(1992)20Οκτωβρίου,1992 [ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ,Δ/στής] ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕΤΟΑΡΘΡΟ 146ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΗΛΙΑΔΗΣ ΛΤΔ, Αιτητής, ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ, Καθ'ων η αίτηση. (Υπόθεση Αρ. 492/91). Τελωνειακοί Δασμοί και Φόροι Κατανάλωσης — Υποχρέωση καταβολής δασμού — Ο περί Τελωνειακών Δασμών και Φόρων Καταναλώσεως (Επιβολή και Επιστροφή) τούτων Νόμος του1967 (Ν.81/67) — Άρθρο 3
(1)— Υποχρέωση καταβολής του καθοριζόμενου από το Νόμο δασμού — Δεν μπορεί να μεταβληθεί * με οποιαδήποτε διοικητική απόφαση — Ο δασμός είναι απαράγραπτο χρέος τουεισαγωγέα προς τηΔημοκρατία — Άρθρο 188
(2)του περί Τελωνείωνκαι ΦόρωνΚαταναλώσεως Νόμου του 1967 (Ν.82/67)— Ερμηνεία — Αυτοτελώς εφαρμοζόμενες οι διατάξεις του εδαφίου
(2)και ανεξάρτητες από τις διατάξεις του' ™ υπόλοιπου άρθρου. Οι αιτητές, που δεν αμφισβήτησαν την δασμολογική κλάση στην οποία κατάταξε τα εμπορεύματα τους ο Διευθυντής του τμήματος Τελωνείων, καθώς και τον ορθό συντελεστή δασμού 15 64.2%, αντί 7.8% που δήλωσαν οι ίδιοι, προσέβαλαν με την προσφυγή τους την απόφαση του Διευθυντή να απαιτήσει από αυτούς ποσό £7,448.69 ως διαφορά εισαγωγικού δασμού για εμπορεύματα τα οποία εκτελώνισαν. Αρχικά στο αιτητικό της προσφυγής ζήτησανακύρωσηκαιτης απόφασης τουΔιευθυντή να 20 αξιώσει από αυτούς ποσό £700 για συμβιβασμό της διάπραξης αδικήματος. Σε κατοπινό στάδιο όταν τέθηκε η υπάρχουσα νομολογία υπόψη τους απέσυραντην προσφυγήτουςαναφορικά μετο σημείοαυτό. Το μόνο σημείο που συζητήθηκεήταντο θέματης"ανάκλησης" 3876 25 4Α.Α.Δ. Αιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςχ.σ. της ευνοϊκής για τους αιτητές αρχικής απόφασης τους η οποία, σύμφωνα με τους αιτητές, έπρεπε να ακυρωθεί βάσει των αρχών τουδιοικητικούδικαίου. 5 10 15 20 25 30 35 40 Το Ανώτατο Δικαστήριο, απορρίπτοντας την προσφυγή, αποφάσισεότι: Οι τελωνειακοί δασμοί εκτίθενται στο Νόμο 81/67 και όπως το ίδιο το Αρθρο 3
(1)του Νόμου προβλέπει επιβάλλονται, εισπράττονται και καταβάλλονται προς όφελος των γενικών προσόδων της Δημοκρατίας. Ο εισαγωγέας επομένως έχει υποχρέωση στην καταβολή του καθοριζομένου από το Νόμο δασμού. Ηυποχρέωση δε αυτή, έχω τη γνώμη, πως δεν μπορεί να μεταβληθεί νόμιμα με οποιαδήποτε διοικητική απόφαση. Ο διευθυντής, ως υπεύθυνος για την πιστή εφαρμογή του νόμου, βεβαιώνει την ταξινόμηση όπως προβλέπεται σ' αυτόν. Η άποψη μου είναι πως ο καθοριζόμενος από το Νόμο δασμός είναι απαράγραπτο χρέος του εισαγωγέα προς τη Δημοκρατία. Επιβεβαίωση βρίσκει η θέσημου στο Αρθρο 188 του Νόμου82/67 και ειδικώτερα στο εδάφιο
