ότι οι καλλιτέχνιδες είναι έμμισθοι 10 υπάλληλοι των αιτητών, εισηγείται ο δικηγόρος τους πως δεν θαπρέπει να θεωρηθεί ότι υπάρχει μεταξύ τους σχέση εργοδότη και εργοδοτουμένου, με την έννοια του Νόμου, έχοντας υπόψη τον ορισμό αυτών των όρων όπως τον δίνει οπερί Εργοδοτουμένων εις Κέντρα Αναψυχής (Όροι 15 Υπηρεσίας) Νόμος του 1968 (Ν.80/68). Σύμφωνα με τον ορισμό του Νόμου εκείνου, πρόσωπο του οποίου ηκύρια απασχόληση είναι ηψυχαγωγία των πελατών του κέντρου αναψυχής για την εκτέλεση καλλιτεχνικών ή παρόμοιων δεξιοτήτων, δεν θα θεωρείται εργοδοτούμενος για τους 20 σκοπούς του Νόμου. Όμοιο επιχείρημα αναπτύχθηκεκαι στην υπόθεση Γιαννάκης Ιωάννουκαι Άλλοι ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Προσφυγή 269/89 η απόφαση στην οποία, ημερομηνίας 17 Οκτωβρίου 1989, αποτέλεσε το αντικείμενο της ΑΕ 1005 που προανέφερα. Ο Δικαστής 25 Στυλιανίδης είχε απορρίψει την προσφυγή γιατί δεν είχε ως αντικείμενο εκτελεστή διοικητική πράξη. Εξέτασε όμως, διαζευκτικά, και την ουσία την υπόθεσης και ως προς το πιο πάνω επιχείρημα κατέληξε πως οι ορισμοί του Νόμου 80/68 αφορούν μόνο στους σκοπούς του 30 Νόμου εκείνου και δεν εφαρμόζονται ούτε επηρεάζουν το Νόμο 41/80. Συμφωνώ με την πιο πάνω προσέγγιση του αδελφού Δικαστή και δεν χρειάζεται να προσθέσω ο,τιδήποτε. Τα ίδια ισχύουν και στην περίπτωση άλλων νόμων που στην πορεία της επιχειρηματολογίας τους 35 επικαλέστηκαν οι αιτητές. Ο Νόμος 41/80 ορίζει ποιες απασχολήσεις είναι εξαιρούμενες, στο Μέρος II του Πρώτου Πίνακα. Δεν χρειάζεταινα τις παραθέσω.Δεν έγινε εισήγηση, καιορθά, 40 ότι περιλαμβάνεται σε οποιαδήποτεαπόαυτές ηπαρούσα περίπτωση. Το άρθρο 4

(2)του Νόμου αναφέρεται σε περιόδους σε σχέση με τις οποίες δεν υπάρχει υποχρέωση 3824 4Α.Α.Δ. Παγκ.Σΰνδ.Ιδ.Κέντρ.Αναψ.κ.α.ν.Δημοκρατίας Κων/νίδης,Δ. καταβολής εισφορών. Ούτε και σ' αυτές εμπίπτει η παρούσα υπόθεση. Συνεπώς, βρισκόμαστε μπροστά σε ασφαλιστέααπασχόλησησύμφωνα μετοΝόμο. 5 Ενεπλάκη στη συζήτηση το άρθρο 9 του Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο "έκαστος έχει το δικαίωμα αξιοπρεπούς διαβιώσεως και κοινωνικής ασφαλίσεως". Αναπτύχθηκαν επιχειρήματααναφορικά μετο κατά πόσο, ενόψει αυτήςτης συνταγματικής διάταξης,το Κράτοςέχει 10 υποχρέωση θέσπισης Νόμουπουνα εντάσσει στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων περιπτώσεις όπως η παρούσα. Δεν νομίζω ότι μπορεί να τίθεται τέτοιας μορφήςζήτημα στην υπόθεση αυτή. Ο Νόμος προσδιόρισε τις ασφαλιστέες απασχολήσεις, την υποχρέωση πληρωμής 15 εισφορών και την επακόλουθη γέννηση δικαιωμάτων των ασφαλισμένων. Το ερώτημα που θαήταν δυνατό να τεθεί δεν είναι το κατά πόσο ο Νομοθέτης είχε ή δεν είχε υποχρέωση να θεσπίσει το Νόμο, αλλά, πλέον, το κατά πόσο ο Νόμος που θεσπίστηκε αντίκειται ή όχι στις 20 πρόνοιες τουΣυντάγματος.