(2)." Οι πρόνοιες του εδαφίου
(2)είναι ανεξάρτητες των διατάξεωντουυπολοίπου άρθρουκαι αυτοτελώς εφαρμοζόμενες. Οι διατάξεις του εδαφίου
(1)(α) και (β) περιγράφουν και ορίζουν τις πράξεις που συνιστούν αδίκημα σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου. Ενώ τα εδάφια 3 και 4 καθορίζουν, το μεν 3 το είδος και το βαθμό αμέλειας που χρειάζεται για να συντελεστεί το αδίκημα, το δε 4 δημιουργεί απόλυτο αδίκημα. Ακολουθούν οι προβλεπόμενες ποινές. Καιτα δύο όμως εδάφια αρχίζουν με τη φράση "άνευ επτιρεασαού των διατάξεων του efiamtmi 2". Οι λέξεις δεμε τις οποίες καταλήγει το εδάφιο
(2)"εισπράττεται ως νοέοα οφειλόιιενον τυ Λπίχοκοατία ύ ως αοτικόν τοιούτον" καταδεικνύουν πως δεν είναι προαπαιτούμενο της εφαρμογής του η ποινική δίωξη του υπόχρεου, άλλως θα υπήρχε πρόνοια για έκδοση διαταγής του ποινικού δικαστηρίου προς τον καταδικασθέντανα καταβάλειτον οφειλόμενο δασμό. Κρίνω πως το εδάφιον 2 δημιουργεί απόλυτη και απαράγραπτη υποχρέωση του εισαγωγέα πληρωμής του καθοριζόμενου απότο Νόμοδασμού. Ηεναρκτήρια δε φράσητου εδαφίου
(2):"οσάκις συνέπεια δηλώσεως ή εγγράφου ως εν τοις ανωτέρω", σκοπόν έχει, χωρίς να επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις του εδαφίου
(1)του Νόμου, να υιοθετηθούν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες δασμός είναι πληρωτέος ή επιστρεπτέος. Αυτό όμως δεν καθιστά την εφαρμογή του αλληλένδετη με τα εδάφια 3και 4, που δημιουργούν ποινικά αδικήματαγια ταοποία προβλέπεται επίσης η ποινή. Όπου δεν υφίσταται οποιαδήποτε 3877 Αιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)αμφισβήτησητης δασμολογικής κλάσης στην οποίακατατάσσονται εισαγόμενα εμπορεύματα, όπως στην κρινόμενη υπόθεση, δεν υπάρχει πεδίο οποιασδήποτε διακριτικής εξουσίας του διευθυντή. Έχει υποχρέωση να προωθήσει την είσπραξη του οφειλόμενου δασμού. 5 Στην κρινόμενη προσφυγή, όπως είπα πιο πάνω, οι αιτητές δέχονται πως η ορθή, σύμφωνα με το Νόμο, δασμολογική κατάταξη των εμπορευμάτων που εισήγαγαν είναι στην κλάση 84.15 με δασμολογικό συντελεστή 64.2%. Συνεπώς οφείλουν στο * " δημόσιο το ποσό των £7,448.69, ως υπόλοιπο του πληρωτέου δασμού. Καταλήγοντας, απλώς παρατηρώπως,έχοντας υπόψητα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, δεν υφίσταται ζήτημα ανάκλησηςδιοικητικήςαπόφασης. Ηπροσφυγή απορρίπτεται μεέξοδα. Αναφερόμενες Υποθέσεις: Στελλάκης & Νίκος Αγαπίου κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1991)4(A) 20 Α.Α.Δ. 58Α&Σ Αντωνιάδης & Coν. Δημοκρατίας
(1965)3Α.Α.Δ.
- Προσφυγή. 25 Προσφυγή εναντίον της απόφασηςτων καθ'ωνη αίτηση με την οποία απαίτησαν από τους αιτητές το ποσό των £7,448.69,διαφοράεισαγωγικού δασμού για εμπορεύματα που εκτελώνιζαν. 30 Α. Παπαχαραλάμπονς, για τον αιτητή. Γ. Λαζάρου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Α', για τους καθ' ων ηαίτηση. 35 Cur. adv.vuit. ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, Δ.: Ανάγνωσε την ακόλουθη απόφαση. Οι αιτητές, εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, προσβάλλουν 40 την απόφαση του διευθυντή τμήματος τελωνείων να απαιτήσει απόαυτούς το ποσό των ΛΚ 7,448.69, διαφορά εισαγωγικού δασμού για εμπορεύματα τα οποία εκτελώνισαν. Στο αιτητικό της προσφυγής επιζητείται 3878 4Α.Α.Δ. Λιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α. Αρτεμίδης, Δ. επίσης η ακύρωση της απόφασης του διευθυντή να αξιώσει από τους αιτητές ποσό £700για συμβιβασμό της διάπραξης αδικήματος που προβλέπεται στον περί Τελωνείων και Φόρων Καταναλώσεως Νόμο 82/
- Θα 5 εκθέσω πολύ συνοπτικά ταγεγονότα της υπόθεσης, γιατίη προσφυγήθακριθεί πάνωσε ένα μόνο νομικό σημείο, που θα συζητήσω αμέσως μετά. Οι αιτητές σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις εισήγαγαν 10 εμπορεύματα, συστήματα κλιματισμού, τα οποία και μετέφεραν σε ιδιωτική αποθήκη αποταμίευσης, όπου οι αρμόδιοι λειτουργοί του τελωνείου προέβησαν στην εξέταση τους για να διακριβωθεί αν ταξινομήθηκαν ορθά για σκοπούς εισαγωγικού δασμού. Στον έλεγχο 15 διαπιστώθηκε πως η ταξινόμηση, την οποία έκαμαν οι αιτητές στα σχετικά έγγραφα εισαγωγής, ήτο εσφαλμένη. Ειδικώτερα, τα εμπορεύματα είχαν ταξινομηθεί στην κλάση 74.11 αντί84.15.Ο διευθυντής μεειδοποίηση στους αιτητές απαίτησε,και αυτοί δέχθηκαν και κατέβαλαν,τον 20 υψηλότερο δασμό που καθορίζεται στην ορθή κλάση. Με αφορμήαυτότο περιστατικό, οι λειτουργοί του τμήματος τελωνείων ήλεγξαν και προηγούμενες εισαγωγές των αιτητών παρομοίων εμπορευμάτων για να διαπιστωθεί πως κατά τον τελωνισμό τους τα είχαν ταξινομήσει πάλι 25 στην ίδια λανθασμένη κλάση. Έτσι, ο διευθυντής • πληροφόρησε εγγράφως τους αιτητές πως ο ορθός συντελεστής δασμολόγησης των επίδικων εμπορευμάτων ήταν 64.2% αντί 7.8% που δήλωσαν οι ίδιοι στα έγγραφα τελωνισμού. Η διαφορά δασμού που προκύπτει από την 30 παράνομηταξινόμηση τους είναι £7,448.69, την οποία οι αιτητέςκλήθηκαν νακαταβάλουν μαζί μετο συμβιβαστικό ποσό των £700γιατο αδίκημαπου διέπραξαν.Καιταδύο σκέλητης απόφασης προσβάλλονται με την υπό συζήτηση προσφυγή. 35 Στο στάδιο των διευκρινίσεων ο δικηγόρος των αιτητών δέχθηκε πως, σύμφωνα με την πάγια νομολογία μας, η απόφασητου διευθυντή, να προτείνει συμβιβασμό του διαπραχθέντος αδικήματος με την πληρωμή ποσού 40 £700, δεν ελέγχεται απότο διοικητικό δικαστήριο.Δήλωσε επίσης πως οορθός συντελεστήςδασμού είναι 64.2% γιατί τα εμπορεύματα εμπίπτουν στην κλάση 84.