Τέτοιο θέμαδεν έχει εγερθεί. Το κεντρικό σημείο της επιχειρηματολογίας του δικηγόρου του αιτητή, έχει να κάμει με τη Σύμβαση 143 περί των Μεταναστεύσεων υπό Συνθήκας Αθέμιτους και 25 της Προωθήσεως Ισότητας Ευκαιριών και Μεταχειρίσεως Μεταναστών Εργατών, που κυρώθηκε με τον περί της Συμβάσεως περί των Μεταναστών Εργατών (ΣυμπληρωματικοίΔιατάξεις) (Κυρωτικό) Νόμοτου 1977 (Ν. 36/77). Είναι σε συνάρτηση με τις πρόνοιες αυτής της 30 Σύμβασης που επιχειρήθηκε η τεκμηρίωση της ιεραρχικής προσφυγήςπουασκήθηκε. Το άρθρο 10 της Σύμβασης αναφέρεται στην υποχρέωση των Μελών να διακηρύξουν και να 35 ακολουθούν εθνική πολιτική αποσκοπούσα στην προώθηση και εξασφάλιση, με μεθόδους αρμόζουσες στις εθνικές συνθήκες και πρακτική, ισότητα ευκαιριών και μεταχείρισης, μεταξύ άλλων και σε σχέση με την κοινωνική ασφάλιση των προσώπων τα οποία ως 40 μετανάστες εργάτες ή ως μέλη των οικογενειών τους βρίσκονται νόμιμα στο έδαφος τους. Το Άρθρο 11 της Σύμβασης, εξαιρεί από την έννοια του όρου "μετανάστης εργάτης", μεταξύ άλλων, "τους καλλιτέχνας και τα μέλη 3825 Κων/νίδης,Δ. Παγκ. Σύνδ. Ιδ.Κέντρ.Αναψ.κ.α. ν.Δημοκρατίας

(1992)ελευθερίων επαγγελμάτων οίτινες εισήλθαν εις τηνχώραν επίβραχυχρόνιουβάσεως". Ο συλλογισμός των αιτητών είναι ο ακόλουθος: Οι καλλιτέχνιδες στην παρούσα υπόθεση βρίσκονται στην 5 Κύπρο πάνω σε βραχυχρόνια βάση και καλύπτονταιαπό την εξαίρεση του Άρθρου 11. Με την κύρωση της η Σύμβαση έχει αποκτήσει ισχύ υπέρτερη από την ημεδαπή νομοθεσία και η θεσμοθέτηση υποχρέωσης καταβολής εισφορών κοινωνικών ασφαλίσεων πρέπει να θεωρηθεί 10 ότι βρίσκεται σε αντίθεση με τις πρόνοιες της Σύμβασης. Το συμπέρασμα στο οποίο θαπρέπει ναοδηγηθούμε είναι πως σκόπιμα ο Νομοθέτης δεν περιέλαβε τους ξένους καλλιτέχνες που βρίσκονται στην Κύπρο πάνω σε βραχυχρόνια βάση στις εξαιρούμενες απασχολήσεις του 15 Νόμου 41/80 ακριβώς γιατί είχε υπόψη του τη ρητή εξαίρεση τους μετησύμβαση. Ο αντίλογος βρίσκεται στην ίδια την απόφαση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το 20 ουσιώδες μέρος είναι τοακόλουθο: "Σκοπός της Διεθνούς Σύμβασης, στην οποία αναφέρεστε, είναι να προστατεύσει τους μετανάστες εργάτες με την εξασφάλιση ίσων ευκαιριών και 25 μεταχείρισης με τους εργάτες της χώρας στην οποία μεταναστεύουν καιπροβλέπει ότι κάθεΜέλος το οποίο επικυρώνει τη Σύμβαση υποχρεούται, μεταξύ άλλων, να διασφαλίζει και ισότητα μεταχείρισης στον τομέα της κοινωνικής ασφάλειας. 