- Η βεβαίωση δηλαδή από το διευθυντή του πληρωτέου 3879 Αρτεμίδης, Δ. Αιμ. ΗλιάδηςΑτδ ν. Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)δασμού είναι σύμφωνη με το Νόμο. Επομένως, το νομικό σημείο που συζητήθηκε είναι η "ανάκληση" από το διευθυντή της προηγούμενης ευνοϊκής για τους αιτητές απόφασης του,ηοποία,κατάτην εισήγησητουδικηγόρου των αιτητών, πρέπει να ακυρωθεί βάσει των αρχών του 5 διοικητικού δικαίου. Χρησιμοποιώ σε εισαγωγικά τηλέξη "ανάκληση" για τους λόγους που θα γίνουν αντιληπτοί αμέσως παρακάτω. Ο δικηγόρος της Δημοκρατίας καταπιάνεται στην αγόρευσητου μετο ίδιοζήτημα,γιανα υποστηρίξει πως η απόφαση του διευθυντή να 10 "ανακαλέσει" την προηγούμενη απόφασητου, αναφορικά με τη δασμολογική ταξινόμηση των εμπορευμάτων, ελήφθηνόμιμα. Έτσι, η συζήτηση της υπόθεση περιεστράφη γύρω από 15 τις γενικές αρχές που αφορούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας διοικητικού οργάνου να ανακαλεί προηγούμενη απόφαση του, στην περίπτωση μας την ταξινόμηση εμπορευμάτων για σκοπούς εισαγωγικού δασμού. Η θέση αυτή και των δύο δικηγόρων βρίσκει 20 έρεισμα στην απόφαση δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην προσφυγή 143/76, που εκδόθηκε στις 8.1.91 (Ιδέστε: Στελλάκης& ΝίκοςΑγαπίου κ.α.αιτητές ν. Κυπριακής Δημοκρατίας). Ο δικαστής Μαλαχτός απεφάνθη στην υπόθεση αυτή πως στον περί Τελωνείων 25 και Φόρων Καταναλώσεως Νόμο του 1967, 82/67, δεν υπάρχει διάταξη που να επιτρέπει στο διευθυντή την ανάκληση προηγούμενης βεβαίωσης του της ταξινόμησης εμπορευμάτων, στην οποία προέβη εισαγωγέας, για σκοπούς επιβολής δασμού. Αποτέλεσμα της μη ύπαρξης 30 τέτοιας ρητής πρόνοιας, συνεχίζει ο Δικαστής στην απόφαση του, είναι η εφαρμογή των γενικών αρχών διοικητικού δικαίου. Ο δικαστής επισημαίνει επίσης πως ο Νόμος, Κεφ. 315, που ίσχυε πριν τον 82/67, είχε ρητή πρόνοια στο άρθρο 155
(1),σε αντίθεση με το Νόμο 82/67, 35 στον οποίο δεν υπάρχει η ίδια ή παρόμοια πρόνοια. Κάμνει δε αναφοράστην υπόθεση Α & Σ Αντωνιάδης& Co. ν. της Δημοκρατίας
(1965)3 Α.Α.Δ. 673, όπου αποφασίστηκε πως, ενόψει των προνοιών του άρθρου 155
(1)του Κεφ. 315, που ρυθμίζουν την εξουσία του 40 διευθυντή να επανεξετάζει το ζήτημα του πληρωτέου δασμού και να επανέρχεται να απαιτεί ή να επιστραφεί στον εισαγωγέα, ανάλογα με την περίπτωση, δασμός που 3880 4 Α.Α.Δ. Αιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν. Δημοκρατίας κ.α. Αρτεμίδης, Δ. οφείλεται ή καταβλήθηκε αχρεωστήτως, δεν ισχύουν οι σχετικές με την ανάκληση διοικητικής απόφασης αρχές τουδιοικητικούδικαίου. 5 Με όλο το σεβασμό στον αδελφό δικαστή, έχω διαφορετική άποψη πάνω στο θέμα, την οποία προχωρώ αμέσως να εκφράσω, παραπέμποντας στις σχετικές διατάξεις του Νόμου 82/67, οι οποίες και παρατίθενται αυτούσιες στη σχετική απόφαση του δικαστή Μαλαχτού. 10 Το άρθρο 169
(1)έχει ως εξής: 15 "Ανευ επηρεασμού οιασδήποτε ετέρας διατάξεως του παρόντος Νόμου παν ποσόν οφειλόμενον υπό μορφήν δασμού ήφόρου καταναλώσεως εισπράττεται ως χρέος οφειλόμενον τηΔημοκρατία". Το άρθρο 3
(1)του περί Τελωνειακών Δασμών και Φόρων Καταναλώσεως (Επιβολή και Επιστροφή) τούτων Νόμοςτου 1967,81/67,προβλέπει: 20 25 30 35 40 "3
(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εκάστοτε εν ισχύϊ Νόμων και των διατάξεων των άρθρων 11 και 12 παρόντος Νόμου,ως καιτων όρων, ους το Υπουργικόν Συμβούλιον θέλει εν εκάστη περιπτώσει ορίσει, επιβάλλονται, εισπράττονται και καταβάλλονται προς όφελος των γενικών προσόδων της Δημοκρατίας, εφ' απάντων των εν τω Δευτέρω Πίνακι ειδικώς καθοριζομένων εμπορευμάτων(α)άτινα,μετάτην εισαγωγήν των εντηΔημοκρατία, τελωνίζονται προς εσωτερικήν εν αυτή κατανάλωσιν.ή (β) άτινα, καίτοι αναγεγραμμένα εν τω δηλωτικώ εισαγωγής σκάφους τινός ή αεροσκάφους, δεν προσάγονται εις τον λειτουργόν, ως προνοείται εν άρθρω 30 του περί Τελωνείων και Φόρων Καταναλώσεως Νόμου, οι διάφοροιδασμοί (εντοις εφεξής αναφερόμενοι ως 'τελωνειακοί δασμοί') οι εμφαινόμενοι εν τω ειρημένω Πίνακι και εκτιθέμενοι έναντι μιας εκάστης κλάσεως αντιστοίχως, εν τη στήλη του Πίνακος όστις, δυνάμει του άρθρου 4 ή 5, τυγχάνει εφαρμογής επί των 3881 Αρτεμίδης, Δ. Αιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν. Δημοκρατίας κ.α.
(1992)τοιούτων εμπορευμάτων". Οι τελωνειακοί δασμοί εκτίθενται στο Νόμο 81/67 και, όπως το ίδιο το άρθρο 3
(1)του Νόμου προβλέπει επιβάλλονται, εισπράττονται και καταβάλλονται προς 5 όφελος των γενικών προσόδων της Δημοκρατίας. Ο εισαγωγέας επομένως έχει υποχρέωση στην καταβολή του καθοριζομένου από το Νόμο δασμού. Η υποχρέωση δε αυτή,έχω τηγνώμη,πωςδεν μπορεί να μεταβληθεί νόμιμα με οποιαδήποτε διοικητική απόφαση. Ο διευθυντής, ως ίο υπεύθυνος για την πιστή εφαρμογή του νόμου, βεβαιώνει την ταξινόμηση όπως προβλέπεται σ' αυτόν.Ηάποψημου είναι πως ο καθοριζόμενος από το Νόμο δασμός είναι -απαράγραπτο χρέος του εισαγωγέα προς τη Δημοκρατία. Επιβεβαίωση βρίσκει η θέση μου στο άρθρο 188 του 15 Νόμου 82/67 και ειδικώτερα στο εδάφιο
(2). Είναι αναγκαίο να παραθέσωαυτούσιο το άρθρο: 188
(1)Πας όστις(α) εκδίδει ήυπογράφει ήπροκαλεί την έκδοσιν ή υπογραφήν ή παραδίδει ή προκαλεί την παράδοσιν εις τον Διευθυντήν ή τινά λειτουργόν, οιασδήποτε δηλώσεως, γνωστοποιήσεως, πιστοποιητικού ή ετέρου πάσης φύσεως εγγράφουή 25 (β) προβαίνει εις δήλωσιν εις απάντησιν ερωτήματος τεθέντος αυτώυπότίνος λειτουργού, ως ούτος υπέχει υποχρέωσιν δυνάμει νομοθετικής τίνος πράξεωςη δε δήλωσις ή έγγραφον, σχέσιν έχον προς τινά σκοπόν αφορώντα εις παραχωρηθείσαν αρμοδιότητα είναι αναληθής εις τι ουσιώδες στοιχείον αυτού, ούτος είναι ένοχος αδικήματος δυνάμει του παρόντος 35 άρθρου.