30 Παρόλο που η εν λόγω Σύμβασηορίζει ότι ο όρος 'μετανάστες εργάτες' δεν περιλαμβάνει ορισμένες κατηγορίες εργαζομένων, μεταξύ των οποίων και οι καλλιτέχνιδες, τούτο δεν σημαίνει ότι αν το Σύστημα 35 Κοινωνικών Ασφαλίσεων μιας χώρας είναι ευεργικότερο από τις διατάξεις της Σύμβασης, θα πρέπει, με την επικύρωση της Σύμβασης, να καταργούνται οι οποιεσδήποτε ευεργετικότερες διατάξεις. Εξάλλου, οι Διεθνείς Συμβάσεις, οι οποίες 40 έχουν προστατευτικό σκοπό, καθορίζουν πάντοτε τα ελάχιστα επίπεδακαιυποχρεώσεις, δηλαδήτο ' έλασσον" καιόχι το' μείζον'". 3826 4Α.Α.Δ. Παγκ. Σννδ. Ιδ.Κέντρ.Αναψ. χ.α.ν.Δημοκρατίας Κων/νίδης,Δ. Θεωρώ ορθή την πιο πάνω προσέγγιση. Η μή επιβολή υποχρέωσης από τη Σύμβαση για προώθηση και εξασφάλιση στους καλλιτέχνες, που βρίσκονται στη χώρα πάνω σε βραχυχρόνια βάση,ισότητας ευκαιριών ως προς 5 την κοινωνική ασφάλιση, δεν μπορεί να ερμηνευθεί ότι σημαίνει πως η θέσπιση του Νόμου που εντάσσει αυτούς τους καλλιτέχνες στο σύστημα κοινωνικών ασφαλίσεων μιας χώρας, είναι αντίθετη προς τις πρόνοιες της Σύμβασης.Ταδύο είναι εντελώς διαφορετικά.Στόχος της 10 Σύμβασης, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος της, είναι να διασφαλίσει ισότητα ευκαιριών μεταξύ των μεταναστών και των ημεδαπώνεργατών.Αναφέρεται στο προοίμιο της και η κοινωνική ασφάλιση ως μέτρο επιθυμητό προς το σκοπό της προώθησης αυτής της ισότητας ευκαιριών. Η 15 θέσπιση Νόμου που, παρά την έλλειψη υποχρέωσης από τις πρόνοιες της Σύμβασης, εξισώνει με τους ημεδαπούς μισθωτούς τους καλλιτέχνες που εργάζονται στην Κύπρο ως μισθωτοί πάνω σε βραχυχρόνια βάση, δεν είναι αντίθετη ούτε προς το γράμμα ούτε προς το πνεύμα της 20 Σύμβασης. Στην απόφαση του ο Υπουργός αναφέρεται και στις πρόνοιες άλλων Συμβάσεων που, κατά την άποψη του, ενισχύουν την ορθότητα της θέσης του. Δε νομίζω πως 25 χρειάζεται να επεκταθώ σ* αυτά. Από όσα έχω σημειώσει προκύπτει πωςδεν έχειστοιχειοθετηθεί λόγος ακυρότητας καιπως,επομένως, η προσφυγήπρέπει νααπορριφθεί. Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη 30 απόφαση επικυρώνεται με έξοδα εναντίον των αιτητών. Τα έξοδα να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή προκειμένου ναεγκριθούν από το Δικαστήριο. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα. 3827