(2)Οσάκις, συνεπείας δηλώσεως ή εγγράφου ως εν τοις ανωτέρω, δεν καταβληθή το πλήρες ποσόν του πληρωτέου δασμού ή φόρου ή επιστραφή, παρασχεθή 40 έκπτωσις ή αποδοθή δασμός ή φόρος κατά ποσόν μείζον του κατά νόμον προβλεπομένου, ο επί το έλαττον καταβληθείς ή ο αχρεωστήτως επιστραφείς, εκπεσθείς δασμός ή φόρος εισπράττεται ως χρέος 3882 20 3 0 4 Α.Α.Δ. Αιμ.ΗλιάδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςχ.α. Αρτεμίδης, Δ. οφειλόμενον τηΔημοκρατίαή ως αστικόν τοιούτον". Η διαφοράτης άποψης μου,απόαυτήπου εκφράστηκε στην υπόθεση Αγαπίου, έγκειται στο ότι ο δικαστής 5 Μαλαχτός έκρινε πως οι πρόνοιες του εδαφίου
(2)εφαρμόζονται μόνο μετά από ποινική δίωξη εναντίον του εισαγωγέα. Ηδικήμουγνώμη όμως,που εκφράζωμεκάθε σεβασμό, είναι πως οι πρόνοιες του εδαφίου
(2)είναι ανεξάρτητες των διατάξεων του υπολοίπου άρθρουκαι 10 αυτοτελώς εφαρμοζόμενες. Οι διατάξεις τουεδαφίου
(1)(α) και (β) περιγράφουν και ορίζουν τις πράξεις που συνιστούν αδίκημασύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου. • Ενώ τα εδάφια3και4καθορίζουν,τομεν3τοείδος και το βαθμό αμέλειας που χρειάζεται γιανασυντελεστείτο 15 αδίκημα, το δε 4 δημιουργεί απόλυτο αδίκημα. Ακολουθούν οι προβλεπόμενες ποινές. Και ταδύοόμως εδάφια αρχίζουν με τη φράση "άνευ επηρεασμού των διατάξεων του εδαφίου 2". Οι λέξεις δε με τις οποίες καταλήγει το εδάφιο
(2)"εισπράττεται ως χρέος 20 οφειλόμενον τη Δημοκρατία ή ως αστικόν τοιούτον" καταδεικνύουν πως δεν είναι προαπαιτούμενο της εφαρμογής τουηποινική δίωξη τουυπόχρεου, άλλωςθα υπήρχε πρόνοια για έκδοση διαταγής του ποινικού δικαστηρίου προς τονκαταδικασθέντανακαταβάλει τον 25 οφειλόμενο δασμό. Κρίνω πωςτο εδάφιον 2 δημιουργεί απόλυτη και απαράγραπτη υποχρέωση, του εισαγωγέα, πληρωμής του καθοριζόμενου απότο Νόμο δασμού.Η εναρκτήρια δε φράση τουεδαφίου
(2):"οσάκις συνεπεία δηλώσεως ή εγγράφου ωςεντοις ανωτέρω", σκοπόν έχει, 30 Χ^ί-ς·να επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις τουεδαφίου
(1)τουΝόμου,ναυιοθετηθούν οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες δασμός είναι πληρωτέος ήεπιστρεπτέος. Αυτό όμως δενκαθιστά την εφαρμογή του αλληλένδετη με τα εδάφια 3και4,που δημιουργούν ποινικά αδικήματα για 35 τσ οποία προβλέπεται επίσης η ποινή. Όπου δεν υφίσταται οποιαδήποτε αμφισβήτηση της δασμολογικής κλάσης στην οποία κατατάσσονται εισαγόμενα εμπορεύματα, όπως στην κρινόμενη υπόθεση, δεν υπάρχει πεδίο οποιασδήποτε διακριτικής εξουσίας τουδιευθυντή. 40 Έχει υποχρέωση να προωθήσει την είσπραξη του οφειλόμενου δασμού. Στην κρινόμενη προσφυγή, όπως είπα πιο πριν, οι 3883 Αρτεμίδης,Δ. Αιμ. ΗλιάδηςΛτδ ν.Δημοκρατίαςκ.α.
(1992)αιτητές δέχονται πως η ορθή, σύμφωνα με το Νόμο, δασμολογικήκατάταξη των εμπορευμάτων πουεισήγαγαν είναι στηνκλάση 84.15 μεδασμολογικό συντελεστή 64.2%. Συνεπώςοφείλουνστοδημόσιοτοποσότων£7,448.69, ως υπόλοιπο του πληρωτέου δασμού. Καταλήγοντας,απλώς 5 παρατηρώ πως, έχοντας υπόψη τα περιστατικά της παρούσας υπόθεση, δεν υφίσταται ζήτημα ανάκλησης διοικητικήςαπόφασης. Η προσφυγή απορρίπτεται με έξοδα εις βάρος των JQ αιτητών. Ηπροσφυγήαπορρίπτεταιμεέξοδα. 3884